အခန်း ၅၉၉

အပိုင်း (၅၉၉) ကျင်းယီဝေ ပြင်ဆင်မှု။

ကော်ထျန်းယန်သည် ခေါင်းမော့ကာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်မှောင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟူး ... ဘာဖြစ်လို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူကောင်းတွေ အကုန်လုံးက သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားရတာလဲ။ တကယ်ကို သရဲနဲ့ တွေ့တာပဲ။ ဒါနဲ့ ... မင်း ကျင်းယီဝေ ကြယ်ပွင့်ကတ်ပြား အကြောင်း သိလား။"

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် မိန်းမစိုးလေးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သိပါတယ် အဖေ။ အရမ်းကို သိတာပေါ့။

မြို့တော်ထဲက တချို့ ဆိုင်တွေမှာ ပစ္စည်းဝယ်ရင် မဲဖောက်ပြီး လက်ဆောင်ပေးတာပါ။ ဒီကျင်းယီဝေ ကြယ်ပွင့်ကတ်ပြားက တစ်ရာ့ရှစ်ကတ် ရှိတယ်။ ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့ထဲက အကျော်ကြားဆုံး လူ တစ်ရာ့ရှစ်ယောက် ကို ကိုယ်စားပြုတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကိုလည်း ရေးထားသေးတယ်။ သံကတ်ပြား ငါးဆယ်၊ ကြေးကတ်ပြား လေးဆယ်၊ ငွေကတ်ပြား ဆယ်ကတ်၊ ရွှေကတ်ပြား ရှစ်ကတ် ရှိတယ်။ အခု လက်ရှိ ဈေးကွက်ထဲမှာ ရွှေကတ်ပြား တစ်ကတ်မှ မထွက်သေးဘူး။ ငွေကတ်ပြားကလည်း သုံးကတ်ပဲ ထွက်သေးတယ်။

ကတ်ပြား အားလုံး စုံသွားရင် မဲဖောက်ပေးတဲ့ ဘယ်ဆိုင်မှာမဆို ငွေတုံး တစ်ထောင့်ရှစ်ဆယ်တိတိနဲ့ သွားလဲလို့ ရတယ်။ အခု ဈေးကွက်ထဲမှာ အရမ်း ခေတ်စားနေတာ။ လျှို့ဝှက်သူဌေး တစ်ယောက်က ငွေကတ်ပြား တစ်ကတ်ကို ငွေတုံး တစ်ရာ၊ ရွှေကတ်ပြား တစ်ကတ်ကို ငွေတုံး ငါးရာ ပေးပြီး ဝယ်ချင်တယ်လို့တောင် ကြေညာထားသေးတယ်။"

ကော်ထျန်းယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဒါက ဦးနှောက်မကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အစုံလိုက်မှ ငွေတုံး တစ်ထောင်ကျော်ပဲ လဲလို့ ရတာကို။"

မိန်းမစိုးလေးက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အို ... အဖေရယ်။ ဘယ်သူက အဲဒါကို ဆုကြေးငွေနဲ့ သွားလဲမှာလဲ။ ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းထားပြီး ဈေးတက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်မှာပေါ့။ အဲဒီ ကတ်ပြားတွေက ပန်းချီဆွဲထားတာ အရမ်း သေသပ်ပြီး ဇာတ်လမ်းတွေကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ အစုံလိုက် စုဆောင်းနိုင်ရင် မိသားစု အမွေအနှစ် တစ်ခု ရသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။ မြို့တော်ထဲက လူတိုင်းက မက်မောနေကြတာ။"

ဤမျှလောက်ပင် စွမ်းသည်လား။

ကော်ထျန်းယန်၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှု တစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဪ ... ဒီကတ်ပြားက ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ။ မင်း ငါ့အတွက် တစ်ကတ်လောက် ရှာလာခဲ့။ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေပါလဲ ကြည့်ရအောင်။"

မိန်းမစိုးလေးသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဟု တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ တောက်ပနေသော ငွေကတ်ပြား နှစ်ကတ်ကို ထုတ်ယူကာ ကော်ထျန်းယန်အား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဖားယားသော ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ ... ဒါက ငွေကတ်ပြားပါ။ ကျုပ်တောင် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်ကတ် စုဆောင်းပြီးပါပြီ။ ဒီနှစ်ကတ်က အဖေကို ဂါရဝပြုဖို့ အထူး သိမ်းဆည်းထားတာပါ။"

ကော်ထျန်းယန်သည် ငွေကတ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ ကတ်ပြားပေါ်ရှိ ဇာတ်ကောင်များသည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ကတ်ပြား အနားသတ်များတွင်လည်း လှပသော ပန်းပွင့်ပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

အနောက်ဘက်သို့ လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ စာလုံးသေးသေးလေးများဖြင့် ရေးသားထားသော ဇာတ်လမ်းတိုလေးများကို တွေ့မြင်ရသည်။

ကော်ထျန်းယန်သည် မနေနိုင်ဘဲ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။ "သတ္တိကြယ်ပွင့် ရှီမင်ရွှဲ့၊ ရေဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး ... အိမ်ပေါက်ဝကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်သွားခဲ့ပေမဲ့ အထဲကို မဝင်ခဲ့ဘူး ... ထူးချွန်ကြယ်ပွင့် ... တိန့်ယွမ်မင် မီးခိုးခြင်း ..."

ဖတ်နေရင်းနှင့်ပင် ကော်ထျန်းယန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ မိန်းမစိုးလေး၏ ပါးကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးလေးသည် ထိုနေရာမှာပင် ကြောင်အသွားခဲ့ပြီး ပါးကို အုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် လဲကျသွား၏။

ထို့နောက် ငိုယိုကာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အဖေ ... ဘာလို့ ကျုပ်ကို ရိုက်တာလဲ။"

ကော်ထျန်းယန်သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်၏။ "မင်းအမေကို ... မင်းက ငတုံးလား။ အရှေ့ပိုင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဌာနက လူက ကျင်းယီဝေ ကတ်ပြားကို စုဆောင်းနေတယ်ပေါ့လေ။ ထွက်သွားစမ်း။"

………

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ "လတ်တလော အခြေအနေတွေက တော်တော်လေး ချောချောမွေ့မွေ့ တိုးတက်နေတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်အချိန် စမ်းသပ်စစ်ဆေးမလဲ ဆိုတာ မသိရသေးတော့ အောက်ကလူတွေ နည်းနည်း ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရမယ်။ ဒီနေ့ အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိလဲ။"

တောင်ပိုင်းစစ်ဆေးရေးရုံးချုပ် အတွင်းတွင် ဖန်ကျန်းရီသည် ရုံးခန်းထဲ၌ ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေ၏။

ယခုအချိန်တွင် တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်း စစ်ဆေးရေးရုံးချုပ် နှစ်ခုလုံးမှ တပ်မှူးများ၊ အရာရှိများသည် နန်းတွင်းနှင့် တခြားသော ကိစ္စရပ်များကို အထူး တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းနေကြသည်။

ပြည်သူများ၏ ကိစ္စရပ်များကိုမူ ဖန်ကျန်းရီက အလုံးစုံ တာဝန်ယူထား၏။

ကျန်ရှိသော လူများသည်လည်း အလုပ်အားနေသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ပြည်သူများ၏ ကိစ္စရပ်များသည် အမြဲတမ်း ပြဿနာ များပြားလှသဖြင့် ဖန်အမတ် ကိုယ်တိုင် ပြဿနာ ရှာနေခြင်းကို မည်သူကမှ သဘောထား ကွဲလွဲစရာ မရှိပေ။

ယခု ရုံးခန်းအတွင်း အစည်းအဝေး လုပ်ရာတွင် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သည် မိမိလူများဖြင့် အစားထိုးပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖန်ကျန်းရီ အလုပ်လုပ်ရာတွင် အတော်လေး အဆင်ပြေချောမွေ့နေ၏။

ချန်တယ်ရှန်းသည် ဘေးဘက်တွင် ရပ်ကာ အောက်မှ တင်ပြလာသော သတင်းအချက်အလက်များကို ကိုင်ဆောင်၍ အစီရင်ခံလိုက်သည်။ "ရပ်ကွက် တစ်ရာ့ရှစ်ခုမှာ အခု ကိုးဆယ်အထိ တိုးတက်နေပါပြီ။

ရပ်ကွက်တိုင်းက စံပြပုဂ္ဂိုလ်တွေကို မြှင့်တင်ရေး လုပ်တာကလည်း တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ အခု သူတို့ သွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ အရှေ့အနောက် ဝိုင်းရံခံနေရပါပြီ။

မနေ့က တပ်ခွဲ သုံးခုကနေ အစီရင်ခံစာ လာပါတယ်။ ပြည်သူတွေ ပို့တဲ့ စာတွေ အရမ်းများလွန်းလို့ ထားစရာ နေရာတောင် မရှိတော့ဘူးတဲ့ ... သခင်လေး ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတာကို အမိန့်တောင်းခံထားပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သတင်းစာတိုက်ကို ပို့ပြီး အကြမ်းရေးတဲ့ စက္ကူ အဖြစ် သုံးခိုင်းလိုက်။ ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးကိုတောင် မေးနေရသေးတယ်။ လက်ဆောင် လာပေးတဲ့လူ မရှိဘူးလား။ ဘာလို့ စာချည်းပဲ ရေးနေကြတာလဲ။"

ချန်တယ်ရှန်းက ပြောလိုက်၏။ "ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ... သခင်လေးက လက်မခံခိုင်းထားဘူး မဟုတ်လား။ အကုန်လုံး ပြန်ပေးလိုက်ပါပြီ။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထား။ ကျန်တာတွေရော။"

ချန်တယ်ရှန်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထပ်မံ၍ မျက်စိကစား ကြည့်လိုက်၏။

ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျင်းယီဝေ ကြယ်ပွင့်ကတ်ပြားတွေက ဈေးကွက်ထဲမှာ အရမ်း ခေတ်စားနေပါတယ်။ ကြားရသလောက်တော့ ဈေးကွက်ထဲမှာ အများဆုံး စုဆောင်းနိုင်တဲ့ လူက ရှစ်ဆယ့်ခြောက်ကတ်တောင် ရနေပြီတဲ့။

သတင်းစာတိုက်ဘက်ကနေ ပြဿနာ တစ်ခု တင်ပြလာပါတယ်။ အလုပ်ဖိအား အရမ်းများလွန်းလို့ လူတော်တော်များများ ဆေးခန်းရောက်နေကြပြီတဲ့။

သခင်လေး ... ရပ်ကွက် တစ်ရာ့ရှစ်ခုလုံးက ရပ်ကွက်တိုင်းအတွက် သီးသန့် ကြေညာပေးရတဲ့ ဖိအားက တကယ်ပဲ အရမ်း များလွန်းပါတယ်။ ပုံနှိပ်တိုက်ဘက်ကလည်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ ငြီးတွားနေကြပါပြီ။ ကျုပ်တို့ ဒီလောက်ထိ အလျင်စလို လုပ်နေဖို့ လိုလို့လား။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သိပြီ။ သူတို့ကို ထပ်ပြီး တောင့်ခံထားခိုင်းလိုက်။ မြို့တော် တစ်ခုလုံး အပြည့်အဝ ဖြန့်ကျက်ပြီးသွားရင် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကျင်းယီဝေ ငွေကတ်ပြား တစ်ကတ်စီ ဆုချလိုက်မယ်။

ဒီကာလကိုတော့ သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်ရမယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့ကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ အရှေ့ပိုင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဌာနက ဘယ်နေ့ ရောက်လာမလဲ မသိဘူး။ ကျုပ်တို့ သေချာပေါက် လှလှပပ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်။ တခြားလူတွေ အထင်သေးတာ မခံရစေနဲ့။ မဟုတ်ရင် အရှင်မင်းကြီး အရှေ့မှာ ကျုပ် ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲတော့မလဲ။

ကျင်းယီဝေ တစ်ရာ့ရှစ်ယောက်က သက်ဆိုင်ရာ ရပ်ကွက်တွေမှာ အခုဆိုရင် ပရိသတ်တွေ အခိုင်အမာ ရှိနေလောက်ပြီ။ တောက်ယွမ်ခရိုင်ကနေ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လူတချို့ ခေါ်ပြီး ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့ ပရိသတ်တွေကို အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု အဖြစ် ဖွဲ့စည်းနိုင်အောင် ကူညီပေးခိုင်းလိုက်။ ငါးရက်အတွင်းမှာ အကြမ်းဖျင်း ပုံစံလေး မြင်ချင်တယ်။"

ယောက္ခထီကြီးကို အဆင်ပြေအောင် မလုပ်ပြနိုင်လျှင် နောက်ပိုင်း အိမ်ထောင်စုအတွင်း သူ၏ နေရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မြို့တော်ရှိ ရပ်ကွက် တစ်ရာ့ရှစ်ခုတွင် ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့က ကြယ်ပွင့် တစ်ရာ့ရှစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးထားပြီး တစ်ယောက်လျှင် ရပ်ကွက် တစ်ခုစီ တာဝန်ယူရ၏။

ရပ်ကွက်တိုင်းက လူတစ်ယောက်ကို အထူး ကြေညာပေးပြီး ခိုင်မာသော ပရိသတ်အဖွဲ့အစည်းများ ရှိကြသည်။

ဤပရိသတ် အဖွဲ့အစည်းများကို အသုံးချနိုင်မည် ဆိုပါက ကြီးမားသော ပြည်သူ့အင်အား တစ်ရပ် ဖြစ်လာမှာ ဖြစ်ပြီး အကြမ်းဖျင်း သတင်းကွန်ရက် တစ်ခုကိုလည်း လျင်မြန်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ပေမည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ တောက်ယွမ်ခရိုင်တွင် ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံ ရှိနေခြင်းပင် ... အနီရောင် လက်ပတ်များကို ပတ်ထားသော အဘိုးအို၊ အဘွားအိုများသည် တောက်ယွမ်ခရိုင်၏ နယ်မြေအသီးသီးကို ခွဲဝေအုပ်ချုပ်ရသော အဓိက လူအင်အားများ ဖြစ်ကြသည်။

အလုပ်လုပ်ခြင်းအပြင် ပြင်ပလူများကို စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ သတင်းစုံစမ်းခြင်း ဆိုသည့် အရေးကြီးသော တာဝန်များလည်း ရှိသေး၏။

ယခု ပုံစံဟောင်းကို ပြန်လည် အသုံးပြုရန် စဉ်းစားရာတွင် ပုံစံအတိုင်း ကူးယူရန် လက်တွေ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်များ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်တယ်ရှန်းသည် ခေါင်းညိတ်ကာ အံ့သြချီးကျူးစွာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေးက အရမ်းကို ထက်မြက်တာပဲ။ ကျုပ် တစ်သက်လုံး နေလာတာတောင် ဒီလို ကစားနည်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အခု ပြည်သူတွေက အရမ်းကို ရူးသွပ်နေကြပြီ။ ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်း မြို့တော်က လူအများစုက ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့ရဲ့ သတင်းပေးတွေ ဖြစ်သွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသကဲ့သို့ ချန်တယ်ရှန်းသည် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ... ကျုပ် နားထောင်လို့ မကောင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောပါရစေ။ သခင်လေး ဒီတစ်ခေါက် ကစားတာ အရမ်း ကြီးလွန်းသွားတယ်။ တကယ်လို့ သေချာ မထိန်းသိမ်းနိုင်ရင် ... သံသယ ဝင်ခံရနိုင်တယ်။ ကျုပ်က မူလကတည်းက ချန်တိုင်းပြည်က လူပါ။ ဒီမှာလည်း တခြားလူ မရှိပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ... သခင်လေးရဲ့ ဒီစွမ်းရည်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ပုန်ကန်ရင်တောင် ရနေပြီ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် သူ့အား တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကို ကျုပ် ကောင်းကောင်း စီစဉ်ထားပါ့မယ်။ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားမျိုးတွေ ထပ်မပြောနဲ့တော့။

ခင်ဗျားလည်း တိုင်းပြည်ပျက်ပြီး မိသားစု ကွဲကွာခဲ့ရလို့ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူပဲ။ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာ မကောင်းဘူးလား။ ကိုယ်ကျိုးအတွက် တခြားလူတွေကို စတေးတာက ကျုပ် အကျင့် မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် ဒီတစ်သက်မှာ ပျော်ရွှင်မှုကိုပဲ ရှာဖွေချင်တယ်။ လူတိုင်း အပေါ်မှာ တာဝန်ကျေချင်တယ်။ တခြား အာဏာတွေ၊ စည်းစိမ်တွေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို မလိုချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ တောက်ယွမ်ခရိုင်က ညီအစ်ကို မောင်နှမ အများကြီးက ကျုပ်နောက်ကို သေတစ်ဖန် သက်တဆုံး လိုက်လာကြတာပဲ။ ဘာက ပုန်ကန်တာလဲ။ ရယ်စရာ အကောင်းဆုံး ဟာသပဲ။"

ချန်တယ်ရှန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျုပ် စကားများသွားတာပါ ... ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ငွေမမက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ သတင်းထောက်တွေကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်နေရတာလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ခေါင်းမော့ကာ ခေါင်မိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် မျက်လုံးထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော သက်ပြင်းချမှုများ ပါဝင်လျက် ပြောလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခေါင်းပုံဖြတ်ရတာက ... တကယ်ကို အရသာ ရှိလို့ပဲ။ ပြီးတော့ ကျုပ် ဆုကြေးငွေတွေ ပေးပြီး ပြန်လျော်ပေးထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

ချန်တယ်ရှန်းသည် တိတ်တဆိတ် နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး ... ကျုပ်မှာ မေးစရာ နောက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီ ပရိသတ်တွေကို အဖွဲ့အစည်း ဖွဲ့လိုက်ရင်တောင်မှ လေ့ကျင့်ရေးနဲ့ ဘာသက်ဆိုင်လို့လဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ဟားဟား ... အရမ်းကို သက်ဆိုင်တာပေါ့။ သူတို့သာ မရှိရင် ကျုပ်တို့ နိုင်ချင်မှ နိုင်မှာ။

ကျုပ်တို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကော်မှာ ဘာနည်းလမ်းတွေ ရှိလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး အကြောင်းကိုတော့ ကျုပ် သိတယ်။ ဘယ်လိုပဲ လေ့ကျင့်ရေး လုပ်လုပ် အရှင်မင်းကြီးက စကားရှစ်ခွန်းတော့ သေချာပေါက် မှာလိုက်မှာပဲ။"

ချန်တယ်ရှန်းက စပ်စုချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်စကားရှစ်ခွန်းလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြည်သူတွေကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"