အခန်း ၆၀၄

အပိုင်း (၆၀၄) သာမန်အရပ်သား ဒိုင်းကာ။

မြို့တော်၏ ညအချိန်သည် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အနည်းငယ် ထူးခြားနေသည်။ လမ်းဘေး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်များစွာတွင် မူလက အနားယူနေရမည့် မိသားစုများသည် ယခုအချိန်၌ အိမ်ထဲတွင် မှိန်ပျပျ မီးရောင်များကို ထွန်းညှိထားကြသည်။ အကယ်၍ အနီးကပ် သွားရောက် ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက ပြတင်းပေါက် စက္ကူကို အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ဖောက်ထားသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရမည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုအပေါက်လေး အနောက်မှနေ၍ လေ့လာစောင့်ကြည့်နေသည်။

တုန်းချန်အဖွဲ့၏ ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်မည့် သတင်းသည် ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် တစ်မြို့လုံးရှိ အားပေးထောက်ခံသူများထံသို့ သတင်းရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးဆောင်နိုင်ခြင်းက ဘဝတစ်သက်တာ ဂုဏ်ယူစရာပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်ရောက်၍ ပြောပြပါက အိမ်နီးချင်းများကြားတွင် မျက်နှာပန်း လှပေမည်။

စိတ်အားထက်သန်သော ပြည်သူများနှင့် ပရိသတ်များသည် လက်သီးလက်မောင်းတန်းကာ ဤကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကြီးကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။ သို့ပေမည့် မုန်ဝေ့မင် ရှိနေသည့်ဘက်မှာ အဓိက နယ်မြေဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဖွင့်လှစ်ထားသော ဌာနခွဲသည် မြို့တော်၏ အချက်အချာကျသော နေရာတွင် တည်ရှိပြီး စောင့်ကြည့်လေ့လာမှု တင်းကျပ်မှုမှာ အခြားသော နေရာများထက် များစွာ သာလွန်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လီယွမ်ကျောက်သည် လူလေးရာကို ဦးဆောင်ကာ တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဌာနခွဲဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ချီတက်သွားသည်။ ကျန်သော လူနှစ်ရာမှာလည်း သာမန်အရပ်သားများအဖြစ် ကြိုတင် ရုပ်ဖျက်ထားကြပြီး ပစ်မှတ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် သွားရောက်နေကြသည်။ လူလေးရာမှာမူ အလင်းရောင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးလွှားသွားနေကြ၏။

လီယွမ်ကျောက်သည်လည်း ရှောင်ပုန်းနေခြင်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စစ်အင်အားအရဖြစ်စေ၊ အခြားသော အဖက်ဖက်မှဖြစ်စေ ကြည့်မည်ဆိုပါက ဤလူလေးရာသည် ဌာနခွဲကို အသာစီးရနေပြီဖြစ်ပြီး စစ်ကြောင်းဖွဲ့စရာ မလိုဘဲနှင့်ပင် အပြတ်အသတ် အသာစီးရနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာမှာ ဖန်ကြီး သည် တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ အင်အားကြီးမားသော စစ်သည်များကို မုန်ဝေ့မင် အနားတွင် ထားရှိထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မုန်ဝေ့မင်ကတော့ အသုံးမကျသော ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောက်ယွမ်စစ်သည်များ၏ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လျှင်တောင် အများဆုံး လူနှစ်ရာသာ ရှိသည်။ သူသည် ထိုလူနှစ်ရာလုံးကို ဌာနခွဲတစ်ခုတည်းတွင် ထားရှိမည် မဟုတ်ပေ။ မိမိတို့ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင်သိရှိထားခြင်း မဟုတ်လျှင် ထိုသို့လုပ်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် လျှို့ဝှက် လူနှစ်ရာပါ ထည့်သွင်းထားသေးသည်။ ယခုအချိန်တွင် သေချာပေါက် အနိုင်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တွေးရင်း တွေးရင်းဖြင့် လီယွမ်ကျောက် ပြုံးလိုက်ရာ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ အပြုံးသည် အလွန်ပင် မောက်မာနေပုံရသည်။

ဘေးနားရှိ လျန်ယုံက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ "အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား က အရမ်း ရှေ့ရောက်နေတယ်။ အနောက်ဘက်ကနေပဲ တပ်တွေကို ကွပ်ကဲပါလား။ တကယ်လို့ ပဋိပက္ခဖြစ်လာရင် လက်သီးတွေ ခြေထောက်တွေက မျက်စိမပါဘူးနော် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား။"

လီယွမ်ကျောက်က အင်္ကျီလက်စကို ခါလိုက်ပြီး ရဲရင့်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟား ဟား... ကျုပ် ပြုံးတာက ဖန်ကြီးက အကြံအစည် မရှိဘဲ အသုံးမကျတဲ့ကောင် တစ်ယောက်ကို ထုတ်ပြီး ဟန်ဆောင် ခိုင်းထားလို့ပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ တပ်တွေ လေ့ကျင့်တုန်းက သူက ကျုပ်ထက် တစ်ပန်းသာသွားတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်ကတော့ ကျုပ် ပထမဆုံးအကြိမ် တရားဝင် စစ်ထွက်တာပဲ။ ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သူ့ကို သေချာ ကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်။ အနောက်မှာ ပုန်းနေစရာ မလိုဘူး။ ကျုပ်က ရှေ့ဆုံးကနေ ဦးဆောင်မယ်။ နောက်ထပ် လေးမိုင်လောက်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ ရောက်ပြီ။ ခဏနေ တိုက်ပွဲဖြစ်လို့ အသံတွေ ကျယ်လာရင်... အကယ်၍ ပြည်သူတွေ ထွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ သေချာ ရှောင်ကြ။ ပြည်သူတွေကို မထိခိုက်စေနဲ့။ အရှိန်တင်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားမယ်။"

လျန်ယုံ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဆဲဆိုနေမိ၏။

အင်အားဆယ်ဆလောက် သာလွန်နေတာကို... ဘာတွေ သွား တိုက်စရာ ရှိလို့လဲ။ ခွေးခြောက်ရာလောက် တစ်ပြိုင်နက် လွှတ်လိုက်ရင်တောင် တစ်ဖက်က နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထို့နောက် သူသည် ခြေလှမ်းကို သွက်သွက်လှမ်းကာ ဌာနခွဲဆီသို့ ဆက်လက် ချီတက်သွားသည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရုတ်တရက် ငှက်အော်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ဝေးသော နေရာမှ နောက်တစ်သံ ထွက်လာပြန်သည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း...

လီယွမ်ကျောက် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ချက်ချင်း ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်ကာ လက်ကာပြ၍ အားလုံးကို တားဆီးလိုက်ပြီး အမှောင်ထဲသို့ မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု မှားနေပြီ။ ညသန်းခေါင်ကြီး ငှက်အော်သံက ဘယ်ကလာတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ကြားလိုက်လား။"

အနောက်မှ လူတစ်ယောက်က ဖြေလိုက်၏။ "ကြားပါတယ်။"

လီယွမ်ကျောက်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသော်လည်း အချိန်အကြာကြီး မစဉ်းစားဘဲ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။ သူက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့ကို လျှို့ဝှက်ကင်းသမားတွေ တွေ့သွားတာ သေချာတယ်။ တပ်ကို နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး အရှေ့အနောက် ညှပ်တိုက်မယ်။ အခု အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဝင်တိုက်ကြ။ လျန်ယုံ... ခင်ဗျားက လူတစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်သွား။ ကျုပ် လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့ နေရာကနေ ဘယ်ညာ နှစ်ဖွဲ့ခွဲ။ ဘယ်ဘက်က လူတွေက ကျုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့။"

တပ်ဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ နှစ်ဖွဲ့ကွဲသွားပြီး လီယွမ်ကျောက်သည် တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အမြန်ပြေးသွားတော့၏။

လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော လီယွမ်ကျောက်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လျန်ယုံက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီလို လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။ တစ်ဖက်က သိသွားရင်လည်း ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။ တစ်လမ်းလုံး အပြတ်ရှင်းသွားလိုက်ရင် ရနေတာပဲကို။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ငယ်ရွယ်လွန်းပါသေးတယ်။

ထို့နောက် သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "လာကြ လာကြ။ အားလုံး ကျုပ်နောက်က လိုက်ခဲ့။ ကျုပ်တို့ လမ်းလွှဲပြီး သူတို့အနောက်ဘက်ကို သွားမယ်။"

……

ဌာနခွဲအတွင်း၌ ဖန်ကျန်းရီသည် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် အရက်သောက်နေပြီး လက်ထဲတွင် အသားကင်တုတ်များကို ကိုင်ထားသည်။ ယနေ့တွင် ဖွဲ့စည်းပုံအင်အားပါ တပ်သားများအားလုံးကို အချိန်မတိုင်မီ မိမိတို့ တာဝန်ကျရာ ဌာနများတွင် နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုထား၏။

မုန်ဝေ့မင်သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေပြီး အသားကင်နေသော ကျန်းပြောင်ကို ကြည့်ရင်း လည်စေ့များ အဆက်မပြတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ငှက်အော်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ ဖန်ကျန်းရီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ညီအစ်ကိုတို့... သတိထားကြ။"

တကယ်ကြီး လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချန်တယ်ရှန်း ထိုလူ ပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တပ်သားများသည် တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးဝဘက်သို့ မျက်နှာထား တည်တင်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယနေ့က သူတို့၏ အဓိက တိုက်ပွဲမဟုတ်သော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မတော်တဆမှုများ မရှိပါက ခဏနေလျှင် အပြင်ဘက်တွင် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော လျှို့ဝှက်ကင်းသမားများ သတင်းလာပို့ကြတော့မည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် မကြာမီ တပ်သားတစ်ဦးသည် မြင်းကို အပြင်းနှင်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး အမောတကောဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သခင်လေးဖန်... တုန်းချန်အဖွဲ့က လူတွေ အမြန်လာနေပါပြီ။ နှစ်ဖွဲ့ခွဲထားပြီး ခန့်မှန်းခြေ လူလေးရာလောက် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြင်းတော့ မစီးထားဘူး။ သူတို့ ကျုပ်ကို တွေ့သွားပြီ။"

လေးရာဟုတ်လား။

ဖန်ကျန်းရီသည် ထိုအရေအတွက်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲလာ၏။

ခွေးမသားတွေ …. ဌာနခွဲတစ်ခုကို တိုက်ဖို့ လူလေးရာ သုံးရတယ်လို့။ တုန်းချန်အဖွဲ့က ငါ့ကို အသေသတ်ချင်နေတာလား။

သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတို့ မကြောက်ကြနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒီနေ့တာဝန်က ပြည်သူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပဲ။ ကျန်တာကတော့ အသံကျယ်ကျယ် အော်ဖို့ပဲ။ အခု အားလုံး ခရာမှုတ်ကြ။"

တပ်သားများသည် အမိန့်ကို ကြားသောအခါ မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ခရာများကို ထုတ်ကာ လေထဲသို့ မော့၍ အားကုန် မှုတ်လိုက်ကြ၏။

ချက်ချင်းပင် ခရာသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများကို လန့်နိုး သွားစေသည်။ ထိုခရာသံသည် စူးရှပြီး အဝေးဆီသို့ ပြန့်လွင့်သွားသည်။

အနီးအနားရှိ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များက ခရာသံကို ကြားသောအခါ ကပျာကယာ လိုက်မှုတ်ကြသည်။ ထို့နောက် လမ်းပေါ်သို့ ပြေးထွက်ကာ အိမ်တစ်အိမ်ချင်းစီ၏ တံခါးများကို လိုက်ခေါက်ကြ၏။

မီးရောင်များ ပိုမို လင်းလက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က ခရာကို ချကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "တုန်းချန်အဖွဲ့က ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့ကို လာတိုက်နေပြီ။ သူရဲကောင်းမုန်ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်။ မြန်မြန် ထွက်လာကြ။ ထွက်ပြီး သူရဲကောင်းမုန်ကို ကာကွယ်ကြ။"

ပြည်သူများစွာသည် ဤသတင်းကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားများကိုပင် မချွတ်ဘဲ ချက်ချင်း ကုန်းထကာ အပြင်သို့ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားကြသည်။ အန္တရာယ်လည်း မရှိဘဲ ဤမျှကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကြီးကို မပါဝင်လျှင် အလကားပင် ဖြစ်မည်။ လူများနေလျှင် အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်စရာ မလိုပေ။

တစ်အိမ်၊ နှစ်အိမ်၊ သုံးအိမ် … ဌာနခွဲအနီးရှိ ပြည်သူများသည် တံခါးများကို ဖွင့်ကာ လမ်းပေါ်သို့ အစုလိုက်၊ အပြုံလိုက် ထွက်လာကြသည်။

လီယွမ်ကျောက်ဘက်တွင် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်းအထန် ပြေးလွှားနေပြီး စောစောက ကျင်းယီဝေ၏ လျှို့ဝှက်ကင်းသမားသည် မြင်းစီးကာ သတင်းပို့ရန် အမြန် ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတို့ဘက်တွင် ပြည်သူများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်နှင့် အသံတိတ်စေရန်အတွက် မြင်းများကို ခေါ်မလာခဲ့ပေ။

သို့ပေမည့် ကိစ္စမရှိပေ။ သူတို့ အရှေ့တွင် မီတာသုံးရာမျှသာ ကွာဝေးတော့ပြီး ဌာနခွဲမှ လူများ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ထွက်ပေါ်နေသော ခရာသံများက သူ့ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်စေသော်လည်း ဤနေရာအထိ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မတော်တဆမှုများ ထပ်ဖြစ်လာစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။ အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်းတွင်သာ ရှိတော့၏။

လီယွမ်ကျောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်... မြန်မြန်... မြန်မြန်။ အားလုံး အရှိန်တင်။ ဌာနခွဲကို တစ်ခါတည်း သိမ်းပိုက်ပြီး မုန်ဝေ့မင်ကို အရှင်ဖမ်းကြ။"

အနောက်မှ လူနှစ်ရာခန့်သည် တစ်ပြိုင်နက် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြ၏။

မီတာသုံးရာ... မီတာနှစ်ရာ... မီတာတစ်ရာ...

မီးတုတ်များ၏ အလင်းရောင်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။ လူနှစ်ရာပါသော တပ်ဖွဲ့သည် မီတာ တစ်ရာကျော်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည့် အချိန်တွင် လီယွမ်ကျောက် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် သာမန်အရပ်သားများသည် အုပ်စုလိုက် ပေါ်ထွက်လာကြပြီး အနီးအနားမှ အရပ်သား အများအပြားသည် အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာနေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အော်ဟစ်နေသူများလည်း ပါဝင်၏။

"တစ်ယောက်ယောက်က ကျင်းယီဝေတပ်ဖွဲ့ကို ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်နေတယ်။ သူရဲကောင်းမုန်ကို ကာကွယ်ကြ။"

လီယွမ်ကျောက်တွင် အများကြီး စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နန်းတော်က အလုပ်လုပ်နေတာ။ အားလုံး ဖယ်ကြ။"

ပြည်သူများသည် အလိုအလျောက် ရှောင်ဖယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ဌာနခွဲအတွင်းမှ လူတစ်စုသည် မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အုပ်စုလိုက် ထွက်လာကြသည်။ မျက်စိလျှင်သော ပြည်သူတစ်ဦးက ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။ "သူရဲကောင်းမုန် ရောက်လာပြီ။"