အခန်း ၆၁၂

အပိုင်း (၆၁၂) အမဲလိုက်ပွဲ စတင်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း။

ဘုရင်မင်းမြတ် ကိုယ်တော်တိုင် ထွက်ခွာသည့် ဆောင်းဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲသည် သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်ငြား ဘုရင်မင်းမြတ် သည် ပုံမှန်အားဖြင့် တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ရေးတွင် ကြိုးစားပမ်းစား ရှိလှသဖြင့် နန်းတွင်း၌ မည်သူမှ သဘောထားကွဲလွဲခြင်း မရှိကြချေ။

ထို့အပြင် ဖန်ကျန်းရီ၏ လက်ရှိ လူမှုဆက်ဆံရေးကလည်း ကောင်းမွန်နေပြီး နောက်ကွယ်မှ တွန်းအားပေးမှုများကြောင့် အမဲလိုက်ပွဲသည် သဘာဝကျကျပင် စတင်လာခဲ့တော့သည်။

တာ့ကျင်း တော်ဝင်မိသားစုတွင် ပုံမှန် အမဲလိုက်သည့် ဓလေ့ မရှိသော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ် စိတ်ပါဝင်စားပါက အပြင်ထွက်၍ အပန်းဖြေနိုင်သည်။ အမဲလိုက်ကွင်းမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ခြံစည်းရိုးများနှင့် ပိုက်ကွန်များ ခြားထားသော်လည်း ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီယွမ်ကျောက်နှင့် ဖန်ကျန်းရီတို့၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ကြိုတင်၍ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် နန်းတွင်းမှ အမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံးသည် ဖိတ်ကြားချက်အရ အမဲလိုက်ကွင်း အတွင်းသို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး တဲနန်းများနှင့် အဆောင်အယောင်များ အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထောင်ချောက်၊ ညှပ်၊ လှောင်အိမ်၊ ပိုက်ကွန်၊ တွင်း၊ သစ်သားဖိတုံး၊ အမဲလိုက်မြင်း၊ အမဲလိုက်ခွေး အစရှိသည့် အမဲလိုက် ကိရိယာများလည်း အစုံအလင် ရှိနေသည်။

အဆောင်အယောင်များကို ယခုအခါ ဖန်ကျန်းရီက တာဝန်ယူ စီစဉ်ထား၏။ အခမ်းအနား စီစဉ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုအပိုင်းကတော့ အားနည်း၍ မရနိုင်ပေ။

ကျင်းယီဝေ အစောင့်ရဲမက်တိုင်းသည် ရင်ကော့ခေါင်းမော့ကာ တင့်တယ်ခမ်းနားစွာဖြင့် တန်းစီရပ်နေကြပြီး လက်နက်များမှာလည်း အထူးမှာယူထားသော အလှပြဓားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဓား၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သွယ်လျလှပပြီး ဓားအိမ်ကိုလည်း အလွန် လှပစွာ အလှဆင်ထား၏။ အလံကိုင်ထားသော ကျင်းယီဝေများက ဂရုတစိုက် ယက်လုပ်ထားသည့် လက်အိတ်ဖြူများကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာမှာ တန်းစီကာ မှုတ်ရန် တံပိုးခရာကဲ့သို့သော အရာများကို မစီစဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပလွေများတော့ ရှိသော်လည်း ... မသုံးရဲချေ။

နေရာထိုင်ခင်းများ ပြင်ဆင်ပြီးစီး၍ လူအင်အား ပြည့်စုံသွားသောအခါ သတ်မှတ်ထားသော လူများက ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ဘိုးဘေးများကို ပူဇော်သည့် အခမ်းအနားအချို့ကို ကျင်းပကြသည်။

အခမ်းအနား ကျင်းပနေစဉ်အတွင်း ဖန်ကျန်းရီ၏ အကြည့်များသည် ကွင်းပြင်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေ၏။ မည်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ လိုအပ်နေသေးသနည်းဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေ၏။

တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ ဖွက်ထားသော ပစ္စည်းကောင်းများကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ထားရှိထားသည်။ သို့သော်ငြား လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားရန် အပေါ်မှ အဝတ်နီလွှမ်းထားခဲ့သည်။

တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ စွမ်းရည်ရှိသူ အနည်းငယ်ကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ကျန်းပြောင်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပါဝင်လာသည်။ ထို့အပြင် သမားတော်ကိုပင် ပြင်ဆင်လာခဲ့သေး၏။ တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ သမားတော်များနှင့် ပင်နီဆီလင် သုတေသန ပြုလုပ်နေသူများကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

ဘုရင်မင်းမြတ် အမဲလိုက်ထွက်ရာတွင် နန်းတွင်းသမားတော်များ မပါလာခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အကယ်၍ တိရစ္ဆာန် ကိုက်ခံရခြင်းမျိုး ရှိလာပါက ပင်နီဆီလင်၏ ပိုးသတ်စွမ်းရည်က ပို၍ ကောင်းမွန်ပသည်။

တာ့ကျင်း၏ ဆေးပညာသည် ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် ညံ့ဖျင်းလှသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တရုတ် တိုင်းရင်းဆေးပညာနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း ထင်ရှားသော ဆေးကျမ်းများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမျိုး မကြားဖူးခဲ့ချေ။ နာမည်ကျော် ဆေးပညာရှင်များနှင့် ဆေးနတ်အကျော်အမော်များပင် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းက အလွန် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် အနည်းငယ်မျှသာ ကြားဖူးသော်လည်း ဆေးပညာသည် တခြားအရာများနှင့် မတူဘဲ အသက်နှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် နောက်ပြောင်၍ မရနိုင်ပေ။ ဤကိစ္စကို တွေးမိတိုင်း တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာကို သေချာ မသင်ယူခဲ့မိသည့်အတွက် မချိတင်ကဲ ဖြစ်နေမိသည်။ အခြားကမ္ဘာတွင် ယဉ်ကျေးမှုကို မပြန့်ပွားစေနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် သူ၏ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေမိသည်။

ယခုအချိန်တွင် နန်းတွင်းဆေးဆောင်မှ သမားတော်ဟူသည် တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ ရောက်လာသော ယခင် ရန်သူဟောင်း ဖြစ်သည့် ပင်နီဆီလင် ကျွမ်းကျင်သူ ဝမ်မုန်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဝမ်မုန်၏ အမူအရာမှာမူ တည်ငြိမ်နေပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မည်သည့်အရာကို စဉ်းစားနေမှန်း မသိရချေ။ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အသံများသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။

ဘေးနားရှိ လက်ထောက်ဖြစ်သူက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဝမ် ... ဟို သမားတော်ကြီးက ကျုပ်တို့ကို မှတ်မိနေတုန်းပဲ။"

ဝမ်မုန်က ပြောလိုက်၏။ "သူ့ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ သခင်လေးက ရုတ်တရက် အခြေအနေ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာစိုးလို့ ငါတို့ကို ခေါ်လာတာ။ ဒီနေ့ အမဲလိုက်တာဆိုတော့ ... ပင်နီဆီလင်က တိရစ္ဆာန် ကိုက်ခံရတာကို ကုသနိုင်လို့များလား။"

လက်ထောက်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုက်ခံရတာ ... ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ဒါမှမဟုတ် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါက ဘုရင်မင်းမြတ် အမဲလိုက်တာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ ကိုက်ခံရမှာလဲ။"

ဝမ်မုန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်၏။ "ထိခိုက်ဒဏ်ရာဆိုရင် ပင်နီဆီလင် သုံးစရာ မလိုဘူး။ သခင်လေးက အမဲလိုက်ကွင်းမှာ ဝံပုလွေတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ ခရိုင်ထဲမှာ သုံ့ပန်းတွေ ကျန်သေးလား။ ပြန်ရောက်ရင် ခွေးတချို့ကို ရှာပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်။"

လက်ထောက်က ညည်းညူလိုက်သည်။ "ထပ်ပြီး ဒုက္ခမရှာပါနဲ့တော့ အစ်ကိုဝမ်ရယ်။ ရန်ပုံငွေကလည်း ရပ်ဆိုင်းထားတုန်းပဲ။ သုံ့ပန်းတွေ အကုန်လုံးကလည်း နိုင်ငံသား ဖြစ်သွားကြပြီ။ ကျုပ်တို့မှာ ဘယ်က ပိုက်ဆံ ရှိမှာလဲ။"

ဝမ်မုန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မကြောက်ပါနဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက မြို့တော်ကို သွားပြီး ပြင်ပဒဏ်ရာ ပိုးဝင်တဲ့ လူနာ နှစ်ယောက်ကို ကုသပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေဆီမှာလည်း ပင်နီဆီလင် အချောင်း အနည်းငယ် ရောင်းခဲ့သေးတယ်။ ငွေသုံးထောင်ကျော် ရထားတယ်လေ။ ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိပါတယ်။"

လက်ထောက်က အလန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ "သောက်ကျိုးနည်း … ဒါက စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကုန်ပစ္စည်း စာရင်းနဲ့ မကိုက်ညီရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဝမ်မုန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်ပြီ။ အားလုံးက သုတေသန အတွက်ပဲလေ။ သခင်လေးက သေချာပေါက် အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ပျင်းစရာကောင်းသော အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် အကျင့်ပါနေသလို အိတ်ဆောင်နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် နာရီကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ လူအများရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အမတ်မင်းတို့ အားလုံးကို ဒီကို ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်ချက်က ဆောင်းဦးရာသီ အမဲလိုက်ဖို့ပါ။

ဒုတိယ အချက်ကတော့ ဖန်အမတ်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် မင်းတို့ကို လက်နက်သစ် တစ်မျိုးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ပဲ။ ဒီလက်နက်က အရင်တုန်းက ကျန်းမြစ်ရေကြီးမှုကို ဖြေရှင်းတဲ့နေရာမှာ တောင်ကိုဖြိုပြီး ကျောက်ခဲတွေကို ခွဲဖြာခဲ့တဲ့ နတ်ဆန်တဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ။ ဒီနေ့တော့ မျက်စိဖွင့်ပြီး သေချာကြည့်ကြပေတော့။"

နတ်ဆန်သည့် ပစ္စည်းတဲ့လား။ မှူးမတ်အားလုံး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။ လူတော်တော်များများက ဘုရင်မင်းမြတ် အမဲလိုက်ထွက်သည်ကို သဘောထားကွဲလွဲမှု မရှိသော်လည်း လူတစ်အုပ်လုံးကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။

မည်မျှကြာအောင် အမဲလိုက်မည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ တစ်ခါသွားလျှင် ဆယ်ရက်ကျော် ကြာတတ်သည်မှာလည်း ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်များကို အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်လျှင် မကောင်းပေဘူးလား။

သို့သော်ငြား တောင်ကိုဖြို၍ ကျောက်ခဲများကို ခွဲဖြာနိုင်သည်ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ညည်းညူမှုများ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ဤမျှ ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အရာကို မည်သူက မကြည့်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

အောက်ဘက်တွင် ဆွေးနွေးမှုများ စည်ကားနေသည်ကို မြင်သော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ် က ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"ရုတ်တရက် စီစဉ်လိုက်တာဆိုတော့ အမတ်မင်းတို့အနေနဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အမဲလိုက်ချင်တဲ့ သူတွေက အမဲလိုက် ကိရိယာတွေနဲ့ မြင်းတွေကို ယူပြီး တောထဲကို တန်းဝင်သွားလို့ ရတယ်။ နေမကောင်းတဲ့သူတွေကတော့ တဲနန်းမှာပဲ နေခဲ့လို့ ရပါတယ်။ အစားအသောက်နဲ့ အရက်တွေ အစုံအလင် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ဖန်အမတ် ... အဲဒီပစ္စည်းကို မြန်မြန် ထုတ်လာခဲ့ပြီး အားလုံးကို ပြသလိုက်တော့။"

လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် ဖန်ကျန်းရီထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖန်ကျန်းရီက ရှေ့သို့ထွက်ကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်၍ လက်ညှိုးထိုးပြကာ လျှောက်တင်လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး ... ဒီနေ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုး လူတွေကို စီစဉ်ခိုင်းထားပြီးပါပြီ။ လက်နက်က အဲဒီမှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကို ခဏလောက် စောင့်ဆိုင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ အရင်ဆုံး တောထဲဝင်ပြီး အမဲလိုက်ကြပါ။ ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် ဒီလက်နက်သစ်ရဲ့ ရလဒ်ကို အားလုံးကို ပြသပေးပါမယ်။ ပြီးမှ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် ပြသပေးပါ့မယ်။

ညပိုင်းအတွက်လည်း ကျွန်တော်မျိုး စီစဉ်ထားတာ ရှိပါသေးတယ်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့တကွ အမတ်မင်းတို့ အားလုံး တောက်ယွမ်ခရိုင်ကို ကြွရောက်ပေးကြပါ။ ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီမှာ အစီအစဉ် တချို့နဲ့ အထူး အစားအစာတွေကို အားလုံး မြည်းစမ်းနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး သဘောထား ဘယ်လိုရှိပါသလဲ။"

အစီအစဉ်တဲ့လား။ မင်းရဲ့ တောက်ယွမ်ခရိုင်က အစီအစဉ်သစ်တွေ ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလား။

မှူးမတ်အားလုံး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

မှူးမတ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။ "ကြားလိုက်လား။ ဖန်ကျန်းရီက အစီအစဉ် ထပ်ပြင်ဆင်ထားတယ်တဲ့။ အရင်တစ်ခေါက်က မြွေဖြူပုံပြင်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။"

နောက်မှူးမတ်တစ်ဦးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘုရင်မင်းမြတ် ကို အရင် အစီအစဉ်နဲ့ပဲ ထပ်ပြီး လှည့်စားလို့ ရမလား။"

အခြားတစ်ဦးက မေးလိုက်၏။ "အမတ်ကြီးကျန်း ... ခင်ဗျား သွားမှာလား။"

အမတ်ကြီးကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟက်ဟက် ... ဘယ်လို ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားစရာ အရာတွေလဲဆိုတာကို ကျုပ် သွားကြည့်ရမယ်။ ကောင်းကောင်း မကနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ဝေဖန်ရလိမ့်မယ်။ အခု မြို့တော်ထဲမှာ တောက်ယွမ်ခရိုင်ကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ မကောင်းတဲ့ အလေ့အထတွေ နေရာတိုင်းမှာ ပြည့်နှက်နေတာကို ခင်ဗျားတို့ မမြင်ကြဘူးလား။"

ကျန်သူများက ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။ "မှန်ပါတယ်။ မှန်ပါတယ်။"

အောက်ဘက်မှ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားရသောအခါ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် အနေခက်သွားခဲ့၏။ ထပ်လာပြန်ပြီလား။ အကယ်၍ ယဉ်ကျေးမှုကို ထိခိုက်စေမည့် အရာမျိုး ထပ်လုပ်လာပါက တစ်သက်လုံး လှောင်ပြောင်ခံရတော့မည်။

ဘုရင်မင်းမြတ် က မေးလိုက်၏။ "ဖန်အမတ် ... ဆောင်းဦးရာသီ အမဲလိုက်တာက ဘယ်တုန်းက တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြီးသွားဖူးလို့လဲ။ အတော်လေး လောလွန်းရာ မကျဘူးလား။"

ဖန်ကျန်းရီက တည်ကြည်စွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "အနည်းငယ် လောနေတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကို စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝပေးပြီး မျက်စိပွင့်သွားစေရမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး အာမခံပါတယ်။"

သူ၏ ခိုင်မာသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ ဘုရင်မင်းမြတ် က မိန့်ကြားလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ။ ဒီနေ့အတွက် မင်းပဲ စီစဉ်ထားတာဆိုတော့ ကိုယ်တော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ခဏခဏ လျှို့ဝှက်ထားနေတော့ မင်းရဲ့ ဘူးသီးခြောက်ထဲမှာ ဘာဆေးတွေ ရောင်းနေလဲဆိုတာကို ကိုယ်တော် သေချာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

ဘုရင်မင်းမြတ် သည် ပြောရင်းဖြင့် အိတ်ဆောင်နာရီကို ထပ်မံ ထုတ်ယူကြည့်ရှုကာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။ "အမတ်မင်းတို့ အားလုံး ခုလေးတင် ရောက်လာတာဆိုတော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ ဒီနေ့တော့ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူကြပါ။ ဒီနားတစ်ဝိုက်က ရှုခင်းတွေလည်း မဆိုးပါဘူး။ အနားယူချင်တဲ့သူတွေလည်း အနားယူလို့ ရပါတယ်။ လူစုခွဲလိုက်ကြတော့။"

မှူးမတ်အားလုံးက ခေါင်းညိတ် သဘောတူပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြရာ ဘုရင်မင်းမြတ် က ဖန်ကျန်းရီကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။ ဖန်ကျန်းရီ အနားရောက်လာသောအခါ ဘုရင်မင်းမြတ် က မေးလိုက်၏။

"အမဲလိုက်ကွင်းထဲမှာ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲ။"