အခန်း ၁၁၉၅

အပိုင်း ( 1195 ) ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးမှ ပါရမီရှင်။

လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း၌ လုမင်သည် တာအိုကို နားလည်ဆင်ခြင်ရင်း တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ရှန်းရွှီတိုက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုပတ်ဝန်းကျင်က ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီထက် အမှန်တကယ် ပို၍ ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်။ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးတွင် ရှိစဉ်ကထက် ဤနေရာ၌ လေ့ကျင့်ခြင်းက ပို၍ လွယ်ကူသလို ခံစားခဲ့ရပေသည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုမင်လည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့သော်၊ ဤနေရာတွင် မည်သူက တိုက်ခိုက်ဝံ့သနည်း။

လုမင်လည်း တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ရှဲ့နျန်ချင်းလည်း အံ့ဩနေဟန်ဖြင့် လှမ်းထွက်လာကြောင်း မြင်လိုက်ရ၏။ ခြံဝင်းထဲမှ လှမ်းကြည့်လိုကသောအခါ မနီးမဝေးမှ ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသောအလင်းများ ဖြာထွက်နေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်တွင်ရပ်နေသော လူတချို့လည်း ရှိနေခဲ့၏။

ရဟန်းဝူလျန့်၊ ရန်ပိုထျန်း၊ မင်ကျစ်၊ ထိုပါ့ရှီနှင့် အခြားသူများ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ မရင်းနှီးသော လူငယ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိနေသည်။

လုမင်လည်း တိုက်ပွဲအခြေအနေကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ခြင်္သေ့မင်းနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးတို့ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်တွင် ခြင်္သေ့မင်းက ၎င်း၏ မူလပုံစံကို ပြောင်းလဲထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ရွှေခြင်္သေ့ ဖြစ်၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေတော့သည်။

ခြင်္သေ့မင်းက သူတော်စင်မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်ကထက် ပို၍ သန်မာလာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံက ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ရှည်လျားသော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မိုးနှင့်မြေက တုန်ခါသွားရသည်။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်တွင် ခြင်္သေ့မင်းက အားနည်းသည့်ဘက်သို့ လုံးဝ ကျရောက်နေသည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးက ခြင်္သေ့မင်းထက် များစွာ ပိုအစွမ်းထက်၏။ သူ၏ လက်သီးများအောက်တွင် ခြ‌င်္သေ့မင်း ကော့ပျံနေတော့သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ခြင်္သေ့ကြီးပါလိမ့်။ မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး။ မင်း အနာဂတ်မှာ ငါ့စီးတော်ဖြစ်သင့်တယ်၊ ဒါဆိုရင် ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းနေရမှာပါ။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

လူငယ်လေးက ပြောလိုက်သည်။ သူ့စကားက ခြင်္သေ့မင်းကို ပို၍ ဒေါသဖြစ်စေခဲ့၏။ ကျယ်လောင်စွာဟိန်းဟောက်ရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

"ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်..."

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ ပုံရိပ်များစွာ ပျံသန်လာကြသည်။

ဤနေရာမှ တိုက်ပွဲက သူတို့ကို ဆွဲဆောင်သွားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူတို့ထဲတွင် အများစုက လူငယ်များ ဖြစ်သည်။ လုမင်၏ ခန့်မှန်းမှုအရ ၎င်းတို့သည် အခြားသော တိုက်ကြီးများမှ ပါရမီရှင်များ သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်းနတ်ဘုရားနတ်ဘုရားနန်းတော်မှ ဒေသခံ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဟားဟား၊ သူတို့ တကယ် တိုက်ခိုက်နေကြပြီပဲ"

လူအုပ်ကြားထဲတွင် မုဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြားရပြီးနောက် အိမ်မပြန်သေးဘဲ ပျော်ပွဲကြည့်ရန် တစ်ကျော့ပြန်လာခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"ဒီပါရမီရှင်တွေက ဘယ်တိုက်ကြီးနှစ်ခုကနေ လာတာလဲ"

တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးနဲ့ ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးကပါ"

မုဖုန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အိုး၊ အဲဒီတိုက်ကြီးနှစ်ခုကပဲ။ ရှေးတုန်းက ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးဟာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တကယ်မြင့်မားတယ်။ သူတို့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာဆိုရင် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းကိုတောင် ဝင်နိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးကတော့ ပျမ်းမျှအဆင့်ရဲ့ အောက်မှာပဲ အမြဲရှိခဲ့တယ်။ အခု ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာလဲမသိဘူး"

"ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးက အတော်အစွမ်းထက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့က ထိပ်တန်းဆယ်ဦးကို မဝင်တော့ပေမဲ့ အားနည်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးရဲ့ ပါရမီရှင်တွေက တော်ရုံသူတွေ ယှဉ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ဟင်၊ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီရဲ့ ခြင်္သေ့ကြီး ရှုံးတော့မယ်"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးကြခဲ့သည်။

"ထိုပါ့ရှီ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာလဲ"

လုမင်နှင့် ရှဲ့နျန်ချင်းက ထိုပါ့ရှီအနီးသို့ ရောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

"စစ်ဦးစီးချုပ်လု၊ သူတို့က ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးကလူတွေပါ။ တောင်နှစ်လုံးမှာ ငါတို့က စစ်သူကြီးတောင်မှာကျပြီး သူတို့ကတော့ တပ်သားတောင်မှာ နေရာကျခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ကို တပ်သားတောင်ဆီ မောင်းထုတ်ပြီး နေရာလဲချင်နေတာ"

ထိုပါ့ရှီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤအခိုက်တွင် လုမင် နားလည်သွား၏။

စစ်သူကြီးတောင်သည် တပ်သားတောင်ထက် ပိုမြင့်မားပြီး အရှိန်အဝါလည်းကြီးသည်။ ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးမှပါရမီရှင်များကလည်း မာနကြီးပြီး မောက်မာကြ၏။ အခြားတိုက်ကြီးမှ ပါရမီရှင်က ၎င်းတို့အထက်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

"ဝေါင်း"

ကောင်းကင်ယံတွင် ခြင်္သေ့မင်းက ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သို့သော် အသုံးမဝင်ပေ။ သူတို့ကြားမှ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ခြင်္သေ့မင်းက အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်တွင် ရှိသည်။ သို့ရာတွင်၊ သူ့ပြိုင်ဘက်က အဆင့်လေး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်၏။ ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ထို့အပြင်၊ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်ရွေးချယ်မှုတွင် ပါဝင်နိုင်သူတိုင်းက နတ်ဘုရားအဆင့်ကိုး သွေးမျိုးဆက်ကို နိုးထနိုင်သူများ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

နောက်ထပ် တိုက်ကွက်အနည်းငယ် ရင်ဆိုင်ပြီးနောက်မှာတော့ ခြင်္သေ့မင်း၏ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာတော့သည်။ သူ့ခန္ဓာက တောင်ထိပ် မြေပြင်ပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

"မင်းက ဒီခွန်အားနဲ့ ယွမ်လုဂိုဏ်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုမှာ ပါဝင်ချင်တာလား။ မင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပိုတွေးနေတာပဲ"

လူငယ်က ကောင်းကင်တွင် ရပ်ကာ ခြင်္သေ့မင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ခြင်္သေ့မင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူသည် အလွန်စိတ်ဆိုး‌သွားသော်လည်း ပြိုင်ဘက်ထက် အားနည်းသောကြောင့် ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးမှ အခြားလူများလည်း မျက်နှာမှုန်ကုပ်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတို့အားလုံးက ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးမှ ဖြစ်သည်။ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးတွင် မည်သို့သော ပဋိပက္ခမျိုး ရှိခဲ့ပါစေ၊ ရှန်းရွှီတိုက်ကြီးမှာတော့ တစ်လှေတည်းစီးနေသူများပင်။

လူငယ်၏ မျက်လုံးအကြည့်များက ပို၍အေးစက်ပြီး မာနကြီးလာသည်။ သူသည် ခြင်္သေ့မင်းကိုကြည့်ပြီး ဘလှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါ့ရဲ့စီးတော် ဖြစ်ချင်ပြီလား"

"မင်း အိပ်မက်မက်နေလိုက်"

ခြင်္သေ့မင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းကို ငါ့ရဲ့စီးတော် ဖြစ်မလာမချင်း မင်းကိုငါရိုက်မယ်။ နောက်ပြီးတော့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဥဒေါင်းသွေးမျိုးဆက်ရှိတဲ့ ဒေါင်းတစ်ကောင်လည်း ရှိသေးတယ်။ မဆိုးဘူး... မင်းကိုလည်း ငါ့စီးတော်အဖြစ် ယူရမယ်။ ဒီခရီးစဉ်ကတော့ တကယ်မဆိုးတော့ဘူး"

ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် လူငယ်က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်၊ ခုန်းလင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာခဲ့၏။

ထို့နောက်မှာတော့ ခြင်္သေ့မင်းကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

"ခြင်္သေ့မင်း၊ ငါနင့်ကိုကူညီမယ်"

ခုန်းလင်၏ မျက်နှာက မှုန်ကုပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အော်ဟစ်ကာ ငါးရောင်ဥဒေါင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့်လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ခြင်္သေ့မင်းလည်း အခွင့်အလမ်းကို မြင်ပြီးနောက် ခုန်းလင်နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ချပ်ဝတ်နှင့်လူငယ်ကို အတူ‌ပူးပေါင်း၍ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"ဟားဟားဟား၊ အတူတူလာကြရင်တောင် ဘာထူးမှာမို့လဲ"

ချပ်ဝတ်နှင့်လူငယ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဦးခေါင်းထက်တွင် မိကျောင်းကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့၏။

မိကျောင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ရွှေရောင်ချက္ကရ ကိုးခု လင်းလက်နေသည်။

နတ်သားရဲ၊ ဧကရာဇ်မိကျောင်း။

ချပ်ဝတ်နှင့်လူငယ်က သွေးမျိုးဆက်ပေါင်းဆက်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ ကြီးမားသော ဧကရာဇ်မိကျောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ပဲ ရှုံးလိမ့်မယ်"

ဧကရာဇ်မိကျောင်းက ဟိန်းဟောက်သည်။ ၎င်း၏အမြီးက နတ်ကြာပွတ်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလာပြီး ခုန်းလင်းကို ရိုက်ချလိုက်၏။ ခုန်းလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဓာတ်ကြီးငါးအလင်းများ ကွဲအက်သွားကာ အမွှေးများ ကျွတ်ထွက်သွားတော့သည်။ အော်ညည်းသံနှင့်အတူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဧကရာဇ်မိကျောင်း၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်က ခြင်္သေ့မင်းကို လွင့်သွားစေခဲ့သည်။

ခြင်္သေ့မင်းနှင့် ခုန်းလင်က အတူတူတိုက်ခိုက်သော်လည်း လူငယ်၏ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ကြပေ။

"အမှိုက်တွေ၊ မင်းတို့က ငါ့စီးတော်တွေပဲ။ ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် ခုခံဝံ့တာလဲ"

ဧကရာဇ်မိကျောင်းက သူတို့ကိုကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် လုမင်၊ ရန်ပိုထျန်းနှင့် ကျန်လူများကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါထပ်ပြောမယ်။ ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးက စစ်သူကြီးတောင်ထိပ်ကို လိုချင်တယ်။ မင်းတို့ ကိုယ့်အတွက် ဘာကကောင်းမလဲ သိတယ်ဆိုရင် ထွက်သွားပါ။ မဟုတ်ရင် ငါမင်းတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရိုက်ပေးရလိမ့်မယ်"

"မာနကြီးလိုက်တာ"

ထိုပါ့ရှီ အံကြိတ်လိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်လိုက်ချင်သော်လည်း သူ၏နယ်ပယ်က အဆင့်လေး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ သူက ထိုလူငယ်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်မှန်း သူသိသည်။

"ငါ့ဆံပင်"

ရဟန်းဝူလျန့်က ဗုဒ္ဓအမည်ကို ရွတ်ဆိုကာ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း၊ ဤနေရာမှ အလွယ်တကူ ထွက်ခွာသွားမည်မဟုတ်ကြောင်းတော့ အသိသာကြီးပင်။

"မသွားချင်ဘူးလား၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရိုက်ရလိမ့်မယ်"

မိကျောင်းကြီး၏ မျက်လုံးများက အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာကာ လူအုပ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူ့အကြည့်က မင်ကျစ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

"နောက်တစ်ယောက်က မင်းပဲ၊ အခုလေးတင် မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်တွေ ထုတ်ဖော်လိုက်တယ်။ ဒါကို ငါ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ အခု ဒူးထောက်"

ဧကရာဇ်မိကျောင်းက ကြီးစိုးပြီး အလွန်မာနကြီးခဲ့သည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် မိကျောင်းမျက်လုံးမှ အလင်းတန်းတစ်ခုက မင်ကျစ်ဆီကို ကျရောက်သွား၏။

မင်ကျစ်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ထံမှ အဆုံးမဲ့ အမှောင်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ အမှောင်စွမ်းအင်အတွင်း၌ သရဲတစ္ဆေ အော်ညည်းသံနှင့် ဝံပုလွေအူသံများလည်း ထွက်ပေါ်နေကာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ထို့နောက် သူ့လက်ထဲတွင် အနက်ရောင်ဓားတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။ ဓားက အနက်ရောင်မိစ္ဆာများ ချက်ချင်း ထွက်လာတော့မလို လွန်စွာ အသက်ဝင်လှသည်။

"ဝုန်း"

မင်ကျစ်က ဓားချက်ထုတ်ဖော်ပြီး ဧကရာဇ်မိကျောင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သော အလင်းတန်းကို ဖျက်စီးပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မင်ကျစ်က လေထဲသို့ ခုန်လွှားပြီး ဧကရာဇ်မိကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ သူ့ထံမှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

စတုတ္ထအဆင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်။

ဤကာလအတွင်း၌ မင်ကျစ်သည် အောင်မြင်မှုရပြီး အဆင့်လေး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"မင်းတိုက်ခိုက်ချင်ရင် ငါမင်းနဲ့ အဖော်ပြုပေးမယ်"

မင်ကျစ်ထံမှ အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"စတုတ္ထအဆင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဆင့်လေး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ချိုးဖြတ်ရုံပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ရင် အဝေးကြီးမှာ ရှိသေးတယ်"

ဧကရာဇ်မိကျောင်းက အထင်မြင်သေးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။