အခန်း (၂၂၉၅-၂၂၉၆)

အခန်း ၂၂၉၅ - လူမုန်းများမည့် အလုပ်

"တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ..."

ချင်ထောင်း သည် ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ကာ အရိုအသေပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန် က လက်ကိုမြှောက်၍ တားလိုက်သည်။

"ချင်ထောင်း မိတ်ဆွေ၊ အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး။ အခု မင်းရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ "

ဖန့်ချန် သည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် ချင်ထောင်း ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အခြေအနေကိုသာ မေးမြန်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝေလျန့်ရွှမ် တို့နှစ်ဦးနှင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့် ရွှေရှင်း အစရှိသော ကျောင်းသားများ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေပြစ်သွားသည်။

ချင်ထောင်း က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာတွေ ကူညီထိန်းသိမ်းပေးထားလို့ ဒဏ်ရာက တည်ငြိမ်သွားပေမဲ့ အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်ဖို့တော့ အတော်ခဲယဉ်းမှာပါ..."

"ဒဏ်ရာ တည်ငြိမ်သွားရင် တော်ပါပြီ။ အဲဒီအချိန်က တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြပါဦး။"

ဖန့်ချန် က ပြောသည်။

"အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့ အပြင်ထွက်လည်ပြီး ကျိုကျိတောင် ကို ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတာပါ။

ကျွန်မကို တိုက်ခိုက်သူတွေရဲ့ အဆင့်က ကျွန်မထက် မြင့်တယ်၊ အနည်းဆုံး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်လောက် ရှိမယ်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်တာကြောင့် ကျွန်မ ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားတာပါ။"

ချင်ထောင်း ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။

"သူတို့က ထပ်ပြီးတော့ အသေအလဲ မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပဲ ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။ တခြားသူတွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူမှ ရှိမနေတော့ဘူး။"

"သူတို့ သုံးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တွေက ဘာလဲ"

"လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တွေ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့က အထောက်အထားကို တမင် ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြံရွယ်ထားတာပေါ့။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကိုပါ ထည့်တွက်ထားတာဆိုတော့ စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

ဖန့်ချန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်တာမျိုး မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။ ချင်ဝူဆန့် ဆရာ ဖြစ်ပြီးကတည်းက ဒီလူတွေက ကြိုတင်ကြံစည်နေကြတာ။"

ဝေလျန့်ရွှမ် က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဆရာနှစ်ပါး၊ ကျွန်တော်က တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အခု တိုက်ခိုက်သူတွေရဲ့ အထောက်အထားကလည်း မသိရသေးတော့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လာလည်း အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါတယ်။"

ဖန့်ချန် က သူတို့နှစ်ဦးကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ တရားသူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူပြီး လူမုန်းများမည့် အလုပ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေမှာလည်း သူ၏ တာဝန်ဝတ္တရားနှင့် မကိုက်ညီပေ။ တိုက်ခိုက်သူများ၏ အထောက်အထားကို သူ ချက်ချင်း ရှာဖွေနိုင်မည်ဟု ထိုသူတို့ ထင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ၊ ဒီနေ့ မင်းကို ခေါ်လာတာကတော့ ဘက်ပေါင်းစုံက ကိစ္စတွေကို ငါတို့ အကုန်စဉ်းစားပြီးသားပါ။

လူတွေ အကုန်မရောက်သေးလို့ပါ။ လူတွေ အကုန်ရောက်လာရင် တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ အနေနဲ့ အမိန့်အတိုင်း စီရင်ပေးပါ။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ငါတို့ ဖြေရှင်းပေးမယ်။"

ဝေလျန့်ရွှမ် က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ဖန့်ချန် ၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက် ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ရွှေရှင်း တို့က ဖန့်ချန် ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ပင် မပြည့်သေးသည့် မျိုးဆက်သစ် ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဤမျှ ထူးချွန်သော ရလဒ်များ ရရှိနိုင်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးပင် ထိုအကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားနေရသည် မဟုတ်ပါလော။

အချိန်အားဖြင့် တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ကျောင်းဆရာအချို့သည် ဒဏ်ရာရထားသော ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းသားများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကျိုကျိတောင် သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့ ရောက်လာကြသောအခါ ဝေလျန့်ရွှမ် တို့နှစ်ဦးကို အရင် ဂါရဝပြုပြီးနောက် ဖန့်ချန် ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဒဏ်ရာရထားသော ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများသည် မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေကြသည်။ ချင်ထောင်း ကဲ့သို့ပင် အသက်အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထိခိုက်မှုမှာ ပြန်လည် ကုသရန် အတော်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကဲ့သို့သော အရာမျိုး မရှိလျှင် ဒဏ်ရာကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ မလွယ်ပေ။

သူတို့အတွက်မူ ဤသည်မှာ သူတော်စင်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပင်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ မှောင်မိုက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

တိုက်ခိုက်ခံရသူ ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများ အကုန်လုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။

ခန်းမကြီးထဲတွင် တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ ဆရာများပင် တစ်ဆယ်ကျော် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ခွန်း၊ ချင်ကွမ်း၊ ချင်ရွှဲ့ တို့ သုံးဦးလည်း ကျိုကျိတောင် သို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ ချင်ထောင်း ထက် ပိုဆိုးနေပုံရသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီလူတွေ လွန်လွန်းနေပြီ။ ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသား (၁၃) ဦး တိုက်ခိုက်ခံရပြီး သူတို့ရဲ့ သူတော်စင်လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားတယ်။ ဒါက ငါတို့ ဆရာတွေရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်တာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်တာပဲ။

ဒါက ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်တာပဲ။

မင်းတို့ ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါတို့က ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းပေးရမလဲ။

အပြင်လူတွေသာ သိသွားရင် ငါတို့ ဆရာတွေရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာတောင် ဒီလိုမျိုး ခံရတယ်ဆိုရင် ငါတို့မျက်နှာ ဘယ်မှာ သွားထားရမလဲ "

တောင်ကုန်းမှ ဆရာတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"သူတို့ကို မဖြစ်မနေ အပြစ်ပေးရမယ် "

"ကိုယ့်လူချင်း ပြန်လုပ်တာ၊ တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ် "

ဆရာအချို့ကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုကြသော်လည်း ကျန်သော ဆရာများမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

သူတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ တပည့်များအတွက် တရားမျှတမှု လိုချင်သော်လည်း ထိုကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အတွက်မူ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်စင်အောင် ထားပြီး ထိုကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးခြင်းဖြင့် ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်များကို ရှောင်ရှားရန်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားသည်။

ခန်းမကြီး အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝေလျန့်ရွှမ် တို့သည် အမြန်ဆုံး အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး လာရောက်သူကို လေးစားစွာ ကြိုဆိုကြသည်။

ဖန့်ချန် သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

လာရောက်သူမှာ ထိုက်ရှန်းကျောက်ဟွာ တောင်ကို ကာကွယ်ရေး ဆရာ ချင်ဂွေ့ ဖြစ်သည်။

သူတစ်ယောက်တည်း လာသည်သာမက ဆရာ တစ်ဆယ်ကျော်နှင့် သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသား (၃၀) ကျော်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာမှာမူ အနည်းငယ် ပျက်နေပြီး အကြည့်များမှာလည်း လှုပ်ရှားနေသည်။

"သူတို့လား"

ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချင်ခွန်း တို့သည်လည်း ထိုကျောင်းသားအုပ်စုကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သဲလွန်စတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် သူတို့ တိုက်ခိုက်ခံရစဉ်က အလွန်ရုတ်တရက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကဲ့သို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အတွင်းမှာ တိုက်ခိုက်ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် တိုက်ခိုက်သူကို ဘာမှ မသိလိုက်ရဘဲ သဲလွန်စ တစ်စုံတစ်ရာ မကျန်ခဲ့သဖြင့် ယခုသူတို့ထဲတွင် ဟုတ်မဟုတ် ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"ဒီတစ်ခါ ကိစ္စက သက်ရောက်မှု အရမ်းကြီးတယ်။ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ ပျက်စီးစေတယ်။"

ချင်ဂွေ့ ၏ အသံမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူတွေကို အကုန် ဖမ်းမိပြီ။ ဘယ်လို စီရင်မလဲဆိုတာကတော့ တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပဲ။"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဘေးနားရှိ ဆရာအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျောင်းသားများကို အပြစ်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုကျောင်းသားများမှာ ပြောစရာစကားများ ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

"ဆရာက အဲဒီတုန်းက တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ ဆိုတဲ့ ရာထူးက အတော်လေး ပြဿနာများတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မမှားပါဘူး။

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ကလည်း ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ ထိုင်ခိုင်းထားသလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ။"

ဖန့်ချန် သည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုရာထူးမှာ အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ် ပေးနိုင်သော်လည်း၊ ပြဿနာ တက်လာတိုင်း လူမုန်းများမည့် အလုပ်မှာ သူ၏ တာဝန် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ... သူသည် လူမုန်းခံရမည်ကို လုံးဝ မကြောက်ပေ။

"မင်းတို့ဆီမှာ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"

ချင်ဂွေ့ ၏ အကြည့်များ ဝေလျန့်ရွှမ် တို့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ဤဒုက္ခသည်များ၏ ဆရာများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန် ကို တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝေလျန့်ရွှမ် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာသဘောထားမှ မရှိပါဘူး။ တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ လက်ခံပါမယ်။"

အခြား ဆရာများကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုကိစ္စကို ဖန့်ချန် ကပဲ ဆုံးဖြတ်ရမည်ဟု မသိစိတ်က သဘောတူထားကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်သာ ရှိသေးသည့် ဖန့်ချန် သည် ထိုကိစ္စအတွက် အမြင့်ဆုံး စကားပြောခွင့် ရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဖမ်းဆီးခံထားရသော ကျောင်းသားများသည်လည်း မသိစိတ်အရ ဖန့်ချန် ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဖန့်ချန် ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသောအခါ အချို့မှာ စိတ်မလုံမလဲဖြင့် အကြည့်လွှဲသွားကြပြီး အချို့မှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ ဆရာများကလည်း ဖန့်ချန် ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အသံမထွက်သော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုကျိတောင် အနီးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဖန့်ညီလေး တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် ပထမဆုံး အမှုကပဲ ဒီလောက် ခက်ခဲနေပါလား။

သူက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် မစီရင်ရင် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ရဲ့ အမုန်းကို ခံရလိမ့်မယ်။

သူက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စီရင်လိုက်ရင်တော့ ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ အင်အားစုတွေရဲ့ အမုန်းကို ခံရမလဲ မသိတော့ဘူး..."

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲမှနေ၍ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

လီမော့၊ လင်းဖုန်း၊ ဝမ်ချုံစန်း အစရှိသော ကရုဏာတောင်မှ တပည့်များလည်း သူ၏ အနီးတွင် ရှိနေကြပြီး ကျိုကျိတောင် ဘက်သို့ လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

အခန်း ၂၂၉၆ - ဖန့်ချန် ၏ ရပ်တည်ချက်

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒါဆိုရင် ဖန့်အ်ကိုက ဒီတစ်ခါ ဘယ်လိုပဲ စီရင်စီရင် တစ်ဖက်ဖက်ကိုတော့ အပြစ်ပေးမိပြီး အမုန်းခံရတော့မှာပေါ့ "

ချန်ဖေးဖေး သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး ကျန်းတောက်ယွဲ့ ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

ကျန်းတောက်ယွဲ့ သည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် -

"ဘယ်ဖက်ကိုပဲ အပြစ်ပေးမိပါစေ၊ ဒါဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုရဲ့ အစပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဖန့်ညီလေးက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့ သူ့ကို ထိရဲတဲ့သူ ရှိပါ့မလား။

အနာဂတ်မှာ သူ အပြင်ဘက်ကို ရောက်သွားရင်လည်း ကရုဏာတောင် က ငါတို့ အဘိုးအိုတွေက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ။"

လီမော့ က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါက ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်က စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုလို အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး လုပ်ကြံသူတွေကလည်း စိတ်ထားယုတ်မာလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်အမြင်ဆိုရင်တော့ ဒီလူတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကို အပြစ်ပေးမှ ရမယ်။"

ကျန်းတောက်ယွဲ့ သည် လီမော့ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖန့်ညီလေး ဘယ်လို စီရင်မလဲဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရအောင်။ ငါတို့က ဒီကိစ္စမှာ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။"

ဝမ်ချုံစန်း တို့အဖွဲ့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

... ...

"တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ၊ လူတွေကို အကုန် ဖမ်းဆီးပြီးပြီ။ အခု မင်းအနေနဲ့ စီရင်ချက် တစ်ခုပဲ ချမှတ်ပေးဖို့ လိုတော့တယ်။"

ချင်ဂွေ့ က ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

"ငါက ဒီမှာ စောင့်ကြပ်နေတာ။ မင်း ဘယ်လိုပဲ စီရင်စီရင် သူတို့က လက်ခံရလိမ့်မယ်၊ မင်း အများကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။"

"ချင်ဂွေ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ၊ ဒီနေ့ စီရင်ချက်ကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရှိတာ အမှန်ပဲလား"

ဖန့်ချန် က လက်ကိုမြှောက်ကာ အလွန် လေးစားသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူသည် တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်၏ ပထမဆုံး သူတော်စင် ဟု အမည်တွင်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း မာန်မာန တက်မနေပေ။

ထိုနေရာရှိ ဆရာများသည် ထိုအပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဖန့်ချန် ၏ ဟန်ပန်ကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

ကျိုကျိတောင် မှ ကျောင်းသားများထဲတွင် ကျိလင် နှင့် ဝူချုံး တို့သည် အုပ်စု၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန် သည် ဆရာများနှင့် တန်းတူ ဆွေးနွေးနိုင်ခြင်း၊ တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသည့် အမှုကို တာဝန်ယူနိုင်ခြင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မှောင်မိုက်နေတော့သည်။

"မင်းက တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲပဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နောက်ခံကလည်း လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေနဲ့ ပတ်သက်မနေဘူး။

ဒါကြောင့် မင်းလုပ်တဲ့ စီရင်ချက်ကို ငါတို့ လက်ခံမယ်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကလည်း လက်ခံမယ်၊ ကျောင်းတော်ကလည်း လက်ခံမယ်။"

ချင်ဂွေ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖမ်းဆီးခံထားရသော ကျောင်းသားအုပ်စုဆီသို့ အေးဆေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလို့ အတူတူ သင်ယူနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို လျှို့ဝှက် တိုက်ခိုက်ရတာလဲ "

ကျောင်းသားများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရှေ့ထွက်ကာ ပြောလာသည်။

"ဖန့်ညီလေး၊ မင်းလည်း လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသား တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ထဲက လူတချို့က မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး (၃၀) ကို ခိုးယူခဲ့တာ မင်းသိလား။

ဒီကိစ္စကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်စု မျိုးနွယ်စုကြီးတွေအားလုံး ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီးမှ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဒေါသပြေသွားတာ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တန်ဖိုးတွေကို ဘာလို့ ငါတို့ဆီကို လွှဲပြောင်းပေးရတာလဲ။

ငါဆိုရင် အနှစ်တစ်ရာတိုင်းမှာ အိမ်ကနေ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး (၁၀၀) ရတယ်။ အခု ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် ဒီတစ်ထောင်စုနှစ် အတွင်းမှာ ကျောက်တုံး တစ်တုံးတောင် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး "

ပြောနေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ပေါ်လာပြီး ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ရဲ့ အပြစ်ကို ဘာလို့ ငါတို့က ခံရမှာလဲ။

သူတို့က ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာထိခိုက်မှုမှ မရှိဘူး။ ဘာလို့လဲ "

ချင်ခွန်း ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

"အဲဒါက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ရမယ့် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး။

မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ သူတော်စင်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဒီလို အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကို ရှာနေတာလား "

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ ဘယ်လို စီရင်စီရင် ကျွန်တော်တို့ လက်ခံပါတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ရရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဦးမှာပဲ။ ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် မင်းတို့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ရဲ့ မောက်မာမှုက လျော့ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသူ ပြောပြီးသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ထိုနေရာရှိ ဆရာများသည် အနေရခက်သွားကြသည်။ ချင်ဂွေ့ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ထိုဖြစ်ရပ်က လူသားမျိုးနွယ်စု အတွင်း၌ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်၏ ဂုဏ်ဒြပ်မှာ ယခင်ကဲ့သို့ မခိုင်မြဲတော့ဘဲ တုန်လှုပ်နေကြောင်း ပြသနေသည်။

ယခုအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဖန့်ချန် ဆီသို့သာ ရှိနေပြီး နောက်ထပ် စီရင်ချက်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

"အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲမှာ ခဏလောက် ဝင်ပြီး စဉ်းစားပါရစေဦး။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို စီရင်သင့်လဲဆိုတာကိုပေါ့။"

ဖန့်ချန် က လူတိုင်းကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန် ၏ တွေဝေနေမှုကို ကြည့်ပြီး သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဘာမျှ မပြောကြပေ။

သို့သော် လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် အချို့၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မကောင်းကြံသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူတို့အမြင်တွင် ဖန့်ချန် သည် တစ်ဖက်ဖက်ကိုတော့ အမုန်းခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဖက်ကိုပဲ အပြစ်ပေးပါစေ၊ အနာဂတ်မှာ သူ၏ နေ့ရက်များမှာ လွယ်ကူတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒီနေ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်တွေဟာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ။

ဖန့်ချန် က စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာပြင်ကြီးမှာ ကျဆင်းလာသည်။

ထို့နောက်တွင် (၁၃) ခုသော ရုပ်ပုံကားချပ်များအဖြစ် ပိုင်းခြားသွားသည်။

ရုပ်ပုံတိုင်းမှာ ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရစဉ်က အခြေအနေများ ဖြစ်သည်။

"အရှင်သခင်၊ ဒီတစ်ခါကိစ္စက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ အဲဒီ ကျောင်းသားတွေက တခြားသူတွေရဲ့ သွေးထိုးပေးမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့က အသုံးချခံတွေ ဖြစ်သွားတာ။"

လီဝူ က လေးနက်စွာ သတိပေးသည်။

"သွေးထိုးပေးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် သူတို့ လက်ပါသွားပြီဆိုရင်တော့ ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှု ရကိုရမယ်။

မဟုတ်ရင် ဒီလို အစဉ်အလာမျိုး ဖြစ်လာရင် ကျောင်းတော်မှာ မရှုပ်ကုန်တော့ဘူးလား။"

ဖန့်ချန် က ခပ်အေးအေး ပြောသည်။

"ရှုပ်ကုန်တာပေါ့... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်အတွက် အကျိုးရှိမလား "

လီဝူတောက် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"အဘိုးအိုတွေ ပြောတဲ့ သေခြင်းမှ အသက်ရှင်ခြင်းဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လား "

ဖန့်ချန် က ရယ်မောလျက် မေးသည်။

လီဝူ တစ်ခဏမျှ ငေးသွားပြီး မသေချာစွာ ခေါင်းခါပြသည်။

"အခု ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်က ချင်းမင် လူသားမျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်နေကြတယ်။

အဲဒီတော့ ဒီက လူသားမျိုးနွယ်ကိုလည်း ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။

တကယ်လို့ လူသားမျိုးနွယ်ကို ရှုပ်ကုန်အောင် လုပ်လိုက်ရင် နောက်ဆုံးမှာ ရှန်းဟုန် က ဟော်ဆွေ့ ကို နှင်ထုတ်ပြီး အာဏာရသွားရင်တောင်မှ ဘာကျန်ခဲ့မှာလဲ"

ဖန့်ချန် က ပြောသည်။

"အရှင်သခင်၊ အဓိပ္ပာယ်က..."

"ဟော်ဆွေ့ က ငါတို့ရဲ့ ရန်သူ၊ ဒါပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ်က မဟုတ်ဘူး။"

"ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်နဲ့ တန်လင် ကျောင်းတော်က လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တွေဟာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ။

ခုဆို ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်က တပည့်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေတယ်။

တန်လင်ဘက်ကိုတော့ ငါ မစီရင်နိုင်ပေမဲ့ အနည်းဆုံး ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကတော့ ရှုပ်ကုန်လို့ မဖြစ်ဘူး။

မီးလောင်ရာ လေပင့် ဆိုသလို ဖြစ်မှာ စိုးလို့။"

ဖန့်ချန် က ပြောရင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်က မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ တိုက်ခိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

လီဝူမှာ တွေးတောနေဆဲတွင် ဖန့်ချန် သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲမှ ထွက်လာပြီး လူအုပ်စု ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ၊ ဆုံးဖြတ်ချက် ရပြီလား"

ဝေလျန့်ရွှမ် က လေးနက်စွာ မေးသည်။

"ဝေလျန့်ရွှမ်၊ တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲကို မတိုက်တွန်းပါနဲ့၊ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထိခိုက်နိုင်တယ်။"

ချင်ဂွေ့ ခေါ်လာသော ဆရာအဖွဲ့ထဲမှ တစ်ဦးက လှမ်းအော်ပြောသည်။

ဝေလျန့်ရွှမ် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခနဲ့သလို ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဆက်မပြောတော့ပေ။

"ချင်ကာကွယ်ရေးဆရာ ဒီ ကျောင်းသားတွေထဲမှာ တစ်ဝက်လောက်က ဒီကိစ္စနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။"

ဖန့်ချန် က ချင်ဂွေ့ ကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများမှာ အံ့သြသွားကြပြီး ဖန့်ချန် ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆရာများသာ မရှိလျှင် သူတို့ ဆဲဆိုမိလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီစကားက ထင်ထင်ရှားရှားပင် တစ်ဖက်ကို ဘက်လိုက်နေသည် မဟုတ်လော။

"ဖန့်ချန် ကလည်း ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ် ကိစ္စကို ဘက်လိုက်တာလား "

ကောင်းကင်ယံရှိ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ များနောက်ကွယ်မှ သူတော်စင်များ၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက် ရွေ့လျားသွားသည်။

ယခု ဖန့်ချန် သည် သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် အန္တရာယ်ပြုလောက်သည့် လူမဟုတ်သေးသော်လည်း၊ သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ခိုင်မာနေသည်။ အနာဂတ်တွင် သူသည် လူသားမျိုးနွယ်စု အတွက်သာမက ချင်းမင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွက်ပါ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်အပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ အရေးကြီးလှသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ဖန့်ညီလေး ရဲ့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်အပေါ် ထားတဲ့ သဘောထားကို စမ်းသပ်ချင်နေသူတွေ ရှိနေတာပဲ။"

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

လူအများမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြသည်။ ပိုင်ချန်းမင် တို့ ကျောင်းတော်သို့ ဝင်လာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသည်ဟု ထင်ရသော လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ နောက်ကွယ်တွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။