အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁)

မြို့တံခါးအောက်မှ အကျဉ်းသားနှင့် အညံ့ခံစာချုပ်

ပွဲခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

တစ်ဖက်တွင် ကျင်းပေကင်းထောက်များက နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

"ရှုံးပြီ...၊ လုံးဝကို အရေးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းကျောင်းတော်မှ တပည့်များက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေကြလေ၏။

"အောင်မြင်ပြီ...၊ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းကြီး အောင်မြင်သွားပြီ..."

ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု၊ ဝမ်းသာမှုတစ်ခု...။

ရှင်သန်ခြင်းတစ်ခု၊ သေဆုံးခြင်းတစ်ခု...။

လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော ထိုအသံနှစ်ခုသည် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော သံတူကြီးနှစ်လက်ကဲ့သို့ သံတမန် ဝမ် ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ထုံထိုင်းသွားကာ တွေးတောနိုင်စွမ်းများ လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရလေ၏။

*ရှုံးနိမ့်သွားပြီ ဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒီလူတွေက ကျင်းပေသံချပ်ကာမြင်းတပ်သား (၃၀၀၀) တောင်လေ... ပြီးတော့ အောင်မြင်သွားတယ်ဆိုတဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ဆိုတာကရော ဘာကြီး လဲ...*

သံတမန်ဝမ်၏ စိတ်အစဉ်မှာ လုံးဝဖရိုဖရဲဖြစ်နေခဲ့ပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်နေသော အတွေးအချို့သာ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရိုက်ခတ်နေခဲ့လေသည်။

*သူ သိနေခဲ့တယ်...၊ သူ အစတည်းက သိနေခဲ့တာပဲ...၊ ဒီပွဲခံတဲ့ခန်းမက ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ...၊ ငါလှမ်းခဲ့တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက သူ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေထဲမှာ ပါဝင်နေခဲ့တာပဲ...၊ သူက လူမဟုတ်ဘူး...၊ မိစ္ဆာပဲ...၊ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ခြယ်လှယ်နိုင်တဲ့ တစ္ဆေသရဲပဲ...*

သူ လုံးဝစိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေချိန်မှာပင် ထိပ်ဆုံး၌ ထိုင်နေသော ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ချလိုက်လေ၏။ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ထိုအသံလေးမှာ တရားစီရင်ရေး ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ဖြူရော်နေသော သံတမန်ဝမ်ထံသို့ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"သံတမန်ဝမ်..."

ဖန်းဟန်၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်စွမ်းရှိသည့် အေးစက်စိမ်းကား သော လေသံမျိုး ပါဝင်နေလေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိပါတယ်...၊ အခု ကျင်းပေမြို့စားကြီးအနေနဲ့ ဒီစမ်းသပ်မှုအတွက် ဘယ်လိုတန်ဖိုးမျိုး ပေးဆပ်ရမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သံတမန်ဝမ်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။ မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ဖိအားများကြောင့် သံတမန်ဝမ်မှာ အသက်ရှူရခက်ခဲလာခဲ့ပြီး သူ၏နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားကြောက်ရွံ့နေသော ထိုအကြံပေးကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ် ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သံတမန်ဝမ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

သူနှင့် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၊ ထို့အပြင် နယ်စပ်တွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော စစ်သည်(၁၀၀၀) နီးပါးမှာ သူတစ်ပါး၏ သားသတ်စင်ပေါ်မှ ငါးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ဖန်းဟန်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော နန်ကုန်းယွင်ရှုက အချိန်ကိုက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်လေ သည်။

သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော မျက်နှာလေးမှာ ယခုအခါတွင် ရေခဲလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့ ပြီး သူမ၏အသံမှာလည်း ပြတ်သားနေလေ၏။ စကားလုံးတစ်လုံးစီတိုင်းက သံတမန်ဝမ်၏ နှလုံးသားကို ဓား ဖြင့်ထိုးခွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"စစ်မြင်းကောင်ရေ (၃၀၀၀)...၊ အဲဒီအထဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် စစ်မြင်းတွေချည်းပဲ ဖြစ်ရမယ်...၊ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံ (၃၀၀၀)...၊ အဲဒါကလည်း ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်ဝင် အဆင့်မြင့် သံချပ်ကာတွေပဲ ဖြစ်ရ မယ်...၊ ထပ်ပြီးတော့ နန်ယန်က စစ်သည်တွေအတွက် လျော်ကြေးငွေအဖြစ် ငွေစင်တုံး ငါးသိန်းနဲ့ ရွှေတုံး ငါးသောင်း ထပ်ပေးရမယ်..."

"ဘာ...၊ မဖြစ်နိုင်တာ..."

သံတမန်ဝမ်မှာ အလိုအလျောက်ပင် အော်ဟစ်လိုက်မိလေ၏။ ဤသည်မှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ဘဏ္ဍာတိုက် တစ်ဝက်ကို သိမ်းယူရန် ခြိမ်းခြောက်နေသည့် အလွန် လွန်ကဲသော တောင်းဆိုမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မြို့စားကြီးက ဘယ်တော့မှ..."

"အို..."

ဖန်းဟန်သည် အလွန်လှောင်ပြောင်ချင်စရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

သူသည် သံတမန်ဝမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်ခြင်းပင် မပြုတော့ဘဲ ဘေးတွင်ရပ်နေသော နျူအာထံသို့ လှည့်ကာ အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နျူအာ...၊ ဒီကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က လူတွေအားလုံးနဲ့ နယ်စပ်က ဖမ်းဆီးထားတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ထောင်လုံးကို သတ္တုတွင်းဆီ ခေါ်သွားလိုက်စမ်း..."

"ကျင်းပေမြို့စားကြီးဆီက ရွေးနှုတ်ကြေးရောက်လာမှ သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်...၊ တစ်ရက်တောင် နောက်ကျ လို့မရဘူး...၊ အရူးတွေလို သတ္တုတူးခိုင်းထားလိုက်..."

"သတ္တုတွင်း..."

ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သံတမန်ဝမ်၏ မျက်နှာထက်မှ သွေးရောင်များ ချက်ချင်းပင် ဆုတ် ယုတ်သွားခဲ့ရလေ၏။

မလာရောက်မီကပင် ဖန်းဟန် အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော သတ္တုတွင်းများအကြောင်းကို သူ စုံစမ်းခဲ့ပြီးဖြစ်လေ သည်။ ထိုသတ္တုတွင်းများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် သေဒဏ်ကျနေသော အကျဉ်း သားများသာ ရှိကြပေသည်။ ထိုနေရာမှာ သက်ရှိငရဲခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော အလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ကိုင်ရသော နေရာဖြစ်လေသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသူ မည်သူမဆို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာ နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်လာခဲ့သော အကြံပေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူကိုယ်တိုင် ထိုမှောင်မိုက်နေသော သတ္တု တွင်းများထဲတွင် ကြမ်းတမ်းလှသော အကျဉ်းသားများနှင့်အတူ သေဆုံးသည်အထိ သတ္တုတူးရမည်ဆိုသည့် အတွေးက သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေတော့သည်။

"ဘုန်း..."

သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဒူးများ ခွေကျသွားကာ အေးစက် မာကျောသော ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဖန်းဟန်၏ ခြေထောက်များကို ဖက်တွယ်ထားရင်း မျက်ရည်များ စီးကျကာ နာကျင်စွာဖြင့် တောင်းပန်လိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်...၊ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်... ကျွန်တော် စာရေးပါ့မယ်... သခင်ကြီးဖန်း... အင်မော်တယ်ဖန်း... မြို့စားကြီးဆီကို အခုချက်ချင်း စာရေးပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာ ပေးပါခင်ဗျာ..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏မျက်ခွံများကိုပင် ပင့်မကြည့်ခဲ့ဘဲ သူ၏ခြေထောက်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်နေသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ညင်သာစွာ ကန်ထုတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် နန်ကုန်းယွင်ရှုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များမှာ အေးစက်မှုမှ နူးညံ့မှုသို့ ချက်ချင်း ပြောင်း လဲသွားခဲ့ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ယွင်ရှု... ဒီကိစ္စကို မင်းကိုပဲ လွှဲအပ်လိုက်မယ်... မှတ်ထားပါ..."

သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စကားလုံး တိုင်းမှာ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုများ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"ငါတို့က တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး...၊ သူ့ကို အသိပေးနေတာပဲ..."