အခန်း ၁၅၂

အခန်း (၁၅၂)

နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်မှ နေ့ရက်တစ်ရက်နှင့် ပြောင်းလဲသွားသော ကမ္ဘာ့အမြင်

ထို အလွန်တရာ အရှက်ရဖွယ်ကောင်းလှသော သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက်တွင် သံတမန် ဝမ် မှာ ဝိညာဉ်လွင့်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဗလာကျင်းနေသော အကြည့်များဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ် တွင် ခွေကျနေခဲ့ကာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အဓိကစစ်ရေးအကြံပေးဟူသော သူ၏ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသည့် ဟန်ပန် နှင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဤအသက်ရှူကြပ်ဖွယ်ကောင်းလှသော နေရာမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားလိုစိတ်သာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန်က သူ့အား ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားရန် မပြောခဲ့ပေ။ ထို့အစား ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှ သော နွေးထွေးသည့် အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြသလိုက်လေ၏။

“သဘောတူညီချက်ကို ပေးပို့ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ယူရဦးမယ်... ပြီးတော့ ကျင်းပေမြို့စားကြီးဆီက ရွေးကြေးငွေ ရဖို့ကလည်း အချိန်လိုသေးတယ်... ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဒီခရီးက တန်သွားအောင်လို့ နန်ယန်စီရင်စုရဲ့ ဒေသဓလေ့ ထုံးစံတွေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို လေ့လာရင်း နန်ယန်မှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေလိုက် ပါဦး...”

နောက်ကွယ်တွင် နေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသော သံတမန်ဝမ်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် သူ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော နန်ယန်စီရင်စု၏ တစ်ရက်တာလေ့လာရေးခရီးစဉ်ကို ရရှိခဲ့လေသည်။

သူသည် ဖန်းမိသားစုအစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ အဖော်ပြုမှုဖြင့် နန်ယန်စီရင်စု၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ထုံထိုင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ရလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အိမ်တိုင်း၏ အမိုးအောက်တွင် အခြောက်လှန်းထားသော အသားများနှင့် ငါးပိန်းနယ် ခြောက်များကို တန်းစီချိတ်ဆွဲထားရာ နေရောင်အောက်တွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေ လျက်ရှိလေသည်။ အမျိုးသမီးများစွာမှာ သူတို့၏ တံခါးဝများတွင် ထိုင်ကာ ကလေးများအတွက် အဝတ်အစား သစ်များကို ချုပ်လုပ်ရင်း သီချင်းသံလေးများကို တီးတိုးညည်းနေကြပေသည်။

မဝေးလှသော နေရာရှိ စာသင်ကျောင်းတစ်ခုမှ ကြည်လင်ပြီး ရွှင်လန်းသော စာဖတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့လေ၏။ ထိုအသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီး အားမာန်အပြည့်ပါဝင်နေကာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးချိန်အတွင်း သူ စိတ်ကူး ထားခဲ့သည့် အသက်မဲ့နေသော လေထုနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့လေသည်။

“ဒါက... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

သူသည် မိမိ၏ မျက်လုံးများကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မိမိဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် တူညီသော အပြာရောင်အလုပ်သမားဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလုပ်သမားတစ်စုသည် ကျယ်လောင်သော အလုပ်လုပ်သံများကို အော်ဟစ်ရင်း သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဘီးလေးဘီးပါ လှည်းတစ် စီးကို တွန်းကာ သူ၏အနီးမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

သံတမန်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။ သူသည် ထိုလှည်းကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချာချာလည်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ဘီးလေးဘီးပါတဲ့ လှည်းကို ပေါင်တစ်ထောင်အလေးချိန်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က တွန်းနိုင်တယ် ဟုတ်လား... ဒါက... ဒါက လူတွေရဲ့စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ... သဘာဝတရားကြီးက ဖန်တီးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... နတ်ဘုရားတွေရဲ့ လက်မှုပညာ ရဲ့ အကောင်းဆုံးလက်ရာပဲ...”

သူ၏ အံ့အားသင့်မှုမှ မရုန်းထွက်နိုင်မီမှာပင် လမ်းထောင့်ရှိ အိမ်ကြီးတစ်လုံးမှ လည်ချောင်းထဲသို့ တံတွေးမျို ချချင်စိတ်ပေါက်သွားစေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသားနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခုက လွင့်ပျံလာခဲ့လေ သည်။

ဤသည်မှာ အများပြည်သူသုံး စားသောက်ခန်း ပင်ဖြစ်ပေသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လူအများအပြားသည် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးများဖြင့် အလုပ် လက်မှတ်များ ဟုခေါ်သော စက္ကူများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဆန်ဖြူများကို အိုးကြီးတစ်လုံးထဲမှ ခပ်ယူရန် တန်းစီနေကြပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ဆီပြန်နေသော ဝက်သားနှပ် တစ်ဇွန်းကို တင်ပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆန်ဖြူများ... ဝက်သားသုံးထပ်သားနှပ်...၊

ဤအချိန်တွင် သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

ဤမျှ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော နှစ်ကာလများတွင် ကျင်းပေတပ်မတော်ပင်လျှင် ယာဂုကျဲကျဲကိုသာ သောက် သုံးနိုင်သော်လည်း နန်ယန်စီရင်စုမှ သာမန်ပြည်သူများသည် အလုပ် လက်မှတ် ဆိုသော အရာဖြင့် အသားများ ကို စားသုံးနိုင် နေကြလေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှင်က ပြောတယ်... ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ငတ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့... ဒီနေရာမှာ လူတိုင်း စားစရာရှိပြီး လူတိုင်း အလုပ်လုပ်ဖို့ ရှိတယ်...”

သူ၏ဘေးရှိ အစောင့်တပ်သားက ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ထက်သန်မှုတို့ဖြင့် ပြောဆိုလိုက် လေ၏။

လူများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရိုးရှင်းပြီး ရောင့်ရဲနေသော အပြုံးများနှင့် အစောင့်များအပေါ်ထားရှိသည့် လေးစားမှု၊ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု အပြည့်ပါသော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း သံတမန်ဝမ်သည် သူ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ခက် ခက်ခဲခဲ လေ့လာဆည်းပူးခဲ့ပြီး တည်ဆောက်ထားခဲ့သည့် ဉာဏ်ပညာရှင်များ၏ လမ်းစဉ် နှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နက်ရှိုင်းသော သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

*ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ လမ်းစဉ်ဆိုတာ ဘာလဲ... ကြင်နာတတ်သော အုပ်ချုပ်မှု ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ...*

*ရည်ရွယ်ချက်က ပြည်သူတွေကို အစားအစာနဲ့ အဝတ်အထည် ဖူလုံဖို့ သေချာအောင် လုပ်ပေးဖို့ မဟုတ် ဘူးလား...*

ဂန္တဝင်ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာများ၏ ဘုရင်တစ်ပါး၏ လမ်းစဉ်၊ ကြင်နာတတ်သော အုပ်ချုပ်မှု နှင့် သူ၏ရှေ့မှောက် ရှိ သာမန်ပြည်သူများ၏ ပန်းကန်လုံးများထဲမှ ဝက်သားနှပ်တို့ကြား သိသိသာသာ ကွဲလွဲနေမှုကြောင့် ဝမ်ချန်ချင်း သည် ရပ်နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့လေ၏။

လူတိုင်း အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည် ဖူလုံစွာ ရရှိနေသည့် မြင်ကွင်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာပေ လေ့လာခြင်းနှင့် မြို့စားကြီးအား ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်ရေးအတွက် ကူညီရာတွင် သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာ မြှုပ်နှံ ထားမှုသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ ဦးတည်သည့် မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းကို အမှန်တကယ် ကိုယ်စားပြုနိုင်ပါရဲ့လား ဆိုသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ စတင်သံသယဝင်လာခဲ့လေသည်။

ယုတ္တိမတန်သော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ကြီးထွားလာခဲ့လေ၏။

*မြို့စားကြီးကို ကူညီ ခြင်းထက် ဒီ အင်မော်တယ် ရဲ့ နောက်ကို လိုက်တာက စစ်မှန်တဲ့ ရွှေခေတ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရဖို့ ပိုမို ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးကို ပေးစွမ်းနိုင်မလား...*

သူသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဆက်လက်လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရာ ကြီးမားသော ကြော်ငြာသင်ပုန်းကြီး တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

အပေါ်တွင်မူ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသော အရပ်သုံးစကားများဖြင့် ကြော်ငြာများကို ကပ်ထားလေသည်။

[နဂါးအစွယ်တပ်မတော် အတွက် လူသစ်စုဆောင်းရေး လမ်းညွှန်ချက်များ... တပ်သားသစ်အားလုံးကို စားစရာ နှင့် နေစရာ ထောက်ပံ့ပေးမည်ဖြစ်ပြီး လစဉ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာလစာအဖြစ် ငွေစ (၃) စ ရရှိမည်... စစ်ပွဲတွင် ကျဆုံးသူများသည် ပင်စင်လစာ ငွေစ (၅၀) ရရှိမည်...]

[ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ အလုပ်အကိုင်ခေါ်ယူခြင်း... ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်များကို ခေါ်ယူနေပါသည်... အထူးကောင်းမွန်သော ခံစားခွင့်များကို ပေးဆောင်ထားပြီး ထူးချွန်သူများသည် အင်မော်တယ်မှော်ပညာများကို သင်ယူခွင့်ရရှိနိုင်သည်...]

[မြေယာဖော်ထုတ်ခြင်းအတွက် အခွန်လျှော့ပေါ့မှု မူဝါဒသစ်... မည်သူမဆို ပိုင်ရှင်မဲ့ မြေရိုင်းများကို ဖော်ထုတ် ပါက ပထမသုံးနှစ်အတွက် အခွန်အားလုံး ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိမည်...]

တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသော်လည်း အချက်ကျကျကို ထိမှန်နေပေသည်။

ကြော်ငြာကို ကြည့်နေသော တောင်သူအိုကြီးတစ်ဦးက သူ့အား ပညာတတ်တစ်ဦး၏ အဝတ်အစားများဖြင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကာ...၊

“သခင်ကြီးက မြို့ပြင်ကလာတာ ဖြစ်ရမယ်... ဟီးဟီး... ကျွန်တော်တို့နေရာက တခြားနေရာတွေနဲ့ တော်တော် လေး ကွဲပြားတယ်ဗျ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဒေသခံ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိတယ်...”

*နတ်ဘုရား ဟုတ်လား...*

သံတမန်ဝမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လမ်းပေါ်ရှိ စည်ကားကာ ပျော်ရွှင်နေကြသော လူအုပ်ကြီးနှင့် အဝေးမှ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အဆောက်အအုံသစ်များကို ကြည့်ရှုလိုက်လေ သည်။

*ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေနဲ့ ကမ္ဘာကြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်ပြီး ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေကြရတဲ့ ခေတ်ကာလ...။ အခုလို အချိန်မှာ သူတို့အတွက် ဝမ်းရေး၊ ဝတ်ရေး ဖူလုံစေပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ လုပ်ကိုင်စားသောက်နိုင်မယ့် ဝန်းကျင် တစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်းကပဲ... နောင်တစ်ချိန်မှာ ပေါ်ထွန်းလာမယ့် သာယာဝပြောတဲ့ ခေတ်တစ်ခုရဲ့ ကနဦးပုံရိပ်ပဲ ဖြစ် လိမ့်မယ်...*

*သူတို့က နတ်ဘုရားတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်...*