အခန်း ၁၅၃

အခန်း (၁၅၃)

ဆေးပညာ၏ အံ့ဖွယ် ၊ သေရာမှ ရှင်သန်စေခြင်း

နေ့လယ်ခင်းအချိန်တွင် နေမင်းကြီးမှာ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းလျက် ရှိလေသည်။

စာပို့စခန်းတွင် အကျယ်ချုပ်ကျခံနေရကာ တစ်နေကုန် မှိုင်တွေနေခဲ့သော သံတမန်ဝမ်သည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့ နေသော အစောင့်တစ်ဦး၏ ဖိတ်ကြားခြင်းကို ခံရပြီးနောက် 'ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း' ဟုခေါ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ဤအချိန်တွင် သံတမန်ဝမ်မှာ ထုံထိုင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းက သူ မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသော အံ့ဖွယ် အရာများစွာမှာ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ချာချာလည်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သခင်ကြီးဖန်းက သူ့အား အခြားမည် သည့်အရာများကို ပြသလိုသေးသည်ကို သူ မသိသဖြင့် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အလိုအလျောက် လိုက်ပါသွားခဲ့ မိလေသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်ခြံဝင်းအတွင်းသို့ သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများ နှင့်အတူ ရောနှောနေသော ပြင်းထန်ပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသည့် သွေးနံ့နှင့် ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့ဆိုးကြီး တစ်ခုက လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာခဲ့ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားခဲ့ ရလေတော့သည်။

သူ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ သူ၏ဘဝတစ်သက်တာတွင် မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ယာယီပြုလုပ်ထားသော သစ်သားခုတင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာထက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိ ထားသူများ၏ ညည်းတွားသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ ထိုသူများသည် ကျင်းပေသံချပ်ကာမြင်းတပ်၏ စုတ်ပြဲနေသော သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပေသည်။

ဤသူများအားလုံးမှာ မနေ့ညက တိုက်ပွဲမှ စစ်သုံ့ပန်းများပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဒဏ်ရာများ ပြည်တည်ကာ ပုပ်ပွပြီး မည်းနက်နေပြီဖြစ်ရာ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေ လျက်ရှိပေသည်။ အများစုမှာလည်း အဖျားပြင်းထန်စွာ တက်နေကြပြီး သတိလစ်မေ့မြောကာ ကယောင်က တမ်းများ ဖြစ်နေကြလေ၏။

ကျင်းပေမှ လိုက်ပါလာသော စစ်ဆေးသမားတော်တစ်ဦးက ထိုဒဏ်ရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့ကာ သံတမန်ဝမ်၏ နားအနီးသို့ ကပ်၍ သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး... ပြီးသွားပြီ... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ... ဒီလို ဒဏ်ရာမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဒဏ်ရာများက ပြည်တည်နေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးလေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ၊ အဖျားကြီးတာကလည်း ကျသွားမှာမဟုတ်ဘူး... ဘယ်စစ်စခန်းမှာမဆို ထွက်ပေါက်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပါတယ်... အဲဒါကတော့ သေခြင်းတရားပဲ... နတ်ဘုရား တစ်ပါးကတောင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သံတမန်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေအထိ ထိုးကျသွားခဲ့ရလေ၏။

သို့သော်ငြားလည်း သက်ရှိငရဲခန်းနှင့် တူညီနေသော ဤမြင်ကွင်း၏ အလယ်တွင် လူတစ်စုမှာ စနစ်တကျဖြင့် အလုပ်များနေကြလေသည်။

သူတို့မှာ တူညီသော ဖြူစင်သည့် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အဖြူရောင် အဝတ်နှာခေါင်းစည်းများကို တပ်ဆင်ထားကြသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်စုပင် ဖြစ်ပေသည်။ လျူရူမေ၏ အမိန့်ပေးကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် သူ တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်ပြီး တိကျသေချာလှကာ အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင် များ မရှိနေကြပေ။

သူတို့သည် ရှူရှိုက်လိုက်လျှင် စူးရှသော အနံ့ရှိသည့် ကြည်လင်သော အရည်တစ်မျိုးကို အသုံးပြု၍ ဂွမ်းဖတ် များကို စိမ်ကာ ဒဏ်ရာရ စစ်သည်များ၏ ပုပ်ပွနေသော ဒဏ်ရာများကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် သန့်စင် ပေးနေကြလေသည်။

"ရှီး..."

ပြင်းထန်လှသော စူးရှသည့် နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်နေသော စစ်သည်များပင်လျှင် နာကျင်မှုဖြင့် တွန့်လိမ် သွားခဲ့ကြရလေသည်။

ကျင်းပေ စစ်ဆေးသမားတော်၏ မျက်ခွံများမှာ ၎င်းကို ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး သူသည် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ခြေတစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ ဒဏ်ရာဆိုတာ ရေနဲ့အထိစပ်ဆုံးအရာပဲလေ...။ ဒီလိုမျိုး ဆေးကြောလိုက်တာက မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ပိုမြန်စေပြီး သူတို့ကို ပိုစောစော သေစေလိမ့် မယ်။ ဒါက... လူ့အသက်ကို ဗြောင်ကျကျ ဂရုမစိုက်ဘဲ စတေးလိုက်တာပဲ…"

သံတမန်ဝမ်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာသောအရာက သူ့အား ပြောရန်ပြင်ထားသော စကားလုံးများကို ပြန်လည် မျိုချသွားစေခဲ့ပေသည်။

ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးများသည် ကြွေအိုးတစ်လုံးထဲမှ သန့်ရှင်းသော သစ်သားဇွန်း တစ် ချောင်းကို ချက်ချင်းယူလိုက်ပြီး အေးမြသော အနံ့ရှိသည့် အစိမ်းရောင် ဆေးဖက်ဝင် လိမ်းဆေးကို ခပ်ယူလိုက် ကြလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ညီညာစွာ လိမ်းကျံပေးပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ပတ်တီးစဖြင့် ပတ်စည်းပေးလိုက်ကြလေ၏။

အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းတွားကာ ရုန်းကန်နေကြသော စစ်သည်များသည် အစိမ်းရောင်လိမ်းဆေးကို လိမ်းပြီး နောက် သူတို့၏ ဒဏ်ရာများပေါ်တွင် အေးမြပြီး သက်သာစေသော ခံစားမှုကို ရရှိကာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက် သွားကြလေ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကျင်နေမှုများမှာ ငြိမ်းချမ်းသော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့ ပေသည်။

"ဒါက... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

စစ်ဆေးသမားတော်၏ မျက်လုံးများမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ နောက်ထပ် ဖြစ်ပျက် ခဲ့သောအရာက သူ၏ လောကအမြင်ကို ပို၍ပင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။

ဦးနှောက်ပျက်စီးလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး အဆက်မပြတ် အဖျားတက်နေသော စစ်သည်များ အတွက်မူ အမျိုးသမီးဆေးဘက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့က သူတို့၏ ပါးစပ်များကို ဖွင့်ကာ လက်သည်းခွံအရွယ်အစားခန့် ရှိသော အဖြူရောင်ဆေးပြားငယ်လေးတစ်ပြားကို တိုက်ကျွေးလိုက်ကြလေသည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်။

ဆေးပြားကို သောက်သုံးခဲ့သော စစ်သည်တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံရသည့်အလား ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ် နေခဲ့လေ၏။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ပူလောင်နေသော နဖူးများမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အပူချိန်ကျဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

"အဖျားက... ကျသွားပြီပဲ..."

ကျင်းပေ စစ်ဆေးသမားတော်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွား ကာ သေလုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သော စစ်သည်တစ်ဦး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တုန်ယင်စွာဖြင့် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် အရိုးများ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ထိုစစ်သည်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေကာ ပူးကပ်ခံရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်နေမိလေတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူး... ပြောင်းပြန်လှန်သွားတဲ့ သွေးခုန်နှုန်း... အဲဒီ အသက်မဲ့နေတဲ့ သွေးခုန် နှုန်းက တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီ... သေမင်းရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက အသက်ရှင်ခြင်း သွေးခုန် နှုန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ... ဒါ ဆေးပညာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါဟာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မှော်ပညာပဲ... သေခါနီး လူတွေကို ရှင်သန်စေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မှော်ပညာပဲ..."

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခြားသော လက်နက်ချထားသည့် ကျင်းပေစစ်သုံ့ပန်းများမှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အ သွားခဲ့ကြလေ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ သေမင်းတံခါးဝမှ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ခံရသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံး များမှာ လူသားများကို ဆင်းရဲဒုက္ခများမှ ကယ်တင်ပေးနေသည့် သက်ရှိဗောဓိသတ္တတစ်စုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် ထက်သန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျူရူမေသည် သံတမန်ဝမ်၏ အနီးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူမ၏ အမူအရာမှာ ယခုအခါတွင် အထွတ်အမြတ်ထားရာ အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလျက်ရှိလေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော စွမ်းအား တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။

"သမားတော်တွေဆိုတာ သနားကြင်နာတတ်ရမယ်လို့ သခင်ကြီးက အမိန့်ချမှတ်ထားပါတယ်... နန်ယန်နယ်မြေ အတွင်းမှာ ရှိနေသူတိုင်းက နန်ယန်ရဲ့ နိုင်ငံသားဖြစ်ပြီး ကုသမှုခံယူဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."

သံတမန်ဝမ်သည် သူတို့၏ အသက်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော သူ၏ကိုယ်ပိုင်စစ်သည်များကို ငေးကြောင်စွာ စိုက် ကြည့်နေမိလေ၏။ ထို့နောက် လျူရူမေနှင့် လက်နက်ချစစ်သည်များက 'နတ်ဆေးသမားတော်များ' ဟု ကြည်ညို လေးစားခြင်းခံရသော သူမ၏နောက်ကွယ်ရှိ အမျိုးသမီးများကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ပထမမြောက် စစ်ဗျူဟာမှူးနှင့် သက်ဆိုင်သော နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သည့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွား မှုနှင့် အကြံအစည်များမှာ ဤသက်ရှိအံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် ဤအချိန်လေးတွင်ပင် အစအနမကျန် ရိုက်ချိုးခံ လိုက်ရလေတော့သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

*လက်နက်တွေ... မဟုတ်ဘူး... 'မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ' ကို လုံးဝကို မလိုအပ်တော့ဘူး...*

*ဒီဆေးပညာ... လူတွေကို သေမင်းနှုတ်ခမ်းဝကနေ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်နိုင်တဲ့ ဒီဆေးပညာတစ်ခုတည်းနဲ့တင်...*

သူသည် ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားခဲ့လေ၏။ အကယ်၍ ဤသတင်းသာ ပြန့်နှံ့သွားပါက ဤမြေပေါ်ရှိ မည်သည့် စစ်သည်က သူတို့၏အသက်ကို တန်ဖိုးမထားဘဲ နေမည်နည်း။ မြို့စားကြီးအတွက် သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင် ရန် မည်သူက ဆန္ဒမရှိပါတော့မည်နည်း။

*လူ့သဘာဝ... အဲဒါက အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးအရာပဲ...*

*သူ လိုချင်နေတာက... သူ လိုချင်နေတာက နန်ယန်တစ်ခုတည်း လုံးဝ မဟုတ်ဘူး…*