အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄)

ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်၏ ညရှုခင်းနှင့် တာအိုနှလုံးသား ပြိုလဲခြင်း

ညအမှောင်က ကျရောက်လာလေ၏။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သံတမန်ဝမ်သည် ကြိုးဆွဲရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အစောင့်များ၏ ခေါ်ဆောင်ရာ ရထားလုံးပေါ် သို့ လိုက်ပါသွားရလေသည်။

"ဆရာ... သခင်ကြီးက ဆွေးနွေးစရာရှိလို့ လျိုရှီးရွာက စံအိမ်တော်ကို ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်..."

*လျိုရှီးရွာ ဟုတ်လား…*

သံတမန်ဝမ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။ ယနေ့ သူ မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရ သော ပြည်သူတို့၏ လူနေမှုဘဝနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုများသည် သူ၏ တစ်သက်တာ ပညာရပ်ဆိုင် ရာ ဗဟုသုတအားလုံးထက် လုံးဝ သာလွန်နေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူ၏ စိတ်ကူးထဲရှိ ဖန်းဟန်ဟူသော အမျိုးသား၏ ပုံရိပ်မှာ အာဏာရှင်အဆင့်မှ လူသားတို့၏ ဘုရင်အဆင့်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် မည်သည့် လှည့်ကွက်များကို အသုံးပြုနိုင်ဦးမည်နည်း။

ရထားလုံးသည် မှောင်မည်းနေသော တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် ဝင့်ကြွားစွာ သွားလာနေလေ၏။ ရထားလုံး အတွင်း၌မူ အလင်းရောင် လုံးဝမရှိဘဲ မှောင်အတိကျနေကာ ဘီးနှင့် ကျောက်ခဲများ ပွတ်တိုက်မိသော အသံများ ကိုသာ ကြားနေရလေသည်။

သံတမန်ဝမ်သည် ရထားလုံးနံရံကို မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာလည်း ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ သူသည် စဉ်းစားတွေးတောခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးကို အမြန်ဆုံး ပြီးဆုံးသွားစေရန်သာ ဆန္ဒရှိနေခဲ့တော့၏။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိရသော်လည်း ရထားလုံးသည် တောင်ကြားလမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ချိန်တွင် ရထားလုံးမောင်းနှင်နေသော အစောင့်သည် အရှိန်ကို ရုတ်တရက် လျှော့ချလိုက်လေ၏။ သူ၏ အသံတွင် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး သြရှသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်။

"ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

*ကြည့်ရမယ် ဟုတ်လား…၊ ဒီလောက်မှောင်မဲနေတာကို ဘာကိုကြည့်ရမှာလဲ…*

သံတမန်ဝမ်သည် မထီမဲ့မြင် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မသိစိတ်အရ ရထားလုံးပြတင်းပေါက်မှ ကုလားကာ ကို မ တင်လိုက်မိလေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် သူ၏ အသက်ရှူသံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပေသည်။

ရှေ့ရှိ တောင်ကြားထဲတွင် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးခဲ့သော၊ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့သော မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

တစ်ရွာလုံးမှာ လင်းထိန်နေခဲ့လေသည်။

ထိုအလင်းရောင်သည် မီးတုတ် သို့မဟုတ် မီးအိမ်ကဲ့သို့ လေတိုက်လျှင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားတတ်သော မှေးမှိန်သည့် သာမန်မီးရောင်မျိုး မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ လမင်းကြီးကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းစွာ တည်ငြိမ်ပြီး စင်ကြယ်ကာ တောက်ပလွန်းလှသော အလင်းရောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အလင်းရောင်အလုံးပေါင်း ရာထောင်ချီ၍ ရွာ၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းတွင် တပ်ဆင်ထားရာ တောင်ကြား တစ်ခုလုံး နေ့လယ်ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်နေခဲ့လေ၏။ အေးမြပြီး မွန်မြတ်သော အလင်းရောင် အောက်တွင် အဝေးမှ တောင်တန်းများ၊ စမ်းချောင်းများ၊ အိမ်များနှင့် လယ်ကန်သင်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

သံတမန်ဝမ်သည် နေရာတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိပြီး ရထားလုံးပြတင်းပေါက် ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လွန်းသဖြင့် အပြင်သို့ပင် ထွက်ကျလာတော့ မတတ် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။ ထိုနတ်ဘုရားအလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားသကဲ့သို့ သူ၏ မသိစိတ်အရ ခြေ တစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်စဖြင့် မျက်လုံးများကို ကာကွယ်လိုက်မိလေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ... ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်တွေပဲ..."

သူ၏ ဘေးရှိ ကျင်းပေကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့မှ အခြားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သဖြင့် အကြည် ညိုဆုံးသော ဘာသာဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အလင်းရောင်ရှိရာသို့ မျက်နှာမူကာ ရထားလုံးထဲတွင် ဒူးထောက်ချလိုက် လေ၏။ သူသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်ခစားရင်း မပီမသဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေလေတော့သည်။

"အံ့ဖွယ်ပဲ... အံ့ဖွယ်ပဲ... ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ကို ငါ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ... ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ကို ငါ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ..."

ရထားလုံးသည် လျိုရှီးရွာအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအခါမှသာ မွန်မြတ်သော အလင်းရောင်သည် လမ်းဘေးတွင် စိုက်ထူထားသော သစ်သားတိုင်များ၏ ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကြည်လင်နေသော ဖန်မီးလုံးများ ဖြစ်ကြောင်း သံတမန်ဝမ် သဘောပေါက်သွားခဲ့ လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ စံအိမ်တော်၊ ရွာသားများ၏ ခြံဝင်းများနှင့် အဝေးရှိ အစောင့်တပ်စခန်းများပင်လျှင် သူ နားမလည်နိုင် သော ဤနတ်ဘုရားအလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့လေ၏။ ရွာသားများသည် အေးမြစေရန် မီးရောင်အောက် တွင် ထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီး လက်မှုအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နေကြကာ ကလေးငယ်များမှာလည်း လင်းထိန်နေသော လယ်ကွင်းထဲတွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြရာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင် ချမ်းမြေ့သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေလေသည်။

*ဒါဟာ လူ့လောကမှာ ရှိသင့်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်ဘူး…*

*ဒါက ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ ပုံပြင်တွေထဲမှာပဲ တည်ရှိတဲ့ ညမဲ့မြို့တော်ပဲ…*

ဖန်းဟန်၏ စံအိမ်တော်ရှေ့တွင် ရထားလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့ အပါအဝင် အလွန်တင့်တယ်လှပသော အမျိုးသမီးများ ဝန်းရံလျက် ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့လေသည်။ တောက်ပနေသော မီးရောင်အောက်တွင် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ် ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရှိနေကာ ရထားလုံးထဲမှ သံတမန်ဝမ်ကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်လေ၏။

"သံတမန်ဝမ်... ကျွန်တော်တို့ လျိုရှီးရွာရဲ့ ညရှုခင်းကို သင့်သဘောကျပါရဲ့လား..."

"ဘုတ်..."

ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သံတမန်ဝမ်သည် ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ခြေထောက်များ ခွေကျသွားကာ မီတာဝက်ခန့် မြင့်သော ရထားလုံးထမ်းပိုးပေါ်မှ တည့်မတ်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်လန်ကာ လဲကျနေပြီး သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော လျှပ်စစ်မီးလုံး များကို လက်ညှိုးထိုးပြနေလေ၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲကွဲ အသံတစ် ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ နေ့လယ်ခင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပြည်သူတို့၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှုနှင့် ဆေးပညာ၏ အံ့ဖွယ်များကို လူသားတို့၏ ဘုရင်တစ်ပါး၏ ထူးခြားသော စွမ်းရည်များကြောင့်ဟု မှတ်ယူနိုင်ပါက...၊

ဤအချိန်တွင် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ညအချိန်ကို လင်းထိန်စေသော ညမဲ့မြို့တော်သည် အမှန်တ ကယ်ပင် ငြင်းဆို၍မရနိုင်သော နတ်ဘုရားတို့၏ လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သေမျိုးများက နတ်ဘုရားများကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ စိုးမိုးလိုသော ရည်မှန်းချက်လော။ လောကကြီး၏ အနာဂတ်လော။ ပရိယာယ်များနှင့် လှည့်ကွက်များလော။

ဤအချိန်တွင် အရာအားလုံးမှာ ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

သံတမန်ဝမ်သည် စဉ်းစားတွေးတောခြင်းကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ကုန်းရုန်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ မီးရောင်အောက်ရှိ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါးကဲ့သို့သော လူငယ်လေး၏ ပုံရိပ်ကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲပြီး ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အလွန်အမင်း ကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"ဝမ်ဟယ်... အင်မော်တယ်ဆရာသခင်ကို... ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"လောကီရေးရာ ကိစ္စတွေနဲ့ အရှင်ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်ရဲတော့ပါဘူး... ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာက... ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာက အပြစ်ကင်းတဲ့ မြောက်ပိုင်း သံချပ်ကာ မြင်းတပ်နဲ့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ မြောက်ပိုင်းက ပြည်သူတွေကို သနားညှာတာပေးပါ အရှင်..."