အခန်း ၁၅၆

အခန်း (၁၅၆)

ပိုးမွှားကင်းစင်သော ခွဲစိတ်မှု၊ နတ်ဘုရားတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ရပ်

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ… လျိုရှီးရွာ၌ ဖြစ်လေသည်။

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ အတွင်းပိုင်းအကျဆုံးနေရာရှိ "သန့်စင်ခန်း" ဟု အမည်ပေးထားသော အခန်းတစ်ခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် လေထုမှာ အေးခဲသွားသည့်အလား အလွန်အမင်း တင်းမာနေခဲ့လေ၏။

အလွန်တင့်တယ်လှပသော မိန်းမချောသုံးဦးဖြစ်သည့် ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုတို့သည် တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထား သော သစ်သားတံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြကာ သူတို့၏ လှပသော မျက်နှာလေးများထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျှက်ရှိလေသည်။

“အစ်မကျီရို... ခင်ပွန်းနဲ့ အစ်မမေနျန်တို့ အထဲရောက်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိနေပြီ... ဘာလို့ ဘာသံမှ မကြားရသေးတာလဲ...”

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပူပင်သောကကင်းသော မျက်နှာလေးမှာ ယခုအခါတွင် တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများက သူမ၏ အင်္ကျီစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

“ရွှီကျန်း... မလန့်ပါနဲ့...”

ပိုင်ကျီရိုသည် သူမ၏ လက်ဖမိုးလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းထိပ်လေးများက သူမ၏ အတွင်းစိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြနေခဲ့ လေသည်။

“ငါတို့ ခင်ပွန်းကို ယုံကြည်ရမယ်... သူက အရာအားလုံးကို စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ ကျက်သရေရှိသော အမူအရာများမှာ ယခုအခါတွင် စိုးရိမ်သောကများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေ၏။ မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ မွေးဖွားလာပြီး ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် "မျက်နှာကို ခွဲစိတ်ကုသခြင်း" ကဲ့သို့သော ယုတ္တိမတန်သည့် အကြောင်းအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

သူတို့၏ နားလည်မှုအရ ဤအရာမှာ မိစ္ဆာမှော်ပညာနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားလှပေ။ သို့သော် ထိုအမျိုးသား ဖန်တီးခဲ့သော အံ့ဖွယ်အဖြစ်အပျက်များကို တွေးတောမိသောအခါ သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ပွင့် ပြန်လည်လင်းလက်လာခဲ့လေသည်။

အခန်းတွင်း၌မူ အပြင်ဘက်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ မွန်မြတ်သော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

သတ္တုကိရိယာများအားလုံးမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အပူချိန်မြင့် ရေနွေးငွေ့များထဲတွင် အသံမည်လျက်ရှိနေ ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို နှစ်ထပ်ကွမ်း ပိုးသတ်နိုင်ရန်အတွက် စူးရှသော အရက်ပျံဖြင့် စိမ်ကာ သန့်စင်ရှင်းလင်းထား လေသည်။

ဖန်းဟန်၊ လျူရူမေနှင့် ယနေ့၏ အဓိကဇာတ်ကောင် စုမေနျန်တို့အားလုံးသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဖြူစင်သည့် ကြပ်ထုတ်နေသော (ပိုးသတ်ထားသော ခွဲစိတ်ခန်းသုံးဝတ်စုံ) ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားကြလေ သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို တင်းကျပ်သော အဖြူရောင်အဝတ်စ ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ခေါင်းများကိုလည်း အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားရာ မျက်လုံးများသာ ပေါ်နေလေ၏။

စုမေနျန်သည် အဖြူရောင်အဝတ်စ ခင်းကျင်းထားသော အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်တွင် တိတ် ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းနေလေသည်။

သူမ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးဟု ဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေမည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဗုံတစ်လုံးကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။ သို့သော် သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော ဖန်းဟန်၏ စူးစိုက်မှုရှိပြီး နက်ရှိုင်းကာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော လုံခြုံမှုခံစားချက်တစ်ခုသည် နွေးထွေးသော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ အကြောက်တရားအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလျှင် ဤအရာမှာ သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“မေနျန်... ကိုယ် စတော့မယ်နော်... နည်းနည်းတော့ စူးခနဲ နာလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် သည်းခံပေးပါ...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ညင်သာကာ စိတ်တည်ငြိမ်စေသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေလေ၏။

သူသည် ပါးလွှာသော ငွေရောင်အပ် (ဆေးထိုးအပ်) ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော အရည် (ထုံဆေး) ကို စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

အေးစက်နေသော အပ်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားသောအခါ စုမေနျန်သည် အလိုအလျောက် တိုးညင်း စွာ ညည်းတွားလိုက်မိလေ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော ထုံကျင်မှုတစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့သကဲ့သို့ အာရုံခံစားမှုအားလုံး ပျောက် ဆုံးသွားခဲ့လေတော့သည်။

“ကိုယ် စတော့မယ်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လက်ထဲ၌ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံ ကဲ့သို့ ပါးလွှာကာ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဓား (ခွဲစိတ်ဓား) တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။

သူ၏ လက်မှာ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ၍ လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝတုန်ယင်ခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေသည်။

လျူရူမေမှာ ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စို့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ယနေ့ သူမ၏ တာဝန်မှာ လက်ထောက်တစ်ဦးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း အာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်လှပေသည်။

“ပတ်တီး...”

“သွေးတိတ်ကိရိယာ...”

“ဂွမ်းလုံး...”

ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်များမှာ တိကျရှင်းလင်းလှပြီး လျူရူမေ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အကြိမ်တစ်ထောင်မျှ လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ လုံးဝတုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကိရိယာတစ်ခုစီကို သူ၏ထံသို့ တိကျစွာ ကမ်းပေးနေလေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းပြသနေသော အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုတို့က နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးစွမ်းနေလေတော့ သည်။

ဖန်းဟန်၏ ဓားကိုင်တွယ်မှုမှာ တိကျပြီး၊ လျင်မြန်ကာ ပြတ်သားလှပေသည်။

အပြင်လူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပင် ဖြစ်ပေသည်၊ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ ခေတ်သစ် ခွဲစိတ်ကုသမှုဆိုင်ရာ အသိပညာ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အရာအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ချောမွေ့စွာဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားနေခဲ့လေသည်။ သူသည် စုမေနျန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော အသားစများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်များကို တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှား ခွာယူလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အသားကို လှီးဖြတ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံးသော ပန်းပုလက်ရာ တစ်ခုကို ထုဆစ်နေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ညင်သာလှပေသည်။

အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

အရေးအကြီးဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...။

အရေပြား အစားထိုးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်သည် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဓားတစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ စုမေနျန်၏ ပေါင်အတွင်းပိုင်းမှ ပုစဉ်း ရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး သွေးရောင်သမ်းနေဆဲဖြစ်သော ကျန်းမာသည့် အရေပြားပါးပါးလေးတစ်လွှာကို ဂရုတစိုက် လှီးထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထို "အသစ်မွေးဖွားလာသော" အရေပြားဖြင့် ယခုလေးတင် ရှင်းလင်းထားသော မျက်နှာပေါ် ရှိ ဒဏ်ရာအား အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးအဆင့်... ချုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပါးလွှာပြီး ကွေးနေသော အပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ လူ့ဆံပင်ထက်ပင် ပိုမိုပါးလွှာပြီး အလင်း ရောင်အောက်တွင် မြင်ရရန်ပင် ခက်ခဲသော အနက်ရောင်ကြိုးခွေ (ခွဲစိတ်ချုပ်ကြိုး) ကို ထည့်သွင်းလိုက်လေ သည်။

သူသည် အရေပြားအတွင်းပိုင်း ချုပ်ရိုးချုပ်ခြင်းကို စတင်ဆောင်ရွက်လိုက်လေ၏။

အလွန်ပြောင်မြောက်ပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် မြန်ဆန်လှသော ချုပ်ရိုးချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်ကြောင့် ဘေးဘက်မှ စောင့်ကြည့်နေသော လျူရူမေမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး လုံးဝကို မှင်တက်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

သူမသည် လူသားတစ်ဦး၏ လက်များက ဤမျှလောက် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သေသပ်လှသော ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် တစ်ခုသို့ မည်သို့ရောက်ရှိနိုင်မည်ကို လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ သာမန် ကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတို့၏ စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတို့၏ လက်မှုပညာပင် ဖြစ်တော့သည်။

နောက်ဆုံးချုပ်ရိုး ချုပ်ပြီးသွားသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ညင်သာစွာဖြင့် အထုံးချည်လိုက်ပြီး ချုပ်ကြိုးကို ဖြတ် တောက်လိုက်လေသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကို ကျော်လွန်ကာ ခေတ်သစ်ဆေးပညာ၏ အနှစ်သာရများ ပါဝင်နေသော ခွဲစိတ်ကုသမှု လုပ်ငန်းစဉ်သည် အပြည့်အဝ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ဟူး...”

ဖန်းဟန်သည် သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီးနောက် စုမေနျန်၏ မျက်နှာတစ်ခု လုံးကို ထူထဲသော ပိုးမွှားကင်းစင်သည့် ပတ်တီးများဖြင့် ညင်သာစွာ ပတ်စည်းပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ၊ နှာခေါင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းတို့ကိုသာ ဖော်ထားလေ၏။

သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားသို့ကပ်ကာ တီးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။

“မေနျန်... အိပ်လိုက်တော့... မင်း နိုးလာတဲ့အခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်...”

ထုံဆေး၏ ကြွင်းကျန်နေသော အာနိသင်များနှင့် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြေလျော့သွားမှုတို့ကြောင့် စုမေနျန် သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်လေ၏။

သူမ နိုးထလာသောအခါတွင် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာမည် ဖြစ်ပေသည်။