အခန်း ၁၅၉

အခန်း (၁၅၉)

နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့် လက်နက်ကြီး၏ စွမ်းအား

တစ်လကြာပြီးနောက် လျိုရှီးရွာ၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံမှာ သံမဏိငရဲခန်းတစ်ခု အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သောတစ်လတာကာလမှာ လုံးဝ လွယ်ကူခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဖန်းဟန်က တိရစ္ဆာန်စွမ်းအင်သုံး ပုံသွင်းစက် အတွက် ပုံကြမ်းများကို ပြသလိုက်သောအခါ လက်မှုပညာရှင်အားလုံးမှာ အတွင်းနံရံကို ဖြတ်တောက်ရန် အသုံးပြုသည့် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော ဝက်အူရစ်မောင်းတံတွင် အခက်တွေ့သွားခဲ့ကြ လေသည်။

သူတို့ မည်မျှပင် ကြိုးစားပွတ်တိုက်ပါစေ တိကျမှုမှာ ဆံခြည်တစ်မျှင်စာခန့် အမြဲတမ်း လွဲချော်နေခဲ့ပြီး ကြီးမား သော ကွာဟချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန်ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပြီး သူ၏ ခေတ်ရှေ့ပြေးနေသော အသိပညာများကို အားကိုးကာ အခြေခံအကျဆုံး တံစဉ်းကိုကိုင်ဆောင်လျက် သုံးရက် သုံးညတိုင်တိုင် မမောမပန်း ပွတ်တိုက်ခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် အရည်အသွေးပြည့်မီသော တိကျသည့် ဝက်အူရစ် မောင်းတံကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လက်မှုပညာရှင်အားလုံးက သူ့အား နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေ၏။

ယနေ့မှာမူ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအားလုံးအတွက် နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

တောင်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ကျောက်မီးသွေးများကို ပြာအဖြစ် မီးရှို့ခဲ့ပြီး သံရိုင်းပုံများကို စုမေနျန် ပြုပြင်မွမ်းမံ ထားသည့် အမြင့် သုံးကျန်းရှိသော လေပြင်းဖိုကြီးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကြလေသည်။

“မီးဖိုကို ဖွင့်လိုက်တော့...”

စုမေနျန်၏ အော်ဟစ်လိုက်သံနှင့်အတူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော ခွန်အားကြီးမားသည့် အမျိုးသားများသည် လေပြင်းဖို၏ အပေါက်ကို ဖွင့်ရန် သူတို့၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ကြ လေသည်။

ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လေထုကိုပင် ပုံပျက်သွားစေလောက်အောင် ပူပြင်းလှသော အရည်ပျော်နေသည့် သံရည်ပူစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု က ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ အတိတ်က မှိုင်းညို့ပြီး ဝါကြန့်ကြန့်အရောင်ရှိသော သံရည်ပူ မဟုတ်တော့ ဘဲ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသည့် အဖြူရောင် သံမဏိပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

သံမဏိရည်များသည် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ကြိုတင်ပုံစံထုတ်ထားသော ရွှံ့စေးမြောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး တူးဖော်ထားပြီးဖြစ်သည့် ကြီးမားသော သဲပုံစံခွက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူရှိန်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး လက်မှု ပညာရှင်အားလုံးမှာ အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းတစ်ဒါဇင်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာ များတွင် အံ့သြထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် တစ်သက်လုံး သံမဏိများနှင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤမျှ လွှမ်းမိုးမှုရှိပြီး ဤမျှ သန့်စင်သော သံမဏိရည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ ဤသည်မှာ သာမန်မီးဖြင့် ပုံသွင်းနိုင်သော အရာမဟုတ်ဘဲ ကောင်း ကင်မီးဖြင့် ကျိုချက်ထားသော နတ်ဘုရားသတ္တုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သံမဏိရည်များက ပုံစံခွက်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ အေးခဲပြီး အစိုင်အခဲဖြစ်သွားသောအခါ (၁၂) ပေ ရှည်လျားပြီး အနက်ရောင် သတ္တုရောင်လက်နေသော အမြောက်ပြောင်းကြီးတစ်ခု၏ ပုံစံငယ်မှာ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေ၏။

၎င်း၏ ထူးဆန်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ ခဲ့လေသည်။

နျူအာမှာ သူ၏ သွားများကြားမှ လေများ စိမ့်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိ လေ၏။ သူ၏ လည်စေ့မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ဘုရားရေ...၊ဒါက...၊ တကယ်လို့ ဒီအရာနဲ့သာ တစ်ခုခုကို ထုခွဲလိုက်မယ်ဆိုရင် မြို့တံခါးတစ်ခုကိုတောင် တစ်စစီဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်...”

“ထုခွဲမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့ လေ၏။

ထုခွဲခြင်းဆိုသည်မှာ ၎င်း၏ အရေးမပါဆုံးသော အသုံးဝင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

“အကောင်းဆုံး လက်မှုပညာရှင်တွေအားလုံး ဒီနေရာကို လာခဲ့ကြ...”

ဖန်းဟန်က အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

သူသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ပုံစံရှိသော်လည်း စက်မှုလုပ်ငန်းသုံးပုံပေါက်နေ သည့် အစိတ်အပိုင်းအချို့ဖြစ်သော အလွန်မာကျောသည့် သတ္တုစပ် ဖြတ်တောက်ရေးခေါင်းများ၊ တိကျသော ဝက်အူရစ်မောင်းတံများနှင့် စက်လည်ဝင်ရိုးခွံများကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လက်မှုပညာရှင်များ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖန်းဟန်သည် ခိုင်ခံ့ သော သစ်မာကို ဘောင်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး ဤနတ်ဘုရားအစိတ်အပိုင်းများကို ကြီးမား သော ဂီယာအုံများနှင့် လည်ပတ်နေသော စားပွဲဝိုင်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သူတို့ တစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ သော ဘီလူးစက်ကြီးတစ်ခုကို ခက်ခဲစွာ တပ်ဆင်ခဲ့လေသည်။

“သခင်ကြီး...၊ သခင်ကြီး...၊ ဒီအရာက... ဘာများလဲ...”

အသက်ကြီးသော လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“တိရစ္ဆာန်စွမ်းအင်သုံး ပုံသွင်းစက်...”

ဖန်းဟန်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြီးမားလှသော အမြောက်ပြောင်းကြီးကို ပုံသွင်းစက်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ တပ်ဆင်လိုက်လေ သည်။ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကျွဲကြီးတစ်ကောင်က ကြီးမားလှသည့် လည်ပတ်စားပွဲဝိုင်းကြီးကို စတင် ဆွဲငင် လိုက်လေ၏။

စက်လည်ပတ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဂီယာများ ချိတ်ဆက်လည်ပတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကြီးမားလှသော အမြောက်ပြောင်းကြီးမှာ ပုံမှန် နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် စတင်လည်ပတ်လာခဲ့လေ၏။ ဖန်းဟန်ကိုယ်တိုင် အမြောက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အေးစက်သော အလင်း ရောင်များ တောက်ပနေသည့် သတ္တုစပ်ဓားသွားကို အမြောက်ပြောင်း၏ အတွင်းနံရံထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထည့် သွင်းလိုက်လေသည်။

ပွတ်တိုက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မီးပွားများ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့လေသည်။

လက်မှုပညာရှင်အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သတ္တုစပ်ဓားသွားက နက်ရှိုင်းသော ခရုပတ်ပုံစံ အစင်း ကြောင်းများကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကျောသည့် အမြောက် ပြောင်း၏ အတွင်းနံရံမှာ တို့ဟူးကဲ့သို့ ချောမွေ့သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ပြောင်းအတွင်း ရစ်ကြောင်းဖော်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

နှစ်တစ်ထောင်ခန့် အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်လာခဲ့သော ဤထူးချွန်ပြောင်မြောက်သည့် လက်မှုပညာကို ဤ ရှေးခေတ် လက်မှုပညာရှင်များက နည်းပညာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ကြတော့ဘဲ လေဟာနယ်ထဲမှ အရာ ဝတ္ထုများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် နတ်ဘုရားတို့၏ အနုပညာဖြစ်သော အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကြ တော့ပေသည်။

“ဘုရားရေ...၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

“သံကို သံနဲ့ ဖြတ်တောက်တာ...၊ ပြီးတော့ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့လား...”

“ဟို ခရုပတ်ပုံစံ အစင်းကြောင်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ...၊ ငါ တစ်သက်လုံး သတ္တုနဲ့ ကျောက်ခဲတွေရဲ့ သဘောတရားတွေကို စဉ်းစားလာခဲ့တာတောင် ဒီနေ့မှ ငါဟာ ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင် သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့ရပြီ...”

လက်မှုပညာရှင်အားလုံး၏ ခံယူချက်များမှာ ဤအချိန်တွင် ကြေမွသွားခဲ့လေပြီ။ သူတို့က ဖန်းဟန်အား ကြည့်ရှု သည့် အကြည့်များမှာ အံ့သြထိတ်လန့်မှုမှသည် ရူးသွပ်မတတ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ လေသည်။

ဤသည်မှာ အစမျှသာ ရှိပေသေးသည်။

ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် လက်မှုပညာရှင်များသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်စွာ ပုံစံထုတ်ထားပြီး တင်းကျပ်စွာ သော့ခတ်ထားနိုင်ကာ လက်ကိုင်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဖွင့်ပိတ်နိုင်သော နောက်ပိတ်တံခါး ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခုကို သေချာစွာ ဖန်တီးခဲ့ကြလေသည်။ နောက်ပိတ်တံခါးနှင့် ပြောင်းဝတို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး သတ္တုသော့ခတ်သံ ကလစ်ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ ပြီးပြည့်စုံသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤခမ်းနားထည်ဝါပြီး သတ္တုရောင်လက်နေသော နောက်ပေါက်မှ ကျည်ထည့်ရသည့် ရစ်ကြောင်းပါ အမြောက်ကြီးကို အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ဘီးလေးဘီးတပ် အမြောက်တင်ယာဉ်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ တပ်ဆင်လိုက်သောအခါ ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ နုတ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို ငေးမောကြည့်နေကြလေ၏။

“သခင်ကြီး...၊ ဒီလိုမျိုး... ဒီလိုမျိုး နတ်ဘုရားပစ္စည်းတစ်ခုက နာမည်တစ်ခုတော့ ရှိရမှာပေါ့...”

နျူအာမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး အသံများပင် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ အမြောက်ကြီး၏ အေးစက်ပြီး မာကျောသော မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်နေသော ပေါက်ကွဲနိုင်စွမ်းများကို ခံစားလိုက်လေ၏။ အရင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာခဲ့ပေသည်။

သူသည် အမြောက်၏ မည်းမှောင်နေသော ပြောင်းဝကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ၎င်း၏ ဟိန်းဟောက်သံအောက်တွင် မြို့ရိုးများ ပြိုကျကာ ရန်သူ့တပ်များ ပြန့်ကျဲသွားမည့် ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ဒါကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့အသံက နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ အော်ဟစ်သံလိုပဲ...၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက လည်း အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်...။ သူ့ကို နာမည်ပေးလိုက်ကြရအောင်...”

ဖန်းဟန်သည် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဟိန်းထွက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“နဂါးဟိန်းသံ အမြောက်ကြီး...”

ထိုအချိန်တွင် တစ်ဖက်ရှိ ခဲယမ်းမီးကျောက် အလုပ်ရုံ၌ ဖန်းဟန်၏ ပုံကြမ်းများအတိုင်း ထုတ်လုပ်ထားသော ပြင်းထန်သည့် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ချွန်ထက်သော ပေါက်ကွဲစေတတ် သည့် ကျည်ဆန်များ၏ ပထမအသုတ်ကို သစ်သားသေတ္တာများထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီရီထားလေသည်။

လက်နက်များနှင့် ခဲယမ်းမီးကျောက်များမှာ အသင့်ရှိနေလေပြီ။

အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်လာခဲ့ပုံရသော ဧရာမ စစ်စက်ယန္တရားကြီးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်သည် ယနေ့မှစ၍ တာချန်းမင်းဆက်၏ စစ်ပွဲပုံစံတစ်ခုလုံးကို သူ ကိုယ်တိုင် အသစ်ပြန်လည်ရေးဆွဲတော့မည်ကို သိရှိလိုက်လေ သည်။