အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀)

တောင်များကိုဖြိုခွဲ၍ ကျောက်ဆောင်များကိုအက်ကွဲစေသော နတ်ဘုရား၏ပြစ်ဒဏ်ခတ်သံ

'နဂါးဟိန်းသံအမြောက်' ၏ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ပစ်ခတ်မှုကို နန်ယန်စီရင်စုအပြင်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ကျောက်တောင်ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် စီစဉ်ထားခဲ့လေသည်။

ဤသမိုင်းဝင်အခိုက်အတန့်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနိုင်ရန်အတွက် ဖန်းဟန်သည် နျူအာ၊ မာပေါ်ကော့နှင့် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို စမ်းသပ်ရာနေရာသို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုဧရာမအရာကြီးကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ အတော်ဆုံးစစ်သည် (၂၀) က သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ အားသွန်ခွန်စိုက် တွန်းပို့လိုက်သောအခါ...၊

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းပြီး အလွန်ပင် ဖိနှိပ်မှုအားကောင်းလွန်းလှပေသည်။

အမဲလိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ပေါက်နှင့်တူသော အမည်းရောင် အမြောက်ပြောင်းဝသည် သုံးမိုင်အကွာရှိ မတ်စောက်သော တောင်နံရံတစ်ခုဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလျက် ရှိလေ သည်။

သုံးမိုင်...

ဤအကွာအဝေးက လူတိုင်းကို အံ့သြမှင်သက်သွားစေခဲ့လေသည်။ တပ်မတော်အတွင်းရှိ အတော်ဆုံး လေး သမားများပင်လျှင် ခြေလှမ်း (၁၅၀) အထိသာ ပစ်ခတ်နိုင်သော်လည်း ဤ 'နဂါးဟိန်းသံအမြောက်' မှာမူ သုံးမိုင် အကွာအဝေးကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာပင် မရှိချေ။

"မာပေါ်ကော့..."

ဖန်းဟန်က သြရှသောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေ၏။

"အသင့်ပါပဲ..."

မာပေါ်ကော့မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် တန်းစီနေရာမှ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏အရှင်က ဤ သမိုင်းဝင် ပထမဆုံးပစ်ခတ်မှုအတွက် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဂုဏ်ကျေးဇူးတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အမြောက်အမြီးပိုင်းသို့ ပြေးသွားကာ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ဖန်းဟန် အဆင့်ဆင့် သင်ကြား ပေးခဲ့သည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း သူ၏ ရင်ထဲမှ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အမြောက်အဆို့ရှင်၏ လက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်၍ အားပြင်းစွာ ဆွဲလှည့်လိုက်လေသည်။

"ကလစ်..."

ပြတ်သားသော ကလစ်မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ပါးနပ်စွာ ဖန်တီးထားသော အမြောက်အဆို့ရှင်မှာ ဘေးဘက်သို့ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ခရုပတ်ပုံစံ အစင်းကြောင်းများ ရေးထွင်းထားသည့် မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော ပြောင်းဝကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စစ်သည်နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် အနည်းဆုံး ပေါင် (၂၀) အလေးချိန်ရှိသော လေးလံ၍ ချွန်ထက်နေ သည့် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ကျည်ဆန်တစ်ခုကို အခွံထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

"ချွမ်..."

ကျည်ဆန်မှာ အံဝင်ခွင်ကျပင် နေရာယူသွားခဲ့လေ၏။

မာပေါ်ကော့သည် အမြောက်အဆို့ရှင်ကို ပြန်လည်တွန်းလိုက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ "ကလစ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အမြောက်အမြီးပိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပိတ်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖန်းဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အရှင်... နဂါးဟိန်းသံအမြောက် အမှတ် (၁) အသင့်ဖြစ်ပါပြီ... ပစ်ခတ်ခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုပါတယ်..."

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသော သူ၏အသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူသည် လူအားလုံးကို တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက် ပြီး နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်ကို ပေးလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ နားကို ပိတ်ထားပြီး ပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားကြ..."

သူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ပါးစပ်ဖွင့်ထားရမည်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း အားလုံးက အလိုအလျောက်ပင် ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မြှောက်ထားသော လက်ကို ရုတ်တရက် အောက်သို့ချလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော် လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အေးစက်မှုတို့ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"ပစ်..."

မာပေါ်ကော့သည် အမြောက်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲချလိုက်လေသည်။

"ဝုန်း..."

လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ၎င်းမှာ မိုးကြိုးသံ လုံးဝမဟုတ်ချေ၊ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက မိုးကြိုးသံမှာ ကြောင်လေးတစ် ကောင် အော်သကဲ့သို့ပင် နူးညံ့နေသေးလေသည်။

ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ၏။

နျူအာအပါအဝင် ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံးသည် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ပြင်းထန်သည့် အသံလှိုင်းကြီး တစ်ခုက သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသား များမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခုန်နှုန်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။

သူတို့၏ နားထဲတွင် စူးရှသော "ဝီ" ဟူသည့် မြည်သံများ ပြည့်နှက်သွားပြီး စိတ်အာရုံများ ဗလာကျင်းသွားကာ ထိုနားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကြောင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင် လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရလေ သည်။

အမြောက်ပြောင်းဝမှ ပေအနည်းငယ်ခန့် ရှည်လျားသော မျက်စိကျိန်းမတတ် မီးတောက်တစ်ခု ပန်းထွက်လာခဲ့ လေ၏။

ကျည်ဆန်၏ လမ်းကြောင်းကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပေ၊ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

အသက်တစ်ရှိုက်စာ...

အသက်နှစ်ရှိုက်စာ...

အသက်သုံးရှိုက်စာ...

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှ လူတိုင်း သတိမဝင်လာနိုင်ကြမီမှာပင် သုံးမိုင်အကွာရှိ ပစ်မှတ် အဖြစ် အသုံးပြုထားသော တောင်စောင်းပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော မျက်စိကျိန်းမတတ် မီးလုံးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုမီးလုံးကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး တောင်စောင်းပေါ်တွင် နေမင်းငယ်လေးတစ်စင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဝုန်း..."

အသက်အနည်းငယ်ရှိုက်စာခန့် ကြန့်ကြာပြီးနောက်တွင် အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကျောက်ဆောင်များ ပြိုကျလာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့် အတူ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

မီးခိုးများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပန်းထွက်သွားကာ ကောင်းကင်တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးကွယ် သွားခဲ့လေ၏။

မီးခိုးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားသောအခါ လူတိုင်းသည် အဝေးမှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက် ကြရလေသည်။

နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြ လေသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ဟနေကြပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပြူးကျယ်နေကြကာ အဝေးမှ တောင်နံရံ နှင့် သူတို့ရှေ့ရှိ စူးရှသော မီးခိုးငွေ့များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အပူရှိန်တို့ကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲဖြစ်သည့် စစ်ပွဲဝင် သားရဲကြီးကိုသာ မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိကြလေတော့သည်။

ယခင်က အလွန်တရာ ခိုင်မာလှသော တောင်နံရံပေါ်တွင် အချင်း (၃) ကျန်းကျော်ရှိပြီး အောက်ခြေမသိလောက် အောင် နက်ရှိုင်းသည့် ဧရာမကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုကွက်လပ်ကြီးထဲမှ ကြိတ်ဆုံကျောက်အရွယ်အစားရှိ ကျောက်တုံးရေတွက်မရနိုင်အောင် ဆက်တိုက် ပြိုကျ လာခဲ့ပြီး တောင်ခြေတွင် စုပုံသွားကာ တောင်ကုန်းအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"ဂလု..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးကို အားပါးတရ မျိုချလိုက်ရာ ထိုအသံမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ ထူးထူးခြားခြား ပီပြင်နေခဲ့လေ၏။

'မိုးကြိုးလှံတံ' ဟုခေါ်သော ရိုင်ဖယ်သေနတ်၏ စွမ်းအားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံဖူးခဲ့ကြသည့် ဤရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သူကြီးများသည် ယခုအခါတွင် အရိုးနုတ်ခံထားရသည့် ကျောရိုး မရှိသော ပုစွန်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူရော်နေကြလေသည်။

ပန်းပဲဆရာအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးသော နျူအာသည် ပေါက်ကွဲသွားသည့် ဧရာမကျင်းကြီးကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးခိုးပြာများ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည့် အမြောက်ကြီးပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့လေ၏။

သူက အလိုအလျောက်ပင် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက အပူပေးပြီး ပြန်အအေးခံထားတာပဲ... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ နောက်ကန်အားမှာတောင် အမြောက်က မကွဲသွားဘူး... ဒါက... ဒါက နတ်ဘုရားသံမဏိပဲ..."

သူ၏ ယုံကြည်မှုများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့ သွားခဲ့ပြီး "ဒုတ်.." ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဒူးထောက်ကျသွားကာ ရူးသွပ်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ ကျောပြင်ကိုသာ ကြည့်နေမိလေတော့သည်။

သို့သော် မာပေါ်ကော့မှာမူ အခြားအရာတစ်ခုကို လုံးဝတွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု လုံး အေးစိမ့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက်တည်းသာ လွှမ်းမိုးနေခဲ့လေ၏။

*သုံးမိုင်အကွာကနေ အမြောက်တစ်ချက်ပစ်ရုံနဲ့ ကျန်းပေါင်းများစွာရှိတဲ့ မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်... ဒီ လောကမှာ ဘယ်မြို့ရိုးက ငါတို့နဲ့ အရှင်ကို တားဆီးနိုင်မှာလဲ...*

ဤသည်မှာ လက်နက်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းကာ ပင်လယ်များကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသည့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကမ္ဘာကြီးအပေါ်ထားရှိသော အမြင်များ ပြိုလဲသွားကြသည့် လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေကြသော သူ၏ အဓိက လက် အောက်ငယ်သားများကိုရော၊ စက်မှုလုပ်ငန်းနှင့် အကြမ်းဖက်မှုဆိုင်ရာ အလှတရားတို့ကို ကိုယ်စားပြုနေသည့် စစ်ပွဲဝင်သားရဲကြီးကိုပါ ကြည့်ရှုလိုက်လေတော့သည်။