အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁) လီရှန်းဟွာ၏ ခံနိုင်ရည်များ ပြိုလဲသွားခြင်း၊ ကြောင်တွေ ခွေးတွေကိုပါ ဝက်ဆီဖတ် ကျွေးနေတယ်ပေါ့လေ…

လီရှန်းဟွာတစ်ယောက် ရွာလမ်းမတစ်လျှောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် လျှောက်လာလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်နှင့် အကြီးအကျယ် စကားများထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့် စကားများခဲ့ရသနည်း။

လီလန်နှင့် စေ့စပ်ထားသည်ကို ဖျက်လိုက်သည့် ကိစ္စကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့တွင် သူမ၏မောင် လီဟူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏နှာခေါင်းကို လက်ညိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲတော့သည်။

"အစ်မကြီး... အစ်မက လီလန်ဆီကနေ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ မတောင်းခဲ့သင့်ဘူး..."

"လီလန့်ကို စေ့စပ်ထားတာဖျက်ဖို့ ငါတို့ ဖိအားမပေးခဲ့သင့်ဘူး..."

အမဲလိုက်ခွေးများ ရှာဖွေရန် ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သော သူမ၏မောင်သည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမကို အဘယ်ကြောင့် ချက်ချင်း အပြစ်တင် ဆဲဆိုနေရသနည်းဆိုသည်ကို လီရှန်းဟွာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။

ဒုတိယမောင်ဖြစ်သူ လီလုံက သူမကို ပြောပြရာမှ လီလန်သည် ဤတစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်သို့ ဝံပုလွေသွားပစ်သည့် ခရီးစဉ်တွင် သူတို့အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ချောင်တျန်းကျီရွာမှ မာလောင်တကိုယ်တိုင် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးရန် အထူးဖိတ်ကြားထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိလိုက်ရလေသည်။

မာလောင်တဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။

ချောင်တျန်းကျီရွာရှိ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်တိုင် အရက်ချက်သည့် ဆရာသခင်များဖြစ်ခဲ့ကြကာ သူ၏ မိသားစုမှာ အလွန်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝလှပေသည်။ ထိုသို့သော သူဌေးကြီးက အဘယ်ကြောင့် လီလန်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို အကူအညီတောင်းရန် သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချရမည်နည်း။

ထိုမျှမက လီလုံက လီလန်သည် တောင်ပေါ်ခရီးစဉ်အတွင်း ဝံပုလွေဆယ်ကောင်ကျော်ကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကိုပင် ဓားမြှောင်တစ်လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့လေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှန်းဟွာမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ လီလန်သည် မည်သည့်အချိန်က ဤမျှစွမ်းအားကြီးမားသွားရသနည်း။

လီဟူကမူ သူ၏သွားများကို ကြိတ်လျက် အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အစ်မကြီး... အစ်မက အရမ်းမိုက်မဲတာပဲ... အစ်မ အရမ်းမိုက်မဲတာပဲ..."

"လီလန်က အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းနေမှတော့ အဲ့ဒီတုန်းက အစ်မ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့သင့်တာပေါ့..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက လီလန်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အေးအေးချမ်းချမ်း နေနေရလောက်ပြီပေါ့..."

သူမ၏ မောင်ငယ် လီဟူကပါ သူမကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ နာကြည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

လီရှန်းဟွာ ရွာလမ်းမတစ်လျှောက်

လျှောက်လာစဉ်တွင် သူမ၏မောင် လီဟူ ဆဲဆိုနေသည့် အသံများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ အမှားလုပ်မိသွားတာလား..."

လီရှန်းဟွာမှာ ဤသို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ ဘာအမှားမှမလုပ်ခဲ့ဘူး..."

"ငါ ဘယ်တော့မှ အမှားမလုပ်ဘူး..."

"လီလန်သာ ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်ရင် တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ ပေးကိုပေးရမယ်..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါက အဲ့ဒါနဲ့ ထိုက်တန်လို့ပဲ..."

လီရှန်းဟွာ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေလေသည်။

"ငါက ဒီလောက်လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်တာ... ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်ရင် တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာက လုံးဝလိုအပ်တယ်..."

"ရွှမ်းရွှေရွာဆိုတာက သေးသေးလေးပါ... ငါ့ထက် ပိုလှတဲ့ မိန်းမ ရှိနိုင်ဦးမလား..."

လီရှန်းဟွာသည် သူမ၏ မျက်နှာကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အခွံခွာထားသော ကြက်ဥတစ်လုံးကဲ့သို့ ချောမွေ့နူးညံ့နေလေသည်။

"သူက မျက်ကန်းပဲ... အသုံးမကျတဲ့လူပဲ..."

"ငါက ဒီလောက်လှတာ... သူ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာပေးရမှာ ဘာခက်ခဲလို့လဲ..."

"ခုချိန်မှာ သူက ချမ်းသာနေပြီး အဲ့ဒီ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကို တတ်နိုင်နေရင်တောင် ဟွန့်... ငါကတော့ သူ့ကို ထည့်တောင် စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူကိုယ်တိုင် ငါ့ဆီလာပြီး ဒူးထောက် တောင်းပန်မှပဲ စဉ်းစားမယ်..."

လီရှန်းဟွာသည် ရင်ကော့ကာ ခါးကိုလှုပ်ခါလျက် လျှောက်လာရင်း မသိမသာဖြင့် လီလန်၏ အိမ်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"လီလန်ရဲ့ အိမ်လား... ငါ ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ..."

လီရှန်းဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကံကြမ္မာ၏ ထူးဆန်းသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကြောင့် သူမသည် လီလန်၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ကံဆိုးလှပေသည်။

"တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာတောင် မတတ်နိုင်တဲ့ အဲ့ဒီအသုံးမကျတဲ့လူကို ငါ မမြင်ချင်ပါဘူး..."

လီရှန်းဟွာက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ သူမသည် လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် မွှေးပျံ့လှသော အသားဟင်းနံ့တစ်ခုက သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

“ ဝက်သားနီချက်အနံ့က ဘယ်ကလာတာလဲ... ဘယ်သူက အသားတွေ ချက်နေတာလဲ..."

ဝက်သားနီချက်၏ အနံ့မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသဖြင့် လီရှန်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် တပ်မက်မှုများဖြင့် ကလိကလိ ဖြစ်လာတော့သည်။

"ရွာထဲမှာ ဝက်သားနီချက်ကို စားနိုင်တဲ့သူ ရှိသေးတာလား..."

လီရှန်းဟွာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် အပြင်သို့ သိပ်မထွက်တတ်သော်လည်း ရွာ၏ အခြေအနေကို အနည်းငယ်တော့ သိထားလေသည်။ လွန်ခဲ့သည့်လက အစားအစာမရှိသဖြင့် သူမ၏ အိမ်နီးချင်း အချို့မှာ အစာရေစာ ငတ်မွတ်ကာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး အချို့မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများဖြစ်ကာ အချို့မှာ ကလေးငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ အတိတ်က လီရှန်းဟွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော ငွေကြေးများနှင့် သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက် မုဆိုးအဖွဲ့တွင် အမဲလိုက်နေခြင်းသာမရှိခဲ့လျှင် သူမလည်း ငတ်သေနေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွာထဲတွင် အစာရေစာ ခေါင်းပါးမှုကြီးက ဖြစ်ပွားနေသည်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာ ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းကိုပင် မဝယ်နိုင်ကြချေ။ တောရိုင်းဟင်းရွက်များ အားလုံးကိုလည်း တူးဖော်စားသောက်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် ဝက်သားနီချက်ကို စားနိုင်သူ ရှိနေသေးသလား။

မကြာခဏ ဟင်းချက်လေ့ရှိသော လီရှန်းဟွာသည် ဝက်သားဈေးကို သိထားသည်။ ဝက်သားတစ်ကျင်းလျှင် ရှစ်ဆင့် ပေးရလေသည်။

တစ်ကျင်းလျှင် ရှစ်ဆင့်ဆိုသည်မှာ ဈေးကြီးသော်လည်း ထိုအချက်က အဓိကမဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်မှာ အသားလက်မှတ် လိုအပ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အသားနှစ်ကျင်းဝယ်ရန် အသားလက်မှတ်နှစ်ကျင်းစာ လိုအပ်လေသည်။ ဤလက်မှတ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံး အရာပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီရှန်းဟွာ၏ မိသားစုတွင် အသားလက်မှတ် ကျင်းဝက်စာသာရှိပြီး ဝက်သား ကျင်းဝက်ကိုသာ ဝယ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်မိသားစုလုံးသည် နှစ်ကုန်တွင် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ အလုပ်မှတ်များ ရှင်းလင်းပေးကာ ငွေနှင့် လက်မှတ်များ ထုတ်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး မြို့ပေါ်တွင် ဝက်သားတစ်ကျင်း ဝယ်ရန် အသားလက်မှတ်များ စုဆောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"လီလန်ရဲ့ အိမ်များ ဖြစ်နေမလား..."

လီရှန်းဟွာတွင် ထက်မြက်သော အနံ့ခံအာရုံရှိလေသည်။ သူမ၏ မိခင်က သူမတွင် ခွေးနှာခေါင်း ပါသည်ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အသားနံ့မှာ လီလန်၏ အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အဖေ... ကောင်လေးက တံခါးဝမှာ ဟောင်နေတယ်... ဒီပန်းကန်ကို ယူသွားပြီး ကျွေးလိုက်ပါဦး..."

"အေး... အဖေ သိပြီ..."

အိမ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီရှန်းဟွာသည် ဘေးသို့ အမြန်ပုန်းရှောင်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီး လီတာ့ဟိုင်လား... သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုအထဲတွင် ပိုးစာသီးများနှင့် ဆင်တူသော အဝါရောင်အရာများ ပါဝင်နေသည်ကို လီရှန်းဟွာ မြင်လိုက်ရသည်။ လီရှန်းဟွာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ ထို "အဝါရောင် ပိုးစာသီးများ" ထည့်ထားသော ပန်းကန်ထဲမှ မွှေးပျံ့လှသည့် အသားနံ့များ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အာ... အဲ့ဒါက ဝက်ဆီဖတ်တွေပဲ..."

လီရှန်းဟွာခမျာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

၎င်းတို့မှာ "အဝါရောင် ပိုးစာသီးများ" လုံးဝမဟုတ်ဘဲ ဆီကြော်ထားသည့် ဝက်ဆီဖတ်များသာ ဖြစ်လေသည်။ ပန်းကန်တစ်ဝက်ခန့် ရှိနေသော ဝက်ဆီဖတ်များကိုကြည့်ရင်း လီရှန်းဟွာမှာ တံတွေးများကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချမိတော့သည်။

သူမက တပ်မက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝက်ဆီဖတ်များမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် စားသုံးနိုင်ပြီး မွှေးကြိုင်ကာ ကြွပ်ရွနေသဖြင့် အလွန် အရသာရှိလှပေသည်။ သို့မဟုတ် အပေါ်မှ သကြားဖြူ အနည်းငယ် ဖြူးကာ အခြားနည်းလမ်းဖြင့်လည်း စားသုံးနိုင်ပြီး မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်သော အရသာကို ရရှိစေသည်။ အကယ်၍ ပန်းကန်ထဲတွင် ဘာမျှမပါလျှင်တောင်မှ ထမင်းတစ်ပန်းကန် သို့မဟုတ် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ဝက်ဆီဖတ်များသာ ပါမည်ဆိုပါက လီရှန်းဟွာသည် ပန်းကန်ကြီး သုံးလုံးခန့် အလွယ်တကူ စားနိုင်ပေသည်။

လီရှန်းဟွာသည် ဗိုက်ကို ဖိထားလိုက်၏။ အသားနံ့များက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ပိုးကောင်များကိုပင် ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ အသားမစားရသည်မှာ အလွန်တရာကို ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် စားခဲ့ရသည်မှာ ရွာတွင် အစာရေစာ မခေါင်းပါးမီကဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိခင်သည် မြို့ပေါ်ရှိ ဈေးသို့သွားကာ အသား ကျင်းဝက် ဝယ်လာခဲ့ချိန်က ဖြစ်လေသည်။ မိသားစု လေးယောက်အတွက် အသား ကျင်းဝက်သာဆိုလျှင် အတုံးရေ များများစားများ စားရမည် မဟုတ်ပေ။

လီတာ့ဟိုင်သည် အိမ်အတွင်းခန်းမှနေ၍ ဝက်ဆီဖတ် ပန်းကန်တစ်ဝက်ခန့်ကိုကိုင်ကာ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာသည်ကို လီရှန်းဟွာ မြင်လိုက်ရသည်။ လီတာ့ဟိုင်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးရှိ နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေးတွေ... ဒီကိုလာခဲ့..."

လီရှန်းဟွာမှာ လီတာ့ဟိုင် ဘာလုပ်နေသနည်းဟု တွေးတောနေမိလေသည်။ ထို့နောက် တောကြောင်ရိုင်းလေး တစ်ကောင်သည် အမြီးတနှံ့နှံ့ဖြင့် လီတာ့ဟိုင်ထံသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏အနောက်တွင် အမဲလိုက်ခွေးကြီး နှစ်ကောင်လည်း လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

အနက်ရောင်တစ်ကောင်၊ အဖြူရောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သော ထိုအမဲလိုက်ခွေးကြီး နှစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရှန်းဟွာမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်သက်သွားတော့သည်။

"လီဟူ ငါ့ကို လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ..."

သူမ၏မောင် လီဟူက လီလန်တွင် အဆင့်မြင့် အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ရှိနေကြောင်း သူမကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ အစပိုင်းတွင် လီရှန်းဟွာက မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ အသုံးမကျသော ထိုလီလန်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံပေါ်သော အနက်တစ်ကောင်၊ အဖြူတစ်ကောင် အမဲလိုက်ခွေးကြီး နှစ်ကောင်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီရှန်းဟွာမှာ မယုံဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လီရှန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံနိုင်မှုများ အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီး လီတာ့ဟိုင် ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ပန်းကန်လုံးထဲမှ ဝက်ဆီဖတ် တစ်လက်ဆုပ်ကို ယူကာ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချပေးလိုက်လေသည်။

"စားကြ... ဗိုက်ဝအောင် စားကြ..."

"ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံ... မင်းတို့လည်း စားကြ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ကျန်နေသော ဝက်ဆီဖတ် ပန်းကန်တစ်ဝက်ကို အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ရှေ့သို့ လောင်းချပေးလိုက်လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက လီရှန်းဟွာကို အံ့အားသင့်ပြီး မှင်သက်သွားစေတော့သည်။

"ကြောင်တွေနဲ့ ခွေးတွေကို ဝက်ဆီဖတ် ကျွေးနေတယ်ပေါ့..."

"ဒါ... ဒါက..."

"လူလုပ်ရမယ့် အလုပ်မျိုးလား..."