အခန်း ၁၅၂

အခန်း (၁၅၂) မူးနေသော ဆရာမလု၊ ထူးဆန်းသော ကွဲပြားမှုကြီး

လီရှန်းဟွာသည် ခြံစည်းရိုးမှတစ်ဆင့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မှင်သက်စွာ ရပ်နေမိလေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်အပြင် ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည် ဝက်ဆီဖတ်များကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြ၏။

ထိုဝက်ဆီဖတ်များမှာ ဇလုံတစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေပြီး အနည်းဆုံး ကျင်းဝက်ခန့် အလေးချိန်ရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျင်းဝက်ခန့်ရှိသော ဝက်ဆီဖတ်များကို ခွေးများနှင့် ကြောင်များကို ကျွေးရန် ခြံဝင်းထဲသို့ ပစ်ချထားသည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူသားတစ်ယောက် ပြုလုပ်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီရှန်းဟွာမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားရလေသည်။

လီလန်သည် ကြောင်များနှင့် ခွေးများကို ကျွေးရန် ဝက်ဆီဖတ်များကို တကယ်ပင် ရက်ရက်ရောရော အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပေ။

ထိုအရာက ဝက်သားများဖြစ်သည်။ ဝက်သားတစ်ကျင်းလျှင် ဆင့်ရှစ်ဆယ် ပေးရသည့်အပြင် အသားလက်မှတ်များပင် လိုအပ်သေး၏။

ဆီကြိတ်ပြီး ဝက်ဆီဖတ်များဖြစ်သွားလျှင်တောင်မှ အသားသည် အသားပင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဤဇလုံတစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ဝက်ဆီဖတ်များသည် ရွာသားပေါင်းများစွာကို သွားရည်ကျစေရန် လုံလောက်ပြီး သူတို့သည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကာလ၌ပင် စားရမည် မဟုတ်ပေ။

ဤမျှကောင်းမွန်သော ဝက်ဆီဖတ်များကို လီလန်က ခွေးများကို ကျွေးနေသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိချေ။ တစ်ကြိမ်ကျွေးလျှင် ကျင်းဝက်ခန့် ကျွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ခွေးနှင့် ကြောင်တို့သည် ပါးစပ်များတွင် ဆီများပေကျံနေလျက် ဝက်ဆီဖတ်များကို စားသောက်နေကြသည်ကိုကြည့်ရင်း လီရှန်းဟွာသည် ဖော်ပြ၍မရသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ ငယ်စဉ်က အိမ်နီးချင်းကလေး သကြားလုံးစားနေသည်ကို အားကျစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အိမ်နီးချင်းကလေးသည် သကြားလုံးကို မတော်တဆ ပြုတ်ကျစေပြီး ရွှံ့များပေကျံသွားခဲ့ဖူးသည်။

လီရှန်းဟွာသည် အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက်သွားရ၏။ ထိုသကြားလုံးများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော သကြားလုံးများဖြစ်ကြသည်။ ဤဝက်ဆီဖတ်များမှာလည်း အလွန်အရသာရှိလှသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်းဟု သူမ တွေးမိလေသည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မ ထပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး... ထပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး... ထပ်သောက်ရင် ကျွန်မ မူးတော့မယ်..."

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မကို တစ်ခွက်အပြည့် ငှဲ့ပေးပါ... ဒီအရက်က တကယ့်ကို ပြင်းတာပဲ... ကျွန်မ ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်... ဘယ်လောက်သောက်သောက် မဝနိုင်ဘူး..."

အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘယ်ကဟာမ ရောက်နေတာလဲ..."

လီရှန်းဟွာက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သူ... သူက လူတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့နေတာလား..."

လီလန်တွင် ချစ်သူကောင်မလေး ရှိနေသည်ဟူသောအတွေးက လီရှန်းဟွာ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲစေတော့သည်။

"လီလန်က ငါ့ကိုတောင် လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့နေနိုင်မှာလဲ..."

မဟုတ်ဘူး... သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

"ဒါက အတုအယောင်ပဲ... ဒါက အတုအယောင် ဖြစ်ရမယ်..."

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်လေသည်။

"အစ်ကိုလီ... ရှင်က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ... အစားအသောက်တွေရော အရက်တွေရော တိုက်ကျွေးတယ်... ရှင့်ကို ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

"အိုး... ကျွန်မ ထပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး... မဟုတ်ရင် ကျွန်မ တကယ် အိပ်ပျော်သွားတော့မယ်..."

"အစ်ကိုလီ... အိမ်သာက ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်မ အပေါ့ သွားချင်လို့..."

လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အတွင်းခန်းထဲမှ ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာကာ အတော်လေး မူးယစ်နေပုံရလေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရှန်းဟွာမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားတော့သည်။

"လုအန်းနာ..."

"ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ရှန်ဟိုင်းကလာတဲ့ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်လေး မဟုတ်လား..."

"သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လီလန်ရဲ့အိမ်ကို ရောက်နေရတာလဲ..."

လီရှန်းဟွာသည် လုအန်းနာကို သိနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံဖူးပြီး ယမန်နှစ်က ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့တွင် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြဖူးသည်။

လုအန်းနာသည် ရှန်ဟိုင်းမှ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ကျေးလက်ဒေသတွင် အလုပ်လုပ်ရန် လာရောက်ခဲ့သော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် လှပပြီး အရပ်ရှည်ကာ ပညာတတ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဟာမိုနီကာကိုပင် တီးခတ်နိုင်သေးသည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရှိ အမျိုးသားများစွာသည် လုအန်းနာကို သဘောကျကြသည်။ သူမသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး နေရောင်အောက်တွင် ပွင့်လန်းနေသော နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ညို့ငင်နိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။

ထိုပြေပြစ်လှပသော အမူအရာလေးတစ်ခုနှင့်ပင် လီရှန်းဟွာသည် သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေရန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့မိသည်။

သူမသည် အလှတရားတွင် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မြို့ကြီးပြကြီးမှ မွန်မြတ်သော ငန်းဖြူတစ်ကောင်သည် ကျေးလက်တောရွာမှ ရုပ်ဆိုးသော ဘဲပေါက်စလေးတစ်ကောင်နှင့် အတူယှဉ်တွဲ ရပ်တည်နိုင်ပါမည်လား။

သို့သော် လုအန်းနာကဲ့သို့ လှပပြီး ထူးချွန်သောသူတစ်ဦးသည် လီလန်၏အိမ်သို့ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိနေရသနည်း။

လီရှန်းဟွာသည် သူမ၏မျက်စိများ မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ မူးယစ်နေသော လုအန်းနာသည် အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာပြီး လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအခါမှ လီရှန်းဟွာသည် နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သည်အရာမှာ အတုအယောင် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

လုအန်းနာသည် လီလန်၏အိမ်တွင် ထမင်းစားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် အရက်ကိုပင် သောက်ခဲ့သေးသည်။ သူမ မူးယစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"သူတို့... သူတို့ ဘယ်တုန်းက အတူတူ နေသွားကြတာလဲ..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အိမ်သို့ ညစာစားရန် တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ကာ အရက်သောက်ပြီး အနည်းငယ် မူးယစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်ုပ်တို့ ခန့်မှန်းရန်ပင် လိုအပ်သေးသလား။

လီရှန်းဟွာသည် မိုက်မဲသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ လုအန်းနာနှင့် တုံယွီရှု အမည်ရသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်နှစ်ဦးသည် လီလန်၏အိမ်သို့ အမြဲသွားနေကြသည်ဟူသော ကောလာဟလများကို ရွာထဲတွင် သူမ ကြားခဲ့ရဖူးသည်။

ရွာသည် အိမ်ခြေဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသဖြင့် သေးငယ်လှသည်။ အကယ်၍ အတင်းအဖျင်း တစ်ခုခုရှိပါက တစ်ရွာလုံးသည် အလုပ်မှတ် တစ်ဝက်ခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင် သိရှိသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် လီရှန်းဟွာသည် ၎င်းကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

လုအန်းနာက အလွန်လှပသည်။ သူမသည် မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ပညာတတ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် လီလန်ကို မည်သို့လုပ်၍ သဘောကျနိုင်မည်နည်း။

လီလန်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ မိသားစုမှ ရှန်းဝူပင်လျှင် လုအန်းနာကို လိုက်နေခဲ့သော်လည်း လုအန်းနာသည် သူ့ကို တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

လီရှန်းဟွာ၏ အမြင်တွင် လုအန်းနာကဲ့သို့ ထူးချွန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် နေထိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်ဖြစ်သည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် စည်ကားလှသောမြို့တော်ဖြစ်သည့် ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် လုအန်းနာသည် လီလန်၏အိမ်သို့ တကယ်ရောက်လာပြီး သူနှင့်အတူ အရက်ပင် သောက်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါက အတုအယောင်ပဲ...ဒါက အတုအယောင် ဖြစ်ရမယ်..."

"လုအန်းနာက လီလန်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ..."

အိမ်ထဲမှ ရယ်မောပြောဆိုသံများကို ကြည့်ရင်းနှင့် အသားဟင်း၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း လီရှန်းဟွာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏နှလုံးသားကို အပ်များဖြင့် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲသွားရတော့သည်။

အပ်အချောင်းတစ်ရာ၊ အပ်အချောင်းတစ်ထောင်မက... သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

မည်သူမဆို လီလန်ကို သဘောကျနိုင်သော်လည်း လုအန်းနာကတော့ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လုအန်းနာသည် အလွန်ထူးချွန်ပြီး အလွန်လှပကာ တောက်ပနေသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာမှ မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သော လီလန်ကို မည်သို့လုပ်၍ သဘောကျနိုင်မည်နည်း။

"မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီကိစ္စရဲ့ အခြေအနေမှန်ကို ငါ သိရမှဖြစ်မယ်... လုအန်းနာကိုရှာပြီး ကိစ္စရဲ့ အခြေအနေမှန်ကို ငါ သိအောင် လုပ်ရမယ်..."

လီရှန်းဟွာသည် သူမကိုယ်သူမ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မှင်သက်နေသော အခြေအနေဖြင့် လီလန်၏အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အခန်းထဲရှိ ကန်းပေါ်တွင်တော့။

လုအန်းနာ၏ မျက်နှာမှာ အရက်သောက်ထားခြင်းကြောင့် နီရဲနေပြီး သူမသည် အတော်လေး မူးယစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လေချဉ်တစ်ချက် တက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကို ဘေးဘက်သို့ စောင်းလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မ ခုနလေးတင် အပေါ့အပါးသွားရင်း ရှင့်ခြံဝမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်..."

"ဘယ်သူလဲ..."

လီလန်သည် အရက်တစ်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်လေသည်။

"အဲ့အမျိုးသမီးက..."

လုအန်းနာသည် အရက်သောက်ထားသဖြင့် ခေါင်းမူးနေလေသည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်ကို တစ်ခဏမျှ မှတ်မိခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်တော် သူ့ကို သိလို့လား..."

လီလန်သည် သူမ မှတ်မိစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ သိကြတာပေါ့... ကျွန်မတို့က အတော်လေး ရင်းနှီးကြတာလေ..."

"အဲ့လိုဆို ဖြစ်နိုင်တာက..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကျွန်မ အခု မှတ်မိပြီ... အဲဒါက လီရှန်းဟွာပဲ..."

လုအန်းနာသည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ခြင်းက ဝက်သားနီချက်ကို စားနေသော လီထျန်းကိုပင် လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဆရာမလု ဤမျှကြမ်းတမ်းပြီး ခက်ထန်နေသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ရွှယ်... ဆရာမလုက အရက်သောက်ပြီးရင် တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား..."

ရှောင်ရွှယ်သည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားလျက် ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

အရက်သောက်ပြီးနောက် ပြေပြစ်ပြီး နူးညံ့ကာ ကြင်နာတတ်သော ဆရာမလုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါ သူမသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုတတ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စကားပြောနေလေသည်။ သူမသည် အလွန်လွတ်လပ်သော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် ထိုင်နေပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ကျားမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အစ်မကြီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေတော့သည်။

လီလန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်မိပြီး ဘေးတွင်ထိုင်နေသော သူ၏အဖေကို အမြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သားအဖနှစ်ယောက်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

သူ လျှာသပ်လိုက်မိခြင်းမှာ လီရှန်းဟွာက ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှနေ၍ သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ထိုကောက်ကျစ်သော အမျိုးသမီး လီရှန်းဟွာမှာ လုံးဝကို အရေးမပါလှချေ။ သူမသည် လမ်းဘေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ ဆရာမလုသည် အရက်သောက်ပြီးနောက် မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှကွဲပြားသွားရသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ... တစ်ခုခုပြောလေ... ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

လုအန်းနာသည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ချိတ်ထားလျက် အပူပေးထားသော ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အတော်လေး လွတ်လပ်နေလေသည်။

အလွန်ပူအိုက်နေသောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ ပန်းရောင်ဆွယ်တာအင်္ကျီလေး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သူမသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးချောမွေ့သော လက်မောင်းလေးများ ပေါ်လာလေသည်။

"အိုး... လီရှန်းဟွာလား... သူ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကြည့်ပါစေ... ဘာမှဆုံးရှုံးသွားမှာမှ မဟုတ်တာ... ဒါ့အပြင် ခြံထဲမှာ ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံတို့ ရှိနေတာပဲ... သူ ဝင်လာရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဝင်လာရဲရင်... ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံကို သူ့ကို ကိုက်သတ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"အစ်ကိုလီ... ရှင်နဲ့ လီရှန်းဟွာတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်မ ကြားထားပါတယ်..."

"သူမက ရှင့်ဆီကနေ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကို တောင်းခဲ့တာနဲ့တင် သူမက မိန်းမကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး..."

"အဲ့လိုအမျိုးသမီးမျိုးကို လက်ထပ်တာက ကပ်ဆိုးတစ်ခုပဲ... ရှင့်မိသားစုအတွက် ကံဆိုးမှုတစ်ခုပဲ... သူမက ရှင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်..."

"ရှင် ဇနီးတစ်ယောက် ရှာချင်တယ်ဆိုရင်... ရှာမယ်ဆိုရင်... ကျွန်မလိုလူမျိုးကို ရှာ..."

သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားကို အဆုံးသတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးခင်မှာပင် မူးယစ်နေသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ် လုအန်းနာသည် ကန်းစားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။