အခန်း ၁၅၇

အခန်း (၁၅၇) သားဖြစ်သူကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ကျေးဇူးကြီး၊ ရုံပိုင်ကျိုးက လက်ဆောင်များစွာဖြင့် ရောက်လာခြင်း

"စန်းဟော့ရွာက လောင်ဟူလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်တရာ အံ့သြသွားပုံပေါ်နေ၏။

လောင်ဟူသည် စီးပွားရေးသမားကြီး ဟူရွှယ်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။

စန်းဟော့ရွာ၏ အချမ်းသာဆုံးသူပင်ဖြစ်၏။

သူ၏သားဖြစ်သူ လီလန်သည် သူ၏ဆီမှ လျှပ်စစ်မီးကြိုး ဆွဲချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

လီလန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်၏။

ယမန်နေ့က သူသည် ဝံပုလွေကလေးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ မြို့တော်ပထမဗျူရိုမှ ဟန်ကျန်းတန်သည် ဝံပုလွေကလေး၏ ဖခင်အရင်းဖြစ်သူ ကျိုးတာ့ဖူကို အကြောင်းကြားရန် မြို့သို့ စက်ဘီးစီး၍ ပြန်သွားမည်ဟု မူလက ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဟူလောင်ပါးက သူ၏အိမ်တွင် လက်လှည့်တယ်လီဖုန်းရှိသည်ဟု ပြောခဲ့လေသည်။

တယ်လီဖုန်းရှိလျှင် လျှပ်စစ်မီးရှိရမည်သာ ဖြစ်၏။

လောင်ဟူ၏အိမ်တွင် လျှပ်စစ်မီးရှိသည်ဆိုပါက အနီးအနားတွင် လျှပ်စစ်မီးကြိုးများ သွယ်တန်းနိုင်သည့် ဓာတ်တိုင် ရှိနေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် စန်းဟော့ရွာကြား အကွာအဝေးမှာ နှစ်ကီလိုမီတာသာရှိပြီး လျှပ်စစ်မီးကြိုး နှစ်ကီလိုမီတာခန့်သာ လိုအပ်မည်ဖြစ်၏။

သို့သော် ရွှမ်းရွှေရွာမှ မြို့အထိဆိုလျှင် ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်တိတိ ရှိသောကြောင့် လျှပ်စစ်မီးကြိုးဖိုးနှင့်ပင် ကုန်ကျစရိတ် အလွန်ကြီးမားသွားမည် ဖြစ်လေသည်။

ကုန်ကျစရိတ်မှာ အလွန်များပြားလှပေ၏။

သို့ရာတွင် လောင်ဟူဆီမှ မီးကြိုးသွယ်မည်ဆိုပါက နှစ်ကီလိုမီတာစာ မီးကြိုးဖိုး၊ လုပ်အားခနှင့် မီးသီးဖိုးသာ ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မြို့မှ လျှပ်စစ်မီး သွယ်တန်းခြင်းထက် များစွာ ပို၍ အဆင်ပြေလှပေသည်။

"သား... လောင်ဟူက လက်ခံပါ့မလား..."

လီတာ့ဟိုင်က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေ၏။

ဟူရွှယ်ယန်ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် အမဲလိုက်၍ ရရှိသော သားကောင်များ၏ သားရေများကို အိမ်နီးချင်း ဆိုဗီယက်ယူနီယံသို့ ရောင်းချခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။

စီးပွားရေးသမားကြီး၊ သူဌေးကြီး၊ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပင်ဖြစ်၏။

သူတို့ မိသားစုတွင် အာဏာလည်းမရှိ၊ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုလည်းမရှိသလို နောက်ခံလည်း မရှိပေ။ ဤသို့သောအခြေအနေတွင် လောင်ဟူက လျှပ်စစ်မီးကြိုး သွယ်တန်းရန် မည်သို့လုပ်၍ သဘောတူနိုင်မည်နည်း။

"အဖေ... အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး..."

"ကျွန်တော့်မှာ အကြံကောင်းရှိပါတယ်..."

လီလန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ ပြုံးလိုက်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

လောင်ဟူ မည်သည့်အရာကို သဘောကျသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိထားလေသည်။

သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုများကို လိုက်လျောပြီး ငါးဖမ်းနည်း အနည်းငယ် သင်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် သူက ချက်ချင်းပင် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီး... စကားပြောမနေကြနဲ့တော့... ထမင်းစားကြပါ... ယာဂုတွေ အေးကုန်တော့မယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက် နံနက်စာစားရန် မေ့သွားသည်အထိ စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုတိယညီမ လီထျန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"အေး... စားကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် တူကို ကိုင်၍ ဟင်းပွဲထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ် တစ်ဖတ်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ပန်းကန်ထဲမှ ယာဂုကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"သြော်... ဟုတ်သားပဲ... နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်... ဒီနေ့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က အလုပ်မှတ်တွေ ရှင်းပေးမှာမို့ အဖေ သွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်..."

လီလန်သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့မှ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီ သို့မဟုတ် အခြားတစ်ယောက်ယောက်နှင့် ဆုံခဲ့ပြီး ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ယနေ့ အလုပ်မှတ်များ ရှင်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်ကို မှတ်မိသွားသည်။

အလုပ်မှတ်များ ရှင်းလင်းခြင်းဆိုသည်မှာ အဖွဲ့ဝင်များ၏ တစ်နှစ်တာ အလုပ်မှတ်များအပေါ် အခြေခံ၍ လစာများ၊ ငွေသားများနှင့် ကောက်နှံလက်မှတ်များကို ခွဲဝေပေးခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ဖခင်သည် ရှန်းဖူကွေ့နှင့် တူညီသော ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့လေသည်။ ယမန်နှစ်က ခြောက်လကျော်မျှ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး အလုပ်မှတ်များစွာ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် လစာရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာလည်း ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်လေသည်။ သူ့ကို အလုပ်မှတ်များ ပေးချေထားပြီး လစာနှင့် ရိက္ခာများလည်း ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

"အဖေ့ ခါးတွေ နာနေလို့... မင်းပဲ ကိုယ်စား သွားပေးလိုက်ပါ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ထံတွင် မည်သည့် ပြင်ပဒဏ်ရာမျိုးကိုမဆို ကုသပေးနိုင်သည့် အံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေး ရှိသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းမှာ သားရဲများအတွက်သာဖြစ်ပြီး အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက်သာ အသုံးပြု၍ ရလေသည်။

"ဒါဆိုလည်း အဖေ အိမ်မှာပဲ နားနေလိုက်ပါ... ကျွန်တော်ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ သွားရောက်ကာ အလုပ်မှတ်များ ရှင်းလင်း၍ လစာထုတ်ယူမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့သွားစဉ်တွင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် လျှပ်စစ်မီးကြိုး သွယ်တန်းခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးမည် ဖြစ်၏။

နံနက်စာစားပြီးနောက် လီလန်သည် မီးဖိုချောင်သို့သွား၍ ဝံပုလွေသား ဆယ်ကျင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ သုံးပုံခွဲလိုက်ပြီး နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ သွားလေသည်။

"ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ... စားစရာ ရပြီ..."

ဝံပုလွေသား သုံးပုံကို အတန်းသုံးတန်းစီ၍ ထားလိုက်၏။

လီလန်သည် လက်ခုပ်တီး၍ ခွေးနှစ်ကောင်ကို အစာစားရန် ခေါ်လိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးများကိုမူ ခေါ်ရန်မလိုပေ။ ထိုအကောင်ပေါက်လေးများမှာ အိပ်ရေးမဝမချင်း နိုးလာမည်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပျင်းရိကြလေသည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြ၏။

၎င်းတို့သည် မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာဖြင့် လျှာကို ထုတ်ထားကြပြီး အမြီးများမှာ ပန်ကာရွက်များကဲ့သို့ပင် တရမ်းရမ်း ဖြစ်နေတော့သည်။

"အသား စားကြ..."

လီလန်သည် အသားသုံးပုံထဲမှ အကြီးဆုံး နှစ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံ နှစ်ကောင်စလုံးမှာ လေးကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိကြပြီး တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးများမှာမူ နှစ်ကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိကြ၏။

ခွေးနှစ်ကောင်စလုံးမှာ သူတို့၏ အသားပုံများကို စားသုံးနေကြသော်လည်း တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ အသားကို မထိဘဲနေလေသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ အလွန်သိတတ်ကြ၏။ ဤအသားတုံးငယ်လေးကို သခင်ဖြစ်သူက တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးအတွက် ချန်ထားခဲ့ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

ခွေးနှစ်ကောင် အသားစားနေစဉ် လီလန်သည် မော့ကြည့်၍ နွားတင်းကုပ်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်၏။

ဤနေရာကို နွားတင်းကုပ်ဟု ခေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ နံဘေးနှစ်ဖက်လုံး၌ နံရံမရှိသော သက်ကယ်မိုးတဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် လေတိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကို ခံရကာ အလွန်အကြမ်းဖျင်းဆန်လှပေသည်။

အပေါ်ရှိ သက်ကယ်မိုးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပစ်ထားခံရသဖြင့် ဆွေးမြည့်ကာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

မိုးရွာသောအခါ ထိုအပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် မိုးရေများ ယိုကျလာပြီး နွားတင်းကုပ်တစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲသွားစေတော့သည်။

"နွားတင်းကုပ်ကို ပြင်ဖို့လိုနေပြီထင်တယ်..."

"နွားတင်းကုပ်ကို ခွေးအိမ်အဖြစ် ပြောင်းလိုက်ရမယ်…”

လီလန်သည် နွားတင်းကုပ်အပေါ်ရှိ ဆွေးမြည့်နေသော အပေါက်ကြီးကိုကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေလိုက်၏။

သို့ရာတွင် နွားတင်းကုပ်ကို ပြုပြင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ လျှပ်စစ်မီး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်ပင်ဖြစ်၏။

အမဲလိုက်ခွေးများကို အစာကျွေးပြီးနောက် လီလန်သည် အိမ်ကို ရှင်းလင်းကာ သူ၏အခန်းထဲမှ အသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ သေချာရှင်းလင်းရေးလုပ်ရန် အချိန်တန်လေပြီ။

ယနေ့တွင် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့သွား၍ အလုပ်မှတ်များ ရှင်းရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အကြမ်းဖျင်းသာ တံမြက်စည်းလှည်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင်မူ အိမ်အပြင်အဆင်များကို သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ကာ ပင့်ကူအိမ်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များအားလုံးကို ဖယ်ရှား၍ အပြည့်အဝ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမည် ဖြစ်၏။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်မတိုင်မီ ပြုလုပ်သော သန့်ရှင်းရေးကြီးမှာ ကံဆိုးမှုများကို ဖယ်ရှား၍ နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ယူ၍ တံမြက်စည်းလှည်းရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ သူ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်မှာ နာရီဝက်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

တစ်ယောက်ယောက်က "ခွင့်ပြုပါဦး... ဒါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန်ရဲ့ အိမ်လားခင်ဗျာ..." ဟုပင် အော်ဟစ်လိုက်သေးသည်။

"ဘယ်သူပါလဲ..."

လီလန်သည် ခါးတွင်ပတ်ထားသော ခါးဖုံးကို ပုတ်၍ လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လူအချို့ ရပ်နေကြပြီး သူတို့အသီးသီးသည် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်တော်ပါ... ကျိုးတာ့ဖူလေ..."

ရှေ့ဆောင်လာသော အရပ်ရှည်ရှည် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"သြော်... ရုံပိုင်ကျိုးပါလား... ဘယ်လေတိုက်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ..."

ကျိုးတာ့ဖူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ခါးဖုံးကို ချွတ်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းတံခါးကြီး ပွင့်သွားတော့၏။

ထိုအခါမှသာ လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူအပြင် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးနှင့် လူငယ်ရဲဘော်တစ်ဦး ရှိနေသေးကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အနှီးပတ်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထား၏။

ဤကလေးငယ်ကား... ဝံပုလွေကလေးပင် ဖြစ်လေသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ဘယ်ကိစ္စကြောင့် ရောက်လာတာလဲ... ပြီးတော့ သူတို့တွေက..."

လီလန်သည် လူအုပ်စုကို အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာထားဖြင့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မနေ့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို မေ့သွားပြီလား..."

ကျိုးတာ့ဖူက နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူသည် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"အဖေ... အမေ... သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလေ..."

"ချောင်စုကို ကယ်တင်ခဲ့တာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပဲ..."

"သြော်... မင်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျေးဇူးတင်လိုက်တာကွယ်..."

သက်ကြီးရွယ်အို းနှစ်ဦးမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့သည် လက်ဆောင်များကို အောက်ချထားကာ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ဖက်ရင်း လီလန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့..."

လီလန်သည် သူ့ကို ထူပေးရန်အတွက် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားရန်အတွက် ယနေ့ သူ၏အိမ်သို့ တစ်မိသားစုလုံးကို အထူးတလည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့၏။

တစ်မိသားစုလုံးသည် ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်ကျော် ဝေးကွာသော မြို့မှနေ၍ ဤနေရာအထိ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ ခြေထောက်ရှိ ရွှံ့များကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"ဟေး... ရုံပိုင်ကျိုး... ခင်ဗျားက အရမ်းအားနာတတ်တာပဲ..."

"အမြန်အိမ်ထဲဝင်ကြပါ... အိမ်ထဲဝင်ကြ... အထဲက မီးဖိုမှာ ထင်းထည့်ထားတယ်... နွေးနေတာပဲ..."

လီလန်သည် လူအုပ်စုကို ခြံဝင်းထဲသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

လူအရမ်းများလွန်းပြီး ဧည့်ခန်းမှာလည်း အားလုံး ဆန့်နိုင်ရန် သေးငယ်လွန်းနေလေသည်။

အခြားသူများမှာ အပြင်တွင်သာ စောင့်ဆိုင်းနေရပြီး ကျိုးတာ့ဖူနှင့် သူ၏မိဘများသာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြ၏။

"အဖေ... လက်ဖက်ရည် သုံးအိုးလောက် ဖျော်ပေးပါဦး..."

"အေး... အခုလာပြီ..."

မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံထွက်လာသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်က ဒီနေ့ ခင်ဗျားဆီကို မိဘတွေကို ခေါ်လာပေးဖို့ ခင်ဗျားတို့ရွာကို တမင်တကာ လာခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော့်မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ မြေးလေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားကို လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ချင်နေကြလို့ပါ..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် သူ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ခင်ဗျား အဲ့လောက်ထိ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်က ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ခဲ့တာပါ..."

"အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာဆိုရင်လည်း ခင်ဗျားရဲ့ကလေးကို ဝံပုလွေဂူထဲမှာ မြင်တွေ့ရရင် သေချာပေါက် ကူညီပေးကြမှာပါပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲဒီလိုပြောလို့မရဘူးလေ... ကျွန်တော့်မြေးလေး ချောင်စု အခုလို အသက်ရှင်နေသေးတာ ခင်ဗျားရဲ့ အချိန်မီ ဝင်ရောက်ကူညီမှုကြောင့်ပဲ..."

"တာ့ဖူ... ကျေးဇူးရှင်အတွက် ငါတို့ပါလာတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့စမ်း..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်ဆောင်ယူရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် လက်ဆောင်များကို အိမ်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သယ်ယူလာ၏။

ဝက်သုံးထပ်သား၊ ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်၊ သကြားဖြူ၊ ကြက်ဥများ၊ မုန့်များနှင့် ဆူဖြိုးနေသော ကြက်မအိုကြီး နှစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

လက်ဆောင်တစ်ခုစီကိုလည်း အနီရောင် စက္ကူကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသေး၏။