အခန်း ၁၅၈

အခန်း (၁၅၈) တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံက နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ လာပို့ခြင်း၊ အပြာရောင်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်

ဝက်သား ငါးကျင်း၊ ငါးကြင်း ဆယ်ကျင်း၊ သကြားဖြူတစ်ကျင်းနှင့် ကြက်ဥ ဆယ်ကျင်း…

ဤပစ္စည်းများထဲမှ မည်သည့်အရာမဆို တန်ဖိုးကြီးမားသော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဝဖြိုးနေသော ကြက်မကြီး နှစ်ကောင်လည်း ပါဝင်နေသေး၏။

ဤသည်မှာ ကြက်မကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ကြက်စွပ်ပြုတ်ရည်သည် အလွန်အာဟာရပြည့်ဝလှပြီး ဥများပင် အုပေးနိုင်သေးလေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူ ကျေးဇူးဆပ်ရန် ပေးပို့လာသော ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ပင် စေတနာပါပြီး တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

ဤလက်ဆောင်များကို ကြည့်ရင်း လီလန်မှာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေမိ၏။

စားနပ်ရိက္ခာရုံ ရုံပိုင်ရာထူးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝင်ငွေကောင်းလှပြီး စားနပ်ရိက္ခာ သို့မဟုတ် အသားများ ပြတ်လပ်ခြင်းမရှိပေ။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ဤကြက်မကြီးနှစ်ကောင်ကို မည်သူကမျှ လွယ်လွယ်နှင့် ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြီး ရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်၏။ လူအများမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လွန်းသဖြင့် ပြောင်းဖူးမုန့်ပင် စားစရာ မရှိကြရာ ကြက်စွပ်ပြုတ်ရည် သောက်ရန် ကြက်မကြီးတစ်ကောင်ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုကြက်မကြီးမှာ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများမှ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများအတွက် သီးသန့်ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့ကြီးများရှိ ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးများနှင့် အရင်းရှင်များအတွက်သာဖြစ်၏။

သာမန်လူများအတွက်လော။ မေ့လိုက်ပါ။ ပြောင်းဖူးမုန့်ကိုသာ စားလိုက်ကြပေတော့။ သို့မဟုတ် တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စားကြရမည် ဖြစ်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး ဒါတွေက... တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှပါတယ်၊ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

လီလန်က အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ကျေးဇူးကိုဆပ်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလာသကဲ့သို့ ရက်ရောလှသော လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝက်သား ငါးကျင်း အပါအဝင် ပစ္စည်းအများအပြားကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဝက်သား ငါးကျင်းမှာ သူတို့ မိသားစု လေးယောက်အတွက် နှစ်ပတ်ခန့် စားရန် လုံလောက်ပေသည်။

အကယ်၍ ကုန်အောင် မစားနိုင်ပါက ၎င်းတို့ကို ဆားနယ်၍ အသားခြောက်အဖြစ် ပြုလုပ်ထားနိုင်သေးသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ကျွန်တော်နဲ့ အားနာမနေပါနဲ့... ကျွန်တော့်သားကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာက ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ်၊ ဒီပစ္စည်းလေးတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ကျိုးတာ့ဖူက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ တာ့ဖူပြောတာ မှန်ပါတယ်... မင်းကျေးဇူးသာ မရှိရင် ချောင်စုက ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်နိုင်မှာလဲ... ရှန်ဟိုင်ယန်အတွက်တော့ နှမြောစရာပါပဲ..."

ချောင်စု၏ မိခင်ကို ဖော်ပြလိုက်သောအခါ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးမှာ သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းနည်းနေပုံရလေသည်။

"အဖေနဲ့ အမေကလည်း ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောနေရတာလဲ..."

ကျိုးတာ့ဖူက သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ဒီနေ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ... ဒီလိုပျော်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်အခါမို့လို့ ပျော်စရာတွေကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့..."

ကျိုးတာ့ဖူက ရှင်းပြလေသည်။

ရှန်ဟိုင်ယန် ထွက်သွားခဲ့သည့်အတွက် သူ အသည်းကွဲခဲ့ရသော်လည်း ဘဝကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းရမည်ဖြစ်သည်။ ချောင်စုမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်သေးရာ ယခုအချိန်တွင် သူလိုချင်သောအရာမှာ ကလေးကို ဘေးကင်းစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန်သာ ဖြစ်၏။

ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် သူ၏ချစ်သူ ရှန်ဟိုင်ယန်အပေါ် မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"အိုး.. ငါ့ပါးစပ်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးမှာလည်း ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသူများဖြစ်ပြီး အခြေခံအားဖြင့် ကျိုးတာ့ဖူနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ရိုးသားကြပြီး လီလန်အနေဖြင့် သူတို့သုံးဦးအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ရှိလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီလက်ဆောင်တွေကို လက်ခံပေးပါ... ကလေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ဒါတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ကျိုးတာ့ဖူက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်၏။

စားနပ်ရိက္ခာရုံ ရုံပိုင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျိုးတာ့ဖူမှာ ငွေကြေး သို့မဟုတ် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်ခြင်းမျိုး ဘယ်သောအခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဤခမ်းနားလှသော လက်ဆောင်များသည် သူ၏ ငွေကြေးများကို များစွာကုန်ကျစေခြင်း မရှိချေ။

သေးငယ်သော လက်ဆောင်တစ်ခုသည် ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးပြီး စေတနာထားရှိမှုကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူတို့သည် မြို့မှနေ၍ သူ့ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ကြခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ကြင်နာတတ်သော ဖိတ်ကြားချက်ကို သူ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်..."

လီလန်က လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးတာ့ဖူမှာ သူ၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ပြီးပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ပြန်ကြတော့မလို့လား... ခဏလောက် ထိုင်ပါဦး ထမင်းစားပြီးမှ ပြန်ကြပါ..."

လီလန်က အကြံပြုလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ ရှန်ဟိုင်ယန်ရဲ့ ဈာပနကို စီစဉ်ဖို့ အမြန်ပြန်ရဦးမှာမို့လို့ပါ..."

ကျိုးတာ့ဖူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ကလေးကို ပြန်လည်ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ချစ်ရသူမှာ ဝံပုလွေများ၏ စားသောက်ခြင်းကို မျှော်လင့်မထားဘဲ ခံလိုက်ရပြီး ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နေခဲ့ပါ..."

လီလန်က သူ့ကို လိုက်ပို့ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာမည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးတာ့ဖူက အမြန်တားလိုက်၏။

ဤလူစုသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ရွှမ်းရွှေရွာမှ မထွက်ခွာမီ အပူပေးထားသော ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ နွေးနွေးထွေးထွေးပင် မနေခဲ့ရချေ။

လီလန်သည် ခမ်းနားလှသော လက်ဆောင်များကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ အံ့သြတကြီးဖြင့် လျှာသပ်မိသွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ခြင်းက ဆုလာဘ်များ ရရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုလုပ်ခြင်းက ကောင်းမွန်သော ဆုလာဘ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခြင်းလော။

သူသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို အမြန်ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

"သား... ရုံပိုင်ကျိုးတို့ကော ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"သူတို့ ပြန်သွားကြပြီ..."

"အဖေ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်စရာ မလိုတော့ဘူး... မြို့ထဲသွားပြီး ဗြောက်အိုးတွေနဲ့ ကဗျာစာတန်းတွေလောက်ပဲ သွားဝယ်ရုံပဲ..."

လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူ ပေးပို့လာသော ပစ္စည်းများကိုကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ဤမျှများပြားလှသော ပစ္စည်းများကို အခြားသူများတွင် ငွေရှိနေလျှင်ပင် ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အသား၊ ငါးနှင့် ကြက်မကြီးတစ်ကောင်... နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကာလအတွင်း ဤအရာများကို စားရခြင်းမှာ မည်မျှပင် ဇိမ်ကျလိုက်သနည်း။

"အိုး... ရုံပိုင်ကျိုးက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျေးဇူးတင်တတ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းမှာ ဘိုးဘေးများထံမှ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ကောင်းမွန်သည့် ကိုယ်ကျင့်တရားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် လက်ဆောင်များစွာ ပေးပို့ရုံသာမက သူ၏ မိဘများနှင့် တစ်မိသားစုလုံးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို လာရောက်ပြောကြားခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိချေ။

"သား... မင်းအနေနဲ့ ရုံပိုင်ကျိုးနဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေသင့်တယ်... နောင်အနာဂတ်မှာ သူ့ကို ပိုပြီး မကြာခဏ ဆက်သွယ်သင့်တယ်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို အလွန်သဘောကျနေလေသည်။

"အဖေက ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ရုံပိုင်ကျိုးနဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ထားပြီးသားပါ... နွေဦးရာသီရောက်လို့ ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်တချို့ စုဆောင်းပြီးတာနဲ့ ရုံပိုင်ကျိုး လာဝယ်ပါလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကန်းစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါတွေကို မီးဖိုချောင်ထဲ ယူသွားပေးပါ၊ ကျွန်တော် သန့်ရှင်းရေး ဆက်လုပ်လိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်သည် ညွှန်ကြားချက်အချို့ပေးကာ ခါးစည်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်၍ အိမ်အား အသေအချာ သန့်ရှင်းရေး စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

နေ့လယ်စာအတွက် အလုပ်များပြီးနောက် လီလန်သည် အမြန်စားသောက်ကာ အပူပေးထားသော ကန်းပေါ်တွင် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စက်လိုက်လေသည်။

ညနေ နှစ်နာရီအချိန်တွင် လီလန်သည် အိပ်ရာမှထကာ ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ သွားရောက်ပြီး သူ၏ အလုပ်မှတ်များကို ရှင်းလင်းကာ သူ၏ လုပ်အားခများကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။

လီလန်သည် သူ၏ မျက်နှာကို သစ်၍ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

"အဖေ... ကျွန်တော် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို သွားလိုက်ဦးမယ်..."

သူ့အဖေအား ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ပြောပြပြီးနောက် လီလန်သည် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် နွားတင်းကုပ်ထဲ၌ အိပ်နေသော တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ရုတ်တရက် အော်မြည်လာတော့သည်။

"ဟင်... ငပျင်းလေးက နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့..."

လီလန်သည် ချစ်စရာကောင်းပြီး အမွေးပွနေသော တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင် နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးကာ စလိုက်လေသည်။

ထိုစဉ်

"ဝုတ်..."

"ဝုတ်..."

နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် အိပ်နေကြသော ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့သည် တံခါးဝသို့ နှစ်ချက်ခန့် ဟောင်လိုက်ကြသော်လည်း အမြန်ပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားကာ ဆက်လက် ဟောက်နေကြတော့သည်။

"ဟင်…”

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေးက ၎င်း၏ အမြီးလေးကို ခါယမ်းကာ တံခါးဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူက နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့၏။

ကျွီဟူသော အသံနှင့်အတူ အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှာ ပွင့်သွားလေသည်။

တံခါးဝတွင် လည်ချောင်းပြဲလန်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲကျနေသော မိုးပြာရောင်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

"မြောင်..."

"မြောင် မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေး အော်မြည်နေသည့် အရပ်မျက်နှာမှနေ၍ သားရဲတစ်ကောင်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်ဘက်တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားလေသည်။

မိုးပြာရောင်ဆိတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရခြင်းက လီလန်၏ ရင်ထဲကို နွေးထွေးသွားစေခဲ့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏ သားကောင်ကို ရွာသို့ လာပို့ရန် တောင်ပေါ်မှ ထပ်မံ ဆင်းလာကြခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို သူတို့ သိနေကြသည်ဟု ထင်ရပေသည်။

နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။