အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀) လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ခြင်း၊ လျှပ်စစ်မီးကြိုး သွယ်တန်းခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်

"ရှောင်လန်... လျှပ်စစ်မီးကြိုး သွယ်တန်းဖို့ကိစ္စကို ကျွင်းဇီနဲ့ တိုင်ပင်လို့ရတယ်... ကြမ်းတမ်းပြီး ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေကိုသာ သူ့ကို လွှဲထားလိုက်... ငါနဲ့ အားနာနေစရာ မလိုဘူး..."

"သူတစ်ပါး၏ အစားအစာကို စားရသူသည် ထိုသူ၏ စေခိုင်းချက်ကို လုပ်ဆောင်ရမည်" ဟူသည့်အတိုင်း ဦးလေးဝမ်သည် လီလန်ထံမှ သမင်ပေါင်တစ်ချောင်း ရရှိပြီးနောက် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေလေသည်။ သူသည် သူ၏ မြေမြှုပ်မိုင်းကြီးဖြစ်သူ သမက်ကိုပင် ပို၍ သဘောကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရတော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လီလန်က အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဘိုးဝမ်သည် အာဏာရှင်ဆန်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပြင်ပလူများရှေ့တွင် သူ၏ သမက်ကို မည်သည့်မျက်နှာသာမှ မပေးပေ။

သို့ရာတွင် ဤသည်မှာ အဘိုးဝမ်အနေဖြင့် သူ၏ သမက်အကြီးဆုံးအပေါ် တကယ်တမ်း၌ သိပ်မကျေနပ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသနေလေသည်။

လီလန်သည် မြေမြှုပ်မိုင်းကြီးကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိသွားတော့သည်။

အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။ နွားချေးပုံပေါ် ရောက်နေသော ပန်းလှလှလေးတစ်ပွင့်ပင် ဖြစ်၏။

အဘိုးဝမ်၏ သမီးအကြီးဆုံးကို သူ သိထားသည်။ သူမသည် အလွန်တရာ လှပသည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း ရွှမ်းရွှေရွာတွင်မူ အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမသည် ရုပ်ရည်ရော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပါ ပြေပြစ်ပြီး မြို့ပေါ်ရှိ စက်ရုံအလုပ်သမားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူမသည် ရုပ်ရည်သွင်ပြင် သာမန်မျှသာရှိပြီး ထူးခြားမှုမရှိသော သမက်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ သို့ဖြစ်ရာ အဘိုးဝမ်သည် မည်သို့လျှင် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

မှန်သည်။ လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းမှာ တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးဝမ်သည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သန်မာတောင့်တင်းကာ သူ၏ လူငယ်ဘဝက အတော်လေး ရုပ်ရည်ချောမောခဲ့သည်။ သူ၌ သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးသုံးယောက်ရှိရာ အားလုံးမှာ ရုပ်ရည်အဆင်းသဏ္ဌာန် ပြေပြစ်ကြလေသည်။

သမီးအကြီးဆုံးအနေဖြင့် ဤသို့သော သမက်မျိုးနှင့် လက်ထပ်လိုက်ရသည့်အတွက် အဘိုးဝမ်၏ မျိုးဗီဇများ ဆုတ်ယုတ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ လှပသော သမီးအကြီးဆုံးက မြေမြှုပ်မိုင်းကြီးကို သဘောကျသွားသည့်အတွက် အဘိုးဝမ်မှာ သဘာဝကျစွာပင် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ဖြစ်ပြီးသည်များကား ပြီးခဲ့လေပြီ။ သူတို့သည် လက်ထပ်ပြီးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤသမက်ကို အသိအမှတ်ပြုရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သို့ရာတွင် မည်သို့သတ်မှတ်ရမည်ဆိုခြင်းမှာမူ အဘိုးဝမ်အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေလေသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းတယ်ကျွင်းပါ... ကျွန်တော့်အဖေခေါ်သလို ကျွင်းဇီ ဒါမှမဟုတ် မြေမြှုပ်မိုင်းကြီးလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ နွေးထွေးစွာ မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်၍ ကျန်းတယ်ကျွင်း၏ လက်ကို ဆွဲခါနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ ယောက္ခမက နည်းနည်းတော့ ခေါင်းမာတယ်... ရင်ထဲမထားပါနဲ့..."

"အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ရုပ်ရည်ချောမောနေဖို့ မလိုပါဘူး... အရေးကြီးတာက ယုံကြည်စိတ်ချရဖို့၊ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ဖို့နဲ့ သူ့မိန်းမအပေါ် ကောင်းဖို့ပါပဲ..."

လီလန်၏ စကားများက ကျန်းတယ်ကျွင်း၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... အလုပ်ကိစ္စကို စကြတာပေါ့..."

"ခင်ဗျားက မြို့နယ် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်လား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက အဲ့နေရာမှာ စပြီးအလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ... အခုဆိုရင် အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းအဖြစ်တောင် ရာထူးတိုးသွားပါပြီ..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်တတ်ပြီး တာဝန်ကျေပွန်သူဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က သူသည် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံသို့ မိတ်ဆက်ခံခဲ့ရပြီးနောက် အလုပ်သင်တစ်ဦးအဖြစ် စတင်ကာ ဝါရင့်လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူများထံမှ ပညာသင်ယူခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်တာ လေ့ကျင့်သင်ကြားပြီးနောက် အဆုံးတွင် သူသည် ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သွားကာ သူ၏ဆရာထံမှ တာဝန်များကို လွှဲပြောင်းရယူခဲ့ပြီး ဓာတ်အားပေးရုံ၏ ခေါင်းဆောင်လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် တရားဝင် လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ရုံးမှ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ပေးအပ်ထားကာ လစဉ်ပုံမှန်လစာကိုလည်း ရရှိလေသည်။ သူ၏အလုပ်မှာ အကျိုးခံစားခွင့်များစွာဖြင့် တည်ငြိမ်လှပြီး သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း မြင့်မားလေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အဘိုးဝမ်၏ သမီးအကြီးဆုံးက သူ့ကို သဘောကျကာ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုလန်... ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ တပ်ဆင်တော့မယ်လို့ အဖေ့ဆီကနေ ကြားတယ်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် လီလန်၏ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လျှပ်စစ်မီးမရှိဘဲ ညဘက်ကို ဖြတ်သန်းရတာ ခက်ခဲတယ်... ပြီးတော့ ရေနံဆီမီးခွက်တွေကလည်း အလုပ်သိပ်မဖြစ်ဘူးလေ... လတ်တလောမှာ ကျွန်တော် သားကောင်တွေ အများကြီး အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ပိုက်ဆံရအောင် ရောင်းနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် မိသားစုရဲ့ နေထိုင်မှုဘဝကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ဖို့ စဉ်းစားမိတာပါ..."

လီလန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ သူ၏ အတွေးများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်၏။

သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန်... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တောင် ရောက်တော့မယ် မဟုတ်လား... ကျွန်တော်လည်း အဖေ့အတွက် လျှပ်စစ်မီးကြိုး တပ်ဆင်ပေးပြီး မီးသီးတစ်လုံး တပ်ပေးမလို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် စကားတစ်ဝက်တွင်ပင် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်ကာ အကူအညီမဲ့နေသော အသွင်ပေါ်နေတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ မြို့နယ်ကနေ လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ သွယ်တန်းဖို့က အရမ်းဈေးကြီးနေလို့ မဟုတ်လား..."

လီလန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းတယ်ကျွင်း၏ အခက်အခဲကို ချက်ချင်းပင် သိမြင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... မြို့နယ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်းရွှေရွာကို ကီလိုမီတာ ၃၀ လောက် ဝေးတယ်... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ သွယ်တန်းမယ်ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ်က အရမ်းများမှာမို့ ကျွန်တော်တို့ မတတ်နိုင်ပါဘူး..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ခါရမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်အကွာအဝေးဖြစ်ရာ လျှပ်စစ်မီးကြိုးများချည်းသက်သက်ပင် ယွမ်ရာဂဏန်းခန့် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ ထိုစရိတ်ကို မည်သူက တတ်နိုင်မည်နည်း။

ပြောင်းဖူးမှုန့်တစ်ကျင်းကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိသနည်း။

ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းဖြင့် ငယ်ရွယ်၍ အိမ်ထောင်မရှိသေးသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့်ပင် လဲလှယ်နိုင်လေသည်။

ယွမ်ရာဂဏန်းမျှ ကုန်ကျမည့် မီးကြိုးများအကြောင်းကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်အိမ်ကို လျှပ်စစ်မီးရအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ…”

လီလန်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူသည် စန်းဟော့ရွာရှိ လောင်ဟူ၏အိမ်တွင် လျှပ်စစ်မီးရနေကြောင်းကို တမင်သက်သက် ထုတ်မပြောဘဲ ကျန်းတယ်ကျွင်းအနေဖြင့် သူ၏အိမ်သို့ မည်သို့ လျှပ်စစ်မီးသွယ်တန်းပေးရန် စီစဉ်ထားသည်ကို သိချင်နေလေသည်။

"အိမ်တစ်အိမ်အတွက် လျှပ်စစ်မီးရဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲပါတယ်... လက်တွေ့မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထို့နောက် သူသည် စကားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲ၍ ဆက်ပြောလေသည်။

"တစ်ရွာလုံးကို လျှပ်စစ်မီး သွယ်တန်းပေးဖို့ဆိုရင်တော့ ဒါက လက်တွေ့ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်..."

"အိမ်ထောင်စုတိုင်းက မီးကြိုးတွေနဲ့ ဓာတ်တိုင်တွေဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစီ ထည့်ဝင်ကြမယ်ဆိုရင် သူတို့ လျှပ်စစ်မီး သုံးနိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ရွာရဲ့ အခြေအနေက မြို့ပေါ်လို မကောင်းဘူးလေ... ရွာသားတွေဆီကနေ လျှပ်စစ်မီးရဖို့ ငွေထည့်ဝင်ဖို့ မျှော်လင့်တာက လက်တွေ့မကျပါဘူး..."

"ရွာမှာ လတ်တလော အစာရေစာ ခေါင်းပါးမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး လူတွေက ဝဝလင်လင်တောင် မစားရဘူးလေ... အိမ်တိုင်းလိုလိုမှာ လူတွေ ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်... ခင်ဗျားက သူတို့ကို လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ တပ်ဆင်ဖို့နဲ့ ရွာကို လျှပ်စစ်မီးပြန်ရအောင် ငွေထည့်ခိုင်းနေတာလား... ကျန်းတယ်ကျွင်း... အဲ့ကိစ္စက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး... လက်ရှိအချိန်မှာ အစိုးရဘက်ကလည်း သက်ဆိုင်ရာ မူဝါဒတွေ ဘာမှမချမှတ်ထားဘူးလေ..."

"ဒါပေမဲ့ အစာရေစာ ခေါင်းပါးမှုတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီး ရွာရဲ့ အခြေအနေ ပိုကောင်းလာတဲ့အခါကျရင် မြို့နယ်ဘက်က ရွာအတွက် လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ တပ်ဆင်ပေးဖို့ ဦးဆောင်လာနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိတယ်... အဲဒါဆိုရင်တော့ ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ..."

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် ကျန်းတယ်ကျွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးတွင် ဤမျှလောက် အမြော်အမြင်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လီလန်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အစိုးရကနေ ကျွန်တော်တို့ဆီ လျှပ်စစ်မီး ပြန်လည်ပေးဝေဖို့ကို စောင့်နေရမယ်ဆိုရင် အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလောက်အထိ အချိန်အကြာကြီး မစောင့်နိုင်ဘူး..."

"အစ်ကိုလန်... ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုဆိုလိုချင်တာလဲ..."

လီလန်သည် သူ့ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က မြို့နယ်ကနေ လျှပ်စစ်မီး မသွယ်တန်းဘဲ အိမ်နီးချင်း စန်းဟော့ရွာကနေ သွယ်တန်းမယ်ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ် ပိုမသက်သာသွားနိုင်ဘူးလား..."

"စန်းဟော့ရွာ..."

"ဟမ်.. သခင်ကြီး ဟူရွှယ်ယန်ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်လား..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

"ကျွန်တော် အဲဒါကို မေ့တောင်မေ့နေခဲ့တာ... သခင်ကြီးဟူရဲ့အိမ်မှာ လျှပ်စစ်မီး ရတယ်လေ... ပြီးတော့ သူ့အိမ်ဝိုင်းဘေးမှာ ဓာတ်အားပေးရုံတစ်ခုလည်း ရှိတယ်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံမှ ဆရာတစ်ဆူဖြစ်သော လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မြို့နယ်အတွင်းရှိ မည်သည့်နေရာများတွင် လျှပ်စစ်မီးရရှိသည်ဆိုခြင်းကို သူ အတိအကျ သိရှိထားလေသည်။

သူ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် အနီးနားရှိ ကျေးရွာများစွာအနက် ဟူရွှယ်ယန်၏ မိသားစုတွင်သာ လျှပ်စစ်မီး ရရှိပေသည်။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်၏။ သူသည် ကြီးမြတ်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အာဏာရှိသဖြင့် လျှပ်စစ်မီးကြိုးများ၏ ကုန်ကျစရိတ်အတွက် ပူပန်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

"အစ်ကိုလန်... ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လောင်ဟူရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်ကနေ အကျိုးအမြတ် ခံစားကြရအောင်..."

"အဲဒါက အဆင်ပြေပါ့မလား..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက သံသယဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ မစမ်းကြည့်လျှင် သင် မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ဆက်မပြောတော့ဘူး... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကို ရှာပြီး စာရွက်စာတမ်းကိစ္စတွေ လုပ်ဖို့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီကို အရင်သွားတော့မယ်..."