အခန်း (၁၁၁၃-၁၁၁၄)

အခန်း (၁၁၁၃) - မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်လား

ထိုအဘိုးအိုသည် မိမိ၏ မူလအသွင်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ ဆက်လက်၍ ဖုံးကွယ်မနေတော့ချေ။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်လာခဲ့ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဆန်းကြယ်လှသော ရောင်စဉ်တန်းများ ဝင်းခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

၎င်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် မွန်မြတ်သပ္ပာယ်လှသော နတ်သမီး၊ နတ်ဘုရားတို့၏ အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း... မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်လူမတတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပြီး ဦးရေပြားကိုပင် ထုံကျင်သွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံများ ရောပြွမ်းလျက် အလွန်ပင် စူးရှခြောက်ကပ်စွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"တာအိုဆရာလေး... ဒီလို ဖြစ်လာမှတော့ မင်းပါ ဒီနေရာမှာပဲ အသက်စွန့်သွားလိုက်တော့"

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီယန်ချူ၏ထံသို့ ဇွတ်အတင်း လှမ်းမျှော် ဖမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။

ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသားနှင့် ရှုချော့ကျွင်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိသမျှအရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက် မိမိတို့ထံသို့ ရိုက်ခတ်လာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်... မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် သေးသိမ်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး နားစည်ထဲတွင်လည်း ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်းနှင့် မိုးကြိုးဟိန်းသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူကမူ အေးစက်စွာ တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းလိုက်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ ဤလက်သီးချက်သည် နတ်အလင်းတန်းများအတွင်းက အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ရုံမျှမက...

ဤလက်သီးချက်၏ ပြင်းအားကြောင့် အဘိုးအို၏ နောက်ကွယ်က တိမ်ပင်လယ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်က နတ်အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး... အစောပိုင်းက ရှိနေခဲ့သော လူသားဦးခေါင်းအပြင်၊ သူ၏ ပခုံးထက်တွင်မူ အလွန်ပင် ခန့်ညားထူးခြားလှသော ငှက်ဦးခေါင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုငှက်မျက်ဝန်းအစုံ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မထင်မှတ်ဘဲ ငှက်လူတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာပဲ"

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းကာ သတ်ဖြတ်ရန် လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပြီး ပခုံးထက်က ခန့်ညားလှသော ငှက်ဦးခေါင်းသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ...

ထိုနတ်အလင်းတန်းအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ခိုင်ခံ့လှရုံမျှမက... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား က အကာအကွယ်ပေးထားသဖြင့် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ ရှိမနေခဲ့ဘဲ ထိုအဘိုးအို၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး မိမိ၏ နတ်ဘုရားအတတ်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက သွေးသားစွမ်းအင်များမှာ သွေးနီရောင် ရေတံခွန်ကြီးအလား ဖြာထွက်နေခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ပူပြင်းလှပေသည်။

သူသည် လက်ဝါးကို ဓားကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ တစ်ချက် ဖြတ်ခုတ်လိုက်ရာ... အဘိုးအို၏ ပခုံးထက်က ငှက်ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်တောက်လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး...

နောက်တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူ၏ ခြေထောက်တစ်ချက်ဖြင့် အဘိုးအို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။

အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့သော်လည်း... လီယန်ချူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်ကိုမူ လုံးဝ ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဝုန်း

အဘိုးအိုသည် ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး...

သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းများထဲမှ သွေးများ ဇောက်ထိုး စီးကျလာခဲ့ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းပြီး သွေးပျက်ဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။

ရှုချော့ကျွင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး... ဤမျှလောက်အထိ ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဤမျှလောက်အထိ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လှလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား ဟွမ်ဖူဖျင်သည်လည်း အလွန်ပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရပြီး...

"သူက... အရင်တစ်ခေါက် တွေ့ခဲ့ရတုန်းကထက် ပိုပြီးတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းလာတာပဲ"

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်တောက်ကျဆင်းသွားခဲ့သော ငှက်ဦးခေါင်းမှာမူ ချက်ချင်းပင် အသက်စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းတစ်ချက် တက်လှမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းကို ဖနောင့်ဖြင့် တိုက်ရိုက် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

"တောင်ထဲက အထီးကျန် ဝိညာဉ် မိစ္ဆာကောင်... တစ်ချက်တင်ပဲ ကြေမွသွားပြီ"

လီယန်ချူသည် ထိုအဘိုးအိုကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုမှာ ယခုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲမိစ္ဆာကြီးတစ်ခုအလား မျက်နှာတွင် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေခဲ့ပြီး၊ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ၊ ရင်ဘတ်တွင်လည်း ကြီးမားလှသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့ရာ ၎င်း၏အနောက်က မြင်ကွင်းကိုပင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

သူသည် လက်ထဲက ပေတံပုံသဏ္ဌာန် ရတနာကို ကောင်းကင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် မြှောက်တင်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ... ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ဖြစ်ပေသည်။

"ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်မသိတဲ့ ကောင်"

အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ အတွင်းမှ ရွှေကြာပန်းကိုးပွင့်မှာ ပြိုင်တူ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော လမ်းကြောင်းများအတိုင်း လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ သူ့ကို ချုပ်နှောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ကြာပန်းပွင့်ချပ် တစ်ခုချင်းစီမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော်လည်း တကယ့် လက်နက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်က ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်စုံ သည် ဓားလှံလက်နက်များကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဤကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ၏ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားကိုမူ အပြည့်အဝ ကာကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစီရင်ဝတ်စုံ ကို ချက်ချင်း စတင် ဖွင့်လှစ်လိုက်တော့သည်။

ဤခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရှေးကျလှသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်က သွေးသားစွမ်းအင်များမှာ ပင်လယ်ကြီးအလား ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ရွှေကြာပန်းကိုးပွင့်မှာ ထက်မြက်လှသော နတ်အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်လျက် လီယန်ချူ၏ နတ်ချပ်ဝတ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ရာ... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မီးပွင့်မီးပွားများ ဖရိုဖရဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ ခုခံတားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... ရွှေကြာပန်းကိုးပွင့်မှာ ပိုမို၍ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်လျက် လီယန်ချူ၏ မျက်စိ၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းများထံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့ပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ထုတ်ဖော်ကာ ဖြတ်ခုတ်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးလှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ကြာပန်းရှစ်ပွင့်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး ပွင့်ချပ်များ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ရာ... ၎င်း၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် နတ်ဘုရားတောင်ကြီးပင် တစ်စစီ အက်ကွဲသွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ရှုချော့ကျွင်းနှင့် ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား ဟွမ်ဖူဖျင်တို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြရပြီး...

"ဒီကြွေကျလာတဲ့ ကြာပန်းပွင့်ချပ်တွေက... ဒီလောက်အထိ ထက်မြက်တာလား" ဟု နှစ်ဦးစလုံးက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်မိကြသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစီရင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ သွေးသားစွမ်းအင်များ ဖြာထွက်နေပုံမှာ အတိတ်က ကမ္ဘာဦးစစ်နတ်ဘုရားကြီးတစ်ပါး ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ကာ ဖြတ်ခုတ်လိုက်ရာ...

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ရွှေကြာပန်းကိုးပွင့်စလုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ကို ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်တစ်ခုကို လီယန်ချူထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဤခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး စောစောက ရွှေကြာပန်းကိုးပွင့်ထက်ပင် သာလွန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌... လီယန်ချူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖက်လူ၏ ဘေးနားသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားကာ ဓားတစ်ချက် ဖြတ်ခုတ်လိုက်ရာ... အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။

နောက်တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ကျန့်ကျောင်းဓားအတွင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တုန်ခါမှုလှိုင်းများကြောင့် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ရပြီး လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ထိုခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်မှာလည်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ၎င်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည့်အခါတွင်မူ... ဤကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ မှာ စစ်မှန်သော လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုသော နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒါက... တကယ့် ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ မဟုတ်ဘူးပဲ"

သူသည် ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဘိုးအိုကို အလွန်ပင် လွယ်ကူစွာဖြင့် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ရဲရင့်ပြတ်သားလှသော သူ၏ စွမ်းအားမှာ မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို အံ့ဩချီးကျူးရလောက်ပေသည်။

ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား၏ စိတ်ထဲက မကျေနပ်မှုများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး...

"ဒီလို လူမျိုးမှသာ... အဲဒီ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ဖို့ ထိုက်တန်တာပဲ"

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့သော အတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း... ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"တောက်... သူ ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်နိုင်ပါစေ၊ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်တွေက ငါ့ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်သင့်တာပေါ့"

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲက ပူပန်မှုများမှာမူ အတော်အတန် လျော့ပါးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်က အလင်းတန်းများမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်ကာ အစီရက်ဝတ်စုံကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း ရိုးရှင်းအေးချမ်းလှသော လူငယ်တာအိုဆရာကလေးအသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးမှ...

"သူ မသေသေးဘူး၊ ဒီတောင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ"

ဟု လီယန်ချူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စောစောကမှ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့ကြသော ရှုချော့ကျွင်းနှင့် ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသားတို့သည် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်လုမတတ် အေးစက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးမားပြီး အနှိုင်းမဲ့လှတဲ့ တာအိုဆရာလေးတောင်မှ... အဲဒီအဘိုးအိုကို မသတ်နိုင်သေးဘူးလား"

ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား ဟွမ်ဖူဖျင်က အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် အကြည့်ကို ကျွေ့ဟွာထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့်...

"ကျွေ့ဟွာ... ထူးဆန်းတဲ့ အသံတစ်ခုခု ဘာကြားရသေးလဲ"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ပိတ်လိုက်ပြီး နားစည်ကို စူးစိုက်လျက် အာရုံခံလိုက်ရာ...

ဤကမ္ဘာကြီးအတွင်းက သေးငယ်လှသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပြောင်းလဲမှုများအားလုံးမှာ သူမ၏ နားစည်ထဲသို့ အထင်အရှား ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

သူမသည် တောင်ကွေ့တစ်ခု၏ အကွယ်တွင် ရှိနေခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဖမ်းယူရရှိလိုက်သဖြင့်...

"တောင်ကွေ့လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အဘိုးအိုက... သူရဲ့ ခန္ဓာခွဲ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကမှ သူ့ရဲ့ မူလခန္ဓာ အစစ်အမှန်ပဲ"

ဟု ကျွေ့ဟွာက ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မလို့ပဲ... ဒီတောင်ထဲမှာ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်နေတာပဲ၊ ကြည့်ရတာ အတိတ်က ကောင်းကင်လူသားတွေ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် မြေကျုံ့အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှုချော့ကျွင်းနှင့် ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား ဟွမ်ဖူဖျင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လျက် မှင်တက်နေခဲ့ကြသည်။

ထိုကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် မြင့်မားလှပပြီး ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှိနေခဲ့ပြီး ဝင်ရောက်ကူညီရန် ဆန္ဒရှိပုံမရချေ။

"ကျွန်မတို့ တောင်ပေါ်ကို လိုက်သွားပြီး သွားကြည့်ရမလား"

ရှုချော့ကျွင်းက ဆိုသည်။

"မလိုပါဘူး... ဒီတောင်က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်၊ ကြည့်ရတာ စွမ်းအားနှစ်ခု ရောပြွမ်းသွားခဲ့ပြီး... မထင်မှတ်ထားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်နေပုံရတယ်"

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

ရှုချော့ကျွင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် လူ့လောကကြီးထဲတွင် အလွန်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မည်သည့် နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကိုမဆို တစ်ခါသင်ရုံဖြင့် တတ်မြောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ ဤမျှလောက်အထိ ထူးခြားလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရရုံမျှမက... သူ၏ ဘေးနားက အမျိုးသမီးသည်လည်း ဤမျှလောက်အထိ နက်နဲလှသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်မိရုံသက်သက် ရှိတော့သည်။

"အတိတ်တုန်းက မင်းနေပြည်တော်က တိုက်ပွဲမှာ... အမျိုးသမီး ဓားနတ်ဘုရားနှစ်ယောက်အပြင်၊ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေး အလွန် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ကြည့်ရတာ ဒီလူပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ရှုချော့ကျွင်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက်... သူတို့သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်လောက်မည့် ငှက်ဟိန်းသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

တိမ်စွန်းကမ္ဘာဦး မှနေ၍ ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သေသေချာချာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ... ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာဦးရွှေကျီးကန်း တစ်ကောင် ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

သူသည် ဤနတ်ဘုရားတောင်ကြီး၏ တားမြစ်ချက် ပိတ်ဆို့မှုများကို လုံးဝ ဂရုစိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက်မှာ ပေတစ်ရာခန့်မျှသာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း... ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်လောက်မည့် ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

ရှုချော့ကျွင်းမှာ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး အလွန်ပင် သတိကြီးစွာဖြင့်...

"ဒါက... ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားငှက်ပဲ" ဟု ရေရွတ်မိသည်။

သူမတင်မကဘဲ ဘေးနားက ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား ဟွမ်ဖူဖျင်သည်လည်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင် ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိသေးခင်မှာတင်... ယခုအခါတွင်မူ နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားငှက်တစ်ကောင် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ယွင်ထိုင်ရှန်း နယ်မြေက... တကယ်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတာပဲ"

သို့သော်လည်း လူများကို အံ့ဩသွားစေသည့်အချက်မှာ... ဤရွှေကျီးကန်းသည် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ကျွေ့ဟွာ၏ ဘေးနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့သည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ... ကျွေ့ဟွာသည် မိမိနှင့် ဤရွှေကျီးကန်းကလေးအကြားတွင် စိတ်အာရုံ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီး အခြေခံအားဖြင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်စွမ်း ရှိသွားခဲ့သည်။

"ရွှေကျီးကန်းလေး နင် ပြောချင်တာက နင် ရတနာတစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့တာလား"

ကျွေ့ဟွာက စမ်းသပ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်းကလေးသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ချက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ... သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်က မီးလျှံများမှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

"သွားစို့... သွားကြည့်ရအောင်"

ကျွေ့ဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ သူမသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ...

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါ အဲဒီလူရဲ့ သဲလွန်စကို အရင်ရှာတွေ့မှပဲ ဖြစ်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

စောစောက သူမသည် ရှုချော့ကျွင်းနှင့် စကားပြောနေခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ မိမိ၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုအဘိုးအို၏ သဲလွန်စကို ဆက်တိုက် ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေကျီးကန်းကလေးသည် အတောင်ပံများကို ခါယမ်းလျက်၊ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြည်လင်နေခဲ့ပြီး ဖရိုဖရဲ ပျံသန်းခြင်းမရှိဘဲ ကျွေ့ဟွာ၏ ဘေးနားတွင်သာ ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်... ကျွေ့ဟွာသည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး...

"ရွှေကျီးကန်းကလေးက အမြဲတမ်း အူတူတူအတတနဲ့ ရှိနေခဲ့တာ... ဘယ်သူမှ သူနဲ့ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ကြဘူး၊ အခု ငါ သူနဲ့ စကားပြောနိုင်နေပြီဆိုတော့... ငါက ပိုပြီးတော့ ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်လာတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါက သူနဲ့ တစ်ဆင့်တည်း ဖြစ်သွားတာလား"

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ခံစားချက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် ဤနေရာတွင် လှည့်ကွက်များနှင့် အာရုံပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ပညာ မြောက်မြားစွာကို အသုံးပြုထားခဲ့သဖြင့် အစစ်နှင့်အတုကို ခွဲခြားရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသော်လည်း...

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိ၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုအဘိုးအို၏ မူလခန္ဓာအစစ်အမှန် ရှိရာနေရာကို နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှေကျီးကန်းကလေး... သွားစို့"

သူမသည် ရွှေကျီးကန်းကလေးကို ခေါ်ဆောင်လျက် နေရာတစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင် သတ်ဖြတ်ရန် လုပ်ဆောင်လိုက်တော့ရာ... ရှုချော့ကျွင်းနှင့် ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား ဟွမ်ဖူဖျင်တို့သာ ထိုနေရာတွင် မှင်တက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတော့သည်။

ဤကျင့်ကြံသူကြီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုအဘိုးအိုကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြသော်လည်း... ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် တစ်ဖက်လူ၏ အသွင်ခွဲတစ်ခုကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ရုံမျှမက၊ သူ၏ ဘေးနားက အမျိုးသမီးသည်လည်း တိုက်ရိုက် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားတောင်ကြီးအတွင်း၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် ထိုအဘိုးအိုကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

စောစောက သူသည် အဘိုးအို၏ အသွင်ခွဲတစ်ခုကို ထပ်မံ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီး ဖြစ်ပေရာ... ယခုအခါတွင်မူ တောင်ကွေ့လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် စစ်တုရင် ထိုင်ကစားနေသော အဘိုးအို လုံးဝ ရှိမနေတော့ချေ။

သူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားခဲ့ပြီး... လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် အဘိုးအို၏ အသွင်ခွဲများအားလုံးကို တစ်စစီ ဆက်တိုက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းက ဘယ်လို မိစ္ဆာကောင်မျိုးလဲဆိုတာ ငါ သေသေချာချာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... မင်း ဘယ်လို ထွက်ပြေးဦးမလဲ"

လီယန်ချူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားတောင်ကြီး၏ နေရာတစ်ခုတွင် လူရိပ်တစ်ခု လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အစောပိုင်းက အဘိုးအို ဖြစ်ကာ... သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေတံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ယောက် ရောက်လာရတာလဲ"

သူ၏ လက်ထဲက ပေတံမှာမူ... စစ်မှန်သော ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အတော်အတန် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အတိတ်က တိုက်ပွဲကြီးမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤနတ်ဘုရားလက်နက်ပင်လျှင် ချိုးဖျက်ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ ပခုံးထက်က ငှက်ဦးခေါင်းသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့်...

"ဒါတွေအားလုံးက နင့်ကြောင့်ပဲ... အဲဒီတုန်းက နင် ငါ့ကို လာရောက် မတားဆီးခဲ့ရင်... ဒီနေ့ ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့်...

"နင် အပြစ်တင်ချင်ရင်လည်း ဟွာရွှီတာအိုဆရာ ကိုပဲ သွားပြီး အပြစ်တင်လိုက်... ငါက သူရဲ့ အလောင်းကနေ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ စိတ်အာရုံ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုပဲ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါနဲ့ သူနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးတော့... နင်နဲ့ငါနဲ့က သွေးသားတွေ ရောပြွမ်းနေခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လို့ တစ်ကိုယ်တည်းအသွင် ဖြစ်နေတာ... နင့်ရဲ့ နတ်သမီး၊ နတ်ဘုရားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေကို လာပြီး ထုတ်မပြနေနဲ့ဦး"

ထိုအလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော ငှက်ဦးခေါင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့်...

"နင့်ရဲ့ ဒီမျက်နှာကြီးကို မြင်ရတာကိုက ငါ့ကို ရွံရှာစေတာပဲ... တကယ်လို့ နင်က ဒီပေတံစုတ်ကြီးကို အသုံးပြုပြီး ငါ့ကို ချုပ်နှောင်မထားခဲ့ရင်... ငါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ဝါးမြိုဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲနေပါ့မလား"

ဟု ဆိုပြန်သည်။

အဘိုးအိုက လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"နင်က ငါပဲ... ငါကလည်း နင်ပဲ၊ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာနေတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ငှက်ဦးခေါင်းသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းထံသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သော်လည်း... မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ ရှိမနေခဲ့ဘဲ နတ်အလင်းတန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်...

"နင်နဲ့ငါနဲ့က တစ်ကိုယ်တည်းအသွင် ဖြစ်နေတာပဲ... ဘယ်သူက မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ငှက်ဦးခေါင်းမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းမှာမူ ဘေးနားကနေ၍ ပွဲကြည့်နေသည့်အလား အလွန်ပင် အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"အခု ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေပေမဲ့... ငါက အနည်းဆုံးတော့ လူသားတစ်ယောက်ပဲ၊ နင်က တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကို... ငါ့ကို စကားလုံးချင်း လာပြီး ပြိုင်ဆိုင်ချင်နေသေးတာလား"

ရုတ်တရက်... သူသည် ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အလွန်ပင် လှပဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မိမိကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး...

"လူတစ်ယောက် လိုက်လာပြီ" အဘိုးအိုက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ငှက်ဦးခေါင်းသည် ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး ထက်မြက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လျက်...

"ဒီအမျိုးသမီးပဲ... မကြောက်နဲ့၊ အဲဒီ တာအိုဆရာလေး လိုက်မလာဘူး... သူမကို အရင် သတ်ပစ်လိုက်ကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးအိုက ပြုံးလျက်...

"ငါလည်း ဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေတာ... အဲဒီ တာအိုဆရာလေးဆီကနေ အရင်ဆုံး အတိုးအချို့ တောင်းခံလိုက်တာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်ပြီး... ဆန်းကြယ်လှသော နတ်အလင်းတန်း မြောက်မြားစွာကို ကျွေ့ဟွာထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ကြီးမားလှသော သံကြိုးကြီးများအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

"ခေါင်းနှစ်လုံးနဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာပဲ... ပြီးတော့ တစ်ယောက်က ငှက်ခေါင်း ဖြစ်နေသေးတယ်၊ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်"

"ဒါပေမဲ့... ငါ ပြောပြီးသားပဲ၊ နင့်ကို ငါ ဖနောင့်နဲ့ နင်းခြေပစ်မယ်ဆိုရင်... သေချာပေါက် နင်းခြေပစ်မှာပဲ"

ကျွေ့ဟွာသည် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင် သတ်ဖြတ်ရန် လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကြီး ဖြစ်သော အသက်ကိုးသက်ကြောင် ၏ သွေးသားမျိုးဆက် ဖြစ်ပေရာ... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်မှာလည်း ပိုမို၍ မြင့်မားလှသဖြင့်... ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားသက်သက်မျှဖြင့်တင် ဤလက်သီးချက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

သံကြိုးကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော်လည်း... ၎င်းတို့ ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မကျရောက်သေးခင်မှာတင်... အဘိုးအို၏ ရင်ဘတ်မှာ ကျွေ့ဟွာ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက်အထိ... ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား"

အဘိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ ဘေးနားက လူတွေကပါ... ဘာဖြစ်လို့ သူနဲ့တစ်ပုံစံတည်း ဇွတ်တရိုး တိုက်ခိုက်တတ်ကြတာလဲ"

ဟင်းလင်းပြင်ထဲက ငှက်ဦးခေါင်းသည် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း... ထိုနတ်အလင်းတန်း မကျရောက်သေးခင်မှာတင်... တိမ်စွန်းကမ္ဘာဦးမှနေ၍ ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှပေသည်။

ထိုငှက်ဦးခေါင်းသည် မိမိတို့နှင့် သဘာဝအတိုင်း ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင် ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး...

၎င်း၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက် ခါယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါနှစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သဖြင့် ငှက်ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်လွင့်စင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"တောက်..."

ကျွေ့ဟွာသည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်ရာ... အဘိုးအိုသည် ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုစဉ် ဖြူဖွေးလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး... ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချပစ်လိုက်ရုံမျှမက... အဘိုးအို၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကိုပါ ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ထံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ... လူငယ်တာအိုဆရာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့်...

"မင်းကို... မိပြီ" ဟု လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးအိုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် မည်သည့် နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကိုမဆို အသုံးပြုခြင်းမရှိဘဲ ရိုးရှင်းလှသော လက်သီးချက်ဖြင့်သာ တိုက်ရိုက် တိုးဝင် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ပခုံးထက်က ငှက်ဦးခေါင်းမှာ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကို ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ရာ... ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ပင်ကိုအတိုင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သစ်ရွက်များ ဝေဆာနေကာ၊ သစ်ကိုင်းမြောက်မြားစွာမှာ ကျွေ့ဟွာထံသို့ ဇွတ်အတင်း ရိုက်ခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤသစ်ကိုင်းများပေါ်မှ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေခဲ့ပြီး အလွန်ပင် နူးညံ့နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းမရှိလောက်အောင် ခိုင်ခံ့လှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာကမူ ရှောင်တိမ်းခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့်သာ တိုက်ရိုက် တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ကျားနှလုံးနှိုက် လက်သီးချက်တစ်ချက်ဖြင့်တင်... ထိုနတ်သစ်ပင်ကြီးမှာ ခါးလယ်ကနေ၍ တိုက်ရိုက် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည် လက်မန္တန်ကို ထပ်မံ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ... မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လျှောစောက်လှသော သဲပြင်ကြီးတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ဝါးမြိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သကဲ့သို့... သဲပြင်ကြီးအတွင်းမှလည်း ထက်မြက်လှသော ကျောက်သားမျှော်စင် မြောက်မြားစွာ ကောင်းကင်ထံသို့ ထိုးထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ရှောင်တိမ်းခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ ခြေလှမ်းကျကျဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုးဝင် သတ်ဖြတ်လာခဲ့ရာ...

ထိုသဲပြင်ကြီးသည်လည်း သူမကို ဝါးမြိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သလို၊ ကျောက်သားမျှော်စင်များမှာလည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ဘဲ... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိမိရုံမျှဖြင့်တင် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီးမှ...

နောက်ထပ် လက်သီးချက်တစ်ချက် ထပ်မံ ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြန်သည်။

"………………" အဘိုးအို။

သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ကျွေ့ဟွာ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားခဲ့ရပြီး...

ဘုန်း

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် စိမ်းလဲ့လှသော မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အဝေးသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သကဲ့သို့... မြေပြင်ပေါ်က ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ကိုလည်း ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည်။

ရွှေကျီးကန်းကလေးသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ နတ်မီးလျှံများ ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ... အဘိုးအိုကို ထိုမီးလျှံများအတွင်း၌ တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ချုပ်ချယ်ထားခဲ့တော့သည်။

ထိုမီးခိုးငွေ့မှာ မီးမြိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရပြီး... အဘိုးအိုနှင့် သူ၏ ပခုံးထက်က ငှက်ဦးခေါင်းတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလွန်ပင် စူးရှခြောက်ကပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ် ရည်ရွတ်လိုက်ကြရာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံများ ရောပြွမ်းလျက် အလွန်ပင် သွေးပျက်ဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။

မသိမသာဖြင့်... လီယန်ချူ၏ ဘေးနားက ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်းကလေးတို့သည်လည်း အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူကြီးများအသွင်သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူကမူ ဘေးနားကနေ၍ ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်စအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလျက် ပွဲကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤအဘိုးအိုသည် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်းကင်လူသား တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အလောင်းကနေ ပေါ်ထွက်လာသည့် မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပေရာ...

သာမန် နတ်သမီး၊ နတ်ဘုရားများ သို့မဟုတ် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးများအတွက်မူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသော ရန်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း... ယခုအခါ ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်းကလေးတို့ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ... ဤအဘိုးအိုမှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရကာ၊ ထိုက်ယန်ကျန်းဟော် ၏ မီးမြိုက်ခြင်းကိုလည်း ဆက်တိုက် ခံစားနေရသဖြင့် အလွန်ပင် ရက်စက်လှပေသည်။

သူသည် ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်မူ... လီယန်ချူသည် ဓားတစ်ချက် ဖြတ်ခုတ်ကာ သူ၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့်...

အဘိုးအိုသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"သေစမ်း..."

"မင်းတို့ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး... ငါ့မှာ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိတယ်၊ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာရင်လည်း ငါတို့တွေ ဒီနေရာမှာတင်ပဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့... ဘယ်သူက ပိုပြီးတော့ ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

အဘိုးအိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒီစကားက ကြားရတာ နည်းနည်း ရိုးအိနေသလိုပဲ... မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို ယူထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား... လီယန်ချူက လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး...

"မင်းရဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ... တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဆိုသည်မှာမှ စစ်မှန်သော မပျက်စီးနိုင်သည့် ခန္ဓာကိုယ် ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှကာ ချိတ်ပိတ်ထားရန်သာ တတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဤအဘိုးအိုကမူ... လီယန်ချူသည် အာရုံခံလိုက်သည့်အခါတွင် သူ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်း၌ ထူးဆန်းလှသော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာက သူ့ကို အနောက်ကနေ ကူညီပေးနေပုံရပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ညှိုးတစ်ချက် ညွှန်လိုက်ပြီး တောင်ရွှေ့ကျောက်ပြောင်း နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ... နတ်ဘုရားတောင်ကြီးသည် ခါးလယ်ကနေ၍ တိုက်ရိုက် အက်ကွဲသွားခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဖုန်မှုန့်များ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျောက်စင်္ကြံများ တစ်စစီ လွင့်စင်သွားခဲ့ရကာ...

မြေပြင်အောက်မှ သေဆုံးသွားခဲ့သော အလောင်းနှစ်လောင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ... အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းမှာ အကြွင်းအကျန် အရိုးစုတစ်ခုနှင့် အလွန်ပင် ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြွင်းအကျန် အရိုးစု၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ဤခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ယခုထက်ထိ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေခဲ့ကာ ကျောက်စိမ်းပြားအလား ဖြူဖွေးလှပေသည်။

၎င်းမှာ... ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် အကြည့်တစ်ချက် ကြည့်ရုံမျှဖြင့်တင် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားခဲ့ပြီး...

"အတိတ်တုန်းက တိုက်ပွဲက ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်ခဲ့တာလား... ဒီအကြွင်းအကျန် အရိုးစုက မထင်မှတ်ဘဲ ဟွာရွှီတာအိုဆရာ ဖြစ်နေတာပဲ၊ သူ ဘယ်လို နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့လဲတော့ မသိဘူး... ကောင်းကင်လူသားတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်ခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ဒီနေရာမှာတင်ပဲ အတူတူ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာပဲ"

လီယန်ချူသည် ဤအလောင်းကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ရုံမျှဖြင့်တင် ထိုအဘိုးအို၏ ဇစ်မြစ်ကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး လီယန်ချူ၏ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားကြောင့် ဤအလောင်းမှာ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ...

သူသည် သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ခဲလိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲလျက် ထိုအလောင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

သူသည် အလောင်းကနေ ပေါ်ထွက်လာသည့် မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ပေရာ... တစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုအလောင်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားလှသော လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုအလား ရှိနေခဲ့ပြီး...

အနည်းငယ် နီးကပ်သွားခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မရိုးရှင်းလှသော ဆွဲဆောင်မှု စွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရသော ကာလ ဖြစ်ပေရာ ဆက်လက်၍ ဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ နတ်လူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထပ်မံ တိုးဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤကောင်းကင်လူသားမှာ ငှက်ဦးခေါင်းနှင့် လူသားခန္ဓာကိုယ် ရှိသူ ဖြစ်ပြီး... စောစောက ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် အဘိုးအိုအသွင်ဖြင့် အဓိက လှုပ်ရှားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း...

ယခုအခါ ဤအလောင်းသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုငှက်ဦးခေါင်းနှင့် လူသားခန္ဓာကိုယ် ရှိသော ကောင်းကင်လူသားအသွင်ဖြင့် အဓိက လှုပ်ရှားလာခဲ့တော့သည်။

ဤကောင်းကင်လူသား၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကောက်ကြောင်းများမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တူညီလွန်းလှပြီး... ရှေ့ထွက်နောက်ကောက် ကောက်ကြောင်းများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ငှက်ဦးခေါင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး... ဖြူဖွေးလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ကာ၊ ဖြူဖွေးလှသော အရိုးစုလက်မောင်းက သူမကို တိုက်ရိုက် တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သဖြင့် ထိုအကြွင်းအကျန် အရိုးစုမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ပြောရလျှင်လည်း ထူးဆန်းလှသည်မှာ... ထိုအကြွင်းအကျန် အရိုးစုအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားများ ရှိနေပုံရပြီး ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအကြွင်းအကျန် အရိုးစုကို မိမိ၏ လက်ဝါးထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချထားလိုက်သည်။

ထိုငှက်ဦးခေါင်းနှင့် လူသားခန္ဓာကိုယ် ရှိသော ကောင်းကင်လူသားသည် ထက်မြက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံများ ရောပြွမ်းလျက် စူးရှစွာဖြင့်...

"ဟွာရွှီတာအိုဆရာအိုကြီးက တကယ့်ကို သေသင့်တာပဲ... ဒီတာအိုဆရာလေးကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ၊ နင်တို့အားလုံး သေသင့်တယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယခုအခါ ဤကောင်းကင်လူသားမှာ အနည်းငယ် ရူးသွပ်နေပုံရပြီး... ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သဖြင့် မထင်မှတ်ထားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်းကလေးတို့သည် သူမကို ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံထားခဲ့ကြပြီး လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်လှပေသည်။

ရုတ်တရက်... လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့သော ဖြူဖွေးလှသော အရိုးစုအတွင်းမှနေ၍ တာအိုဆရာကြီးတစ်ပါး၏ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားလှသော အဘိုးအို တာအိုဆရာကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး... အကြည့်များမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှကာ နေမင်းကြီးနှစ်စင်းအလား တောက်ပနေခဲ့သည်။

ထိုတာအိုဆရာကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုကောင်းကင်လူသား၏ မာနထောင်လွှားလှသော အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး...

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာများမှာလည်း ထပ်မံ၍ နာကျင်လာခဲ့ရကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက မိစ္ဆာကောင်မှာလည်း အလွန်ပင် စူးရှခြောက်ကပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ် ရည်ရွတ်လိုက်တော့သည်။

ဤတာအိုဆရာကြီး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ စောစောက အဘိုးအိုနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလွန်းလှသော်လည်း... လူများကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သော ခံစားချက်မှာမူ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှပေရာ...

သူသည်ကား... ဟွာရွှီတာအိုဆရာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိုမျှလောက်အထိ ပြင်းထန်လှခြင်း မရှိသော်လည်း... ထိုကောင်းကင်လူသားကိုမူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အတိတ်က တိုက်ပွဲကြီးတွင် ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်လှုပ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး...

ဤတာအိုဆရာကြီး၏ စွမ်းအားမှာ သူမကို မမှီခဲ့သော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင်မူ ကောင်းကင်လူသားမှာ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ပေါ်ထွက်လာသော မိစ္ဆာကောင်သည် အဘိုးအိုအသွင်ဖြင့် အဓိက လှုပ်ရှားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ မိမိ၏ မူလခန္ဓာအစစ်အမှန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သဘာဝအတိုင်း ပိုမို၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း (၁၁၁၄) - နေမင်းကြီး အရည်ပျော်ဖိုကြီး

ထိုအဘိုးအိုတာအိုဆရာသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ လီယန်ချူကို ကြည့်လျက် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး...

"ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ပါရမီရှင်တွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အရိုးစုကို လုယူကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီငယ်လေး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူကလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ် အလေးပြုလျက်...

"စီနီယာကလည်း အားနာစရာပါ" ဟု ပြန်လည် ဆိုလိုက်တော့သည်။

အဘိုးအိုတာအိုဆရာသည် ခပ်ပြုံးပြုံးသာ လုပ်နေခဲ့ပြီး... နောက်ထပ် သူပြောလိုက်သော စကားလုံးများကိုမူ ဘေးနားက လူသားများအားလုံး လုံးဝ ကြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လူရိပ်မှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤထူးဆန်းလှသော ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဘေးက မြင်တွေ့ရသူအားလုံးကို မှင်တက်သွားစေခဲ့ရပြီး အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်သွားစေခဲ့ရသည်။

ကျွေ့ဟွာသည်လည်း မျက်ဝန်းအစုံကို ပြူးကျယ်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး မိန်းမောတွေဝေနေခဲ့ရ၏။

အစောပိုင်းက ထိုအဘိုးအိုတာအိုဆရာကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ပူပန်နေခဲ့သော မိစ္ဆာကောင်သည် ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး... သူသည်လည်း အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သော်လည်း...

နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရယ်မောခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး...

"ဟွာရွှီတာအိုဆရာအိုကြီးက နောက်ဆုံးတော့လည်း နှစ်ကာလတွေရဲ့ တိုက်စားမှုကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပါဘူးလား... ငါ့ကို သက်သက်မဲ့ ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်တာပဲ" ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူ၏ ရယ်မောသံမှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး မာနထောင်လွှားလှရုံမျှမက... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်က အလွန်ပင် ရက်စက်ယုတ်မာလှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များကို ဆက်တိုက် ညစ်ညမ်းစေခဲ့ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသွေးပျက်ဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ် တောင်ပေါ်မှနေ၍ လူရိပ်နှစ်ခု ပျံသန်းဆင်းသက်လာခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့မှာ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှုချော့ကျွင်းနှင့် ထိုဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသားတို့ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့သည် မူလက တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းသက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤနေရာသို့ အမှတ်မထင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အခါ... နားစည်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆူညံသံများနှင့် လူပေါင်းသောင်းချီ၍ ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်နေသည့်အလား အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြရသည်။

ဤအဘိုးအိုတာအိုဆရာသည် စောစောက စိတ်အာရုံအကြွင်းအကျန်တစ်ခုမျှပင် ဟု ဆို၍မရဘဲ... တစ်စုံတစ်ခုသော နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် စိတ်ထဲကနေ၍ အနည်းငယ် အံ့ဩချီးကျူးမိသွားခဲ့ရပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း...

"မင်းလို ကောင်မျိုးက... မထင်မှတ်ဘဲ ဟွာရွှီစီနီယာနဲ့ အတူတူ သေဆုံးသွားခဲ့ရဖို့ ထိုက်တန်ပါ့မလား"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

"ဟုတ်တာပေါ့... မင်းက အတိတ်တုန်းက ကောင်းကင်လူသားလည်း မဟုတ်ပါဘူး... မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်သာသာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ စကားလုံးများသည် တစ်ဖက်က ရက်စက်ယုတ်မာလှသော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေသည့် ကောင်းကင်လူသားကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး...

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တာအိုအသံများမှာ ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ညစ်ညမ်းခြင်း စွမ်းအားများမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖြာထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဤလက်သီးချက်ကို သူသည် တစ်ခါမျှ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း... စိတ်ထဲတွင်မူ အကြိမ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ ကျင့်ကြံလေ့ကျင့်ထားခဲ့ပြီးသည့်အလား ခံစားနေရပေသည်။

လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ထိန်ထိန်ညီးမျှ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်လုံး ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဤမီးဖိုကြီးသည် လူများကို အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့ပြီး ရှိသမျှအရာအားလုံးကို ပြာကျသွားအောင် မြတ်ကျွမ်းနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။

ထိုကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်ပင် စူးရှခြောက်ကပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်မြည်တမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီး နာကျင်လှသော အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးဖိုကြီး၏ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်... ဝုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက အလောင်းကောင်မှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာကောင်မှာမူ... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

အစောပိုင်းက ရွှေကျီးကန်းနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့သော အဘိုးအိုမှာ... ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းက သူ၏ စွမ်းအားအရင်းအမြစ်မှာ ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပြီး... ထိုခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြည့်နှက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားများမှာ သူ၏ အားကိုးရာ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ...

အတိတ်က ဟွာရွှီတာအိုဆရာ၏ စွမ်းအားအချို့နှင့် ရောပြွမ်းလျက် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ယခုလေးတင် အသုံးပြုလိုက်သော နတ်ဘုရားအတတ်မှာ... စောစောက အဘိုးအိုတာအိုဆရာ ချန်ထားခဲ့သော ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး...

၎င်း၏အမည်မှာကား... မဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ... သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ...

"မထင်မှတ်ဘဲ ကျုံးနန်တောင်က ဟွာရွှီတာအိုဆရာက... သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ လူသားနတ်ဘုရား ဖြစ်နေတာပဲ"

လီယန်ချူက အံ့ဩချီးကျူးလိုက်မိသည်။

သူ၏ ယခုလက်ရှိ သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်ဖြင့်ပင် ဤမျှလောက်အထိ ထူးခြားလှသော ကျင့်စဉ်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

ဘေးက မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရပြီး... လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့သော ကျွေ့ဟွာပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

"လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင်... ဒီမီးဖိုကြီးက မိစ္ဆာကောင်ကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်နိုင်တာလား"

ဟု ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာရှိ ညစ်ညမ်းခြင်း စွမ်းအားများမှာ ယခုထက်ထိ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး... ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုနတ်ဘုရားတောင်မြတ်ကြီးအတွင်းမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံး... တောင်ကုန်း ကျောက်ဆောင်များပင်လျှင် ထူးဆန်းလှသော မိစ္ဆာအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့ကြပြီး ခြေထောက်များ ပေါက်ကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဟူး...

လီယန်ချူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် လောင်မြိုက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့ရာ...

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဤကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက စွမ်းအားများမှာ အတော်အတန် ကုန်ဆုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရုံမျှမက... လီယန်ချူ၏ မီးတောက်မှာလည်း ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြင်းအားများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့သဖြင့်...

ထိုခန္ဓာကိုယ်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မခံနိုင်ခဲ့ဘဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးမှာလည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုချော့ကျွင်းနှင့် ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသား ဟွမ်ဖူဖျင်တို့မှာမူ စိတ်ထဲတွင် ယခုထက်ထိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြရဆဲ ဖြစ်ပြီး...

စောစောက လူပေါင်းသောင်းချီ၍ ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်နေသည့်အသံများမှာ အလွန်ပင် ဆူညံလွန်းလှသဖြင့် လူများကို မိစ္ဆာကောင်များအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေလောက်ပေသည်။

"အနှိုင်းမဲ့တဲ့ စွမ်းအားပဲ... အစတုန်းကတော့ သူက နတ်ဘုရားအောက်မှာ အနှိုင်းမဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... အခုကြည့်ရတာတော့ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထဲမှာပါ အနှိုင်းမဲ့နေတာပဲ"

ဟု ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသားက အံ့ဩချီးကျူးလိုက်မိသည်။

နယ်ပယ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် အနှိုင်းမဲ့သော အသွင်သဏ္ဌာန် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ...

သူသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မျှော်လင့်တောင့်တမိသွားခဲ့ရသည်။

"ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ အခွင့်အရေးတွေ မြောက်မြားစွာ ရှိနေပေမဲ့... ပိုပြီးတော့ အရေးကြီးတာက ကိုယ့်ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ကံတရားက ဒီနေရာမှာ ရှိမနေဘူးဆိုမှတော့... မင်းနေပြည်တော်ကို ပြန်ပြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ဝတ်စုံစိမ်းဝတ် အမျိုးသားက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်ရင်း... တောင်ပေါ်မှနေ၍ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အနည်းငယ် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားခဲ့သည့်အလား ရှိနေခဲ့ပြီး... မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် ဟန်ဆောင်တတ်သည့် အကျင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်သဘောထားကမူ အတော်အတန် ပွင့်လင်းကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုချော့ကျွင်းကမူ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့ပြီး...

"လီပိုဆရာ... ကျွန်မနာမည်က ရှုချော့ကျွင်းပါ... ဒီနေ့ပဲ တာအိုဆရာရဲ့ အနှိုင်းမဲ့တဲ့ စွမ်းအားတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်လို့ တကယ့်ကို နာမည်ကျော်ကြားလှတဲ့အတိုင်းပါပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး...

"ဒီလိုဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူးဗျာ" ဟု ဆိုသည်။

ရှုချော့ကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး...

"ကောင်းကင်လူသားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို ချေမှုန်းနိုင်ကာ နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်တဲ့သူက... ဒီဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလား... ကျွန်မအမြင်အရဆိုရင်တော့ တာအိုဆရာက လူ့လောကထဲကို ကြွချီလာတဲ့ နတ်ဘုရားစစ်စစ်ပါပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဤချောမောလှပသော အမျိုးသမီးကို သံသယမျက်ဝန်းများဖြင့် သေသေချာချာ အကဲခတ်လျက်...

"ဒီမိန်းမက... စိတ်ထဲမှာ မရိုးမသား ဖြစ်နေတာပဲ... သူ လီယန်ချူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မက်မောနေတာ"

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ရှုချော့ကျွင်းက ကျွေ့ဟွာကိုလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ် အလေးပြုလျက်...

"ဒီတာအိုဆရာမလေးရဲ့ အရှိန်အဝါကလည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနှိုင်းမဲ့လှပြီး နတ်ဘုရားအတတ်တွေကလည်း တကယ့်ကို အံ့ဩချီးကျူးရလောက်ပါတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် တစ်ချက် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သဘောကျမိသွားခဲ့ရကာ... ဤချောမောလှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း ပိုမို၍ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

ရှုချော့ကျွင်းသည် တမင်တကာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ... သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း အလွန်ပင် ပွင့်လင်းလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

လူအနည်းငယ်တို့သည် အတူတကွ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြပြီး... သူမသည် ကျွေ့ဟွာနှင့် အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ရင်းနှီးသွားခဲ့ကာ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ပင် စကားလက်ဆုံ ကျနေခဲ့ကြသည်။

"အစောပိုင်းက ငါ သူမအပေါ်ကို အထင်လွဲခဲ့တာပဲ... ချော့ကျွင်းက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ"

ကျွေ့ဟွာက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

ရှုမိသားစု၏ ဤအမျိုးသမီးငယ်လေးသည်လည်း... ဤဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာ မာနထောင်လွှားပုံရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် ရိုးသားဖြူစင်လှသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အလွန်ပင် သဘောကျမိသွားခဲ့ရသည်။

"ကျွန်မကတော့ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ ဆက်လက်ပြီး လှည့်လည်သွားလာဦးမှာပါ... အချိန်ရရင်တော့ ရှုမိသားစုဆီကို ဧည့်သည်အဖြစ် ကြွချီခဲ့ပါဦး... သေသေချာချာ ဧည့်ခံပေးပါ့မယ်"

ဟု ရှုချော့ကျွင်းက ကျွေ့ဟွာကို ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... နင့်အိမ်မှာ တကယ်ပဲ စားစရာကောင်းတာတွေ အများကြီး ရှိတာလား"

ဟု ကျွေ့ဟွာက မျှော်လင့်တောင့်တစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှုချော့ကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး...

"ကျွန်မတို့ မိသားစုက ကြီးမားလှတဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး ဖြစ်သလို... ဝါရင့်မိသားစုကြီးလို့ သတ်မှတ်ထားကြတာ ဖြစ်လို့... ဒါတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သေသေချာချာ လေ့လာထားတာ ရှိပါတယ်... နင် လာခဲ့ရုံပါပဲ"

လီယန်ချူက ရှုချော့ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူသည် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော ကံတရား ရှိသူ ဖြစ်ရုံမျှမက... မည်သည့် အမျိုးသမီးနတ်ဘုရားမတစ်ပါး၏ လူဝင်စား ဖြစ်ရမည်ကိုလည်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ရှုချော့ကျွင်းနှင့် ခွဲခွာသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ လီယန်ချူက...

"ကန်ယွမ်ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေ လူဝင်စားတာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ... ကြည့်ရတာ ဒီနေရာမှာ ကြီးမားလှတဲ့ ကံတရားတွေ ပုန်းအောင်းနေခဲ့လို့ ထင်တယ်"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ချော့ကျွင်းကပါ နတ်ဘုရားလူဝင်စား ဖြစ်နေတာလား"

ဟု ကျွေ့ဟွာက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဇစ်မြစ်ကလည်း အတော်အတန် မရိုးရှင်းလှဘူး... သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က မွန်မြတ်လှတဲ့ အရှိန်အဝါတွေက လူတွေကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်တယ်"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"ဒါကြောင့်မလို့ပဲကိုး" ဟု ကျွေ့ဟွာက ဆိုလိုက်၏။

လူနှစ်ဦးစလုံး အတူတကွ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရင်း... ကျွေ့ဟွာက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။

"စောစောက အဘိုးအိုတာအိုဆရာက နင့်ကို ဘာတွေ ပြောသွားခဲ့တာလဲ... ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့တွေ လုံးဝ ကြားနိုင်ခြင်း မရှိတာလဲ"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကျုံးနန်တောင်က ဟွာရွှီတာအိုဆရာကြီး ဖြစ်ပြီး... သူက သိုင်းနတ်ဘုရားပဲ... အခုလေးတင် ငါ့ကို မဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး ဆိုတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့လို့... ဒီကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုပြီး မိစ္ဆာကောင်ကို လွယ်ကူစွာနဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာ"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"မဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး... အဲဒါ စောစောက နင် အသုံးပြုလိုက်တဲ့ လက်သီးချက်လား"

ဟု ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျုံးနန်တောင်က တာအိုဂိုဏ်းက စီနီယာက သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုလိုက်ပြီးမှ...

"နင် သင်ချင်လား... ငါ နင့်ကို သင်ပေးလို့ရတယ်... ဒီကျင့်စဉ်က အလွန် ပြင်းထန်ပြီး အပြောင်းအလဲတွေ အမြောက်အမြား ပါဝင်တယ်"

ဟု လီယန်ချူက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီကျင့်စဉ်က စွမ်းအားကြီးမားပေမဲ့... ငါ မသင်တော့ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်နဂါး နတ်ဘုရားအတတ်ကလည်း အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာ ဖြစ်နေတာပဲလေ"

ဟု ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ဒီနေ့ နင် အသုံးပြုလိုက်တာက ကျားနှလုံးနှိုက် လက်သီးချက်လား"

ဟု လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လက်သီးချက်ကို အကြိမ်ပေါင်းသောင်းချီပြီး လေ့ကျင့်မှသာ... ဒါရဲ့ နက်နဲလှတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်မယ်လို့ နင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါ့ရဲ့ ဒီလက်သီးချက်က ဘယ်လိုလဲ"

ဤအကြောင်းအရာကို ပြောလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ကျွေ့ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရတော့သည်။

မင်းက တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား... လီယန်ချူက ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ပြီး...

"ရိုးရှင်းမှုရဲ့ အနှစ်သာရကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီး... အစစ်အမှန်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ တာအိုတရားရဲ့ အငွေ့အသက်အချို့ ပါဝင်နေတာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ... သူတို့သည် ယွန်းထိုင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ ဆေးဖက်ဝင် နတ်သစ်ပင်ပန်းမန်အချို့ကို ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ကြပြီးမှ...

ခွန်လွန်တောင် သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ခွန်လွန်တောင်၏ အောင်မြင်စွာ ပျံသန်းခြင်း နယ်မြေအတွင်း၌...

ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ မြောက်မြားစွာ ရှိနေခဲ့ကြပြီး အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းခြင်း၏ နတ်အလင်းတန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် အာရုံခံနေခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တက်လှမ်းခြင်း၏ နတ်အလင်းတန်းများသည် အခြားသူများအတွက်မူ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိစေနိုင်သော်လည်း... လီယန်ချူအတွက်မူ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

ကြီးမားလှသော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်သည် တောင်ကြားထဲတွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး... သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး ပေတစ်ရာကျော်ခန့်မျှ ရှိနေခဲ့ကာ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် နှင်းပွင့်နှင်းခဲများ ကျဆင်းနေခဲ့သဖြင့် နှင်းတောင်ငယ်လေးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ရင်ဘတ်ထဲမှ ယင်နှင့်ယန် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော် မှုတ်သွင်းနေခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ရုတ်တရက်... သူသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ... ထက်မြက်လှသော နတ်အလင်းတန်းနှစ်ချက် ဖြာထွက်သွားခဲ့ပြီး အလွန်ပင် တောက်ပလှပေသည်။

သူသည် ချောမောခန့်ညားလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးနှင့် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကြွချီလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး... ကောင်းကင်ထံတွင်လည်း ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင် ပျံသန်းနေခဲ့ကာ မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ဤပေတစ်ရာခန့် ကြီးမားလှသော ဝက်ဝံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး ကိုယ်ပေါ်က နှင်းပွင့်များမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်ကျဆင်းသွားခဲ့ကာ သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ... အဖြူရောင်နှင့် အမည်းရောင် နှစ်မျိုးတည်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုသံစားဝက်ဝံကြီး သည် လီယန်ချူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး...

"သခင်... သခင်က ကျွန်တော့်ကို တမင်တကာ လာကြည့်တာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးဟိန်းသံအလား ပြင်းထန်လှသဖြင့် တောင်ထိပ်ကြီးပင် တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး ဆီးနှင်းများပင် ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ မင်းကို သတိရနေတာနဲ့ လာကြည့်တာပါ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိနေပြီလဲ"

ဟု လီယန်ချူက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး မိမိ၏ ဘိုးဘေးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသော အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအင်များမှာ နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားများမှာလည်း တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ... ထိုအဘိုးအို၏ လမ်းညွှန်ပြသမှုနှင့် ကြီးမားစွာ ဆက်စပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မထင်မှတ်ဘဲ ခွန်လွန်တောင်ထဲမှာ... သံစားဝက်ဝံမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က သွေးသားချင်း ချိတ်ဆက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလို့ တောင်ထဲကို လာခဲ့တာ .. ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်ကို နတ်ဘုရားအတတ်တွေကို သင်ကြားပေးခဲ့သလို၊ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအင်တွေ နိုးထလာအောင်လည်း ကူညီပေးခဲ့တာ"

ဟု သံစားဝက်ဝံကြီးက ဆိုသည်။

"ရှေးဟောင်းနတ်သားရဲကြီး ဖြစ်တဲ့အတိုင်းပဲ... ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာတော့ တကယ့်ကို လျင်မြန်တာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက အံ့ဩချီးကျူးလိုက်သည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးသည် အလွန်ပင် မာနထောင်လွှား သဘောကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

"အခုထက်ထိ ခန္ဓာကိုယ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်သေးဘူးလား"

ဟု ကျွေ့ဟွာက မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူမသည် သံစားဝက်ဝံကြီး၏ ပိုမို၍ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩမိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စိတ်ပူနေတာပါ... ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် မြင့်မားလေလေ၊ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီးတော့ ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်နေလို့ပါ"

ဟု သံစားဝက်ဝံကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ... မတူညီတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေမှာတော့... တစ်မူထူးခြားတဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိကြတာပဲ"

ဟု ကျွေ့ဟွာက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သံစားဝက်ဝံကြီး၏ ယခုလက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်မှာ မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျွေ့ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး...

"ဒီကောင်က... အရင်တုန်းကလည်း ငါနဲ့အတူတူ သခင်ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်နေရာကို လုယူခဲ့တာ... အခု စွမ်းအားတွေက ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာပြီဆိုတော့... ငါက မကြာခင်က ပျင်းရိနေခဲ့လို့လား"

ဟု ကျွေ့ဟွာက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ပြန်လည် တွေးတောလိုက်သည့်အခါတွင်မူ... မိမိသည် လီယန်ချူနှင့်အတူတူ နှစ်ကိုယ်တွဲကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် နေလို့လည်း ကောင်းသလို ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်ကိုလည်း မြင့်မားစေနိုင်သည်။

"ကျင့်ကြံတဲ့ ကိစ္စကတော့ စိတ်မလောပါဘူးလေ..."

"ပြီးတော့... အခုအချိန်အထိတော့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်က အမြင့်မားဆုံးပဲ"

သူမသည် ရွှေကျီးကန်းကလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သံစားဝက်ဝံကြီးကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

အဓိကအချက်မှာ သူမတွင် ကောင်းကင်နဂါး ခန္ဓာခွဲနှင့် နတ်ဘုရား ခန္ဓာခွဲများ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ကျင့်ကြံသည့်အခါတွင်မူ အားစိုက်ထုတ်မှု နည်းပါးသော်လည်း အောင်မြင်မှု မြင့်မားလှပေရာ... ဤမျှလောက်အထိ ပါရမီ ထူးချွန်ထက်မြက်လှသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင်မူ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ထားခြင်း မရှိချေ။

"ဒီလိုဆိုမှတော့... မင်း ခွန်လွန်တောင်ထဲမှာပဲ စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ ကျင့်ကြံနေလိုက်ပါ... မထင်မှတ်ဘဲ တခြား ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကံတရားတွေကိုပါ ထပ်ပြီး တွေ့နိုင်သေးတာပေါ့"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တောင်ထဲတွင် နာရီဝက်ခန့်မျှ နေထိုင်ခဲ့ပြီးမှ ဝေမြို့ သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

"သခင်က ငါ့ကို တွေ့ဖို့အတွက်... ဝေမြို့ကနေ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီပြီး တမင်တကာ လာကြည့်တာ ... ဒီလို သံယောဇဉ်မျိုးက တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်"

သံစားဝက်ဝံကြီးသည် မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

..............................

ဝေမြို့ ချင်းယွန်းကျောင်း

လီယန်ချူသည် ကျောင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ... လက်ထဲက ကျိုထျန်ယွမ်ယန်ချီ ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ... စစ်မှန်သော ယန်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ဟွာရွှီတာအိုဆရာသည် သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ... သူ၏ သွေးသားစွမ်းအင်များ ပင်လယ်ကြီးအလား ဖြာထွက်နေခြင်းနှင့်အတူ ဤရတနာနှင့်လည်း ကြီးမားစွာ ဆက်စပ်နေခဲ့ပုံရပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်မှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... လက်ထဲတွင် နောက်ထပ် တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရှန်ရှောင်းတံဆိပ်တုံး ဖြစ်ကာ... ၎င်းမှာလည်း ပျက်စီးနေသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းအပြင်... ကြေးနီရောင် ကျိုးပဲ့နေသော လှံတိုနှစ်စင်း ရှိနေခဲ့ပြီး ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ စစ်လှံကြီးတစ်စင်း ဖြစ်လာခဲ့ကာ...

နောက်ထပ် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်လက် ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ကျွန်းရှန်ဓား ဖြစ်ကာ... ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်က လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှပေသည်။

"အခွင့်အရေးရရင်တော့ ပြန်လည် ပြုပြင်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူသည် ဤရတနာများကို အရင်ဆုံး သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးမှ... အခန်းအတွင်း၌ ထိုမဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး ၏ ကျင့်စဉ်ကို စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံး ပါဝင်လျက် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် လေမီးဖျာ ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ထိုနတ်ဘုရားအတတ်ကို စတင် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း... စိတ်အာရုံထဲတွင်မူ လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးက ဤနတ်ဘုရားအတတ်ကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ဖော်တွက်ချက်နေခဲ့သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်လုံး စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌... ဤနတ်ဘုရားအတတ်၏ ထူးခြားလှသော စွမ်းအားများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို၍ များပြားလာခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် သေးငယ်လှသော တာအိုဆရာလေး မြောက်မြားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြပြီး နတ်ဘုရားအတတ်ကို ထုတ်ဖော်တွက်ချက်နေခဲ့ကြကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် မီးဖိုကြီးတစ်လုံးစီ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

လေမီးဖျာသည် တာအိုတရားကို အာရုံခံရာတွင် အကူအညီ ပေးစွမ်းနိုင်ရုံမျှမက... ဖုန်လိုင်နတ်ကျောက်တုံး ၏ ကူညီပံ့ပိုးမှုများကြောင့်လည်း ပိုမို၍ မြင့်မားလှသော အာနိသင်များကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သဖြင့်...

လီယန်ချူသည် ဤမဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး၏ ကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ်သို့ လုံးဝ ဥဿုံ တတ်မြောက်သွားခဲ့ရပြီး ၎င်း၏ အပြောင်းအလဲများအားလုံးကိုလည်း ကောင်းစွာ သိရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယွန်းထိုင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌... အဘိုးအိုတာအိုဆရာသည် ဤနတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကို ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ကျွေ့ဟွာဖြစ်စေ အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုအဘိုးအိုကို လွယ်ကူစွာ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ... လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံထားခဲ့သော နယ်ပယ်တော့ မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် တာအိုတရားကို အာရုံခံသော နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဤနတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်ကို လုံးဝ ဥဿုံ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်... နောက်ထပ် ထုတ်ဖော်လိုက်သော ပြင်းအားမှာ ယွန်းထိုင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းကထက်ပင် သာလွန်လှပေဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ဤနတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်အတွင်း၌ ဆက်လက် ထုတ်ဖော် တွက်ချက်နိုင်သော နေရာအချို့ ရှိနေသေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့်... လေမီးဖျာ၏ အကူအညီဖြင့် တာအိုတရားကို ဆက်လက် အာရုံခံနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုဆရာလေးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော် ပြောင်းလဲနေခဲ့ကြသည်။

ဤမျှလောက်အထိ ဆန်းကြယ်လှသော အခြေအနေသည် ညနက်ပိုင်းအထိ တည်ရှိနေခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ... မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံး၌ ထိန်ထိန်ညီးမျှ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်လုံးစီ ရှိနေခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်က သွေးသားစွမ်းအင်များမှာလည်း ပင်လယ်ကြီးအလား ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။

ထွက်သက်ဝင်သက်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် နီရဲလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့ပြီး... ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက သွေးသားစွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထွက်သက်ဝင်သက် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"မထင်မှတ်ဘဲ နက်နဲလှတဲ့ အနှစ်သာရတွေ ပါဝင်နေတာပဲ... သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘူးပဲ"

လီယန်ချူက အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဤဖျာပေါ်တွင် မဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး၏ အပြောင်းအလဲအချို့ကို ထုတ်ဖော် တွက်ချက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း...

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အာရုံခံစားမှုကို ရရှိလိုက်ပြီး ထိုအပြောင်းအလဲများသည် မူလကတည်းက ဤနတ်ဘုရားအတတ်အတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

"ဟွာရွှီစီနီယာက ဒီကျင့်စဉ်ကို သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး... ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ကို မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ဖန်တီးခဲ့တာ တကယ်ပဲ ဟုတ်ပါ့မလား"

ဟု လီယန်ချူက အံ့ဩချီးကျူးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဤအတွေးကို သူသည် အလွန်အမင်း တွေးတောမနေတော့ဘဲ... ယခုအခါ ထိုကျင့်စဉ်ကို ပိုမို၍ မြင့်မားလှသော အဆင့်သို့ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဟွာရွှီထက်ပင် သာလွန်လှပေသည်။

ဟွာရွှီတာပိုဆရာသည် နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤမဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး၏ ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချိုးဖျက်ပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ...

လီယန်ချူသည် မနက်စာ စားသောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျောင်းအတွင်း၌ လက်သီးချက်များကို စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှကာ ၎င်းမှာကား ထိုမဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီး၏ ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤနတ်ဘုရားအတတ်အတွင်း၌ အလွန်ပင် နက်နဲလှသော အနှစ်သာရများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို ပင်လယ်ကြီးအလား ကျယ်ပြောလှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လေမီးဖျာပေါ်တွင် ရှိမနေခဲ့သော်လည်း... ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုန်လိုင်နတ်ကျောက်တုံးကို ဆောင်ထားခဲ့သဖြင့် အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုလက်သီးချက်အပေါ် နားလည်မှုမှာ ပိုမို၍ နက်နဲမြင့်မားလာခဲ့သည်။

ဤမဟာနေမင်း အရည်ပျော်ဖိုကြီးအပြင်... ယွန်းထိုင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းက လင်ယင်တာအိုဆရာပေးအပ်ခဲ့သော ထိုက်ဖိန်ကျမ်း လည်း ရှိနေသေးခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အတတ်ပညာ မြောက်မြားစွာ ပါဝင်ပေသည်။

အစတုန်းက လီယန်ချူသည် ဖတ်ရှုသည့်အခါတွင်မူ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ထားခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ... သူ တတ်မြောက်ထားသော ကျင့်စဉ် မြောက်မြားစွာမှာ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့သော ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း...

ဖတ်ရှုလေလေ... ထိုက်ဖိန်ကျမ်းမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ၏ ကျင့်စဉ် မြောက်မြားစွာကို စုစည်းထားခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

၎င်းအပြင် အပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များမှာ သူ သင်ကြားထားခဲ့သည်များနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေခဲ့ပြီး မည်သူက ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးကို ပေါင်းစပ် ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

မနက်ပိုင်းတွင် လက်သီးချက်များကို လေ့ကျင့်ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ လီယန်ချူသည် ထိန်ဖိန်ကျမ်းကို ဆက်တိုက် ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

ဖတ်ရှုလေလေ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့လေလေ ဖြစ်သည်။

"ယင်းကျိုးနတ်ကျွန်းက ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းစစ်စစ် ဖြစ်လို့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... လင်ယင်စီနီယာက ငါ့ကို ကျင့်ကြံခိုင်းတာ မဆန်းပါဘူး"

ယခုအချိန်တွင်မှ သူသည် လင်ယင်စီနီယာ ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းမှာ အပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါး ကျင့်စဉ် အလား ဖြစ်ပြီး ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်နေကာ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှပေသည်။

သူ သင်ကြားထားခဲ့သည်ထက် ပိုမို၍ ရှုပ်ထွေးလှရုံမျှမက ရှေးလည်းရှေးကျလှပေသည်။

သူ ကျင့်ကြံထားခဲ့သော မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ထက်ပင် အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းခြင်း မရှိချေ။

နှစ်ခုစလုံးကို ပေါင်းစပ် ကျင့်ကြံလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြင်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး စွမ်းအားမှာလည်း ဆထက်ထိုင်မက တိုးတက်လာခဲ့ရသည်။

"ဒီကျမ်းစာကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူက တကယ့်ကို ပါရမီ ထူးချွန်ထက်မြက်တာပဲ... ငါက မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်တွက်ချက်ချင်နေခဲ့တာ...ထိန်ဖိန်ကျမ်းပေါ်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တာ ရှိနေတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ထူးခြားလှသော နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်တစ်ခု ရှိနေသေးပြီး ၎င်းမှာ ထိုက်ဖိန်ကျမ်းပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကောင်းကင်မျက်လုံးအတတ် ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံး၏ ကျင့်စဉ်ကို တာအိုဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာ မြောက်မြားစွာတွင်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း... ထိုက်ဖိန်ကျမ်းပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကောင်းကင်မျက်လုံးမှာ အလွန်ပင် နက်နဲမြင့်မားလှသဖြင့် လောကသုံးပါးကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ကောင်းကင်က်ုးထပ် နှင့်မြေပြင်ဆယ်ခု များကိုပါ ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"လောကသုံးပါး...ကောင်းကင်ကိုးထပ် နဲ့ မြေပြင်ဆယ်ခု"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ဤထိုက်ဖိန်ကျမ်းထဲမှ အခေါ်အဝေါ်အချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အလွန်အမင်း တွေးတောမနေတော့ဘဲ... အတွေးအချို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ဤနတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲမြင့်မားလှသဖြင့် နတ်ဘုရား မြောက်မြားစွာပင်လျှင် ကျင့်ကြံ၍ မအောင်မြင်နိုင်ကြချေ။

သို့သော်လည်း ထိုက်ဖိန်ကျမ်းပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကောင်းကင်မျက်လုံးမှာမူ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသော အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ တတ်မြောက်ထားသော အတတ်ပညာများနှင့် ထိုက်ဖိန်ကျမ်းပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကောင်းကင်မျက်လုံးတို့အကြားတွင် ကြီးမားလှသော တူညီမှုအချို့ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း...

ကျင့်ကြံခြင်း မန္တန်များတွင်မူ ကွာခြားမှုအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး ထုတ်ဖော်ပြသပုံချင်းလည်း မတူညီကြချေ။

သေသေချာချာ စိစစ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ... မိမိ တတ်မြောက်ထားသော အတတ်ပညာက ကောင်းကင်မျက်လုံးလောက် ပြင်းအား မကြီးမားလှချေ။

လီယန်ချူ၏ ပါရမီမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနှိုင်းမဲ့လှသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပြီး... သူသည် ထိုက်ဖိန်ကျမ်းပေါ်က ကောင်းကင်မျက်လုံး ကျင့်ကြံခြင်း မန္တန်များကို အသေးစိတ် ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

ဤထိုက်ဖိန်ကျမ်းမှာ သာမန်ကျမ်းစာတစ်အုပ်အလား ထင်မှတ်ရသော်လည်း အပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အကြောင်းအရာများမှာ အရာအားလုံး ပါဝင်လှပေသည်။

ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ မျက်မှောက်တွင် စာလုံး မြောက်မြားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ကျင့်ကြံခြင်း မန္တန်တစ်ခုတည်းတင် စာလုံးပေါင်း တစ်သိန်းခန့်မျှ ရှိနေခဲ့ပြီး အလွန်ပင် အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ဖတ်ရှုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီမှာ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

"တကယ်လို့ မူလကတည်းက အခြေခံ မရှိခဲ့ရင်... ဒီထိုက်ဖိန် ကျမ်းပေါ်က ကောင်းကင်မျက်လုံးအတတ်ကို တကယ်ပဲ နားလည်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

အခြားသူများသာ ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက ဤထိုက်ဖိန်ကျမ်း၏ ကျင့်စဉ်ကို အပေါ်ယံမျှသာ တတ်မြောက်နိုင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူကမူ အစောပိုင်းကတည်းက နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားခဲ့ပြီးမှ နှစ်ခုစလုံးကို ပေါင်းစပ် ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ကျင့်ကြံ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ...

သူ၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ နဖူးထက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော မြင်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် တောက်ပလှကာ...

နောက်တစ်ခဏ၌ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပွင့်လှစ်သွားခဲ့ရပြီး နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

မူလကထက် ပိုမို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိရုံမျှမက... ဤကောင်းကင်မျက်လုံးအတွင်း၌ နတ်ဘုရားဆန်းကြယ်အတတ် ပါဝင်နေခဲ့သဖြင့် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းအတွင်း၌ ထိုင်လျက် လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းထိုက်ဖိန်ကျမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နဖူးထက်တွင် ကောင်းကင်မျက်လုံးတစ်ခု ပွင့်လှစ်နေခဲ့ကာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဤမျက်လုံးမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ထိုကမ္ဘာကြီး၏ တာအိုတရားများကိုပါ ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

မာန်ဟွန်း ကမ္ဘာကြီးအတွင်း၌ သူ ရရှိခဲ့သော တာအိုတရား အပိုင်းအစမှာမူ... ပျက်စီးနေသော တာအိုတရားအတွင်း၌ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ ယခုလက်ရှိ ရှိနေသော ကန်ယွမ်ကမ္ဘာကြီး၏ တာအိုတရားကိုမူ ယခုအခါ လီယန်ချူ ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော အာရုံခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

"လူ့လောကရဲ့ တာအိုတရားမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေတာပဲ"

လီယန်ချူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် နက်နဲမြင့်မားလှသော အရာ မြောက်မြားစွာကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် အဓိကကျလှပေသည်။

သူသည် အကြည့်ကို မြို့ပြင်က တောင်တောကြီးများထံသို့ လှည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ... ဝေမြို့ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းမန္တန် မြောက်မြားစွာ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း ကမ္ဘာငယ် မြောက်မြားစွာ ချိတ်ဆက်နေခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

အချို့မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီး၊ အချို့မှာ ကျောက်ဆောင်များ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့ကာ၊ အချို့မှာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီး၊ အချို့မှာ သစ်ပင်အောက်တွင် ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် အလင်းလုံး မြောက်မြားစွာအလား ရှိနေခဲ့ကြပြီး ပိုးစုန်းကြူးများအလား ထင်မှတ်ရပေရာ... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။