အခန်း (၁၀၃၃-၁၀၃၆)

အခန်း ၁၀၃၃ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု

ကျို့ဝေ့ကျုံး၏ အသံတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏ ။

ရှဲ့ဖင်းကန်းလည်း နားမလည်တော့ပေ။ သူသည် ကျို့ဝေ့ကျုံးကို အရူးတစ်ယောက်ဟူ၍သာ ခံစားရသည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူသည်အသိစိတ်ကင်းမဲ့နေသောကြောင့် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စကားများ ပြောဆိုနေခြင်းသည် အကျိုးမရှိဟူ၍ ထင်မြင်မိ၏ ။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်း၏ အကူအညီဖြင့် ရှဲ့ချောင်သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာမလိုတော့ပေ။ သူမပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဆရာဖြစ်သူထံ သွားရောက်ဂါရဝပြုကာ ရိုကျိုးစွာဖြင့်ပြန်လာခဲ့ပြီး အနားယူခဲ့၏ ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှဲ့ချောင်သည် သူမ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများအားလုံးကို ဝယ်ယူပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

“ဒီနေ့ မင်းရောက်နေတုန်းအခိုက်အတန့်မှာ ကလေးတွေကို စုဝေးစေပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်” လီရှီးယန်သည် သူ၏ တပည့်‌တော်လေး မုန့်ကျားပေါင်မှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အလွန်အလုပ်များနေပြီး နားချိန်မရှိကြောင်း အိမ်ရှေ့မင်းသားထံမှ သိရှိရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ နာကျင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခွင့်အရေးကိုယူ၍ သူမကို အနည်းငယ် အနားယူစေလိုခဲ့သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရှဲ့ချောင်တွင်လည်း သူမ၏ဆရာကို ပြောစရာစကားများ ရှိနေ၏ ။

ထိုအချိန်က စောသေးသဖြင့် သူမ၏ ဆရာတူမောင်လေးများ မရောက်သေးပေ။ “ဆရာမှန်ပါတယ်၊ ဆရာတူ‌မောင်လေးရှောင်းက တပည့်နှစ်ယောက် လက်ခံထားတာ နှစ်ယောက်စလုံးက... မဆိုးပါဘူး။ သူတို့ကို ပိုပြီး သင်ကြားပေးသင့်တယ်၊ သူတို့ရဲ့ဆရာတွေကို အသိအမှတ်ပြုသင့်တယ်” ရှဲ့ချောင်သည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏ ။

လီရှီးယန်သည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး သက်ကြီးဝါကြီးတစ်‌ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်။ “မင်းရဲ့ မောင်လေးက ဆိုးသွမ်းတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ဒီကိုရောက်နေစဉ်အတွင်း တခြားသူတွေဆီကနေ အနည်းငယ်တော့ ကြားမိတယ်။ အဲဒီကလေးက ဆိုးသွမ်းပြီး အသိဉာဏ်မဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူ့ကို ဂရုစိုက်ရတာ ဒီလောက်ခက်ခဲနေတာကို ဘာလို့ မင်းရဲ့ ဆရာတူမောင်လေးရှောင်းကို ပေးခဲ့တာလဲ။ သူက အရမ်း ရှေးရိုးစွဲတာ။ ဆရာနဲ့ တပည့်က သဘောထားမတိုက်ဆိုင်မှာကို ငါစိုးရိမ်မိတယ်”

ရှဲ့ချောင်၏ ကျန်းမာရေးမကောင်းကြောင်းကိုလည်း သူသိ၏။ထို့ကြောင့် သူမသည် တပည့်လက်ခံရန် မသင့်တော်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ငယ်ရွယ်သေးသည်။ နောင်တွင် ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပါက တပည့်အနည်းငယ် ထပ်မံလက်ခံရန် နောက်မကျသေးပေ။

လီရှီးယန်သည် ရှဲ့ချောင်အား မျက်နှာသာပေးထားပြီး ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်ကို လူဆိုးသူခိုးလေး ဟူ၍ မပြောခဲ့ပေ။

သူကြားခဲ့ဖူးသော ကောလာဟလများသည် သူပြောခဲ့သည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် လူသိအများဆုံး ကောလာဟလမှာ ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်ဟူသော ဤကလေးသည်... ကာမကိစ္စကို လွန်စွာနှစ်သက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် သာမန်ကာမကို နှစ်သက်သူဖြစ်ပါက နားလည်နိုင်သော်လည်း ဤလူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ဆောင်ကြာမြိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ပြည့်တန်ဆာခေါင်းကပင် မောင်းထုတ်ခဲ့သည်ဟူ၍ ဆိုကြသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ကိစ္စရပ်မဟုတ်သဖြင့် သူသည် ဘယ်တော့မှ မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“သက်ပြင်းချမိ၏။ ရှောင်းယွိရုန်လက်ခံထားတဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ကို ငါစိတ်တိုင်းမကျဘူး” လီရှီးယန်က ညီးညူလိုက်၏ ။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို နှစ်ယောက်စလုံးကို ငါလက်ခံလိုက်ပြီ။ သူတို့က ကြီးမားတဲ့အမှားတစ်ခုခု မလုပ်မိရင်တော့ ဂိုဏ်းကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ မကောင်းဘူး”

“နှစ်ယောက်စလုံး အမှားတွေလုပ်ခဲ့ကြတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ နောင်တရရင် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ ဆရာ” ရှဲ့ချောင်သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြော၏ ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏‌ မောင်လေးကို ရှောင်းယွိရုန်၏ တပည့်ဖြစ်လာစေရန် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်းယွိရုန်တွင် တပည့်နှစ်ယောက်ရှိသည်။ အကြီးဆုံးတပည့်မှာ ချူကျန်း ဖြစ်၏ ။

သူသည် ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်က ကျောက်စိမ်းဖြူကို ပျောက်ဆုံးခဲ့ပြီး ချူကျန်းက ၎င်းကို ရယူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကံကြမ္မာကစီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ချူကျန်းသည် ကျောက်စိမ်းဖြူကို ရယူခဲ့ပုံမှာ မလျော်ကန်ပေ။ ရှောင်းယွိရုန်သည် သူ၏ဆရာကို လေးစားသူဖြစ်ပြီး ဓမ္မစာပေကိုလည်း လေးစားသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို သူ၏ဆရာအား ရှင်းပြလိမ့်မည်မှာ သေချာ၏ ။

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် ကျောက်စိမ်းကို ပျောက်ဆုံးခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ချူကျန်းက ကျောက်စိမ်းကို ရယူခဲ့သည်ဖြစ်စေ သူ၏ဆရာက သဘောကျမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူ၏ဆရာကို ပြောရန်မလိုပေ၊ရှောင်းယွိရုန်သည် ဤတပည့်နှစ်ယောက်ကို လက်ခံရန် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

“ဒါလည်း ဆရာနဲ့ ဆရာတူမောင်လေးက ကျွန်မကို ချစ်လို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့မောင်လေးက တပည့်ဖြစ်ဖို့နေနေသာသာ ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ်တောင် ရဖို့ခက်လိမ့်မယ်” ရှဲ့ချောင်သည် သူမ၏ဆရာ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အမြန်ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်၏။ သူမသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ပြော

လိုက်၏။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

“တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံတာပဲရှိတာပါ။ မင်းရဲ့ မောင်လေးက အနေခက်မှာမဟုတ်ပါဘူး” လီရှီးယန်၏လေသံ ချက်ချင်းပြောင်းသွား၏။ “မင်းဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့တာ ကံကောင်းလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ့မှာ မြေးတပည့်တွေတောင် ရှိဦးမှာမဟုတ်ဘူး။ တခြားကလေးဆိုးလေးတွေက သူတို့ကိုယ်တိုင် တိုးတက်ဖို့ကိုပဲ စဉ်းစားကြပြီး လူငယ်မျိုးဆက်‌တွေကို ဘယ်လိုသင်ကြားရမလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ သူတို့အားလုံးက ကိုယ်ကျိုးရှာကြတယ်။ ကောင်းတဲ့လူတွေ မဟုတ်ကြဘူး”

ရှဲ့ချောင်သည် သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

အမှန်တော့ သူမသည် ဆရာ့ကို သတင်းသွားပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါပေ…

••••

အခန်း ၁၀၃၄ - ဝါရင့်အကြီးအကဲ

လီရှီးယန်သည် ရှဲ့ချောင် သူမကိုယ်သူမ အပြစ်တင်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မူလကတည်းကပင် သနားစရာကောင်းသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေးမကောင်းခြင်းကပင် သူမအတွက် ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမထိုကဲ့သို့ သေးနုပ်‌သောကိစ္စကို မည်သို့သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

“သူတို့က မြေးတပည့်နှစ်ယောက်ပါပဲ။ လက်ခံပါတယ်။ ပြဿနာရှိရင် သေချာသင်ပေးရမှာပေါ့။ သေချာမသင်နိုင်ရင်တော့ မင်းရဲ့ဆရာတူမောင်လေးက အသုံးမကျလို့ပဲ။ သူ့ကိုပါ အပြစ်ပေးရမယ်” လီရှီးယန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ သင်ယူချင်စိတ်ပြင်းပြတဲ့ တော်တဲ့ကလေးတွေပဲရှိရင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ဂိုဏ်းကို သိက္ခာကျအောင် လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့နာမည်က ပိုပိုပြီး ကျော်ကြားလာမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ကို ကြောင်သူတော်တစ်ယောက်လို ဖြစ်စေတယ်။ ဆိုရိုးစကားလိုပဲ၊ သင်ကြားရာမှာ ခွဲခြားမှုမရှိဘူး။ ဘယ်လိုကလေးမျိုးမဆို ငါတို့ဂိုဏ်းကိုရောက်လာပြီး လူတော်တွေဖြစ်သွားကြမယ်ဆိုရင် ဒါက ငါနဲ့ မင်းရဲ့ဆရာတူ‌မောင်လေးတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုပဲ”

“သူတို့အားလုံးက ကလေးငယ်လေးတွေပဲ။ သူတို့ရဲ့ စရိုက်က ပုံသေဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုတော့ ပြောင်းလဲနိုင်ပါသေးတယ်။ သူတို့ကို လက်ခံတာကောင်းပါတယ်” လီရှီးယန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ဆရာက ခွင့်လွှတ်နားလည်တတ်တာပဲ” ရှဲ့ချောင်သည် ချက်ချင်း ချီးမွမ်းလိုက်၏။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှဲ့ချောင်သည် ပဟေဠိဆန်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဆရာ၊ ကျွန်မ မကြာသေးခင်က ဘယ်သူ့ကို မြင်ခဲ့လဲ ဆရာသိလား”

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး လီရှီးယန်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့။ “အသက်ရှင်နေသေးတဲ့သူလား ဒါမှမဟုတ် သေသွားပြီလား”

“သေသွားပြီ” ရှဲ့ချောင်သည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်၏ ။

“မင်းကို ဒီလောက်ပျော်ရွှင်စေပြီး ငါ့ရှေ့မှာ အထူးလာကြွားတာဆိုတော့ သေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီလူရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ကြီးမားနိုင်ပေမယ့် လက်ရှိမင်းဆက်ကလား ဒါမှမဟုတ် အရင်မင်းဆက်ကလားတော့ မသိဘူး…” လီရှီးယန်သည် ခန့်မှန်းမရဖြစ်နေ၏။

အသက်ရှင်နေသေးသောလူ ဖြစ်ပါက လက်ရှိမင်းဆက်တွင် နာမည်ကြီးပညာရှင်များ သိပ်မရှိ‌တော့ပေ။ သူ ဆက်၍ ခန့်မှန်းနိုင်သေး၏။

သို့သော် သေသွားသောလူဆိုလျှင် နယ်ပယ်အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။ ရှဲ့ချောင်သည် သူ့ကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြအောင် ဆွဲမထားတော့ပေ။ “မကြာသေးခင်က ကျွန်မ အရင်မင်းဆက်က ပိုင်လိသားစုရဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေ အများကြီးကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့တွေက

အများကြီးရှိပြီး အကျော်ကြားဆုံးသူတွေလည်း ဒီမှာရှိတယ်။ အရေးအကြီးဆုံးတစ်ခုကတော့ ပိုင်လိမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ကျိပိုင်လိပဲ။ သူနဲ့ ကျွန်မ အများကြီး စကားပြောခဲ့ရတယ်”

ရှဲ့ချောင် စကားပြောပြီးသောအခါ လီရှီးယန်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်များ တုန်ယင်သွားသည်။ “ဘယ်သူ…”

“ကျိပိုင်လိ” ရှဲ့ချောင်သည် သူမ ဆရာ၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် အလွန်ကျေနပ်နေလေသည်။

သူမ ဆရာ၏ အရည်အချင်းသည် ကျိပိုင်လိထက် မနိမ့်ကျနိုင်သော်လည်း ခေတ်ကာလသည် ကွာခြား၏။ ကျိပိုင်လိသည် ဝါရင့်အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျိပိုင်လိ၏ “ကိုယ်စားပြုလက်ရာ” သည် မင်းဆက်ပြောင်းလဲရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်၏ ။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာ၏။

“တကယ်ပဲ အဲဒီဝါရင့်အကြီးအကဲလား” လီရှီးယန်သည် မျှော်လင့်တောင့်တမှုများဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီမြန်းသွားကာ လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏ ။ “သူက ကောလာဟလတွေလိုပဲ တကယ်ကိုပဲ အစွမ်းထက်သလား”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ မကြာသေးခင်က တခြားကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေလို့ သူ့နဲ့ စာ‌ရေးတာနဲ့ကဗျာအ‌ကြောင်း မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို သင်ပေးဖို့ အချိန်ယူမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့အတွက် တပည့်တစ်ချို့ ရွေးချယ်ပေးပြီး လမ်းညွှန်မှုတွေပေးနိုင်အောင် ကျွန်မ ကူညီဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ် ” ရှဲ့ချောင် ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ငါက အသက်ကြီးပြီ၊ ခွန်အားမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ မင်းတို့ တပည့်အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးကို ငါတွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား သင့်မြတ်ရင် သူက လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တယ်။ သူက တပည့်လက်ခံချင်တယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့လိုချင်သလောက် လက်ခံလို့ရတယ်”

သို့သော် ပိုင်လိမိသားစုဝင်အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြလေပြီ။

သူတို့သည် ပိုင်လိမိသားစုအမည်ဖြင့် တပည့်လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ “ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကျန်းမာရေးက မကောင်းဘူး၊ မင်း ငါ့လောက်အင်အားမရှိမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်” လီရှီးယန်သည် အနည်းငယ် ပူပန်နေခဲ့၏။

“ဒီကိစ္စက အလျင်စလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး” ရှဲ့ချောင်သည် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ “နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ ပိုင်လိအကြီးအကဲမှာ တပည့်လက်ခံတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်တွေ ရှိနိုင်တယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ပါမယ်”

ပိုင်လိမိသားစုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ယခင်က မိတ်ဆွေကောင်းများ ရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုင်လိသားစုနှင့် မည်သို့ပင် မပက်သက်တော့ဘူးဆိုလျှင်

တောင် ယခင်က ခင်မင်ရင်းနှီးမှုသည် ရှိနေသေး၏။ ပိုင်လိသားစုတွင် သူတို့ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်များနှင့် စီစဉ်မှုများ ရှိနှင့်ပြီးသားလည်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏ ။

••••

အခန်း ၁၀၃၅ ဘုန်းကြီးကျောင်းတိုက်

ရှဲ့ချောင်သည် တပည့်များ လက်မခံလိုခဲ့ပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် ပင်ပန်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူတစ်ပါးထံမှ လမ်းညွှန်မှု ရယူပြီးနောက် မည်သည့်အရာမျှ ပြန်လည်မပေးနိုင်ခြင်းသည် ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် ပိုင်လိမိသားစုသည် အမွေအနှစ်များကို ဂရုစိုက်ပါက၊ သူမသာ အကျိုးခံစားခွင့်များကို တန်ဖိုးမထားဘဲ အမွေအနှစ် ဆက်ခံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပါက ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိတွင် လီရှီးယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး ပိုင်လိမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာများစွာကို သူမအား မေးမြန်းနေ၏ ။

သူမသည် ပိုင်လိမိသားစုမှ ချရေးခိုင်းသည့် အရာများကို ကူးယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရပြီးနောက် သူသည် ဂိုဒေါင်သို့သွားကာ အရည်အသွေးကောင်းသည့် စက္ကူများနှင့် မှင်များကို ယူလာခဲ့သည်။ သူ၏ ပစ္စည်းကောင်းများအားလုံးကို သူမအား ပေးလိုက်လေ၏ ။

အခြားတပည့်များ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆရာသည် ဆရာတူအစ်မကို မျက်နှာသာပိုပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

ဆရာတူအစ်မ ရှဲ့ချောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသောခံစားချက်များဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ယခုအချိန်အထိ ရှောင်းယွိရုန်နှင့် အခြားသူများသည် ဆရာတူအစ်မ၏ အရည်အချင်းများကို မသိကြသေးပေ။အတတ်ပညာလေးမျိုးတွင် သူမကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသည့်အပြင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအရာများကို စွဲလမ်းခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် တာအိုပညာရပ်ကျွမ်းကျင်မှုများကိုသာ စွဲလမ်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ ပိုမို၍ပင် တွေးမရနိုင်ဖြစ်နေကြ၏…။

ဆရာသည် သူမကို ဤမျှလောက် မျက်နှာသာပေးလာစေရန် ဆရာတူအစ်မသည် မည်သို့ ထူးကဲ‌သောအရည်အချင်းများဖြင့် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။

“ယွိရုန်၊ မင်းရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ကို ဒီနေ့ ငါ့ဆီခေါ်လာခဲ့” လီရှီးယန် မမေ့မလျော့ ပြောကြားခဲ့၏။

ရှောင်းယွိရုန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရင်ထဲတင်းကျပ်သွားပြီး စတင် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့၏။ “ဟုတ်ကဲ့၊ အခုပဲ သူတို့ကို လာခိုင်းပါ့မယ်”

“အဌဂံခြံဝန်းကို သွားပါ။ ငါ သူတို့ကို စမ်းသပ်မယ်” လီရှီးယန် စီမံခဲ့၏။

ရှောင်းယွိရုန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အဌဂံခြံဝန်းသည် မြို့တော်ရှိ ပညာရှင်များ အနှစ်သက်ဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အတွင်းပိုင်း ရှုခင်းများသည် အံ့မခန်းပင်ဖြစ်၏။ ကဗျာရွတ်ဆိုရန်နှင့် စာရေးရန်အတွက် သင့်လျော်သကဲ့သို့ စောင်းတီးရန်နှင့် ပုလွေမှုတ်ရန်လည်း သင့်လျော်၏။

ခြံဝန်းအတွင်း၌ ပန်းများ၊ ငှက်များ၊ ငါးများနှင့် လိပ်ပြာများစွာလည်း ရှိသည်။ ဖန်လုံအိမ်လည်း ရှိ၏။

အေးခဲသော ဆောင်းရာသီတွင်ပင် နွေဦးနှင့် နွေရာသီ ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အရှားပါးဆုံး မြင်ကွင်းပင်ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုနေရာသို့ သွားသည့် ပညာရှင်အများစုသည် အမြဲတစေ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ခြံဝန်းအတွင်း၌ ဆရာများ လွန်စွာများပြားလှ၏။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် မတော်တဆ တိုက်မိပြီး ကဗျာပြိုင်ပွဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြင်ဆင်မှုမရှိသူများသည် သွားဝံ့ခြင်း မရှိကြပေ။

၎င်းသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်နာမည်ရအောင်လုပ်ရန် နေရာကောင်းလည်း ဖြစ်၏။

လီရှီးယန်သည် သူပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်၏။

ရှောင်းယွိရုန်သည် ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဆရာနှင့် တပည့်များသည် ပုံမှန်အတိုင်း မနက်စာ စားပြီးနောက် အတူတကွ သွားခဲ့ကြ၏။

ရှဲ့ချောင်သည် မြို့တော်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အဌဂံခြံဝန်းသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသေးပေ။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် မည်သည်တို့ရှိသည်ကို ကြည့်ချင်မိ၏ ။

သို့သော်လည်း လီရှီးယန် လာမည်ဟူသော သတင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့ချောင် ဝင်သွားသောအခါ အဌဂံခြံဝန်းအပြင်ဘက်တွင် အတော်လေး စည်ကားနေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့၏ ။

သခင်လေးများနှင့် သခင်မလေးများ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိသားစုများမှ ကလေးများအပြင် ပြည့်တန်ဆာများနှင့် မိန်းကလေးအချို့လည်း ရှိ၏။ သူတို့သည် ပုံမှန်အတိုင်း ဝင်ထွက်သွားလာနေကြ၏ ။

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် သူ၏မြင်းကို စီးနင်းပြီး အဌဂံခြံဝန်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ပတ်ပတ်လည်သို့ ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏ “ချူကျန်း ဟိုလူကိုကြည့်စမ်း။ သူမက ပြည့်တန်ဆာ မဟုတ်လား။ သူမက အရမ်းလှတာပဲ”

ချူကျန်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျဲဖင်းဟွား၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ “တိုးတိုးပြောပါ။ဆရာကြီး ဒီမှာ ရောက်နေတယ်”

“သူ ရောက်နေရင်လည်း ရောက်တယ်ပေါ့။ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ပြည့်တန်ဆာကို ကြည့်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တခြားသူတွေ ကြည့်လို့ရရင် ငါက ဘာလို့ ကြည့်လို့မရတာလဲ။ ပြည့်တန်ဆာကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ကို ဂိုဏ်းကနေ မောင်းထုတ်လို့ရနိုင်မှာမလို့လား။ သူတို့က

ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အမြင်ကျဉ်းရတာလဲ” ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် ရဲရင့်‌သော အမူအရာဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။

သူသည် ထူးကဲ‌ပေါ်လွင်ဆုံး ဖြစ်သည်ဟူ၍ ခံစားခဲ့ရ၏ ။

မကြာသေးမီက သူသည် အိပ်ရေးပျက် အစားပျက်၍ အလွန်အလေးအနက်ထားကာ သင်ယူရေးသားခဲ့ပြီး များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ပြည့်တန်ဆာများကို ကြည့်ခြင်းသည် သူ၏ ပညာသင်ကြားမှုကို ညံ့ဖျင်းစေလိမ့်မည် မဟုတ်သဖြင့် သူ့ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ချူကျန်း၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေခဲ့၏။ “မင်း ဒီလိုလုပ်တာ မကောင်းဘူး။ ဆရာကြီး၊ ဆရာနဲ့ တခြား‌သောသိုင်းဆရာကြီး တွေကို ကြည့်ပါဦး။ သူတို့က အေးအေးဆေးဆေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အလှအပကိုလည်း မနှစ်သက်ကြဘူး။ မင်း ဒီလိုမျိုး အော်နေတာ မသင့်တော်ဘူး”

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်၏ စိတ်နှလုံးသည် အနည်းငယ် မှိုင်တွေသွား၏။

မှန်ပေ၏။ သိုင်းဆရာကြီးများသည်… လောကီရသခံစားတတ်သောသူများ ဖြစ်ဟန်မပေါ်ပေ။

သူတို့သည် အသက်ကြီးသော ဘုန်း‌တော်ကြီးတစ်စုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူသည် သူတို့၏ဘုန်းကြီးကျောင်းတိုက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပါက နောင်အနာဂတ်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ် ရှိ၏။ လွန်စွာ သနားစရာကောင်းလှပေသည်။

•••••

အခန်း ၁၀၃၆: ဒုက္ခိတတစ်ဦးသည် လူပုလေးတစ်ဦးကို ပြက်ရယ်ပြုနိုင်မည်လော

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွား၏ ။

လှည်းထဲတွင် ရှောင်းယွိရုန်၏ ခေါင်းမှာ လှည်းအောက်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤအသုံးမကျသော တပည့်ကြောင့် သူသည် ရှက်လွန်း၍ သေမတတ်ပင်ဖြစ်မိ၏ ။

လှည်းမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး အတွင်းပိုင်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှ၏ ။ စန်းယောင်တစ်ယောက်တည်းသာ အပြင်ဘက်တွင် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနေသည်ပြီး ကျန်တပည့်များအားလုံး အထဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ရှောင်းယွိရုန်သည် မည်သည့်အရာမှ မပြောရဲခဲ့ပေ။

ရှဲ့ချောင်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင်၊ သို့သော် သူမသည် အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့၏။ သူမသည် ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်၏ “ဆရာ၊ ဆရာ့မြေးတပည့်ကို ကြည့်ပါဦး။ သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိပြီး တော်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ”

ရှောင်းယွိရုန် မျက်လုံးပြူးကာ သူ၏ ဆရာတူအစ်မကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်၏ ။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ပြုံးလိုက်၏။ “ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ထင်မြင်ချက်မျိုးကို ဆရာတူအစ်မပဲ ပြောနိုင်တာ”

သူမသည် သူမ၏ မောင်လေးအတွက် ပေါ်ပေါ်တင်တင် ရပ်တည်ပြောဆိုပေးရန် ရှက်ကြောက်စိတ်မရှိပေ။ကျန်းကျင်လု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးနေ၏ ။ “ဆရာတူအစ်မက ဒီလိုကလေးမျိုးကို ကြိုက်တာကိုး…”

သူမသည် သူ့ကို အမြဲစိတ်ဆိုးနေသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

သူသည် သတ္တိမရှိသူဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရခြင်းပင်ဖြစ်၏ ။

“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတာက ဒီကလေးရဲ့ ကောင်းတဲ့အချက် နည်းနည်းလေးထဲက တစ်ခုပါ။ ရှန်းအာမှာ အတွေးအမြင်ကောင်းတွေရှိတယ်။ ဒီလိုကလေးဆီကနေတောင် ကောင်းတဲ့အရာတွေကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်” လီရှီးယန်သည် မည်သည့် ထောက်ခံချက်မျှမပေးဘဲ ဝေဖန်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကျန်တပည့်များ၏ မျက်နှာများတွင် ရွံရှာသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ သူသည် ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ဒီလိုဘက်လိုက်တာ မကောင်းဘူး။ ဒီနေ့ မင်းတို့ဒီမှာ ရှိနေတဲ့အတွက် မင်းတို့ကို အိမ်စာနည်းနည်းပေးမယ်။ မင်းတို့အားလုံးမှာ တပည့်တွေရှိတယ် မဟုတ်လဲ တပည့်တွေ လက်ခံဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ မင်းတို့လည်း ကိုယ့်လက်အောက်က လူငယ်လေးတွေရဲ့ စရိုက်နဲ့ ထူးခြားတဲ့အချက်တွေကို ကြည့်တတ်အောင် သင်ယူသင့်တယ်”

“ဆရာဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့ကို… ဆရာတူတူလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကောင်းတဲ့အချက်တွေကို ရှာ

ခိုင်းတာလား” ကျန်းကျင်လု အံ့သြသွား၏။

“ဟုတ်တယ်” လီရှီးယန်သည် တပည့်များကို ကောင်းတဲ့စကားတွေ ပိုမိုပြောလျှင် သူသည် ကလေးနှစ်ယောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေ‌သောအရည်အချင်းများ ရှိသည်ကို ခံစားရနိုင်သည်၊ သူနားထောင်လေလေ သူတို့ကို အကဲဖြတ်သောအခါ ပိုကောင်းလာလေလေပင်ဖြစ်သည်ကို ခံစားရ၏ ။

“ဒါက အရမ်းမလွယ်ဘူးလား…” ကျန်းကျင်လုသည် အမှန်ပင် စိတ်ပျက်နေ၏ ။

ချူကျန်းသည် အဆင်ပြေ၏။ သူသည် စက္ကူရုပ်လေးကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။ သူ ဂိုဏ်းထဲဝင်လာသောပုံစံသည် အနည်းငယ် မလျော်ကန်သော်လည်း လူကောင်းတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်၏ ။ သို့သော် ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည်တော့…

“ဆရာတူ‌မောင်လေး၊ မင်းက တပည့်ခံတုန်းပဲရှိ‌ပါ‌သေးတယ်။ ဒုက္ခိတတစ်ဦ်းက လူပု‌လေးတစ်ဦးကို ပြက်ရယ်ပြုနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လား” ရှဲ့ချောင်သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာကြည့်လိုက်၏ ။

ကျန်းကျင်လုသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ နာကြည်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်၏ “ကောင်းပါပြီ”

“ငါ မင်းကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ ဆရာတူမောင်လေးကျန်း၊ မင်းက တကယ်ကို စိတ်သ‌ဘောထားသေးသိမ်တာပဲ” ရှဲ့ချောင်သည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် လိမ်ပြောလိုက်၏။ “ဟောဒီကရှဲ့ဖင်းဟွိုက်ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး။ သူက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူတော်လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ သူက သူ့အဖေနဲ့အစ်ကိုလို လူဆိုးသူခိုးမျိုးရိုးကနေ မွေးဖွားလာတာ။ အခု သူက တကယ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာနေပြီး တိုးတက်လာပြီ။ ဒါက သာမန်ကျောင်းသား‌တွေနဲ့မတူဘဲ ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲတယ်မဟုတ်လား”

ကျန်းကျင်လုသည် အမှန်တကယ် လက်မခံချင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် ဆောင်ကြာမြိုင်သို့ သွား‌ရောက်ပျော်ပါးခဲ့ကြောင်း ပြောကြသည်။

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် သူ၏သူခိုးဓားမြအရှိန်အဝါကို သုံး၍ အသက်ရွယ်တူကလေးများကို ခြောက်လှန့်ခဲ့သည်ဟူ၍ ပြောကြ၏…

ယခုထိပင် ဤကလေးသည် ကျောင်းဆောင်တွင် ဆိုးသွမ်းနေတုန်းပင်ဖြစ်၏။ တခြားသူများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်လျှင် သူသည် ချက်ချင်းပင် ရန်ပြုနိုင်သည်…

ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိသော၊ အသိဉာဏ်မရှိသော မာနကြီးသော ထိုသူသည် သူပင်ဖြစ်၏ ။

သူ၏အစ်မအရင်းသည် နောင်တွင် မင်းသား၏ကြင်ရာတော်ဖြစ်လာမည့်သူဖြစ်ပြီး သူ့ဆရာသည် ရှောင်းယွိရုန်ဖြစ်သောကြောင့် ဤကလေးသည် အလွန်အမင်း ဝါကြွားခဲ့၏။

ရှဲ့ချောင်လည်း သူမ၏ မောင်လေးသည် အနည်းငယ် မိုက်မဲကြောင်း သိ၏။ သို့သော် သူ အမှားလုပ်

ပါက အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူမက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် တန်ရာတန်ကြေးကို ပြန်ပေးရသည် ။

ယခုလို မောင်လေးမျိုး ရှိသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်း လက်မလျော့နိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သင်ပေးရပေမည်။

မကြာသေးမီကပင် သူသည် ယခင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာခဲ့သည်…

“ဆရာတူအစ်မက ဒီလောက်တောင် ချီးကျူးတာဆိုတော့ သေချာကြည့်ရအောင်။ ဒီကလေးမှာ ကျွန်တော်တို့ ချီးကျူးစရာတစ်ခုခု တကယ်လည်းရှိချင်ရှိမှာပါ” ကျန်းကျင်လုသည် သက်ပြင်းချကာ သူ သေချာစောင့်ကြည့်ရမည်ကို တွေးလိုက်၏။

ရှောင်းယွိရုန်မှာ ဖိအားပိုများလာ၏ ။

သူ့တပည့်က မည်သို့သောလူမျိုးဖြစ်သည်ကို သူ အဘယ်ကြောင့်မသိ၍ နေမည်နည်း။

သူသည် အမှန်တွင် လိမ္မာ‌သောတပည့် မဟုတ်ပေ…

•••••