အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅)

လင်းယန်သည် မူလက သိန်းငှက်မင်း၏ အသိုက်သည် ရွှေလင်းယုန်ရှိရာ သစ်ပင်ထက်၌ အတူတကွ ဆောက်လုပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရွှေလင်းယုန်နှင့် သိန်းငှက်မင်းတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတည့်ကြသဖြင့် ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင် ရန်ဖြစ်ကြသည်အား တားဆီးနိုင်ရန်အလို့ငှာ ထိုအကြံအစည်ကို ယာယီအားဖြင့် စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

သို့သော် သိန်းငှက်မင်းအတွက် နေရာထိုင်ခင်း ဖန်တီးပေးရန် ကိစ္စ ခေါင်းခဲစရာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

ကြက်မွေးသကဲ့သို့ ခြံဝင်းထဲ၌ ကြက်ခြံတစ်ခု ဆောက်ပေးထား၍လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ လင်းယုန်တို့၏ သဘာဝနေထိုင်မှု ဓလေ့စရိုက်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီမှု မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လင်းယန်သည် ဆောင်းဦးလေပြေ၏ အေးမြမှုကို ခံစားရင်း၊ သိန်းငှက်မင်း၏ အတောင်ပံများမှ ထွက်ပေါ်နေသော သားရဲနံ့သက်သက်ကို ရနေစဉ် စိတ်ထဲမှ အနာဂတ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကြီး တည်ထောင်လိုသည့် အကြီးမားဆုံးသော ရည်မှန်းချက်အား ပြန်တွေးတောမိကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် တိုးတိုးသာသာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ဒီဥနှစ်လုံး ခြံထဲမှာပဲ နောက်ထပ်နှစ်ရက်လောက် သည်းခံပြီး အိပ်လိုက်ပါဦး၊ ငါ အနီးအနားမှာ သင့်တော်မယ့် သစ်ပင်ရှိမရှိ လိုက်ကြည့်ပြီး မင်းအတွက် အသိုက်အသစ်တစ်ခု ဆောက်ပေးမယ်”

သိန်းငှက်မသည် ဤအစီအစဉ်အား လုံးဝ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်သည့်အပြင် မိမိ၏ ဥနှစ်လုံးကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသည်။

“သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ ငါးကန်ထဲမှာ တောဘဲအုပ်တစ်အုပ် ရောက်နေသလိုပဲဗျ”

ရန်အာဟူသည် ငါးစာကျွေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လင်းယန်အား အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။

“ဘာတောဘဲလဲ၊ ငါးကန်က အနီးနားက မြစ်နဲ့ တော်တော်ဝေးတာပဲ၊ တောဘဲတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာမှာလဲ”

ကျေးလက်တောရွာတွင် တောဘဲများ တွေ့ရသည်မှာ ဆန်းကြယ်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကြသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။

လင်းယန် နီးနီးကပ်ကပ် သွားရောက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကန်ရေပြင်ထက်တွင် ကူးခတ်နေကြသော ဘဲခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့်မှာ ရိုးရိုးတောဘဲများ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံတော်အဆင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသော ရှားပါးသတ္တဝါ ဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲများ ဖြစ်နေသည်အား သတိပြုမိလိုက်သည်။

စိုစွတ်သော ရေငွေ့များနှင့် ကန်ဘေးရှိ မြက်ခင်းနံ့များ ကြားတွင် ထိုဘဲငယ်များ၏ တလက်လက်တောက်ပနေသော အမွေးအတောင်များ မြင်တွေ့ရသဖြင့် လင်းယန် အံ့အားသင့်သွား၏။

ဤသတ္တဝါများ သည်နေရာသို့ ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြသနည်း။

ဤဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲများ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်ကို ရန်အာဟူ မဝေခွဲနိုင်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူဌေးကလည်း ဒီအချိန်မှဦ ဝါဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီ ဘယ်မှာသွားရှာရမှာလဲ၊ အခုက ဂွမ်းကုတ်ဝတ်ရမယ့် ရာသီလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး”

လင်းယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ပြင်းပြင်းချလိုက်ရင်း ဆို၏။

“ငါပြောနေတာ ငါးကန်ထဲက ဘဲတွေကို ပြောတာ၊ အဲဒါတွေကို ဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲလို့ ခေါ်တယ်၊ ရေဘဲအသေးစားလေးတွေပဲ၊ ဒါက ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ငှက်မျိုးစိတ်လည်း ဖြစ်တယ်”

ရန်အာဟူသည် ဤစကားကြားလိုက်ရအခါ လန့်ဖျတ်သွားကာ မေးတော့သည်။

“သူဌေး... ဒီတောဘဲတွေလည်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ သတ္တဝါတွေလို့ ပြောတာလား၊ သူဌေး သေချာလို့လား၊ မှားမနေဘူးလား၊ ကြည့်ရတာ ရိုးရိုးတောဘဲတစ်ကောင်လိုပါပဲ”

သူသည် မည်သည့်ထူးခြားမှုကိုမျှ တကယ် မမြင်မိပေ။

သို့သော် လင်းယန်သည် မိမိ အမြင်မမှားကြောင်း အသေအချာ ယုံကြည်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာသေးမီက နိုင်ငံတော်အဆင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသော ငှက်များနှင့်ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတရဖွယ် ရုပ်သံဗီဒီယိုတစ်ခုကို ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးရာ ထိုဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲများ၏ ဦးခေါင်းတွင် နက်မှောင်သော လည်ပင်းကွင်းစွပ်ပါရှိ၍ ကျောပြင်မှာ အစိမ်းရင့်ရောင်ရှိကာ ညိုမှောင်သော အတောင်ပံ အမွေးအောက်ခြေများ အလယ်တွင် အဖြူရောင် အမှတ်အသားများစွာ ထင်ဟပ်နေတတ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ တစ်ထေရာတည်း တူညီနေသည်။

မကြာမီအချိန်၌ လင်းယန်သည် ထိုဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲများ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာကြောင်း ရှာတွေ့သွားတော့သည်။

သိန်းငှက်မင်းသည် မည်သည့်အချိန် ပျံသန်းသွားသည်မသိ၊ ယခုအခါ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၍ ၎င်း၏ခြေသည်းများကြားတွင် အသက်လုရုန်းကန်နေရသော ဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲတစ်ကောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုငှက်သည် ကန်ရေပြင်အထက် လူတစ်ရပ်ခန့်အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သိန်းငှက်မင်းသည် ဖမ်းဆီးလာသော ဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲအား ကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

တရားခံမှာ ဤသတ္တဝါ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန် ရိုးအီနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ထိုစဉ် ရွှေလင်းယုန်ငှက်သည် မိမိအား ဤနည်းအတိုင်း လက်ဆောင်များ လာရောက်ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရမိသည်။

ဤလက်ဆောင်မွန်မှာ လွန်စွာ ရက်ရောလွန်းလှသည်။

သိန်းငှက်မင်းသည် လင်းယန်၏ အနီးသို့ ပျံသန်းလာကာ ချီးမွမ်းစကားကို လိုလား တောင့်တနေသည့်ဟန်ဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လင်းယန်သည် ပြောစရာ စကားလုံး ပျောက်ရှနေတော့၏။

“ဒီဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲတွေကို မင်းပဲ အကုန်ဖမ်းလာတာလား”

သိန်းငှက်မင်းသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လျက် အော်မြည်လိုက်သည်။

“ချိဗ်... ချိဗ်”

သားကောင်အချို့မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုကြောင်း ပြသနေ၏။

လင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားသည်။

ဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲများသည် အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြရာ ဤဘဲအုပ်စုသည် ရေပြင်ကျယ်ထက်၌ ပျော်ရွှင်စွာ ကူးခတ်နေစဉ် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရမှန်း သိကြမည်မဟုတ်ပေ။

“တော်စမ်း၊ တော်စမ်း၊ နောက်ထပ် သွားမဖမ်းနဲ့တော့၊ မင်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်မှုကို ငါမလိုချင်ဘူး၊ မင်းတို့လင်မယား နှစ်ကောင်စလုံး အဆင်ပြေပြေနေပေးဖို့ကသာ အားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်”

သူသည် ဤကောင်စုတ်လေးသည် မိမိ၏ မယားနှင့် သားသမီးများကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် မိမိအား လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးအပ်ချင်ရုံသက်သက် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤလက်ဆောင်သည် အနည်းငယ် တန်ဖိုးကြီး လွန်းလှသည်။

လင်းယန်သည် စကားမျိုးစုံဖြင့် ဖျောင်းဖျနားချပြီးနောက် သိန်းငှက်မင်းအား ထပ်ဖမ်းဆီးမည့် အစီအစဉ်ကို ရပ်တန့်ရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ကန်ထဲ၌ ရှိနေသော ဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲ ခုနစ်ကောင်အား ကြည့်ရင်း လင်းယန်သည် အတွေးနက်သွားသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ထိုဝါဂွမ်းစက္ကူဘဲများသည် အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သိရှိလာပါက သဘာဝအတိုင်း အလိုအလျောက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြပေလိမ့်မယ်”

လင်းရန်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရစ်ပတ်ချွဲနွဲ့နေကြသော သိန်းငှက်မင်းလင်မယားထံမှ အကြည့် လွှဲလိုက်မိသည်။

ယခုခေတ်တွင် သိန်းငှက်မင်းများ စုံတွဲအလိုက် ပေါ်ထွက်လာကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

ထို့ပြင် သူတို့သည် မိမိ၏အိမ်၌ အခြေချ နေထိုင်နေကြသေးသည်။

“သူတို့တွေ ချစ်ကြည်နူးနေကြတာကို မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အနီးကပ် သွားကြည့်နေရတာလဲ”

လင်းရန်သည် ရန်အာဟူကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်လျက် မေးလိုက်သည်။

ရန်အာဟူ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းမှာ သိန်းငှက်မင်း၏ မျက်နှာနှင့် မထိတထိ ဖြစ်နေတော့သည်။

“ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို မှတ်တမ်းတင်နေတာလေ”

ရန်အာဟူက သဘာဝကျကျ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမိသားစုလေးယောက်က ဘယ်လောက်တောင် ချစ်စရာကောင်းနေလဲ ကြည့်ပါဦး၊ ဒါနဲ့... ဒီသိန်းငှက်ပေါက်စလေးနှစ်ကောင် ဘယ်တော့လောက် ဥကနေ ပေါက်လာမလဲဆိုတာပဲ ကျွန်တော် သိချင်နေမိတယ်၊ ဟုတ်သားပဲ သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ သိန်းငှက်တွေရဲ့ အိမ်ကို ရေကန်အသစ်ကြီး ဆီ ရွှေ့ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ”

လင်းယန်သည် လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

“ဒါကို နောက်မှ ရှင်းကြတာပေါ့၊ လူအင်အားနဲ့ လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေက ဒီလောက်အလျင်အမြန် ပြီးစီးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ရေလုံအောင် လုပ်တဲ့အပိုင်းကိုတောင် မပြီးသေးဘူး၊ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်လုပ်လုပ် အနည်းဆုံး လဝက်လောက်တော့ ကြာဦးမှာပဲ၊ လူလုပ်အိုင်ကြီး ဆောက်လုပ်ပြီးစီးတဲ့အချိန်ကျရင် ဒီလေးယောက်မိသားစုက ထွက်ခွာသွားကြပြီလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

၎င်းတို့၏ လူလုပ်အိုင်ကြီးသည် အဓိကအားဖြင့် ငါးမွေးရန်အတွက်သာ အသုံးပြုမည်ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် ရှုခင်းပြင်ဆင်မှု လုပ်ငန်းကိုမျှ လုပ်ရန် မလိုအပပေ။

ထို့ကြောင့် အလှဆောက်လုပ်သော လူလုပ်အိုင်ကြီးများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြီးစီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရေလုံလုပ်ငန်းများ ပြီးပါက ရေအရည်အသွေး သန့်စင်ခြင်းနှင့် ဂေဟစနစ် ညီမျှမှု ထိန်းညှိခြင်း အပါအဝင် ရေပြုပြင်သန့်စင်မှု လုပ်ငန်းများ လုပ်ရမည်ဖြစ်၍ ထိုမှသာ အိုင်ကြီး၏ ရေအရည်အသွေးနှင့် ဂေဟစနစ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာမခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လူလုပ်အိုင်ကြီး ဆောက်လုပ်ခြင်းသည် ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန် လျှော့ချပေးခြင်း၊ လေထုစိုစွတ်မှုအား တိုးမြင့်စေခြင်းနှင့် ရာသီဥတု မျှတစေခြင်းစသည့် အပြုသဘောဆောင်သော သက်ရောက်မှုများ ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

သို့သော် စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲမှု မရှိပါက ဂေဟစနစ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရေထုအတွင်း အာဟာရဓာတ်များ လွန်လာကာ ရေမှော်ပင်များ ထူလာခြင်း နှင့် ဂေဟစနစ် ပျက်စီးခြင်းတို့ ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လူလုပ်အိုင်ကြီးတစ်ခု တူးဖော်ခြင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျင်းတစ်ခု တူးရုံမျှထက်မက ပိုနက်ရှိုင်းလှသည်။

ထိုအထဲတွင် ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ အသိပညာရပ်များ ပါဝင်နေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက လင်းယန်အနေဖြင့် ရွာသားများ အလွယ်တကူ တူးခိုင်းလိုက်၏။

ရန်အာဟူသည် ခေါင်းကုတ်လိုက်ရင်း လင်းယန်၏ စကားများ အကျိုးအကြောင်း သင့်လျော်ကြောင်း တွေးမိသည်။

“သူဌေး... ကျွန်တော် ဒီဗီဒီယိုကို အင်တာနက်ပေါ် တင်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်တို့ဆီ လာကြည့်တဲ့သူ တွေ တော်တော်လေး ကျသွားတယ်ဗျ၊ ဝမ်တာ့လီတို့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တွေကို ကျွန်တော် ကြည့်ခဲ့တယ်၊ သူဌေးသာ ဒီအကောင့်ကို ဆက်ပြီး မစီမံတော့ရင် ပရိသတ်တွေ အကုန်လုံး သူတို့ဆီ ရောက်ကုန်တော့မယ်”

အင်တာနက်ခေတ်တွင် အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်သည် ငါးများ၏ မှတ်ဉာဏ်ကဲ့သို့ အလျင်အမြန် မေ့ပျောက်လွယ်ကြောင်း တင်စားနိုင်သည်။

အကယ်၍ ဤရေစီးကြောင်း အလားအလာကို အမိအရ မဆုပ်ကိုင်နိုင်ပါက အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ လူပြောသူပြောများပြားမှု များသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

လင်းယန်သည် မကြာသေးမီ အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ရပါတယ်၊ စိတ်အေးအေးထားပါ”

ရန်အာဟူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လင်းယန်သည် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပူပန်မှုမှာ လူကြည့်နည်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငွေကြေးပြတ်လပ်သွားမည် ဖြစ်၏။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် သဘာဝဘေးမဲ့တောကြီး တည်ထောင်ရန်အတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ရန်အာဟူသည် ဗီဒီယို လွှင့်တင်ပြီးခါစတွင် ပရိသတ်တစ်ဦးက ၎င်းတို့ထံ၌ စစ်မှန်သော ဒေသထွက် ပျားရည်အစစ်များ ရောင်းရန် ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းလာသည့် စာတိုအား တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ရွာထဲမှာ ပျားမွေးမြူရေးသမား တစ်ယောက် ရှိတယ်မလား၊ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ဆီကနေ ပျားရည်အချို့ ယူပြီး ရောင်းကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ အဲဒါဆိုရင် ငွေနည်းနည်းပါးပါး ရှာနိုင်တာပေါ့”

ထိုစကား ကြားရသောအခါ လင်းယန်သည် မေးစေ့ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုသည်။

“ပျားရည်အကြောင်း ပြောရရင်တော့... မင်း ရောင်းမှာဖြင့်ရင် အကောင်းဆုံးအဆင့်ကိုပဲ ရောင်းရမယ်၊ ရွာထိပ်က ဦးလေးလျူရဲ့ ပျားမွေးမြူရေးခြံကို သွားပြီး ပျားကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်စုံနှစ်စုံ သွားငှားလိုက်၊ ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ပျားရည် သွားရှာကြမယ်”

ရန်အာဟူသည် ဤစကား ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွား၍ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ညွှန်ပြရင်း ငေးမောကာ မေးလိုက်တော့သည်။

“ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းလားဗျာ”