အခန်း ၁၁၇
Vol. 12 Ch. 117
အခန်း (၁၁၇)
“ကွာ့... ကွာ့... ကွာ့”
လူပြောသူပြော စုန်းကဝေဆိုသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။
လင်းယန်သည် အွန်လိုင်းမှ ကြည့်သူများနှင့် ငန်းဖြူကြီးအကြောင်း ကောင်းချီးပေး၍ စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် ထိုငန်းဖြူကြီးသည် ဖင်တုန်ဖင်တုန်နှင့် ဝှေ့ယမ်းကာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
၎င်း၏ ပခုံးထက်တွင် ပန်းပွင့်ရိုက်နှိပ်ထားသော အဝတ်စတစ်ခုကို ခြုံလွှမ်းထား၏။
ထိုအဝတ်အစားကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာသည်မသိသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသည့်သည်။
လင်းယန်သည် ၎င်းကို ကြည့်ကာ စကားမဲ့လျက် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ဆိုသည်။
“မင်းက ဒီဝတ်စုံနဲ့ ဆွေဟွာအဖြစ် ကော့စပလေး လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား”
ငန်းဖြူကြီးသည် ၎င်း၏လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဂါး”
‘လူသား... မင်းက ဘာသိလို့လဲ၊ ဒါကို ဖက်ရှင်လို့ ခေါ်တယ်ကွ၊ တောသားရဲ့’
လင်းယန်သည် လုံးဝကို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။
၎င်းအနေဖြင့် အထူးသဖြင့် ငန်းဖြူကြီးတစ်ကောင်၏ အပြောအဆိုတွင် တောသား ဟု အခေါ်ခံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ တွေးထင်မထားခဲ့မိပေ။
ဤသည်မှာ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း လှောင်ပြောင်စော်ကားနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။
“ငန်းဖြူကြီး ဘာပြောနေလဲဆိုတာ ငါနားမလည်ပေမဲ့ မကောင်းတာ ပြောနေတယ်ဆိုတာတော့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားမိတယ်၊ ဗီဒီယိုလွှင့်တဲ့သူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်ပါတယ်၊ ဒီငန်းဖြူကြီးက တကယ်ပဲ အသိဉာဏ်ရှိတာလား၊ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ဒီဝတ်စုံက ငါ့ရဲ့ အငယ်အနှောင်းနဲ့ နည်းနည်းတူသလိုပဲ၊ ငါတို့ရွာမှာတော့ ငန်းဖြူကြီးဆိုတာ သံအိုးကြီးထဲမှာပဲ တွေ့ရလေ့ရှိတာ၊ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှလှပပ ပြင်ဆင်ထားရတာလဲ၊ အဝတ်အစားလဲကာ အောင်သွယ်နဲ့ ချိန်းတွေ့ဖို့ သွားမလို့လား၊ ဒီဘက်ခေတ်မှာ တိရစ္ဆာန်တွေတောင် သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ဂရုစိုက်နေကြပြီလား၊ အမလေး... ဘုရားရေ၊ သူ ဝတ်ထားတာ ငါ့ရဲ့ ဂွမ်းခံအင်္ကျီနဲ့ အတူတူပဲဟ”
လင်းယန်သည် ငန်းဖြူကြီးကို လက်ဟန်ပြ နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ ခေါ်သည်။
“ဒီကို လာစမ်း၊ တောသားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြပေးမယ်”
“ဂါး... ဂါး... ဂါး”
‘ငါ အဲဒီကို မလာချင်ဘူး၊ ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နောက်ရွာက ကောင်လေး ဂေါက်တန်ဆီကို သွားလည်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်’
“ဒါနဲ့... ဂေါက်တန်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”
လင်းယန်သည် ဤငန်းဖြူကြီးတစ်ကောင်လုံး နေ့စဉ်ရက်ဆက် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးကာ ၎င်းမသိရှိသော ကိစ္စရပ်များစွာ လုပ်ဆောင်နေကြောင်း သိရှိသွားလေသည်။
ငန်းဖြူကြီးသည် လင်းယန်၏ စကားကို လျစ်လျူရှုကာ ၎င်း၏ အဆုတ်ကွဲလုမတတ် အသံကုန်ဟစ်၍ ရွှေလင်းယုန်ကို စတင်ခေါ်တော့သည်။
“အစ်ကိုကြီးရေ... ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ပြီး လိုက်ပို့ပေးပါဦး၊ ကျွန်တော် နောက်ရွာကို သွားဖို့ လိုနေလို့ပါ”
“ချစ်ပ်”
“ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် ဆူညံနေရတာလဲ၊ အခုပဲ ရောက်လာပြီ မဟုတ်လား၊ မင်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလို လျှောက်သွားနေရတာလဲ၊ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက အရှင်သခင်လဲ၊ ငါလား၊ မင်းလား၊ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးစေခိုင်းနေရတာလဲ”
ရွှေလင်းယုန်သည် ငန်းဖြူကြီးအပေါ် ကြီးမားသော မကျေနပ်ချက်များ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
ငန်းဖြူကြီးသည် ရွှေလင်းယုန်ကို အနည်းငယ် ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် နှစ်ကြိမ်ခန့် အော်ဟစ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ဒါပေါ့... အစ်ကိုကြီးက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီး ဖြစ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ ညီငယ်လေးကို စောင့်ရှောက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ကျွန်တော် ညီငယ်လေးက ဒုက္ခရောက်နေလို့ အကူအညီ လိုအပ်နေတာလေ၊ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျက်ကွယ်ပြုထားနိုင်မှာလဲ၊ အကယ်၍သာ အဲလိုဆိုရင် သူက အစ်ကိုကြီး အစစ်အမှန် ဟုတ်ပါဦးမလား၊ ငါတို့ရွာကနေ နောက်ရွာကို သွားဖို့ အကွာအဝေးက အရမ်းဝေးလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်တည်းနဲ့တော့ လုံးဝ လမ်းလျှောက်မသွားနိုင်ဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အစ်ကိုကြီးက ညီငယ်လေးကို ဘာလို့ ကူညီမပေးနိုင်ရမှာလဲ”
လင်းရန်သည် ငန်းဖြူကြီး ရွှေလင်းယုန်ကို လူအူတူတူ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ လှည့်စားဖျားယောင်းနေသည်ကို ကြည့်ကာ စကားမဲ့လျက် ခေါင်းခါယမ်းနေမိတော့သည်။
ငန်းဖြူကြီး၏ စကား ကြားရသောအခါ ရွှေလင်းယုန်သည် အလွန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကြောင်း ခံစားမိသွားသည်။
“ချစ်ပ်”
‘အဲဒါက ဟုတ်တော့ ဟုတ်သလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ’
ရွှေလင်းယုန်သည် ငန်းဖြူကြီးအား ကျုံ့ကုပ်၍ ဆုပ်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ငန်းဖြူကြီး၏ ရယ်မောသံသည် ကောင်းကင်ပြာထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
“ဂါး... ဂါး... ဂါး”
‘ဂေါက်တန်ရေ... ငါ လာပြီဟေ့’
လင်းယန်သည် မျက်စိစပါးမွှေး အကျမခံလိုတော့ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် ရှောင်လွှဲကြည့်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။
တစ်ခါတရံတွင် စကားများသော ငန်းဖြူကြီး ရှိနေခြင်းသည် အလွန် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခြားသော တိရစ္ဆာန်များသည် ငန်းဖြူကြီးကဲ့သို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း မရှိကြပေ။
“ငန်းဖြူကြီးက ရွှေလင်းယုန်နဲ့ တကယ်ပဲ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နိုင်တာလား၊ ငါ အဲဒီဗီဒီယိုကို မြင်တိုင်း မမှန်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်၊ အေအိုင် နဲ့ လုပ်ထားသလိုပဲ၊ ငါ့မျက်စိနဲ့ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတဲ့အခါကျတော့ လုံးဝကို အံ့ဩမှင်တက်သွားရတယ်”
“ဒီငန်းဖြူကြီးသည် ရွှေလင်းယုန်လိုမျိုး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို ဘယ်လိုမျိုး ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာကိုလည်း ငါ တကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်”
လင်းရန်သည် ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍ ရှင်းလင်းပြောကြားသည်မှာ ဆို၏။
“ဒါက ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ရွှေလင်းယုန်နဲ့ ငန်းဖြူကြီးက ညီအစ်ကိုကောင်းတွေပါ၊ အတိအကျ ပြောရရင် ရွှေလင်းယုန်က အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ပါတယ်”
အနည်းဆုံးတော့ အပေါ်ယံတွင် ထိုသို့ မြင်တွေ့ရသည်။
“အစ်ကိုကြီးက ညီငယ်လေးရဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လိုမျိုး ဆက်ဆံတာကို ခံရပါ့မလား”
“ဒီငန်းဖြူကြီးကတော့ အသိဉာဏ် တော်တော်ရှိတာပဲ၊ ဗီဒီယိုလွှင့်တဲ့သူရေ... သူ့ကို သံအိုးကြီးထဲထည့်ပြီး ငန်းသားဟင်းအဖြစ်တော့ မချက်စားလိုက်ပါနဲ့ဦး”
“မင်းက တုံးလိုက်တာ၊ ဒီလို အကောင်လေးကို ဘေးနားမှာ ထားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလဲ၊ အကယ်၍ မင်းက သံအိုးနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ငန်းသားချက်ကို စားချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်အချိန်မဆို စားလို့ရတာပဲ မဟုတ်လား”
“ဗီဒီယိုလွှင့်တဲ့သူရေ... ငါတို့ ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကို ပျားရည်သွားရှာဖို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ အခုထိ ခရီးမထွက်သေးတာလဲ”
“မင်း ရလာတဲ့ ပျားရည်အချို့ကို ငါတို့ကို ရောင်းပေးလို့ ရမလား၊ ငါကတော့ တောပျားရည်အစစ်ကို တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသေးဘူး”
“သဘောတူတယ်”
လင်းရန်သည် ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ဒီပျားရည်ရှာတဲ့ ခရီးစဉ်က မူလကတည်းက ပျားရည်တွေကို သင်တို့ဆီ ရောင်းချဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ငွေကြေးပြတ်လပ်နေတာကြောင့် သင်တို့ရဲ့ ပိုက်ဆံအချို့ကို ယူပြီး သုံးစွဲဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာပါ၊ အာဟူလေး ၎င်း၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို သွားရောက်ယူဆောင်ပြီး ပြန်လာတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း ခရီးစတင်ထွက်ခွာပါ့မယ်”
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများသည် လင်းယန်၏ ပွင့်လင်းရိုးသားလွန်းသော စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ဘုရားရေ... မင်းက ငါတို့ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကနေ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဓားပြတိုက်နေတာပဲ”
“ဗီဒီယိုလွှင့်တဲ့သူရေ... မင်းက နည်းနည်းတော့ ရိုးသားလွန်းမနေဘူးလား”
“မင်း အနေနဲ့ နည်းနည်းလောက်တောင် အောင့်အီးမထားနိုင်ဘူးလား၊ ငါတို့ကို အရူးတွေလို့ ထင်နေတာလား”
“အခြား ဗီဒီယိုလွှင့်တဲ့သူတွေဆိုရင် ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး လုပ်ကြံဖန်တီးကြမှာဖြစ်ပေမဲ့ မင်းကတော့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးဖို့တောင် ပျင်းနေတယ်ပေါ့လေ”
“မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားကို မှတ်ထားပါဦး၊ နောက်ကျမှ ငါ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတွေကို အတင်းမယူဖို့ ကြိုးစားပါနဲ့”
“ဟေး... ငါက စိတ်ထဲရှိတာကို ရင်ဖွင့်လိုက်ရုံတင်ပါ၊ ငါ မဝယ်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး”
“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဲဒါ အမှန်ပဲ”
ရန်အာဟူ ပြန်မလာသေးသည်ကို မြင်လျှင် လင်းယန်သည် ဆက်လက်၍ ပြောသည်။
“ငါ အသက်ငယ်ငယ်လေးတုန်းက ငါ့ရဲ့အဘိုးက တောင်ပေါ်ကိုတက်ပြီး ငါ့အတွက် ဆောင်းမဉ္ဇူပျားရည် တွေကို သွားရောက်ရှာဖွေပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ငါ့အနေနဲ့ ကလေးဘဝတုန်းက မြည်းစမ်းခဲ့ရတဲ့ အဲဒီချိုမြိန်တဲ့ အရသာကို အခုထိ မေ့ဖျောက်လို့ မရသေးဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ငါ တောင်ပေါ်ကိုတက်ပြီး ကံစမ်းကြည့်ရင်း ငါ့ရဲ့ ကလေးဘဝတုန်းက ဆောင်းမဉ္ဇူပျားရည်ရဲ့ အရသာကို ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်မလားလို့ တွေးမိတာပါ”
လင်းယန် ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပြင်းထန်လာတော့သည်။
“ဒီလို ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းကိုတော့ ငါ အသေအချာပဲ ဝေစုတစ်ခု ရအောင် ယူရမယ်”
“စကားတွေ အများကြီး မပြောပါနဲ့တော့၊ ငါ အခုပဲ အော်ဒါမှာလိုက်တော့မယ်၊ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပျားရည်ရှာနိုင်ရှာနိုင်... ငါ အကုန်လုံးကို ဝယ်မယ်”
“အပေါ်ကလူကို မည်သူက စကားပြောခွင့် ပြုလိုက်လို့လဲ၊ မင်းတစ်ယောက်တည်း အကုန်စားချင်နေတာလား၊ လောကမှာ အလကားရတဲ့ နေ့လယ်စာဆိုတာ မရှိဘူးကွ”
“အပေါ်က လူကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဗီဒီယိုထဲကနေ ကန်ထုတ်ပစ်ဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်”