အခန်း ၁၁၉
Vol. 12 Ch. 119
အခန်း (၁၁၉)
လင်းယန်သည် အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများနှင့် စကားလက်ဆုံကျနေစဉ်အတွင်း ရန်အာဟူသည် ပျားဖွတ်ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို သယ်၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
“ရွာထိပ်က ဦးလေးလျူကတော့ တကယ့်ကို လူကောင်းကြီးဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ တောပျားရည် ရှာဖို့ တောင်ပေါ်တက်မလို့ဆိုတာကို ကြားတာနဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ပစ္စည်းတွေကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးတာပဲ၊ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သတိထားရမယ့် အချက်တွေကိုလည်း အများကြီး မှာလိုက်သေးတယ်”
ရန်အာဟူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ဦးလေးလျူက ပြောသေးတယ်ဗျ၊ ကျွန်တော်တို့ ရှာချင်တဲ့ လင်မူ လို့ခေါ်တဲ့ တောခံပွင့်ပျားရည်ကို လိုချင်ရင်တော့ မကြာသေးခင်က သူတောင်ပေါ်တက်တုန်းက မြောက်ဘက်ခြမ်း ကမ်းပါးယံမှာ ပျားအုံတစ်အုံ တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့၊ အဲဒီဘက်ကို ဦးတည်ပြီး သွားလို့ရတယ်လို့ လမ်းညွှန်လိုက်တယ်”
လင်းယန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ အလေးအနက်ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဦးလေးလျူကို တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ရတော့မှာပဲ၊ ပျားရည်ရလာတဲ့အခါကျရင် ဦးလေးလျူအတွက် နှစ်အိုးလောက် သွားပို့ပေးရမယ်၊ ဦးလေးလျူတို့ မိသားစုက ပျားမွေးတာဆိုတော့ သူတို့ဆီမှာ ပျားရည် နှစ်အိုးလောက်ကတော့ လိုမယ်မထင်ဘူးနော်”
ရန်အာဟူသည် ထိုစကား၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်အား သဘောမပေါက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“သူတို့မှာ ရှိတာ၊ မရှိတာက သူတို့အပိုင်းလေ၊ ငါတို့က သူတို့ပစ္စည်းကို သုံးရတယ်၊ ပြီးတော့ အကြံတွေလည်း ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့ လူမှုရေးအရ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တာကိုတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ရမှာပေါ့”
လင်းယန် ပြန်ရှင်းပြသည်။
လင်းယန်သည် လိုအပ်သော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ဟန်ဟော့ကို လှမ်းခေါ်ကာ ပြောသည်။
“ကဲ... သွားကြစို့၊ တောင်ပေါ်ကို အတူတူ တက်ရအောင်၊ အရင်ကဆို မင်းက တောင်ပေါ်တက်ရတာ အကြိုက်ဆုံး မဟုတ်လား”
ဟန်ဟော့သည် ကျောက်ကျောက်ကို မခွာနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်သော်လည်း ကျောက်ကျောက်မှာ သူ့ကို တစ်ချက်မျှ စောင်းငဲ့ကြည့်ခြင်း မပြုပေ။
“ကျောက်ကျောက်... မင်းကတော့ အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ပြီး အိမ်စောင့်နေနော်၊ ဟန်ဟော့... မင်းကတော့ ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်”
လင်းယန်သည် ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား မိန့်ဆိုလိုက်သဖြင့် ဟန်ဟော့သည် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း အနောက်သို့ တလှည့်လှည့် ကြည့်ရင်း အိမ်ထဲမှ မတတ်သာဘဲ ထွက်လာခဲ့ရလေသည်။
အွန်လိုင်းမှ စောင့်ကြည့်နေသူများသည် လင်းယန်၏ ယခုတစ်ခေါက် ပျားဖွတ်ခရီးစဉ်တွင် မည်မျှလောက် ရလဒ်ကောင်းများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်တစားနေကြသည်။
ဤရာသီအချိန်အခါတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရွှေဝါရောင် ဂျုံခင်းများက ဝေဆာလျက် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဖြူဖွေးသော နံရံနှင့် အမည်းရောင် အုတ်ကြွပ်မိုးထားသည့် လယ်တောအိမ်ကလေးများ တလက်လက် တောက်ပနေကြသည်။
အပြာရင့်ရောင် ကောင်းကင်အောက်တွင် ကောက်ကွေးသော လမ်းကလေးသည် ဝေးကွာသော အရပ်သို့ ဦးတည်နေကာ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများသည် တိမ်မြူများကြားတွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်မှာ နတ်သက်ကြွေရလောက်အောင် လှပသော နတ်ဘုံနတ်နန်းပမာ ထင်မှတ်ရသည်။
ကြည့်ရှုနေသူများသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ငှက်ငယ်များ၏ တေးဆိုသံကို သဲသဲကွဲကွဲ ကြားနေရသဖြင့် ထိုဖန်သားပြင်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် ကျေးလက်သဘာဝ၏ သန့်စင်သော ရနံ့နှင့် အေးချမ်းမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။
“ဒါကို ကြည့်ပြီးတာနဲ့ ကျေးလက်ဘဝကို တကယ်ပဲ သွားရောက် ခံစားကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ”
“အမလေး... တကယ့်ကို လှလွန်းလို့ အသက်ရှူမှားရတယ်ဗျာ”
“မင်းတို့ကလည်း စကားလုံးရွေးတာညံ့လိုက်တာ၊ လှတာကို ဖော်ပြဖို့ ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးပဲ သုံးတတ်တာလား”
“ဒီလို အေးအေးလူလူနဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ ဘဝလေးကို တကယ်အားကျမိတယ်၊ မြို့ပြရဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဘဝကနေ လွတ်မြောက်ပြီး သဘာဝတရားကို ခံစားနေရသလိုပဲ”
“တကယ်ကြီးလား... ငါတို့ လိုက်ဖ် ထဲမှာ ဒီလောက် စာပေတတ်တဲ့ လူတွေ ရှိနေတာလား”
“မုန်ဟောက်ရန်ရဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ထဲမှာ ‘စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ပင်တွေက ရွာကလေးကို ဝန်းရံထားပြီး၊ စိမ်းညို့တဲ့ တောင်တန်းတွေက မြို့ပြင်မှာ သွယ်တန်းနေတယ်’ ဆိုပြီး ရေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ထဲက အသိပညာတွေက ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရတာလောက် မမှီဘူးဆိုတာ အခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ လှလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး”
“ရှေးဟောင်းကဗျာတွေကို ရွတ်နေရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ၊ တကယ် တတ်နိုင်တယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက် စပ်ပြပါလား”
“ဟားဟား... ငါတို့ကြားထဲမှာ ဆရာကြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီဟေ့”
လင်းယန်သည် ၎င်းတို့အား ကောက်ကွေးသော လမ်းငယ်လေးအတိုင်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားရင်း စိမ်းလန်းသော တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အဓိက ရည်မှန်းချက်ကတော့ လင်မူ ပျားရည်ကို ရရှိဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒီလင်မူပင်တွေဟာ အမြင့်မီတာ ၅၀၀ ကျော်ရှိတဲ့ တောနက်ထဲမှာ ပေါက်ရောက်တတ်ပြီး ရာသီဥတု ကွဲပြားထင်ရှားပြီး တိမ်မြူတွေ ထူထပ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာသာ ရှင်သန်လေ့ရှိပါတယ်”
လင်းယန် ရှင်းပြသည်။
ထိုစဉ် လိုက်ဖ် လွှင့်ရာတွင် တစ်ဦးက မေးခွန်းထုတ်လာသည်။
“ဒီလင်မူပျားရည်က ဘာများ ထူးခြားလို့လဲဗျာ၊ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”
“မင်း မကြားဖူးတာ မဆန်းပါဘူး၊ လင်မူပျားရည်က အရမ်းစျေးကြီးလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ စျေးကွက်ထဲမှာလည်း အဲဒီပျားရည်ကို ရောင်းတဲ့လူ နည်းတယ်လေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်မူပင်ကို အများအပြား စိုက်ပျိုးဖို့က မလွယ်ကူဘူးလေ”
“ကဲ... ဆရာကြီး အတန်းပြန်စပါပြီ၊ လင်မူပင်တွေဟာ အေးစိမ့်ပြီး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ညစ်ညမ်းမှုမရှိတဲ့ တောင်ပေါ် ချုံပုတ်တောတွေမှာ ပေါက်ရောက်တတ်တာ၊ သူ့ရဲ့ အရွက်နဲ့ အပွင့်တွေက သာမန် ခံပွင့် နဲ့ ဆင်တူတဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ကို ‘တောခံပွင့်’ လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်”
“ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး… ငါက တကယ့် ခံပွင့်ကရတဲ့ ပျားရည်လို့ ထင်နေတာ”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီအပင်အကြောင်း မကြားဖူးတာ မဆန်းတော့ပါဘူး”
လင်းယန်သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းရင်း ဆိုသည်။
“အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ လင်မူပင်ကို ရှာတွေ့ရင်တော့ အနီးအနားမှာ ပျားအုံ ရှိနေမှာ သေချာပါတယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် အားလုံးကို လင်မူပင်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြသပေးပါ့မယ်၊ လင်မူပင်တွေဟာ အပင်အနည်းငယ် တိုတောင်းပြီး သေးငယ်ပြီး စိပ်တဲ့ အပွင့်လေးတွေ ပွင့်တတ်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် အနံ့ခံအာရုံ အရမ်း ထက်မြက်တဲ့ တရုတ်တောပျားတွေပဲ ဝတ်မှုန်ကူး စုပ်ယူနိုင်တာမျိုး ဖြစ်ပါတယ်၊ ၎င်းတို့ ပေါက်ရောက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အကန့်အသတ်ကြောင့်ပဲ ဤပျားရည်ဟာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးမားလှပါတယ်၊ စျေးကွက်ထဲမှာရှိတဲ့ လင်မူပျားရည်ရဲ့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဟာ အခြားပျားရည်တွေနဲ့ ရောနှောထားတာမျိုး ဖြစ်တတ်ပြီး သဘာဝအတိုင်း ရရှိတဲ့ တောလင်မူပျားရည်ကတော့ အလွန် ရှားပါးပါတယ်၊ လူကလုပ်ပြီး မွေးမြူဖို့ကျတော့လည်း ကုန်ကျစရိတ်က အဆမတန် မြင့်မားလွန်းတာကြောင့် စျေးကွက်ထဲမှာ လင်မူပျားရည်စစ်စစ်ကို တွေ့ရခဲတာ ဖြစ်ပါတယ်”
လင်းယန်သည် ဟန်ဟော့နှင့် ရန်အာဟူတို့ကို ဦးဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်အရပ်သို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
ဦးလေးလျူ၏ တိကျသော လမ်းညွှန်မှု ရှိနေသည့်အတွက် လင်မူပင်အား ရှာဖွေရသည်မှာ ထင်သလောက် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများနှင့် ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောဆိုနေသော လင်းယန်၊ တောင်တက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။
ရန်အာဟူနှင့် စိတ်လွင့်မျောနေသော ဟန်ဟော့တို့သည် ၎င်းတို့ တောင်ပေါ်သို့ စတင်တက်လှမ်းကတည်းက မျက်လုံးတစ်စုံ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။
မြောက်ဘက်သို့ နှစ်နာရီခန့် တက်လှမ်းပြီးနောက် လင်းယန်သည် ဦးလေးလျူ ပြောဆိုခဲ့သည့် ကမ်းပါးယံကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သေချာပါသည်။ ထိုကမ်းပါးယံ အနီးအနားတွင် လင်မူပင် အများအပြား ပေါက်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူသည် ဖြူဖွေးသော သွားများ ပေါ်လွင်စေလျက် ပြုံးပြကာ ဆိုသည်။
“ကဲ... ခဏလောက် နားကြဦးစို့၊ တောင်တက်လာရတာ တော်တော်ကြာသွားပြီ၊ အခု လင်မူပင်တွေကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတော့ အနီးအနားမှာ ပျားအုံ ရှိနေတာ ကျိန်းသေတယ်”
ရန်အာဟူသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လွယ်အိတ်ထဲမှ စားသောက်ဖွယ်ရာများ ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။
လင်းယန်သည် ထိုမြင်ကွင်းအား ကြည့်၍ ဆွံ့အသွားကာ ဤလူသည် အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း စားသောက်ရန်သာ အားသန်နေရသနည်း ဟု တွေးမိသည်။
“မင်းက အရင်ဘဝက ငတ်မွတ်ခဲ့တဲ့ သရဲဝင်စားလာတာလား၊ မင်းတို့ မိသားစု အခြေအနေအရ စားဖို့သောက်ဖို့ မခဲယဥ်းပါဘူး”
ရန်အာဟူသည် အစားအစာများ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းအကြပ် ထိုးသွင်းရင်း ပြန်ပြောသည်။
“အဓိကကတော့ ကျွန်တော့်တစ်သက်မှာ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးလို့ပါဗျာ၊ အစ်ကို လင်းယန် လုပ်ထားတဲ့ မုန့်တွေက တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းလို့ အပြင်မှာ ဘယ်လောက် ပိုက်ဆံပေးပေး ဝယ်လို့မရဘူး”
ထိုအခါ ကြည့်ရှုနေသူများသည် တဟားဟား ရယ်မောကြတော့သည်။
“ဒါက သွယ်ဝှက်ပြီး ကြော်ငြာနေတာလို့ သံသယဖြစ်စရာပဲ”
“ဒါ တကယ်ပဲ ကြော်ငြာတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် အရသာရှိနေလို့လဲဗျာ၊ ဝယ်လို့ရမယ့် လင့်ခ် လေး ချပေးပါဦး”
“ကဲ... သုံး၊ နှစ်၊ တစ်... အစီအစဉ်တင်ဆက်သူရေ၊ လင့်ခ် သာ ချပေးလိုက်တော့”
“ဒါကတော့ နည်းနည်း လွန်သွားပြီနော်၊ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတုန်းရှိသေးတယ်၊ ဒီလို အစားအစာတွေနဲ့ လာပြီး ဗိုက်ဆာအောင် လုပ်နေကြတယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ သူစားနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်လည်း တကယ် စားချင်လာပြီ၊ အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ကိုယ်တိုင်လုပ်တဲ့ အမဲသားခြောက်တွေကို မရောင်းဘူးလားဗျာ”
“မင်းတို့ရဲ့ မေးခွန်းကို ငါပဲ အစီအစဉ်တင်ဆက်သူကိုယ်စား ပြန်ဖြေပေးမယ်၊ ငါတို့ ဝန်ထမ်းတွေ စားဖို့တောင် မလောက်မင ဖြစ်နေတာ၊ မင်းတို့ကို ရောင်းဖို့ ပစ္စည်း ဘယ်ကလာ ရှိမှာလဲ”
“ဒီတော့ အစားကြီးတဲ့ ဝန်ထမ်းကို အလုပ်ဖြုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုပဲ အစားထိုးဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အများကြီး မစားတတ်ဘူးလေ”
“အမလေး... အပေါ်ကလူ တွက်ကိန်းထုတ်နေတာ တန်းခနဲပဲ”