အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) - ပလုပ်တုတ်

လင်းဖန်က သူ၏လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းထက်တွင် တင်လိုက်ပြီး စီမာလျန်ကို အသံတိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

စီမာလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပုလဲလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီး သူ၏ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

“ဟီးဟီး”

ခဏအကြာတွင် ကလေးတစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရယ်မောသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကလေးက အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အဖွား ကြည့်ပါဦး။ ဒီမှာ လူနှစ်ယောက်ရှိနေတယ်။”

ဂျိန်း…

တံခါးမှာ စုတ်ပြတ်အက်ကွဲကာ ပွင့်ထွက်သွားသော်လည်း လင်းဖန်က လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ကလေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်မှာ အပြင်ဘက်၌ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထိုလူမှာ အရေပြားနှင့် အသားစများ ပုပ်သိုးနေကာ အလောင်းကောင်နှင့် ဆင်တူနေပြီး လက်ထဲတွင် သတ္တုပလုပ်တုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူက လင်းဖန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး ပလုပ်တုတ်ကို လင်းဖန်၏ ခါးဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းကာ ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်က ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သဖြင့် သူ၏တိုက်ကွက်မှာ လွဲချော်သွားတော့သည်။

ဝုန်း…

ပလုပ်တုတ်က ပျဉ်ပြားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သစ်သားစများ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။

ထိုလူ နောက်သို့လှည့်ရန် မပြင်နိုင်မီမှာပင် လင်းဖန်က သူ၏ဦးခေါင်းကို တည့်တည့် ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

ခွပ်…

ထိုလူမှာ အဝေးသို့လွင့်စင်သွားပြီး တည်းခိုခန်း၏ သစ်သားနံရံကိုရိုက်ခွဲကာ အပြင်ဘက်မြေပြင်ပေါ်၌ မီတာတစ်ဆယ်ခန့် လိမ့်ထွက်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

“ငါ့မြေးလေး”

အဘွားအိုတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမက ထိုလူ့အနားသို့ ပြေးသွားကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လင်းဖန်ကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ထိုလူက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်ထရပ်ကာ ထူးဆန်းစက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဗုံကို လှုပ်ခါလိုက်ခြင်းပင်။

ဒေါင်…

အဘွားအိုမှာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လင်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲမှ အပ်များကို ဆွဲထုတ်ကာ လင်းဖန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

စွပ်…

အပ်များ၏အရှိန်မှာ လင်းဖန် ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် အလွန်မြန်ဆန်လှသော်လည်း လင်းဖန်၏ မူလမြေကြီးခံတပ်စွမ်းရည်ကိုမူ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

အဘွားအိုမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဘုန်း…

လင်းဖန်က သူမကို အသက်ရှူရန် အချိန်မပေးဘဲ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဓားကောက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ထိုလူက အလျင်အမြန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပလုပ်တုတ်ဖြင့် လင်းဖန်၏ ခြေထောက်များကို လှမ်း၍ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

“တောက်… သေစမ်း…”

စီမာလျန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ထိုလူ့ထံသို့ ပိုက်ကွန်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပိုက်ကွန်မှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေစဉ် ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာလေသည်။

“အား”

ပိုက်ကွန်က ထိုလူ့ကို ရစ်ပတ်မိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောက်ပသော မီးတောက်များဖြင့် စတင်လောင်ကျွမ်းတော့သည်။

“ငါ့မြေးလေး”

အဘွားအိုက သူမ၏ မြေးဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ချေ။

လင်းဖန်၏ ဓားကောက်မှာ သူမ၏ နဖူးနှင့် လက်မအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးတော့သည်။

သူမမှာ နောက်သို့ ပြန်လည်ခုန်ဆုတ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ချေ။

ထိုလူက အော်ဟစ်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လူးလွန့်ရုန်းကန်နေပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

“နင်တို့ ငါ့ကို ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်”

သူမက လက်ကျန်အပ်များကို ဆွဲထုတ်ကာ စီမာလျန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

စီမာလျန်က သူ၏အင်္ကျီလက်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲလိုက်လေသည်။

စီမာလျန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြူဖွေးသော အလင်းတံတိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျံသန်းလာသော အပ်များကို ပိတ်ဆို့ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လင်းဖန်က မြေဖြိုခြေဆောင့်စွမ်းရည်ဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလိုက်သည်။

မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တုန်ဟည်းကာ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

“ယုတ်မာတဲ့ကောင်တွေ”

အဘွားအိုမှာ ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားစဉ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်က သူမထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပြီး ဓားကောက်ဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို ပအော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ရွှပ်…

သူမ၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားကာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

လင်းဖန်က နဖူးမှ ချွေးများကိုသုတ်လိုက်ရင်း စီမာလျန်ဘက်သို့လှည့်ကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ မင်းဆီမှာ အဲဒီလို ရတနာလက်နက်တွေ ကျန်သေးလား”

လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

စီမာလျန်၏ ရတနာလက်နက်များက အသုံးဝင်လှသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ကို လိုအပ်လာနိုင်ပေသည်။

စီမာလျန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျုပ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျုပ်ဆီမှာ ရတနာလက်နက်တချို့ ကျန်သေးတယ်။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ လုံလောက်မှာပါ”

သူတို့သည် ထိုအမျိုးသားနှင့် အဘွားအိုတို့၏ အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ သတ္တုပလုပ်တုတ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။

၎င်းကို တန်ဖိုးကြီးသတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပေသည်။

“ဒါကို ဘာနဲ့လုပ်ထားလဲ မင်း သိလား”

လင်းဖန်က စီမာလျန်ကို လှမ်းမေးလိုက်၏။

စီမာလျန်သည် ထိုပလုပ်တုတ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း အဖြေရှာမရဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တုပစ္စည်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။

“ကျုပ်လည်း သေချာမသိဘူး။ စီမာမိသားစုက အကြီးအကဲအချို့ဆိုရင်တော့ သိနိုင်လိမ့်မယ်”

စီမာလျန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပလုပ်တုတ်ကို သူ၏ ဖားပြုတ်ရုပ်တုငယ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

မြေကွဲခြေဆောင့်ချက် စွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြေကျင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည့် အဘွားအို၏ အလောင်းတွင်မူ ထွေထွေထူးထူး ပစ္စည်းများ ရှိမနေချေ။

လင်းဖန်က လိုက်လံရှာဖွေကြည့်ရာ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အပ်များကိုသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိလေသည်။

ထိုအပ်များမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ စီမာလျန်သည် ၎င်းတို့ကို ပြုလုပ်ထားသည့် ပစ္စည်းများအား တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။

မည်သည့်သဲလွန်စမျှမရှိသဖြင့် လင်းဖန်က ၎င်းတို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်တော်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

…

ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တောင့်တင်းသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သူ စီမာချွမ်သည် သွေးနှင့်ချီ ပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို မြိုချလိုက်သည်။

အနောက်ဘက် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးဖြစ်သော သူ၏ လက်ထောက် ဟူထော်သည် ဘေးနားတွင် နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် ရပ်နေလေသည်။

‘တောက်... အဲဒီစီမာယွင်ကောင်စုတ်။ ငါတို့ကိုပဲ ခက်ခဲတဲ့အလုပ်တွေ အကုန်ခိုင်းနေတယ်’

စီမာချွမ်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူက ဟူထော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဟူထော်မှာမူ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

စီမာချွမ်သည် သက်ပြင်းချကာ ရှေ့သို့သာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရတော့သည်။

‘ဒါပေါ့လေ။ ဟူထော်က ဒီကို တာဝန်တစ်ခုကြောင့်ပဲ ရောက်လာတာကိုး’

စီမာချွမ်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လက်ထောက်ဖြစ်သူ ကျန့်နူအား ဘေးတွင်ထားရှိလျက် စီမာယွင်က အော်ပြောလိုက်သည်။

“နားတာ တော်လောက်ပြီ။ လာကြ... ရှေ့ဆက်သွားရအောင်”

စီမာချွမ်သည် စီမာယွင်ကို စိတ်ထဲမှ ထပ်မံ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြန်သည်။

ထိုစဉ် စီမာချွမ်သည် မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် စီမာဟွမ်က သူ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

စီမာဟွမ်သည် စီမာယွင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ပြသည့် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

စီမာဟွမ်၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူ နင်နာသည် ကူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများကြောင့် စီမာချွမ်သည် သူမနှင့် မျက်လုံးချင်းမဆုံမိစေရန် အမြန်ပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ရလေသည်။

စီမာချွမ်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

‘စီမာဟွမ်က တကယ်ပြောနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို စီမာယွင်ကို လုပ်ကြံဖို့ ဆွဲဆောင်နေတာလား’

သူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် တပ်အပ်မပြောနိုင်သဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

သူတို့သည် အိမ်တော်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တိုးတိုးတိုးတိုး ရေရွတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုရေရွတ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာလေတော့သည်။

သူတို့အားလုံး ခေါင်းကိုက်လွန်းသဖြင့် ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ခံစားလာရသည်။ ဤသည်မှာ ထိုတိုးတိုးရေရွတ်သံများကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။

စီမာယွင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စီမာချွမ်... ဟူထော်ကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းလိုက်စမ်း။ ဒီလိုဘုန်းကြီးတွေက ယာယီစွမ်းအားတွေရဖို့ သူတို့ရဲ့ အာရုံငါးပါးထဲက တစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်နိုင်ကြတယ်မဟုတ်လား။ သူ့ရဲ့ အကြားအာရုံကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ကို ကူညီရာရောက်လိမ့်မယ်”

စီမာချွမ်သည် စီမာယွင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဟူထော်သာ ယခုအချိန်တွင် စွမ်းအားများ အားနည်းသွားပါက နောင်တွင် သူသည် အခြေအနေမဟန် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

သူသည် နားထင်ကို လက်ဖြင့်ဖိထားရင်း ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ လက်ထောက်ကို ဘာလို့မကူညီခိုင်းတာလဲ။ စီမာဟွမ်... မင်းလည်း တစ်ခုခုပြောပါဦး”

စီမာချွမ်သည် ထိုမေးခွန်းကို စီမာဟွမ်ထံသို့ လွှဲချလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ စီမာဟွမ်သည် စီမာယွင်ကိုလုပ်ကြံရန် တကယ်စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပါက ယခုအချိန်တွင် သူ့အား ထောက်ခံပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

စီမာဟွမ်သည် စီမာယွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စီမာချွမ်ထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် နင်နာဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းမှာ အကြံတစ်ခုခုရှိလား။”

နင်နာသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးများထဲမှ မြွေများ တိုးထွက်လာကြလေသည်။

ထိုမြွေများသည် ခဏမျှ ပတ်ပတ်လည် တွားသွားပြီးနောက် ပင်မခန်းမဆောင်ရှိ ယဇ်ပလ္လင် စားပွဲဆီသို့ မျက်နှာမူကာ မြည်တွန်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ အင်းဆက်ပိုးကောင်များ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းပိုးကောင်များသည် ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ရိုက်မိချိန်တွင် တစ်စစီကြေမွပျက်စီးသွားကာ ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်လာသော အရည်များသည် အက်စစ်ကဲ့သို့ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေလေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ယဇ်ပလ္လင်ကြီးသည် လုံးဝပျက်စီးသွားတော့သည်။ ထိုတိုးတိုးရေရွတ်သံများအားလုံးလည်း ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။