အခန်း ၁၁၀

အခန်း (၁၁၀) - ရွှေဝါရောင် ရတနာလုံး

“စီမာချွမ်... ခုနက မင်းရဲ့လုပ်ရပ်ကို ငါ ကောင်းကောင်း မှတ်ထားမယ်”

စီမာယွင်သည် အစောပိုင်းတွင် မိမိအား ပြန်လည်အော်ဟစ်ရဲခဲ့သည့်အတွက် စီမာချွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

သူသည် စီမာချွမ်ကဲ့သို့သော အခြေမရှိသူများက မိမိကို ဆန့်ကျင်သည်ကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ချေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ညီ စီမာလျန်ကို မုန်းတီးရသည့် အကြောင်းရင်းနှင့် ထပ်တူပင်။

စီမာချွမ်၏ ဖခင်မှာ ညီအစ်ကိုများထဲတွင် အသုံးမကျဆုံးသူ ဖြစ်သဖြင့် စီမာယွင်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် စီမာချွမ့်ထံတွင် အရင်းအမြစ်နှင့် အင်အား လုံလောက်စွာ မရှိခဲ့ချေ။

“ဆက်သွားကြစို့”

စီမာဟွမ်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အချိန်မှာ စောလွန်းနေသေးသည်။ သူတို့သည် အဓိကရတနာကိုပင် မမြင်တွေ့ရသေးချေ။

‘အရာရာတိုင်းမှာ အချိန်ဆိုတာ ရှိတယ်’

စီမာဟွမ်သည် စိတ်ထဲမှ ကြံစည်တွေးတောလိုက်သည်။

“ဟင်း... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ မင်း လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်မယ်မထင်နဲ့”

စီမာယွင်သည် ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ အဓိကခန်းမဆောင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူ၏ လက်ထောက်မှာမူ ကျန်ရှိနေသူများကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

“သူ့ဘေးကလူက ဘယ်လောက်အထိ သန်မာလဲ”

စီမာချွမ်က ဟူထော်ကို တိုးတိုးသာသာ မေးလိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကျုပ် အာရုံမခံနိုင်ဘူး”

ဟူထော်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

…

သူတို့ မသိရှိနိုင်သည်မှာ လင်းဖန်နှင့် စီမာလျန်တို့သည်လည်း ပင်မအဆောက်အအုံကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာပင် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်၌ တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများစွာကို မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။

လင်းဖန်နှင့် စီမာလျန်တို့သည် ပင်မခန်းမကြီးကို ရှောင်ကွင်း၍ ဘေးဘက်ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

အတွင်း၌မူ ခန္ဓာကိုယ်များ ပုပ်ပွဆွေးမြည့်နေသည့် ခွေးအများနှင့် လူသေကောင်အချို့ကိုသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့မှာ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အခက်အခဲ မရှိလှပေ။

“ရှူး... ငြိမ်ငြိမ်နေ”

အဆောက်အအုံအတွင်းမှ လှုပ်ရှားသံအချို့ကိုကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းဖန်က စီမာလျန်ကို အသံမထွက်ရန် အမူအရာဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တောယုန်၏ အကြားအာရုံကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုသူများမှာ စီမာချွမ်၊ စီမာဟွမ်နှင့် စီမာယွင်တို့ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။

သူသည် အဝေးမှခြေရာခံခြင်းစွမ်းရည်ကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုကာ စီမာချွမ်၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုအကဲခတ်လိုက်လေသည်။

စီမာချွမ်၏ စီမာဟွမ်အပေါ် သံသယဝင်နေမှုနှင့် စီမာယွင်အပေါ် ဒေါသထွက်နေမှုကို သူ အာရုံခံမိသွားသည်။ ဤအခြေအနေမှာ သူ အသုံးချနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပင်။

လင်းဖန်သည် သွေးနှင့်ချီ ပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဝါးမြိုလိုက်သည်။

အဝေးမှ ခြေရာခံခြင်းစွမ်းရည်မှာ သူ၏စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေသဖြင့် ရှေ့တွင် ကြုံတွေ့ရမည့်တိုက်ပွဲများအတွက် ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

လင်းဖန်က ကျန်ဆေးလုံးများကို စီမာလျန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“တစ်လုံးသောက်လိုက်။ သူတို့ ငါတို့နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတယ်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

စီမာလျန်က ခေါင်းညိတ်၍ ဆေးလုံးတစ်လုံးကိုယူကာ သောက်သုံးလိုက်လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီးနောက် လင်းဖန်နှင့် စီမာလျန်တို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်ကာ ပင်မခန်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် စီမာယွန်းတို့အုပ်စု သွားရောက်ခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားကြသည်။

ပင်မခန်းမကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုရှိပြီး အလယ်ဗဟို၌ ရေတွင်းတစ်တွင်း ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်တွင် နေမင်းကြီးမှာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော်လည်း ထိုကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ အေးစက်စက် နိုင်လှသည်။

‘ဒီလိုဖြစ်နေတာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိရမယ်’

လင်းဖန် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မတွေ့ရှိရချေ။

ယခုအခါ စစ်ဆေးရန် ကျန်ရှိတော့သည့် တစ်ခုတည်းသောနေရာမှာ ထိုရေတွင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အဆင်သင့်ပြင်ထား”

လင်းဖန်က စီမာလျန်ကို သတိပေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် လက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ရေတွင်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

ရေတွင်းဝမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်မှာလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို အဆမတန် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လင်းဖန် အသက်ရှူလိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော လေငွေ့များမှာပင် ဖြူဖွေးသော မြူနှင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် အပြာရောင်အလင်းတန်းမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး လင်းဖန်နှင့် စီမာလျန်တို့ကို ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။

လင်းဖန် သတိပြုမိလိုက်ချိန်တွင် အပြာရောင်ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှသာ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းဒေသတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် စီမာချွမ်၊ စီမာဟွမ်နှင့် စီမာယွင်တို့သည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ ရပ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေဝါရောင် ရတနာလုံးကြီးတစ်လုံးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် မည်သူမျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြချေ။

“စီမာလျန်...”

လင်းဖန်နှင့် စီမာလျန်တို့၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုကြောင့် သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် စီမာလျန်တစ်ယောက် လင်းဖန်နှင့်အတူ စောစီးစွာပင် သေဆုံးပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် မည်ကဲ့သို့ ဤမျှကြာအောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကာ အဆုံးသတ်အထိ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်ကို စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။ ကံကောင်းလွန်းသော ခွေးကောင်ပင်။

“အရင်ဆုံး စီမာလျန်ကို ရှင်းပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

စီမာယွင်က အကြံပြုလိုက်လေသည်။

စီမာချွမ်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောချေ။

သို့သော် အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ စီမာဟွမ်က သူ၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ခြင်းပင်။

စီမာဟွမ်က သူ၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို မဖျက်ဆီးနိုင်မီမှာပင် သူ၏လက်ထောက် နင်နာက သူ၏လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် လက်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။

လင်းဖန်သည် စီမာဟွမ်အပေါ်သို့ အုပ်စုခေါင်းဆောင်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် လူတိုင်းနှင့် ဆယ်မီတာခန့်အကွာသို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

နင်နာသည် ၎င်းနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားလေသည်။

စီမာယွင်က သူ၏လက်ထောက်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလက်ထောက်မှာလည်း စီမာဟွမ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဝုန်း…

နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ဟူထော် ရောက်ရှိလာပြီး စီမာဟွမ်ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် စီမာယွင်၏ လက်ထောက် ကျန့်နူမှာ နောက်သို့ ပေအနည်းငယ်မျှ လျှောတိုက် လွင့်စင်သွားရလေသည်။

လင်းဖန်က တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စီမာချွမ်... ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း ငါ မင်းကို ကူညီဖို့လာပြီ”

လင်းဖန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စီမာချွမ်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

‘သူ ဘာတွေ လာလျှောက်ပြောနေတာလဲ’

သူ့စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

စီမာယွင်သည် စီမာချွမ်အပေါ် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် သိုလှောင်ရေးပစ္စည်းထဲမှ လှံတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ စီမာချွမ်ထံသို့ ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ စီမာဟွမ်က အခွင့်ကောင်းယူ၍ ရွှေဝါရောင်အလုံးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ဖုန်း…

အနီရောင်ကြိုးတစ်ချောင်းက စီမာဟွမ်၏ ခြေထောက်ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လိုက်သဖြင့် သူသည် နှင်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရတော့သည်။

၎င်းမှာ စီမာလျန်၏ ရတနာလက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။

စီမာလျန်သည် ရွှေဝါရောင်အလုံးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နင်နာမှာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကောက်ယူပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်အထဲမှ မြွေတစ်ကောင်ကို စီမာလျန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းဖန်က သူ၏ ဓားကောက်ကို မြွေထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ၎င်းကို နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားစေတော့သည်။

လင်းဖန်က နင်နာထံသို့ ပြေးဝင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟူထော်... ခဏလောက် တောင့်ခံထားဦး။ ငါ ဒီမိန်းမကို အမြန်ရှင်းပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်”

ကျန့်နူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ကာကွယ်နေရသော ဟူထော်မှာမူ အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရလေသည်။

‘စီမာချွမ်က တကယ်ပဲ စီမာလျန်နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တာလား’

သူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ဘုန်း…

လင်းဖန်၏ တိုက်ခိုက်မှုက နင်နာကို ထိမှန်သွားသော်လည်း သူမကမူ မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်လေသည်။

[ဒင်]

[ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။]

[ကလဲ့စားချေအမှတ် ၂၂၀ ရရှိရန် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်ပါ]

ပိုးကောင်များစွာသည် လင်းဖန်၏ မျက်နှာဆီသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူသည် နောက်သို့ ခုန်ရှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နင်နာက သူ၏လက်ကို မြဲမြံစွာ ဆွဲထားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မူလမြေကြီးခံတပ်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဝှစ်…

ပိုးကောင်များအားလုံးသည် လင်းဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရိုက်မိကာ အစအနများအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားကြတော့သည်။

ထွက်ပေါ်လာသော အက်စစ်ရည်များမှာမူ သူ့အား တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

၎င်းသည် မီးခိုးအချို့သာ ထွက်ပေါ်စေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လင်းဖန်က သူမ၏ ပိုးကောင်များအား ခုခံနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နင်နာက မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အား... ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူပဲ”

လင်းဖန်က သူမကို မဲ့ပြုံးပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ မူလချီလက်သည်းများကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်သည်းများသည် နင်နာ၏ လက်ဖျံအတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

လင်းဖန်ကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။

လင်းဖန်က သူ၏လက်ကို ဆွဲနုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဖျံမှသည် လက်ဖဝါးအထိ ကုတ်ခြစ်ဆွဲဖြဲသွားလေသည်။

အသားများနှင့် အရိုးများသည် ကြေမွပျက်စီးကာ သွေးချင်းချင်းနီသွားတော့သည်။

သူမသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်များထဲမှ မြွေတစ်ကောင်သည် လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အား...”

လင်းဖန်သည် နောက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ထိုအရှိန်ကို သုံး၍ သူမအား အင်အားအပြည့်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုကန်ချက်ကြောင့် သူမသည် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ပေအနည်းငယ်မျှ လိမ့်ဆင်းသွားရတော့သည်။

သူမသည် ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်ကာ လင်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ နားမလည်နိုင်သော ဘာသာစကားတစ်ခုဖြင့် ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်တော့သည်။

သူမ၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဘူးထဲမှ ပိုးကောင်ဖြူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြေမွပျက်စီးနေသော လက်များပေါ်သို့ တွားသွားဝင်ရောက်လာကြလေသည်။