အခန်း ၁၂၀၁

အပိုင်း ( 1201 ) ရှန်းရွှီရှေးဟောင်းသတ္တု။

သွေးကဲ့သို့‌ အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ဓားအလင်းက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားသည်။

"ရွှမ်း"

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် အိခွမ်း အသွင်ပြောင်းထားသော ဧရာမမိကျောင်းကြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့၏။

ဧရာမမိကျောင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်က စွမ်းအင်အလင်းများအဖြစ်သို့ လေထဲတွင် ကျဲပြန့် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ အလင်းများထဲတွင် သွေးအလူးလူးနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုက ကသောမျောပါး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

၎င်းက အိခွမ်းသည်ပင်။ ဤအခိုက်တွင် သူ့မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်တစ်ဖက်လည်း ပျောက်သွားသည်။

သူ့ဒဏ်ရာကို သွေးမထွက်အောင်ထိန်းရင်း လုမင်အား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အခြားလူငယ်များလည်း အံ့ဩထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများကို လှစ်ဟလာတော့သည်။

ဓားတစ်ချက်... ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် လုမင်သည် အိခွမ်း၏ သွေးမျိုးဆက်ပေါင်းစပ်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် လက်တစ်ဖက်ကိုပါ ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။ ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမျိုးက တကယ်ကို အံ့ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။

ပထမတော့ လုံချန်ရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်သော ခံစားချက်နှင့် ဤလူငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။

မူလက၊ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးသည် လုံချန်ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်ပါရမီရှင်ကို ကံကောင်း၍ မွေးထုတ်ပေးနိုင်သည်ဟု သူတို့ထင်ခဲ့သည်။ သူ့အပြင် တခြားသူများက အမှိုက်ဖြစ်နေကြဆဲပင်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့အားလုံး မှားယွင်းခဲ့မှန်း သိလာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်အခါက လုမင် လှုပ်ရှားရန် မလိုခဲ့ပေ။ လုံချန် တစ်ယောက်တည်းက ရှန်းအဲ့တိုက်ကြီးမှ လူအားလုံးကိုကိုင်တွယ်ပစ်ရန် လုံလောက်သည်။

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ပြန်ပြောရမယ်ဆိုရင် လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေအတွက် တန်ကြေး ပေးဆပ်ကြရမယ်။ ဒီလက်တစ်ဖက်က မင်းအတွက် သင်ခန်းစာလို့ မှတ်လိုက်ပါ၊ အခု ထွက်သွားတော့"

လုမင်က တတိယသွေးမျိုးဆက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ့အရှိန်အဝါများ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။ သူက အိခွမ်းကိုကြည့်ကာ လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။

အိခွမ်း၏ မျက်နှာက အကြည့်ရဆိုးသွားသော်လည်း ဘာမျှမပြော‌ဝံ့တော့ပေ။ သူက နောက်သို့လှည့်ကာ ပေါ်တယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ညီနောင်၊ ဒီမှာ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုးသစ်သားကိုဝယ်ဖို့ ကျောက်ကြမ်းငါးသန်းပါ"

လုမင်က သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးသစ်သား ရောင်းချနေသော လူငယ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းပြီ... ဒီမှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးသစ်သားပါ"

လူငယ်လည်း သတိဝင်လာကာ လုမင်အား ကောင်းကင်မိုးကြိုးသစ်သား အမြန်လွှဲပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုမင်ထံမှ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သိမ်းဆည်းခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုးသစ်သားမှ အစွမ်းထက် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို ခံစားရင်း လုမင် ပြုံးကာ သူ့ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း၊ ဒီမှာ မင်းလိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိမရှိ ကြည့်ဦးလေ၊ အတူတူဝယ်ကြတာပေါ့"

လုမင်က ပြောသည်။

"အင်း၊ ဒါပေမဲ့ ငါက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ပါဝင်တဲ့ အရာတွေကို လိုအပ်တာ၊ အဲဒါတွေက ရှားနိုင်တယ်"

ရှဲ့နျန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လဲလှယ်မှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လုမင်နှင့် ရှဲ့နျန်ချင်းလိုအပ်သော အရာများကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ လုမင်သည် ခန်းမအလယ်သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ၊ ငါက လုမင်ပါ... ကျိုးယဲ့ကျောက်၊ တိဟွမ်ကျင်း၊ ဟွမ်သွေးကျောက်... အဲဒါတွေကို ငါလိုချင်တယ်။ အားလုံးပဲ ရှိမယ်ဆိုရင် ဈေးပြောလိုက်ပါ၊ လုမင်က သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှာပြီး ရအောင်ဝယ်မယ်"

လုမင်က နိဗ္ဗာနဆေးလုံးကို သန့်စင်ရန်အတွက် အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းငါးခုကို ဆက်တိုက်ဖော်ပြခဲ့သည်။

နိဗ္ဗာနဆေးလုံးတွင် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်း ခုနစ်မျိုး လိုအပ်၏။ ယခုအခါ သူက နှစ်မျိုးကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ငါးခုလိုသေးသည်။

"ဒီငါးမျိုးလုံးက အင်မတန်ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ ရတနာတွေပဲ၊ ငါ့မှာ မရှိဘူး"

"တကယ်ကို ငါ့မှာလည်းမရှိပါဘူး"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူငယ်များ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လူတိုင်းက ခေါင်းယမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုမင်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကာ သူ့ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာရတော့သည်။

"ရှောင်ချင်း၊ ကိုယ်တို့ အပေါ်ထပ်ကို သွားကြည့်ကြမလား"

လုမင် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း"

ရှဲ့နျန်ချင်းလည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လုမင်နှင့်အတူ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ဆဋ္ဌမထပ်ဖြစ်ပြီး နောက်အထက်ထပ်က သတ္တမထပ် ဖြစ်သည်။

တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခုနစ်လွှာတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

ခုနစ်လွှာတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အားလုံးပေါင်းမှ လူနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

လုမင်နှင့် ရှဲ့နျန်ချင်းတို့ ရောက်လာသောအခါ အကြည့်တချို့က ချက်ချင်း ကျရောက်လာသည်။

သို့သော်လည်း အများစုမှာ လုမင်ကို တစ်ချက်သာကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များက ရှဲ့နျန်ချင်းတွင်သာ ရှိကြသည်။

"ဘယ်လောက်တောင်လှလိုက်တဲ့ မိန်းကလေးပါလိမ့်"

"သူက ဘယ်တိုက်ကြီးကလဲ"

"သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က ကျိဟုန်ချန်ထက်တောင် မနိမ့်ဘူး"

ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"သူတို့ပဲ၊ လုမင်"

လူအုပ်ထဲတွင် အေးစက်စက်အကြည့်ဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက် ရှိနေသည်။

၎င်းက မုဖုန်းသည်ပင်၊ သူလည်း ဤနေရာကို ရောက်နေသည်။

"မုဖုန်း၊ သူတို့ကို မင်းသိတာလား"

မုဖုန်း၏အနားတွင် အတော်ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ရှိသည်။ ၎င်းက ကျောက်စိမ်းသရဖူနှင့် ရွှေရောင် ၀တ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူ့အသွင်က မြင့်မြတ်သော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်တွင် သူက ပူလောင်ပြင်းပြသောအကြည့်ဖြင့် ရှဲ့နျန်ချင်းကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

"သူတို့ကို ငါသိပါတယ်။ သူတို့က ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးရဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ။ ဟိုကောင်က လုမင်၊ မိန်းကလေးကတော့ ရှဲ့နျန်ချင်းလို့ ခေါ်တယ်"

မုဖုန်းက ပြောသည်။

"ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးလား၊ အဲဒီမှာ လုံချန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကတော့ မဆိုးဘူးလို့ ကြားတယ်။ ဒီနှစ်ယောက်ကကော... မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

မြင့်မြတ်သော သခင်လေးက‌ မေးလိုက်၏။

"လုမင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ငါ့အတွက် နည်းနည်းပဲ ပိုအားကောင်းတာပါ၊ မိန်းကလေးကလည်း သာမန်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်"

မုဖုန်းက လုမင်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို သူ့ထက် အနည်းငယ်သာ အားကောင်းသည်ဟု တမင်တကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမိန်းကလေးက မဆိုးဘူးပဲ၊ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးမှာ ဒီလို အလှတရားတွေရှိဖို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

မြင့်မြတ်သော သခင်ငယ်လေး၏ ရှဲ့နျန်ချင်းကိုကြည့်သော အကြည့်များက ပို၍ ပူလောင်လာခဲ့သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက သူ့ကိုသဘောကျမှတော့ ဘာလို့လက်မခံရမှာလဲ"

မုဖုန်းက အကြံပေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဒါလည်းကောင်းပါတယ်။ ရတနာလေလံပွဲပြီးရင် အဲဒီမိန်းကလေးကို ငါ့အိမ်ဆီ ခေါ်ဆောင်လာဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်မယ်"

မြင့်မြတ်သော သခင်လေးက ပြောလိုက်၏။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ရင်း သူ့စကားများ ခိုင်မာသောယုံကြည်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အသံလွှင့်ကာ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်၍ လုမင် မကြားခဲ့ရပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များကို ခံစားနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မုဖုန်း"

ရှဲ့နျန်ချင်းနှင့်အတူ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း လုမင်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုမင်က အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်ပြီး အကဲခတ်လိုက်၏။

ခုနစ်လွှာတွင် လူနှစ်ဆယ်ခန့်သာရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးက အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးက ထိပ်သီးပါရမီရှင်များဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် လုမင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အန္တရာယ်အား ခံစားရစေသည့် လူအချို့လည်း ရှိသည်။

၎င်းတို့အနက် လုမင်၏အာရုံကို အဖမ်းစားနိုင်ဆုံးက စားပွဲထိပ်တွင်ထိုင်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးပင်။

သူက အနီရောင်ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် အနှိုင်းမဲ့ လှပသော်လည်း ယောင်္ကျားတစ်ဦးကဲ့သို့ သူရဲကောင်းဆန်သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိ၏။ ဤသည်က အလွန်ထူးဆန်းသည့် အနေအထားဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ ဆိုးရွားပုံမပေါ်ပေ။ ထိုအစား၊ ၎င်းသည် အလွန်လိုက်ဖက်ညီပြီး မတူညီသော အလှတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူမ၏အလှက ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီး၏ အလှဘုရင်မငါးပါးထက် မနိမ့်ကျပေ။

"ဘာလဲ၊ အလှလေးကိုမြင်တာ‌နဲ့ မျက်စိမှိတ်မခွာနိုင်တော့ဘူး။ နင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီလား"

ရှဲ့နျန်ချင်း၏အသံက လုမင်၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်း သဝန်တိုတာလား"

လုမင်က ပြုံးပြီး ရှဲ့နျန်ချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါလား... မဟုတ်ပါဘူး"

ရှဲ့နျန်ချင်းက နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်၏။

"သူက မင်းလောက်တောင်မှ မလှတာ၊ ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွေးဆောင်ခံရနိုင်မှာလဲ"

လုမင်က ရှဲ့နျန်ချင်း၏ နားအနားသို့ကပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး‌ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့နျန်ချင်း၏မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် နီမြန်းသွား၏။ သူမက လုမင်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြီး ဘာမျှမပြောတော့ပေ။

နှစ်ယောက်သား ဘေးဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးက ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး အခြားသူများနှင့် လဲလှယ်ရန်ပြင်နေသည်။

သတ္တမထပ်သည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထုတ်ယူလာသော ရတနာများမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက အလွန်ရှားပါးသော မိခင်ရွှေသံမဏိအပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဝိညာဉ်လက်နက်များကို သန့်စင်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်၏။ လုမင်သည်ပင် သွေးဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ သူ့တွင် တစ်ဖက်လူ လို‌အပ်‌သောအရာများ မရှိပေ။

ခဏကြာသည်အထိ မည်သူမျှမပြော၍ လူငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ထဲတွင် မီးလျှံများနှင့် အဝါရောင်ကျောက်တစ်လုံး ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဒါက ရှန်းရွှီ ရှေးဟောင်းသတ္တုလား"

တစ်ယောက်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်၊ ဒါက ရှန်းရွှီ ရှေးသတ္တုပဲ"

လူငယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ရှန်းရွှီရှေးဟောင်းသတ္တုထဲမှာ ထူးကဲတဲ့ ရတနာတွေ ပါဝင်နိုင်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိမှာပါ၊ အခု ငါ့လက်ထဲမှာ သုံးခုရှိတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက နတ်ဘုရားအပျက်အယွင်းတွေကနေ ရလာခဲ့တာလေ။ အခု ဒီသုံးခုစလုံးကိုရောင်းမယ်။ အမြင့်ဆုံး ဈေးပေးနိုင်တဲ့သူ ရမယ်"

စကားအဆုံးတွင် ထိုလူငယ်၏ လက်ဖဝါးတွင်း၌ နောက်ထပ် အဝါရောင် ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ပေါ်လာသည်။ အားလုံးပေါင်းလိုက်ပါက စုစုပေါင်း ကျောက်သုံးလုံး ရှိနေခဲ့ပေသည်။