အခန်း ၁၂၄၀

အပိုင်း ( 1240 ) သတ်ဖြတ်ခြင်း။

ဤနေရာမှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုက အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ အခြားသော နတ်နန်းတော်သုံးခု၏ ပါရမီရှင်များက ပြပွဲကြည့်သလို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

"တိရစ္ဆာန်က တိရစ္ဆာန်ပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်တွေက ကောင်းကောင်းအလုပ်မလုပ်ဘူး"

လုမင်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

"မင်းက သေချင်နေတာပဲ"

ရွှေတောင်ပံ အော်ဟစ်လိုက်၏။ တောင်ပံနက်၏ မျက်လုံးများလည်း အေးစက်သွားသည်။ ပေယွိတိုက်ကြီးမှ အခြား ပါရမီရှင်များထံမှလည်း သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ ထွက်ပေါ်လာကာ လုမင်အား ဖုံးအုပ်ထားတော့သည်။

"ဝမ်"

ရွှေတောင်ပံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက လက်ချောင်းများကို လက်သည်းသဏ္ဍာန်ပြုကာ လုမင်အား ကုပ်ဆွဲလိုက်၏။ လက်သည်းများ လေထုကို ဖြတ်သွားသောအခါ စူးစူးရှရှ အသံများသည်ပင် ထွက်လာတော့သည်။

"ဝုန်း ဝုန်း"

ရှဲ့နျန်ချင်းနှင့် လုံချန်ထံမှ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"မင်းတို့ ဘာမှလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက တိရစ္ဆာန်လေးနည်းနည်းပဲ"

လုမင်က ပြောဆိုကာ လက်သီးနှင့် ထိုးချလိုက်သည်။

"ဒုန်း၊ ဂျွတ်"

လုမင်၏လက်သီးက ရွှေတောင်ပံ၏ လက်သည်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ အရိုးကျိုးသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ရွှေတောင်ပံ အော်ဟစ်ပြီး ဒယီးဒယိုင်ဖြင့် ဆုတ်သွားရတော့သည်။

လူများစွာလည်း မျက်လုံးပြူးသွားကာ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရွှေတောင်ပံသည် ကောင်းကင်တိုင် သုံးဆယ့်ခြောက်ခုပေါ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သော ပါရမီရှင်လည်း ဖြစ်၏။ ယခုတော့ လုမင်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် သူ့လက်ချောင်းအရိုးများ ကျိုးသွားသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

အနက်ရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သတ်"

ရွှေတောင်ပံက ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်ကာ သူ့မူလပုံစံဖြစ်သော ရွှေရောင်ငှက်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက တောင်ပံများကို ခတ်ကာ လုမင်အား တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ပံနက်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူသည်လည်း သူ၏ မူလပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ လုမင်အား တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

ကောင်းကင်တိုင် သုံးဆယ့်ခြောက်ခုကို တက်လှမ်းခဲ့သော ပါရမီရှင်နှစ်ယောက်က လုမင်အား အတူတကွ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းတယ်၊ ဒီငှက်အသားမှာ နတ်သားရဲသွေးမျိုးဆက် ပါဝင်နေတာပဲ။ ကောင်းကောင်း ချက်စားလိုက်ရရင် မိုက်ပြီ"

လုမင်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နဂါးစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်သီးနှစ်ချက် ဆင့်ထိုးလိုက်၏။

လက်သီးချက် ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းမှ ဟင်းလင်းပြင်က ဘောလုံးတစ်ခုထဲသို့ ကျုံ့ဝင်သွားကာ တောင်ပံနက်နှင့် ရွှေတောင်ပံကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

အော်ညည်းသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ ရွှေရောင်နှင့် အနက်ရောင် ငှက်အမွေးအမှင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ တောင်ပံနက်နှင့် ရွှေတောင်ပံတို့ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရခဲ့ပြီ။

"သတ်"

လုမင်က လက်ဝါးနှစ်ဖက်နှင့် လွှဲခုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဝါးများက ကောင်းကင်ဓားကဲ့သို့ ရွှေတောင်ပံနှင့် တောင်ပံနက်ကို ခုတ်ထစ်လိုက်၏။ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ငှက်နှစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းများကို အပိုင်းပိုင်းခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ရွှေတောင်ပံနှင့် တောင်ပံနက်တို့ ခဏချင်း အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

"ဝှူး"

လူတော်တော်များများ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လုမင်ကို ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့က ကောင်းကင်တိုင်ပေါ်ကို တက်လှမ်းနိုင်သော ပါရမီရှင်နှစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း လုမင်၏ အလွယ်တကူ အသတ်ခံခဲ့ရပေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက အံ့သြမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

လုမင်ကို သူ အထင်ကြီးသွား၏။ ရှမ်းဟွမ်တိုက်ကြီးတွင် ရှိခဲ့စဉ်က လုမင်သည် နတ်ဘုရားအဆင့်ရှစ် သွေးမျိုးဆက်ဖြင့် မုဖုန်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူပြီး သူ့အာရုံအား ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ခြွင်းချက်တစ်ခုပြုလုပ်ပြီး လုမင်ကို သူနှင့်အတူ ရှန်းရွှီတိုက်ကြီးသို့ လာခွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ လုမင်၏ စွမ်းရည်များက သူ့ကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီ။

ဝမ့်ကျန်း၊ ကျိဟုန်ချန်နှင့် ခရမ်းရောင်ဆံပင်ရှိသော လူငယ်တို့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ထိတ်လန့်ခြင်း၊ အံ့ဩခြင်း နှင့် လေးနက်မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ လုမင်၏ခွန်အားက သူတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပေသည်။

အခြားနတ်နန်းတော်သုံးခုမှ လူအများအပြားလည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲဟ၊ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက မဆိုးဘူး"

"တောင်ပိုင်းနတ်နန်းတော်မှာ ထိပ်သီးသုံးယောက်အပြင် ဒီလို လျှို့ဝှက် တည်ရှိမှုမျိုး ရှိဦးမယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လုမင်ကို ပြိုင်ဘက်အဖြစ် ဆက်ဆံပြောဆိုလာခဲ့သည်။

သူတို့ထဲတွင် လဲ့နျိုနှင့် ရေခဲနဂါးကတော့ အေးစက်စက်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများကလည်း အကြည့်ရဆိုးသွားသည်။

"မင်း... ရွှေတောင်ပံနဲ့ တောင်ပံနက်ကို သတ်လိုက်တာလား"

ပေယွိတိုက်ကြီးမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုမင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှေတောင်ပံနှင့် တောင်ပံနက်တို့၏ အလောင်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း ပြော၏။

"ဘာလဲ၊ မင်းလည်း တိုက်ခိုက်ချင်လို့လား"

ပေယွိတိုက်ကြီးမှ လူငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

"လုမင်"

ရုတ်တရက်၊ အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ့်ကျန်းက ရှေ့သို့ထွက်ကာ လုမင်ကိုကြည့်ပြီး‌ ပြောလိုက်သည်။

"လုမင်၊ မင်းရဲ့နည်းလမ်းတွေက ရက်စက်လွန်းတယ်။ ရွှေတောင်ပံနဲ့ တောင်ပံနက်က စကားနည်းနည်းပဲ ပြောရပေမဲ့ မင်း သတ်လိုက်တယ်လား"

"နောက်ပြီးတော့ ရွှေတောင်ပံနဲ့ တောင်ပံနက်က ငါတို့ တောင်ပိုင်းနတ်နန်းတော်ရဲ့ စစ်သူကြီးနှစ်ဦးပဲ။ မင်း သူတို့ကိုသတ်လိုက်တာက တောင်ပိုင်းနတ်နန်းတော်ရဲ့ ခွန်အားကို လျှော့ချလိုက်သလိုပဲ။ မင်းရဲ့ ဒီစရိုက်ဆိုးအရ မင်းဟာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ အရည်အချင်းမပြည့်မီတော့ဘူး"

ဝမ့်ကျန်း၏ မျက်လုံးများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အလင်းများဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

ရှဲ့နျန်ကျွင်းက လုမင်၊ ရှဲ့နျန်ချင်းတို့နှင့် သူမကြားမှ ပဋိပက္ခအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင်၊ သူက ရှဲ့နျန်ကျွင်းအရှေ့၌ လှုပ်ရှားပြီး မျက်နှာသာပေးခြင်းကို လိုချင်သည်။

"ဟားဟားဟား"

လုမင်က ဝမ့်ကျန်းကိုကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား။ သူတို့က အခုလေးတင် ငါ့ကိုသတ်ချင်နေတာ။ ငါက သူတို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်လို့မရဘူးလား။ ဒါဖြင့် ငါမင်းကိုသတ်မယ်၊ မင်းငြိမ်ငြိမ်နေပြီး အသတ်ခံစမ်း"

"မင်းပါးစပ်ပိတ်ထား"

ဝမ့်ကျန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူထင်လို့လဲ။ ငါ့မှာ မင်းနဲ့စကားပြောနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ ထွက်သွား"

လုမင်က သူနှင့် အပိုစကားများပြောရန် ပျင်းရိလွန်းသဖြင့် တိုက်ရိုက် ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ဤအရာက ဝမ့်ကျန်း၏ မျက်နှာကို အလွန်အမင်း ညို့မှိုင်းသွားစေခဲ့သည်။

သူက မည်သူနည်း။

သူဟာ တောင်ပိုင်းနတ်နန်းတော်၏ အသန်မာဆုံး ပါရမီရှင် သုံးဦးထဲမှတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ဝမ့်မိသားစုက တောင်ပိုင်းနတ်နန်းတော်တွင် မုမိသားစုထက် ပို၍ဩဇာကြီးမား၏။

လုမင်က သူ့ကို ဤစကားမျိုး ပြောဝံ့ပါသလော။

"ကောင်လေး၊ မင်းကိုယ်မင်း ရွှေတောင်ပံနဲ့ တောင်ပံနက် သတ်နိုင်လို့ မင်းလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်နိုင်တယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။ မင်းထက် ပိုသန်မာတဲ့သူတွေ အမြဲရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ သက်သေပြမယ်"

ဝမ့်ကျန်းထံမှ အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တော်လောက်ပြီ"

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီကိစ္စမှာ ရွှေတောင်ပံနဲ့ တောင်ပံနက်တို့ အပြစ်ရှိတယ်။ သူတို့က တခြားသူကို သတ်ချင်ပေမဲ့ သူတို့မှာ အရည်အချင်းမရှိလို့ ပြန်သတ်ခံလိုက်ရတာ။ ဒီအတွက် တခြားဘယ်သူကိုမှ အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး"

အနက်ရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့…"

ဝမ့်ကျန်းက စောဒကတက်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သူ့လက်ကို ထောင်ပြလိုက်၍ ဝမ့်ကျန်းမှာ သူ့စကားများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်လေး၊ ဒီနေ့ မင်း ကံကောင်းသွားတယ်"

ဝမ့်ကျန်းက လုမင်ကို အေးစက်စက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ သူက ရှဲ့နျန်ကျွင်း၏ နံဘေးကို ပြန်လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်ချပါ၊ ဒီကောင်လေးကို အခွင့်အရေးပြီး သတ်လိုက်မယ်"

"အင်း"

ရှဲ့နျန်ကျွင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အားကောင်းသည့် အရှိန်အဝါတချို့ ပေါ်လာခဲ့၏။

၎င်းက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ငွေရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင် အဖိုးကြီးနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦးတို့ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင်၊ ယခင်ပါ‌လာသော လူငယ် သုံးဦးကိုတော့ မတွေ့ရပါ။

"ကိုင်း၊ ပထမအချီ ပြီးသွားပြီ။ နောက်ပိုင်းကတော့ ဒုတိယအကျော့အတွက် နေရာကို ပြင်ရမယ်၊ ဒီအတွက် လဝက်လောက်ကြာမယ်။ ပထမအချီမှာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သူတွေ အနားယူနေကြပါ၊ လဝက်ကြာရင် ဒီမှာ တစ်ဖန် စုဝေးကြလိမ့်မယ်"

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အဖိုးကြီးက ကြေညာပြီးနောက် ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။

လဝက်ကြာပြီးနောက် ဒုတိယအကျော့ပြိုင်ပွဲ စတင်ပေလိမ့်မည်။

လူငယ်များစွာ၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ လဝက်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ သူတို့ ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည်။

ထို့နောက်တွင် လူအုပ်ကြီးက အရပ်ရပ်သို့ လူခွဲသွားကြသည်။

"သွားကြမယ်ဟေ့၊ အသားကင်စားရအောင်"

လုမင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ပေယွိတိုက်ကြီးမှ ပါရမီရှင်များလည်း တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်စိမျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

များမကြာမီ လူအုပ်ကြီးက ၎င်းတို့၏ နေအိမ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

နာရီဝက်ကြာသောအခါ၊ လုမင်၏ ခြံဝင်းထဲမှ တောင်ပိုင်းနတ်နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို မွှေးပျံ့စေသော အသားကင်နံ့များ သင်းပျံ့လာလေသည်။

"အဲဒါ... လုမင်က ရွှေတောင်ပံနဲ့ တောင်ပံနက်ကို တကယ်ကြီး ကင်စားနေတာပဲ"

အခြားတိုက်ကြီးများမှ လူငယ်အချို့ အံသြသွားကြသည်။

"ညီနောင်လုံ၊ အတူတူလာစားရအောင်"

လုမင်က လုံချန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး လုံချန် ဝင်လာခဲ့၏။

"ငါ့ဆံပင်၊ ဒကာတော်လု၊ ဒီရဟန်းလည်း နည်းနည်းလောက်စားရအောင် ကံကောင်းနိုင်မလား သိချင်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် ရဟန်းဝူလျန့် ပေါ်လာသည်။ အဆံပြန်ပြီး ဝင်းလက်နေသော ငှက်ကင်ကိုကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်လာတော့သည်။

"ရပါတယ်၊ လာ လာ"

လုမင် ပြုံးလိုက်သည်။