အခန်း ၁၄၅၄

အပိုင်း ( 1454 ) အဋ္ဌမမြောက် ဆရာတူအစ်မ ရွယ်နင်ရှင်း။

လုမင် ခါးသက်သက်ပြုံးပြီး နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ တောင်ကြားသခင်သည်ပင် အနာဂတ်မှာ သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိဘူးဟု ပြောခဲ့၏။ အနာဂတ်တွင် သူ့ဘာသာ စူးစမ်းရတော့မည့်ပုံရသည်။

"မင်အာ၊ မင်း သတိထားရမယ်။ တာအိုနယ်မြေက အားကောင်းလေ၊ အဲဒါကို လေ့ကျင့်ဖို့ ခက်ခဲလေလေပဲ။ အထူးသဖြင့် နောက်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့အခါ ပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ မင်းလို ရှေးဦးကစဉ့်ကလျားတာအိုနယ်မြေဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ခဲဦးမှာ"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တိမ်နဂါးတောင်ကြားသခင်က လေးလေးနက်နက် သတိပေးလိုက်သည်။

လုမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ယင်းကိုတော့ သူ သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ဆရာရဲ့ စာကြည့်ဆောင်အပါအဝင် တိမ်နဂါးတောင်ကြားက ဘယ်နေရာကိုမဆို မင်းဆန္ဒအတိုင်း ဝင်လို့ရတယ်။ အဲဒီမှာ ဆရာရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက် စုဆောင်းထားတဲ့ ဘဝ‌အတွေ့အကြုံတွေလည်းရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို နားလည်ဆင်ခြင်ကြည့်ရင် မင်းအတွက် အထောက်အကူ ရကောင်းရမှာပါ"

တောင်ကြားသခင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

လုမင်လည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်ကာ ဦးညွတ်လိုက်လေသည်။

သူဟာ တိမ်နဂါးတောင်ကြားနှင့် တောင်ကြားသခင်၏ စာကြည့်ဆောင်အပါအဝင် မည်သည့်နေရာကိုမဆို ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

တောင်ကြားသခင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းက နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင်။ သူက တောက်ပသောသူတော်စင် မဟုတ်တာတော့ သေချာသည်။ သူ့အဆင့်က‌ တောက်ပသောသူတော်စင်အဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်နိုင်လောက်၏။ ထိုအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံက အမှန်တကယ် အဖိုးတန်သည်။

ယင်းကို နားလည်နိုင်ပါက လုမင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် များစွာ အထောက်အကူဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်တွင်၊ တောင်ကြားသခင်၏လက်၌ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားပဲ။ အထဲမှာ မင်းရဲ့အချက်အလက်နဲ့ ထည့်ဝင်မှတ်မှတ်တွေ ပါဝင်တယ်။ မှန်ရဲ့လား ကြည့်လိုက်ပါဦး"

လုမင်လည်း အထောက်အထားကို လက်ခံယူကာ ဝိညာဉ်အသိ ပို့လွှတ်လိုက်၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သတင်းအချက်အလက်များ ပေါ်လာတော့သည်။

ယင်းက သူ၏ အခြေခံအချက်အလက် ဖြစ်သည်။ ထည့်ဝင်မှတ်နေရာမှာတော့ ထည့်ဝင်မှတ် 2.15 သန်း ရှိ၏။

ယင်းက ရတနာများနှင့် သူလဲလှယ်ခဲ့သော ထည့်ဝင်မှတ်များ ဖြစ်သည်။ အားလုံး ပြည့်စုံပြီး ဘာမျှ အမှားအယွင်းမရှိခဲ့ပါ။

လုမင်လည်း အထောက်အထား တံဆိပ်ပြားကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

"မင်အာ၊ မင်းသတိပြုရမယ့်အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ မင်းကို အစစ်အမှန်တပည့်အဖြစ် ငါ လက်ခံလိုက်တာကြောင့် တိမ်နဂါးတောင်ကြားထဲကို ဝင်ခဲ့ပေမဲ့ တိမ်နဂါးတောင်ကြားဟာ နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဒါကြောင့်၊ မင်းဟာ ပထမနှစ်နှစ်မှာ နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြားရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို လက်ခံပြီး အခြေခံအလုပ်တချို့ကို ပြီးအောင် လုပ်ရဦးမယ်။ နှစ်နှစ်ပြီးရင်တော့ မင်းဘာအလုပ်မှ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ရွေးချယ်နိုင်မှာပါ"

တောင်ကြားသခင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လုမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ယင်းက နားလည်နိုင်ပြီး လုမင်လည်း မအံ့ဩမိပေ။

တပည့်အသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂိုဏ်းအတွက် ကောင်းကျိုးဆောင်ပေးရသည်မှာ ပုံမှန် ဖြစ်သည်။

"ဒါ့အပြင် မင်းက ငွေနဂါးတောင်ကြားက လူတွေကို စော်ကားထားတယ်။ ဒီကောင်တွေက အမြင်ကျဉ်းတယ်လေ။ ဒီကာလမှာ မင်း သူတို့ကို သတိထားရမယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကတော့ ငါ့ကြောင့် ဝင်စွတ်ဖက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုအတွက် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်"

နောက်ဆုံးတွင် တိမ်နဂါးတောင်ကြားသခင်က ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ၊ တပည့် သတိထားပါ့မယ်"

လုမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အိမ်း၊ သွားချေဦးတော့"

တိမ်နဂါးတောင်ကြားသခင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

လုမင်လည်း ဦးညွတ်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

'ထည့်ဝင်မှတ် ၂.၁၅ သန်းတောင်ပဲ၊ ငါ အဲဒါတွေကို မဖြုန်းတီးနိုင်ဘူး။ လဲလှယ်ဖို့ အစစ်အမှန်နဂါး ရတနာတွေ ရှိမရှိ သွားကြည့်ရအောင်'

လုမင်က သူ့စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

သူ့တွင် အစစ်အမှန်နဂါးရတနာများ ရှိနေပါက၊ သူ၏ အစစ်အမှန်နဂါး တိုက်ခိုက်ရေးခန္ဓာကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်လိမ့်မည်။

လုမင်လည်း နဂါးရတနာခန်းမ၏တည်နေရာကို မေးရန် ကြံရွယ်လျက် အပြင်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ဝေးဝေး မပျံသန်းနိုင်မီ ရှေ့မှ လူရိပ်တစ်ခုက တားဆီးလာသည်။

နှင်းဖြူ ၀တ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိဦးမည်။ သူမက ကျက်သရေရှိပြီး သေမျိုးကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးကဲ့သို့ အလွန်လှပသည်။

"ရပ်လိုက်"

မိန်းမပျိုက လက်ဝါးတစ်ဖက်ဖြန့်ကာ လုမင်ကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက..."

လုမင် ရပ်တန့်ပြီး မေးလိုက်၏။

"နင်က ဆရာ လက်ခံထားတဲ့ တပည့်သစ် မဟုတ်လား"

မိန်းကလေးက လုမင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

လုမင် အံ့ဩသွား၏။ သူမ၏ လေသံအရ သူသည်လည်း တိမ်နဂါးတောင်ကြားသခင်၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သင့်သည်။

လုမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မှန်ပါတယ်။ ငါက ဆရာလက်ခံထားတဲ့ ကိုးယောက်မြောက်တပည့် လုမင်ပါ"

"ဟားဟားဟား၊ တကယ်ပါပဲလား။ မြန်မြန်၊ ဆရာတူအစ်မလို့ ခေါ်လိုက်၊ ငါက နင့်ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက် ဆရာတူအစ်မ ရွယ်နင်ရှင်းပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါက အငယ်ဆုံး ဆရာတူညီမ မဟုတ်တော့ဘူး"

မိန်းကလေးက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပမာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

လုမင် အနည်းငယ် ဆွံအသွားသည်။ သူ၏ ဆရာတူအစ်မဟု ဆိုရသော်လည်း အသက်ကတော့ အလွန်ငယ်သေးသည်။

သို့ပေသော်ငြား၊ အဆုံးတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ လုမင် လက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ အဋ္ဌမမြောက် ဆရာတူအစ်မ"

"အိမ်း၊ ကောင်းလေစွ။ အဟမ်း... အဟမ်း"

ရွယ်နင်ရှင်းက အလွန်ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ရင့်ကျက်ဟန်ဆောင်နေဆဲပင်။ သူမက လုမင်ကိုကြည့်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတူမောင်လေး၊ အနာဂတ်မှာ ဒီဆရာတူအစ်မနဲ့နေပါ။ ဒီဆရာတူအစ်မက မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝ သေချာပေါက် ရစေမယ်"

ပြောဆိုပြီးနောက် သူမက ဝံ့ကြွားစွာဖြင့် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းရိုက်လိုက်ရာ လှပစွာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ လုမင်လည်း မနေနိုင်ဘဲ နောက်ထပ် အကြည့်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်မိသည်။

သို့ရာတွင်၊ ရွယ်နင်ရှင်းက ယင်းကို လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး၊ နင့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက မဆိုးဘူးလို့ ငါကြားတယ်။ မဟာဧကရာဇ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ နင်က ကြမ်းတမ်းခဲ့တယ် ဆိုပဲ။ လာ... လာ၊ ငါတို့ နည်းနည်းလောက် လှုပ်ရှားကြည့်ရအောင်"

ပြောဆိုပြီးနောက် သူမက လုမင်ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နည်းနည်းလောက် လှုပ်ရှားရမှာလား"

လုမင် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွား၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟင်း... ငါတို့ တိမ်နဂါးတောင်ကြားထဲမှာ လူက နည်းလွန်းတယ်လေ။ နေရတာ ပျင်းစရာကြီး။ သာမန်တပည့်တွေကလည်း ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ဝံ့ကြဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်အတွင်း ဆရာကြီးက အစစ်အမှန်တပည့် သုံးယောက်ပဲ လက်ခံခဲ့တာ။ တခြား ဆရာတူအစ်ကိုတွေက အသက်ကြီးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံတွေကလည်း အရမ်းမြင့်မားနေပြီ။ ငါက သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ သတ်ဖြတ်သူအရူးကျတော့လည်း အပြင်မှာပဲ နေ့တိုင်းလေ့ကျင့်နေတာ၊ ငါနဲ့တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘယ်သူမှ မရှိ..."

ရွယ်နင်ရှင်းက ပေါက်ပေါက်ဖောက်သလို တရစပ် ပြောလိုက်သည်။

လုမင် ဘာပြောရမည်မှန်းမသိတော့ပေ။ သူက ရွယ်နင်ရှင်းကို အမြန် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်မ၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာလေးရှိသေးတယ်။ နောင်မှပေါ့..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူထွက်သွားတော့မည်။

"မရဘူး၊ အခုပဲ တိုက်ခိုက်မယ်။ ဘာလဲ၊ နင် ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ အခုဖြစ်ရမယ်။ ဒီနေ့၊ မင်းငါ့ကိုကြည့်နေတာလား။"

ရွယ်နင်ရှင်းက လုမင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ပြီး လက်သီးနှင့်ထိုးလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

လက်သီးအင်အားက အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

'သန်မာလွန်းတယ်'

လုမင် အံ့သြသွားပြီး မထီမဲ့မြင် မပြုဝံ့တော့ပေ။ သူက ကစဉ့်ကလျားတာအိုနယ်မြေကို ဖြန့်ကျက်ကာ ရွယ်နင်ရှင်းအား လက်သီးနှင့်ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

"ဒုန်း"

လက်သီးနှစ်လုံး တိုက်မိသွားခဲ့သည်။ သူ့ဆီသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တွန်းအားတစ်ခု တိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွား၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားပြီး ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ခင် ခြေလှမ်း ကိုးလှမ်းလောက် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ရွယ်နင်ရှင်းက လုံးဝမလှုပ်ပေ။

'ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်လဲ'

လုမင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။

ရွယ်နင်ရှင်း၏ အင်အားက သူ့စိတ်ကူးယဉ်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီ။ ထို့ထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ ရွယ်နင်ရှင်းက သူမ၏ ခန္ဓာခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း သူခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုရလျှင်၊ သူ၏ ယွမ်ချီစွမ်းအင်ကို များစွာ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အား တစ်ခုတည်းက သူ့ကို ခြေကိုးလှမ်း နောက်ပြန်ဆုတ်စေရန် လုံလောက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ ပထမအဆင့် သိုင်းအုပ်ချုပ်သူနယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံလေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ လက်သီးချက်ကို ခုခံနိုင်တဲ့အပြင် ခြေကိုးလှမ်းပဲ ဆုတ်ခွာခဲ့ရတယ်။ မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့၊ ကံမကောင်းချင်တော့ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အားနည်းလွန်းတယ်"

ရွယ်နင်ရှင်းက ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမက စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မောင်လေး၊ နင် အခုထက်ပိုပြီး ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်သင့်တယ်။ နင့်ရဲ့အင်အား တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ငါနဲ့ လေ့ကျင့်နိုင်လိမ့်မယ်"

ထို့နောက်တော့ လုမင် ပြန်ပြောမည့်စကားကို စောင့်ဆိုင်းမနေဘဲတော့ ပြေးလွှားကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ငါ…"

လုမင် ဆွံ့အသွားသည်။ ဤဆရာတူအစ်မက ထူးဆန်းလွန်းပေသည်။

အရေးကြီးဆုံးကတော့ တစ်ဖက်လူဟာ ငယ်ရွယ်သလောက် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သည်။ ယင်းက လုမင်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပေသည်။

'ယွမ်လုမှာ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးရှိပုံရတယ်။ နောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း အားနည်းလွန်းတယ်'

လုမင်လည်း သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဟားဟား၊ နဝမမြောက် ဆရာတူညီလေး သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့။ အဲဒီကောင်မလေးက ဒီလိုပဲ"

သဘောကျစွာ ရယ်မောသံနှင့်အတူ လုံယွမ်ရှန်က လေထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။