အခန်း ၁၄၅၈

အပိုင်း ( 1458 ) မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူထင်လို့လဲ။

ရွှီလုံနှင့် အခြားသူများကို မြင်ကတည်းက အခြေအနေများကို သူ တွေးခဲ့သည်။ ယခု သွမ့်ရန်၏အစီအစဉ်က သူ့ကို ပို၍ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့မှာလည်း ကန့်ကွက်စရာမရှိဘူး!"

လုမင်က စိတ်ထဲမှ တွေးနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောတူလိုက်သည်။

ကျန့်ခုန်းလည်း ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ တစ်ဖက်က ကလဲ့စားချေဖို့ တကယ်ကြိုးစားနေရင် နောက်ပစ်မှတ်က ဖုန်းသခင်လေးဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ တစ်ဖက်လူသာ တကယ်ပေါ်လာလို့ကတော့ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ တခြားပါတီက ပေါ်လာသရွေ့ တခြားပါတီက ထွက်ပြေးလို့ မရစေရဘူး"

ရွှီလုံ ပြောလိုက်သည်။

ထိုညမှစတင်၍ ဖုန်းယီ၏ အိပ်ခန်းပတ်ဝန်းကျင်ကို လူတိုင်းအလှည့်ကျစောင့်ကြပ်ခဲ့ကြပေသည်။ ပထမနေ့တွင် လုမင်နှင့် ကျန့်ခုန်း၊ ဒုတိယနေ့တွင် ဖူရှင်းနှင့် သွမ့်ရန်တို့ဖြစ်ပြီး တတိယနေ့တွင် ရွှီလုံတစ်ဦးတည်း ဖြစ်သည်။

ပထမညမှာတော့ အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုရှိခဲ့သည်။

ဒုတိယနေ့နှင့် တတိယနေ့မှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်၏။

ဤသို့ဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခြောက်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် လုမင်နှင့် ကျန့်ခုန်းတို့အလှည့်သို့ တစ်ဖန် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ညအချိန်တွင်၊ ကောင်းကင်က ကြည်လင်ပြီး လေနုအေးက ခပ်ဖြေးဖြေး တိုက်ခတ်နေသည်။

လျှို့ဝှက်ထောင့်တစ်ခုမှာတော့ လုမင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေ၏။ သူက အရှိန်အဝါကိုထိန်းချုပ်ပြီး ဝိညာဉ်အသိဖြင့် ဖုန်းမိသားစု အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်မှ နေရာလွတ်မှာလည်း ကျန့်ခုန်း ရှိသည်။

မကြာမီ ညာဉ့်နက်လာခဲ့ပြီ။

ရုတ်တရက်၊ ညကောင်းကင်တွင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုမင်၏ မျက်လုံးများက ဖျတ်ခနဲ ပွင့်လာခဲ့၏။ သူ့ပုံရိပ်က လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထိုအရိပ်ဆီကို ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်၊ ကျန့်ခုန်းသည်လည်း လုမင်လှုပ်ရှားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ခံစားမိကာ ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။

"ဝှစ်"

ထိုအရိပ်က လူမိသွားကြောင်း သိလိုက်ဟန်ဖြင့် ပို၍လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။

ပြေးသူနှင့်လိုက်သူ နှစ်ဦးသား ဖုန်းမိသားစု၏အိမ်တော်မှ ပြေးထွက်လာပြီး လျိုခုန်းတောင်ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

လျိုခုန်းတောင်သည် အလွန်တရာ ကြီးမား၏။ အတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အန္တရာယ်တောင်များ ရှိသည့်အပြင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးသည်။

ထိုအရိပ်က ဖုန်းမိသားစုအိမ်တော်မှ ပြေးထွက်လာပြီးသည်နှင့် လျိုခုန်း‌တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မှ ကြည့်ပါက တစ်ဖက်လူကို အရိပ်အယောင်ပင် မမြင်ရတော့ပေ။ သူ့နောက်ကို ဆက်လိုက်လိုပါက လျိုခုန်းတောင်ဆီသို့သာ ပြေးဝင်လိုက်နိုင်သည်။

လုမင်နှင့် ကျန့်ခုန်းတို့လည်း လျိုခုန်းတောင်ထဲသို့ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့က တစ်ဖက်လူကို အလွတ်မပေးဘဲ တောက်လျှောက် ပြေးလိုက်သွား၏။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်က အလွန်မြန်သည့်အပြင် လျိုခုန်းတောင်၏ မြေပြင်အနေအထားကို အလွန်ရင်းနှီးပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခဏချင်းတော့ အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ငါ ရှေ့က ကြားဖြတ်လိုက်မယ်၊ မင်းနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့"

လုမင်က ကျန့်ခုန်းကို အသံပို့လွှတ်၍ ပြောဆိုပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ အနက်ရောင်တောင်ပံများက သူ့နောက်ကျောမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ့အမြန်နှုန်းက တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာ၏။ အတောင်ခတ်သံနှင့်အတူ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

လုမင်က ရှေ့မှ ဆီးကြိုပြီး တစ်ဖက်လူကို ပိတ်ဆို့ထားရန် ရည်ရွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြစ် တစ်ဖက်လူ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ဤအခိုက်မှာ တောင်တန်းအတွင်းမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန့်ခုန်း၏အသံ ဖြစ်၏။

လုမင်လည်း အမူအရာပြောင်းသွားကာ အသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်း ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

"ဝှစ်"

လုမင်က တောင်ကြားတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ အသံမှာ ဤနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း နေရာမှာ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။

"သွေး..."

လုမင်ဟာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထင်ကျန်နေသော သွေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

သွေးများ၏ အငွေ့အသက်အရ ကျန့်ခုန်းထံမှ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သွေးများသာရှိပြီး လူကိုမတွေ့ရတော့ပေ။

လုမင်က ဝိညာဉ်အသိကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မခံစားရပါ။ ထိုလူရိပ်၏ အရှိန်အဝါက ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အပြင်၊ ကျန့်ခုန်း၏ အရှိန်အဝါသည်လည်း သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ခဏလေးအတွင်း လူစိမ်းကော ကျန့်ခုန်းပါ သဲလွန်စမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက ထူးဆန်းလွန်းပေသည်။

လုမင်ဟာ တစ်ဖက်လူက လျိုခုန်းတောင်ကို ထဲထဲဝင်ဝင် နားလည်ထားသူဖြစ်မည်ဟု မှန်းဆခဲ့သည်။ အနီးတွင် ပုန်းအောင်းရန်အတွက် လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုခုပင် ရှိကောင်းရှိလိမ့်မည်။

လုမင်လည်း အနီးနားတွင် စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ရှာကြည့်လိုက်သည့်တိုင် ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

ကျန့်ခုန်း သေသွားလောက်ပြီဟုပင် လုမင် မှန်းဆခဲ့မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ဖုန်းမိသားစုသို့ ပြန်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဖုန်းမိသားစုကို ပြန်ရောက်သည်နှင့်၊ ဖုန်းမိသားစု၏ဂိတ်ပေါက်တွင် စောင့်နေကြသော လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်းယီနှင့် ဖုန်းမိသားစုမှ အခြားကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်၏။

ရွှီလုံ၊ ဖူရှင်းနှင့် သွမ့်ရန်တို့လည်း ထိုနေရာတွင် ‌ရှိနေသည်။ သူတို့သုံးယောက်က ဖုန်းယီကို အလယ်တွင်ထားကာ ကာကွယ်ထားခဲ့ကြပေသည်။

လုမင် ပြန်ရောက်လာတာကိုမြင်တော့ အားလုံး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး လုမင်၊ အခြေအနေဘယ်လိုလဲ၊ တရားခံကို ဖမ်းမိပြီလား"

ရွှီလုံက ဆီးကြိုမေးလိုက်၏။

လုမင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"မမိဘူး၊ တစ်ဖက်လူက ဒီလျိုခုန်းတောင်ကို အရမ်း သိကျွမ်းနေတာကြောင့် လိုက်မမီခဲ့ဘူး"

"ဟမ်၊ မမိဘူးလား။ ဒါဆို ဂိုဏ်းတူမောင်လေး ကျန့်ခုန်းရော ဘယ်မှာလဲ"

သွမ့်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျန့်ခုန်းတော့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းနည်းတယ်"

လုမင်လည်း ထိုလူရိပ်ကို လိုက်ဖမ်းခဲ့သည့် အခြေအနေအား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါက ပုံမှန်ဟုတ်ဘူး"

လုမင် ပြောပြီးသည်နှင့် သွမ့်ရန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ သူက လုမင်ကို အကဲခတ်သလိုလည်း စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာမဟုတ်တာလဲ"

လုမင် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်ပြောပုံအရ တရားခံက ဂိုဏ်းတူမောင်လေးကျန့်ခုန်းကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရစေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်သွားကြည့်တော့ တရားခံကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ ဒါက ဘယ်လိုယုတ္တိမျိုးလဲ၊ တရားခံက ဒီလောက်မြန်မြန် ဘယ်လိုပျောက်သွားနိုင်မှာလဲ"

"ဒုတိယအနေနဲ့၊ နင်ဟာ ဂိုဏ်း‌တူမောင်လေးကျန့်ခုန်းနဲ့ တရားခံကို ရှာမတွေ့တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်းတူမောင်လေးကျန့်ခုန်းက ဒုတိယအဆင့် သိုင်းအုပ်ချုပ်သူနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတာတောင် တစ်ဖက်ရန်သူက ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရစေနိုင်တာ ဒါမှမဟုတ် ချက်ချင်းသတ်လိုက်တာမျိုး လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါဆိုရင် ပထမအဆင့် သိုင်းအုပ်ချုပ်သူနယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံပဲရှိတဲ့ နင့်ကို ဘာကြောင့် ဆက်ပြီး ပစ်မှတ်မထားရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ နင့်ကို မသတ်လိုက်တာလဲ"

သွမ့်ရန်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

ဘေးနားမှ အခြားလူများလည်း အံ့သြသွားကြ၏။

"မင်းက ငါ့ကိုသံသယရှိတာလား"

လုမင် ခပ်ထေ့ထေ့ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နင်က ကျန့်ခုန်းနဲ့ အတူတူ တရားခံကို လိုက်ရှာခဲ့တဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံ ပိုမြင့်မားတဲ့ ကျန်းခုန်း အသတ်ခံလိုက်ရတာတောင် နင် အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ နင်က သေမှာကြောက်ပြီး အန္တရာယ်ကိုမြင်တာနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြေးသွားနဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို့ ငါသံသယရှိတယ်"

"တကယ်ဆိုရင် နင်က ကျန့်ခုန်းကိုသတ်ပြီး သူ့ရတနာကို လိုချင်နေတဲ့သူလို့တောင် ငါ သံသယရှိတယ်"

သွမ့်ရန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပြောပြီး လုမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လုမင်၊ ဒါအမှန်လား"

ဖူရှင်းကလည်း လုမင်ကို ခက်ထန်သော အကြည့်ဖြင့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

'သူတို့က ငါ့အတွက် ခက်ခဲအောင် ကြိုးစားနေတာလား'

လုမင် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သွမ့်ရန်နှင့် ဖူရှင်းက တစ်ကြိတ်တည်းတစ်ဉာဏ်ထဲ ဖြစ်ပုံရ၏။ သူတို့က သူ့ကို ခက်ခဲစေရန် တမင်လုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဤနှစ်ဦးက ရင်ဖုန်း၏ဘက်မှ ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များပေသည်။

"ဘယ်လောက်ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချချင်ရင်လည်း အကြောင်းပြချက်တွေ ရှာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်"

လုမင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ့်၊ ငါအထင်မမှားဘူးပဲ။ အခု နင့်မှာ ပြောစရာမရှိတော့ဘူးပေါ့။ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို ချိတ်ပိတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ရမယ်။ တာဝန်ပြီးတဲ့အခါ နဂါး‌နတ်ဘုရားတောင်ကြားဆီပြန်ပြီး နင့်ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူဖို့တွေးထားပါ"

သွမ့်ရန်က ပြောသည်။

"အဟက်၊ ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို တံဆိပ်ခတ်ချင်တာလား။ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်မှာ ဒီလိုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ ငါ ကြည့်ချင်တယ်"

လုမင်‌ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များကလည်း သူ့မျက်လုံးတွင် လင်းလက်လာတော့သည်။

သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်ပါက သူတို့လုပ်ချင်တာ လုပ်ခွင့်ရသွားမည်ဟု မဆိုလိုဘူးလား။ လုမင်က သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို တံဆိပ်ခတ်မည်အား မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

"နင် ခုခံဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

သွမ့်ရန်က အေးစက်စက် ပြောသည်။

လုမင်သည် မကြာသေးခင်ကမှ သိုင်းအုပ်ချုပ်သူနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖြတ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း သူ့အင်အားက အံ့မခန်းဖြစ်ကြောင်း ယခင် သူမ ကြားဖူးသည်။ ဟဲယွိကဲ့သို့ ပါရမီရှင်များပင်လျှင် မဟာဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ လုမင်နှင့် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ကြပါ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက လုမင်ထက် နှစ်ဆင့်ပိုမြင့်သော်လည်း အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ပါက အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့ပေ။

"တိတ်စမ်း၊ ငါက မင်းကို အပြစ်ရှိတယ်ပြောရင်ကော မင်း ငါ့ရှေ့မှာ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပေးမှာလား"

လုမင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟမ့်၊ ဒီနေ့ ကျန့်ခုန်းရဲ့ သေဆုံးမှုမှာ နင်က သံသယအရှိဆုံးလူပဲ။ နင် ငါတို့ကို ရှင်းပြသင့်တယ်"

သွမ့်ရန်က ‌ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ရှင်းပြရမှာလား၊ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူထင်လို့လဲ။ ငါက မင်းကို ဘာဖြစ်လို့ရှင်းပြရမှာလဲ"

လုမင် အထင်မြင်သေးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယင်းက သွမ့်ရန်နှင့် ဖူရှင်း၏ မျက်နှာများကို မည်းမှောင်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"ကဲ၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက ဂိုဏ်းတူညီလေးလုမင်ရဲ့ အပြစ်လို့တော့ မဆိုသာဘူး။ သွမ့်ရန်၊ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်မျိုး မလုပ်ပါနဲ့။ အခု ငါတို့ရဲ့ ဦးစားပေးက လူသတ်သမားကို ရှာပြီး ဒီတာဝန်ကို ပြီးအောင် လုပ်ဖို့ပဲ"

ရွှီလုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။