အခန်း ၁၄၇၉

အပိုင်း ( 1479 ) ကောင်းကင်ယံထိ မြင့်မားသော ရှေးဟောင်းဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်။

လုမင် လွတ်မြောက်သွားကြောင်း မြင်ရသောအခါ နွားနက်ကြီးက အော်ဟစ်ပြီး တရမန်းကြမ်း ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။

လုမင်လည်း ကိုယ်ဖော့သိုင်းဖြင့် အစွမ်းကုန် ဆက်ပြေးခဲ့၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ လုမင်ဟာ ထိုဒေသတွင် အနက်ရောင်ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များ နည်းပါးလာကြောင်း သိရှိလာခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် တိမ်မည်းများ လွင့်မျောနေပေသည်။

"ချီ... ချီ..."

သူ၏ ယွမ်ချီစွမ်းအင် အကာအကွယ်ကလည်း ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့များက သူ၏ ယွမ်ချီစွမ်းအင်ကို ပျက်စီးစေသည်။

လုမင်လည်း ကစဉ့်ကလျားတာအိုနယ်မြေဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အလောတကြီးဖုံးလွှမ်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အနက်ရောင်မြူခိုးများကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရသည်။

သို့ရာတွင် အနက်ရောင် မြူခိုးများက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ကစဉ့်ကလျားတာအိုနယ်မြေကိုပင် တိုက်စားရန် ကြိုးစားနေသောကြောင့် ဆူညံသံများ ထွက်နေသေးသည်။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်က အနက်ရောင်တောင်များအတွက်ပင် မခြားနားခြင်း ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့များက အနက်ရောင်အတောင်ပံများကို ထိတွေ့သောအခါ အသံတချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဤအခိုးအငွေ့များက ကစဉ့်ကလျားတာအိုနယ်မြေနှင့် သူတော်စင်ရတတာကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ လုမင် မျက်နှာမသာမယာဖြစ်သွားပြီး ရပ်လိုက်လေသည်။

ရှေ့ဆက်ခြင်းက အန္တရာယ်များလွန်းသည်။

"တကယ်ပဲ ဒီအငွေ့အသက်လား"

ထိုအချိန်တွင် သူ့ပခုံးပေါ်မှ တန်တန်၏ အံ့အားသင့်နေသောအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီအငွေ့အသက်၊ မင်းဘာပြောချင်တာလဲ"

လုမင်က မေးသည်။

"ဒါက ဒီကမ္ဘာက ဟုတ်ဘူး"

တတ်တန်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ပြော၏။

"ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ကမ္ဘာက ဖြစ်နိုင်မလား"

လုမင် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး"

ဒန်ဒန်က ခေါင်းယမ်းပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အဝေးကို မျှော်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒုန်း"

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နောက်မှ မြေကြီးတဟုန်းဟုန်းမြည်လာပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုအရွယ် နွားနက်ကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ချီးပဲကွာ၊ လိုက်လာပြန်ပြီ။ ဒါဆို ဆက်လုပ်ရမှာလား"

လုမင် ဆွံ့အသွားသည်။ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူငါးဦး သေသွားသော်လည်း ယခုအခါ အဆိုပါနွားနက်ကြီးက သူ့နောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်ဖမ်းနေပြန်သည်။

ထို့အပြင် ဤနွားနက်ကြီးက အလွန်အစွမ်းထက်၏။ ၎င်းက သတ္တမအဆင့် သိုင်းအုပ်ချုပ်သူနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူကိုပင် အလွယ်တကူသတ်နိုင်သည်။ ထို့အတူ၊ လုမင်ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်၏။ လုမင်လည်း အံကြိတ်ပြီး ရှေ့သို့ဆက်သွားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရှေ့ဆက်သွားလေလေ တိမ်မည်းများက ပို၍ ထူလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကစဉ့်ကလျားတာအိုနယ်မြေနှင့် အနက်ရောင်တောင်ပံများကလည်း ဆူညံသံများ ပို၍ထွက်လာပြီ။

နွားနက်ကြီးဟာ အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ဖမ်းပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ နောက်တော့ တစ်ချက်အော်မြည်ကာ လှည့်ထွက်ပြေးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒီနွား နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ သူက အရမ်းကြောက်နေသလိုဖြစ်နေတာလဲ"

လုမင် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သေပြီဟေ့၊ သူတောင် ဒီလောက်ကြောက်နေရင်...။ ဟေ့ကောင် ပြေးပြေး၊ ရှေ့ကို မြန်မြန်သာပြေးတော့"

တန်တန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှူး... ရှူး"

ထိုအချိန်တွင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် စပါးအုံးမြွေနှစ်ကောင် တွားသွားထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်၏။

သူ၏ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်မှာ စပါးအုံးမြွေကြီးတစ်ကောင်စီ ရှိသည်။ ဤစပါးအုံးမြွေကြီးများတွင် ဦးခေါင်းသုံးလုံးရှိပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က အချင်း မီတာတစ်ရာကျော် ရှိ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း အနှိုင်းမဲ့ ကြီးမားကြပေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့တကိုယ်လုံးက အနက်ရောင်အရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။

လုမင်၏ဘဝတွင် ဤစပါးအုံးမြွေကြီးများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူး၊ မကြားခဲ့ဖူးပါ။ ၎င်းတို့သည် ယခင်က အနက်ရောင် သားရဲကြီးများထက် ဆယ်ဆပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အလွန်ဆိုးရွားသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ လုမင်ဟာ ဧရာမနွားနက်ကြီး ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ထွက်ပြေးသွားမှန်း သိလိုက်ပြီ။ ယင်းက ဤစပါးအုံးမြွေကြီးနှစ်ကောင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီးများက ပေါ်လာသည်နှင့် အနီရဲရဲမျက်လုံးများဖြင့် လုမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြေး"

လုမင်လည်း မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"ရှုး၊ ရှုး"

လုမင် ထွက်ပြေးသည်နှင့် စပါးအုံးမြွေကြီးနှစ်ကောင်ကလည်း ဦးခေါင်းအားလုံးမှ တပြိုင်နက်တည်းအော်ကာ လုမင်၏နောက်သို့ ပြေးလိုက်ခဲ့ကြသည်။

မီတာတစ်ရာကျော်ရှည်လျားပြီး တောင်တန်းနှစ်ခုကဲ့သို့ မြွေကြီးနှစ်ကောင်ရှေ့တွင် လုမင်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

လုမင်၏ အနက်ရောင်တောင်ပံများက တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူက အနက်ရောင် မြူခိုးများကို လျစ်လျူရှုပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းခဲ့၏။

ရံဖန်ရံခါလည်း ဧရာမမြွေကြီးနှစ်ကောင်၏လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ပူဖောင်းလေးကို အကူအညီတောင်းရသည်။ မဟုတ်ပါက လုမင်ကို စပါးအုံးမြွေကြီး နှစ်ကောင် ဝါးမျိုခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားပြီမသိ၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြူမှုန်များ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး အဆိပ်သင့်မှုစွမ်းအားကလည်း အားကောင်းသည်ထက် ပို၍ အားကောင်းလာခဲ့သည်။

လုမင်လည်း စွမ်းအင်များစွာသုံးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိမ်မည်းများကို တွန်းလှန်ရင်း‌‌ ပြေးခဲ့ရပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုမင် ချွေးဒီးဒီးကျပြီး အသက်ရှုပင် ကြပ်လာခဲ့ရသည်။

သူ့ပခုံးပေါ်မှ ပူဖောင်းလေးသည်လည်း အလားတူစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ။

"ဒီနေရာက ဘာကြီးလဲ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ငါ လုမင် ဒီနေ့ ဒီမှာပဲ သေရတော့မှာလား။ မြွေဗိုက်ထဲကို မြိုချခံရတော့မှာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါဒီမှာမသေနိုင်ဘူး။ ငါ ရှောင်ချင်းကို သူနဲ့အတူ ကောင်းကင်ပေါ်တက်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်"

လုမင် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး ကမ္ပည်းတာအို ဒုတိယခန္ဓာ ပေါ်လာသည်။ သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်နှင့် ထူထပ်သော ကမ္ပည်းစာများ လင်းလက်လာ၏။ သူ၏ မူလခန္ဓာလည်း တောင်နှင့်မြစ်ပန်းချီကားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းရန် ကျောက်ကြမ်းများကို ဝါးမျိုလိုက်တော့သည်။

ဤအတောအတွင်း၌ ကမ္ပည်းတာအိုဒုတိယခန္ဓာက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင်၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက ပို၍တိုးတက်လာပြီး ဝိညာဉ်မီးခွက်လေးခုကို ထွန်းညှိပြီးသွားပြီ။

ဒုတိယခန္ဓာလည်း အရှိန်မြှင့်၍ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ အချိန်တစ်ခုကြာပြီးနောက်၊ ဒုတိယကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဝိညာဉ်မီးတောက်က အားနည်းသွားသောအခါ မူလခန္ဓာက တစ်ဖန်ပေါ်လာပြီး‌ ရှေ့သို့ဆက်သွားခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဧရာမမြွေကြီးနှစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တော့ ကြောက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

လုမင်၏ နှလုံးသားသည် လေးလံလာတော့သည်။

ယခင်က နွားနက်ကြီးအကြောင်းကိုလည်း အလိုလို တွေးလိုက်မိသည်။ ယခု သူတို့ဟာ ပိုကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုရှိရာ နယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်သွားခြင်းကြောင့် ဧရာမမြွေကြီးနှစ်ကောင် ကြောက်လန့်သွားခြင်း ဖြစ်မည်လော။

လုမင်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘဲ ငူငူကြီး ရပ်လိုက်မိသည်။

ဤနေရာသည် အန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်ကြောင်း ယခု သူသိနေပြီ။

"လုမင်၊ ရှေ့ကို ဆက်သွားပါ"

တန်တန်က အဝေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့ဆက်သွားရမှာလား။ ငါတို့ ပိုသွားလေလေ မြူခိုးတွေက ပိုအားကောင်းလေပဲဟ။ အဲဒီမှာ ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုရှိနေလဲ‌မှ မသိတာ"

လုမင်‌ ပြောလိုက်၏။

ယခုအခါ အနက်ရောင်မြူခိုးများကတောင် သူ့တာအိုနယ်မြေကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ဤအတိုင်းဆက်သွားပါက လုမင် အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အနက်ရောင်တောင်ပံများကိုလည်း လုမင် သိမ်းထားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့လည်း ဆွေးမြေ့သွားလိမ့်မည်။

"ငါ့ကိုယုံပါ၊ မမှားဘူး"

တန်တန်က ထပ်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီတစ်ခါ ငါ မင်းစကားကို နားထောင်လိုက်မယ်"

လုမင်လည်း အံကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ရှေ့ကိုဆက်လာပြီးနောက် လုမင် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူဟာ မည်သည့်အန္တရာယ်မှမကြုံရသလို ထူးဆန်းသောအကောင်များ ပေါ်လာခြင်းလည်း မရှိပေ။

မိုင်တစ်ထောင်ခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် လုမင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှေ့ကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အေးခဲသွားတော့သည်။

အကြောင်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့မှ မသိနိုင်သော အကွာအဝေးတစ်ခု၌ မြင့်မားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီးက မြေပြင်မှ ကောင်းကင်သို့ပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေခဲ့ပေသည်။

ဤရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက ကြီးမား၊ မြင့်မားလွန်းပြီး ခံ့ညားလွန်းလှသည်။ ကောင်းကင်ထက် မြင့်သော ဒဏ္ဍာရီလာ ကမ္ဘာသစ်ပင်နှင့်ပင် တူ၏။ အကိုင်းအခက်တွေပေါ်မှာလည်း တုနှိုင်းမရအောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မဟာတာအိုအရောင်အဝါများ ရှိသေးသည်။

လုမင် သူ့လျှာကို ယောင်ယမ်းပြီး ကိုက်လိုက်မိသည်။

ရှေးဟောင်းဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်။

ယင်းက အမှန်တကယ် ရင့်ကျက်သော ရှေးဟောင်းဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လုမင် သိပေသည်။

ဒဏ္ဍာရီအရ၊ ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက အထွတ်အထိပ် တန်ခိုးရှင်များတွင် ရှေးဟောင်းဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်များရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

ယခုတော့ ဤနေရာတွင် အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်သော ရှေးဟောင်းဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်ကို အမှန်တကယ် မြင်လိုက်ရပြီ။

ရှေးဟောင်းဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်အောက်မှာလည်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤရုပ်သွင်က အလွန်မြင့်မားပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည်။ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေရုံဖြင့် သူ့ဦးခေါင်းထက်မှ ကောင်းကင်ကို ပြိုကျသွားစေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်မှာလည်း တိမ်တွေ ရစ်ဝဲနေကာ သူ့ပုံသဏ္ဍာန်က တောင်တစ်လုံးထက် မြင့်မားသည်။

ဤသို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တည်ရှိမှုမျိုး မည်သို့ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း အကွာအဝေးက ဝေးလွန်းသည့်အပြင် အနက်ရောင် မြူခိုးများကလည်း လေထဲတွင် ပြည့်နေသည်။ လုမင်အနေဖြင့် ဤရုပ်သွင်၏ ပုပန်းသဏ္ဍာန်ကို သေချာ မမြင်နိုင်သေးပေ။ ထိုရုပ်သွင်၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် နွားဦးချိုကဲ့သို့ ဦး‌ချိုနှစ်ချောင်း ရှိနေသလိုသာ ယောင်ဝါးဝါး မြင်နေခဲ့ရသည်။