အခန်း (၂၃၀၁-၂၃၀၂)

အခန်း (၂၃၀၁) - လူလာလုနေကြပြီ

လက်ရှိတွင် ထိုကျောင်းသားသစ်အုပ်စုသည် အခြေအနေကို အနည်းငယ် ရိပ်မိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းဆိုင်းမှာ ချင်မျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့၏ သဘောထားသည် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စု၏ သဘောထားကို အကြီးအကျယ် ကိုယ်စားပြုနေသည်။ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တွင် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စနှင့် ချင်ဝူဆန့် အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ကျောင်းသားသစ် အများစုမှာ လုံးဝ မသိရှိကြသဖြင့် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့မှန်း နားမလည်ကြပေ။

ကျောင်းသား အနည်းငယ်သာလျှင် မိမိတို့၏ အိမ်တွင် ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့ကြပြီး ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေကို အကဲခတ်ရင်း လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"ဖန့် အကြီးကဲ၊ ချင်ဝူဆန့် က ကျွန်တော်တို့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ပါ။ သူက ဟော်ဆွေ့ ကိုဖြစ်စေ၊ လူသားမျိုးနွယ်စုကိုဖြစ်စေ ထိခိုက်စေမယ့် အလုပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ ဟော်ဆွေ့ ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ကို မယုံဘဲ အပြင်လောကက ပြောတဲ့စကားကိုပဲ ယုံနေတာလား "

"ခင်ဗျားရဲ့ အဲဒီတုန်းက ရပ်တည်ချက်က မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး အလုံး ၃၀ ကို ချင်ဝူဆန့် တကယ်ပဲ အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြင်ပလူတွေ ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရုံတင်မကဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်စုထဲက မျိုးနွယ်စုတွေတောင် ဒီကိစ္စကို အကြောင်းပြုပြီး ငါတို့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုကို တိတ်တဆိတ် ဂုဏ်သိက္ခာကျအောင် လုပ်နေကြတာ ခင်ဗျား သိသလား"

ချင်ဖုန်းဆိုင်း က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်က မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စီရင်ချက်ကို သံသယဝင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ လူသားမျိုးနွယ်စု မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ချင်ဝူဆန့် အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း မသိကြဘူး။ ခင်ဗျားက လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ ဘာလို့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ကို မယုံကြည်ချင်ရတာလဲ ဒါမှမဟုတ်... ခင်ဗျားက တခြား မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းပြီး 'တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ' ဆိုတဲ့ ရာထူးကို အသုံးချကာ ဒီကိစ္စကို အကြောင်းပြပြီး ငါတို့ ဟော်ဆွေ့ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နှိမ်ချဖို့ ကြံစည်နေတာလား "

"အဲဒီလောက် အရှည်ကြီးတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့။ ပြောရရင်တော့ မင်းက ချင်ဝူဆန့် အပေါ် ချမှတ်လိုက်တဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စီရင်ချက်ကိုပဲ သံသယဝင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်းက သူက အပြစ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင် သွားပြီး ချင်းမင်သံတမန် ကို သွားပြောပေါ့။

သံတမန်က မင်းရဲ့ အတွေးတွေကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေကို တင်ပြပေးလိမ့်မယ်၊ သူတို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ။ ငါက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲပဲ၊ ငါ့ တာဝန်က ဒီကျောင်းတော်ထဲက အငြင်းပွားမှုတွေကိုပဲ ဖြေရှင်းဖို့ ဖြစ်တယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ကိစ္စကတော့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စီရင်ချက်အတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်က ကြီးကြပ်သူ အောင်ဝူဖား က ချင်းမင်သံတမန် အချို့နဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ မင်း အဲဒီအချိန်ကျရင် သူနဲ့အတူ လိုက်သွားလိုက်ပေါ့။"

ချင်ဖုန်းဆိုင်း တစ်ယောက် ငေးကြောင်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် သဘာဝမကျတော့ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ဒါမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို..."

"ငါ မင်းနဲ့ အချိန်ဖြုန်းပြီး အလကား စကားမပြောချင်တော့ဘူး။ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ငါ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား ဒီမဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ ချင်းမင်ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ပဲ၊ ဟော်ဆွေ့ ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ မဟုတ်ဘူး။"

ဖန့်ချန် ပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ဖုန်းဆိုင်းကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ လူတိုင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းတော်ရှိ တောင်ထိပ်များဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ပထမဆုံး ရောက်ရှိသည့်နေရာမှာ ကရုဏာတောင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ချင်ဖုန်းဆိုင်း သည် စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သည်းခံလိုက်သည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်တိုင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော၊ သို့သော် လုံးဝ မဖုံးကွယ်နိုင်သည့် အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကရုဏာတောင်

"ဖန့် အစ်ကိုကြီး ရောက်လာပြီ"

ချန်ဖေးဖေး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ချန်အင်းရွှယ် က ရုတ်တရက် အံ့ဩစွာဖြင့် -

"လူတွေကလည်း အများကြီးပဲ။"

ဖန့်ချန်၏ နောက်တွင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသား တစ်ထောင်နီးပါး ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှ အရေအတွက်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်ကထက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆခန့် ပိုများနေသည်။

"တကယ်ကို လူတွေ အများကြီးပဲ၊ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ ခွဲတမ်းက တိုးလာတာကိုး။"

ပိုင်ချန်းမင် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး တို့က မထွက်လာကြတာလဲ"

ဟွမ်ချင်းကျူ က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း မနေနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ ယခင်က သူတို့ ကရုဏာတောင်သို့ လာရောက် အစီရင်ခံချိန်တွင် ကျန်းတောက်ယွဲ့ တို့အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

"အစိကိုကြီးတို့က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားနေကြတာ။"

လင်ဖုန်း က ပြုံးလျက် -

"ဆရာလည်း မရှိဘူး၊ အခု ကရုဏာတောင်မှာ ငါက အကြီးဆုံးပဲ၊ ဖန့်ညီလေးက ဒုတိယ။"

"အားလုံး အပြင်သွားကြတာလား"

လူတိုင်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားပြီလားဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ကြသည်။

ချန်ဖေးဖေး က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လင်ဖုန်း အကြီးကဲ၊ အစ်ကိုကြီး တို့က..."

"ငါလည်း မသိဘူး၊ ငါက အညံ့ဆုံးမို့လို့ တောင်ပေါ်မှာ စောင့်နေဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတယ်လေ။"

လင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဘာမှ ဆက်မေးလို့ မရတော့မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ သိချင်စိတ်ကိုသာ အတင်း ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကြသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖန့်ချန်သည် ကျောင်းသား တစ်ထောင်ကျော်ကို ပို့ဆောင်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"ရှိိန်းကျင်ထော်၊ လီဝူဝမ်၊ လီချန်းရှင်းတို့ ရှေ့ထွက်လာကြ။"

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

ထိုသုံးဦးသည် ဖန့်ချန်က သူတို့၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ငေးကြောင်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် တန်းစီရာမှ ထွက်လာကြသည်။ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို မှန်းဆမိသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အခြားကျောင်းသားများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး ချင်ဖုန်းဆိုင်း တစ်ဦးတည်းသာ နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက် ကရုဏာတောင်မှာ တပည့်ခံဖို့ ဘယ်လိုသဘောရလဲ "

ဖန့်ချန် က မေးသည်။

လီဝူဝမ်နှင့် လီချန်းရှင်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ သဘောတူပါတယ် "

ရှိိန်းကျင်ထော် မှာ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်ကို မြင်တော့ လီဝူဝမ်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ရှိိန်းကျင်ထော် သည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်။"

"သဘောတူရင် ပြီးတာပါပဲ။"

ဖန့်ချန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လင်ဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"လင် အစ်ကို၊ ဆရာ့ကို အရင်ပို့ပေးလိုက်ပါ၊ ကျန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ပို့ပြီးမှ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

"ဖန့်ညီလေး၊ ဒီသုံးယောက်ပဲလား"

လင်ဖုန်း ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

"ဒီတစ်ခါ ကျောင်းသားတွေက အများကြီးပဲ၊ တခြားသူတွေကို ထပ်မရွေးချယ်တော့ဘူးလား"

"ဒီသုံးယောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ဒီထက်များရင် ကရုဏာတောင်မှာ သူတို့အတွက် ရွှေဟွေးတံဆိပ်လုံလုံလောက်လောက် မရှိတော့ဘူး၊ ဆရာ့ဘက်ကလည်း အခုတလော ငွေကြေး အတော်လေး ကျပ်တည်းနေတယ်"

ဖန့်ချန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒါဆိုရင် ဒီသုံးယောက်ပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့။"

လင်ဖုန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဖန့် အကြီးကဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်မှာ တပည့်မခံရတော့ဘူးလား"

ဖန့်ချန်က သူတို့ကိုခေါ်ပြီး ကရုဏာတောင်မှ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောင်းသားအချို့မှာ သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်ကြသည်။

"ကရုဏာတောင်မှာ တပည့်လက်ခံတဲ့ အရေအတွက်က ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ မင်းတို့ တခြားတောင်တွေမှာပဲ သွားရောက် တပည့်ခံကြပါ၊ အတူတူပါပဲ။"

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြုံးပြောသည်။

ချင်ဖုန်းဆိုင်း က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေ ကရုဏာတောင်မှာ တပည့်ခံချင်နေတာလား ကရုဏာတောင်က ကျောင်းသားတွေကို ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ကိုလည်း မသွားခိုင်းဘူး၊ ဒီမှာပဲ နေနေရင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ"

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကရုဏာတောင်က ကျောင်းသားတွေကို ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် မသွားခိုင်းဘူးလား ဒါဆိုရင် တခြားမဟာမိတ်အဖွဲ့တွေရဲ့ ထူးချွန်သူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားမှာပေါ့။ ပြီးတော့ အစပြုသင်ယူခြင်းကာလ အတွင်းမှာ ပေးသွင်းရမယ့် ရွှေဟွေးတံဆိပ် တွေကိုရော ဘယ်ကနေ ရမှာလဲ။

ဖန့်ချန်သည် ချင်ဖုန်းဆိုင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လူစုကို နောက်ထပ်တောင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင်ပင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုသည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ရောက်ရှိလာသည်။ ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများမှာ ဤနယ်မြေ၏ အငွေ့အသက်ကို ကောင်းစွာ ရင်းနှီးနေကြသည်။

"ရှူလျန် အကြီးကဲ၊ ဆရာက ဒီတစ်ခါ တောင်ပေါ်မှာ မရှိဘူး။"

လင်ဖုန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့တက်ကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"ဒါ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်က ဆရာ တစ်ယောက်လား "

ကျောင်းသားသစ်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုနယ်မြေတံခါးဝကို ကြည့်ရင်း ရိုသေလေးစားမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် အပြင်လောကတွင် ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် အချို့ကို တွေ့ဖူးသော်လည်း၊ ကျောင်းတော်အတွင်းက သူတော်စင်များနှင့် အပြင်လောကက သူတော်စင်များမှာ လုံးဝ မတူညီကြပေ။ ချင်းမင်လောကတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော သူတော်စင်များသာလျှင် ကျောင်းတော်တွင် သင်ကြားခွင့် ရှိသည်ဆိုသည်မှာ လူတိုင်း လက်ခံထားကြသည့် အချက်ဖြစ်သည်။

ရှူလျန် သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး မျက်နှာတွင် ဘာအမူအရာမှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့ဆရာကို လာတွေ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင် အကြီးကဲက ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

လင်ဖုန်း က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှူလျန် သည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်တို့သည် ရှိိန်းကျင်ထော် ပေါ်တွင် ကျရောက်သွားသည်။

"မင်းက ရှိိန်းကျင်ထော် ဟုတ်သလား"

"ကျွန်တော် ဟုတ်ပါတယ်၊ အကြီးကဲ။"

ရှိိန်းကျင်ထော် သည် ငေးကြောင်သွားပြီး အလျင်အမြန် လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းဆိုင်း၊ လီဝူဝမ်၊ လီချန်းရှင်းနှင့် အခြားသော ကျောင်းသားသစ်များ၊ ဝမ်ချုံစန်းတို့ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤဆရာက ကျောင်းသားသစ် တစ်ဦးအတွက် အထူးတလည် ရောက်လာတာလား ဤကျောင်းသားသစ်မှာ ထူးခြားသော နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိလို့လား လူတိုင်း ထိုအချက်ကို တွေးမိလိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းဆိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအတွေးကို ဖျက်လိုက်ကြသည်။ နောက်ခံအကြောင်း ပြောရလျှင် ဤကျောင်းသားသစ်များထဲတွင် ချင်ဖုန်းဆိုင်းထက် ပိုသာသူ ရှိဦးမည်လား သူက ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ပဲလေ။

"မင်းရဲ့ ရှီနန် ကျောင်းတော်က ဆရာက ငါနဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ သူက ငါ့ကို မှာထားခဲ့တယ်၊ မင်း ကျောင်းတော်ကို ရောက်လာရင် ငါ့တပည့်အဖြစ် ခံယူရမယ်တဲ့။"

ရှူလျန် က အေးဆေးစွာ ပြုံးပြောသည်။

"မြန်မြန် ဒူးထောက်ပြီး ဆရာ့ကို အရိုအသေပေးတော့။"

"လူလာလုနေကြပြီ"

ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများမှာ ဦးစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

အခန်း ၂၃၀၂ - ရှူလျန် ကရုဏာတောင် နယ်မြေကနေ ထွက်သွားလိုက်

အမှန်စင်စစ် လင်ဖုန်း သည် ဖန့်ချန် ၏ လူရွေးချယ်မှုအမြင်မှာ ကျောင်းတော်သားသစ် တစ်ထောင်ကျော်ထဲမှ ထူးချွန်သူများကို ရွေးချယ်နိုင်လောက်အောင် တကယ်ပင် ထက်မြက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာသေးပေ။

ယခုအခါ ရှူလျန် ရောက်လာပြီး လူလုနေသည်ကို၊ ထိုမျှမက ရှူရှန့် မရှိသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လာရောက်ခြင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ဤရှန်းကျင်ထော် ညီလေးတွင် စွမ်းရည်အချို့ အမှန်ပင် ရှိနေကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

ရှန်းကျင်ထော် ထိုကိစ္စကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ရှူလျန် က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အလျင်စလို ပြောသည်။

“မင်း ဘာကို စောင့်နေတာလဲ”

“ရှူလျန် ဆရာဦးလေး၊ ဒီလိုမျိုးက မကောင်းဘူးမဟုတ်လား ရှန်းကျင်ထော် ညီလေးက ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်တန်းရဲ့တပည့် ဖြစ်ပြီးသား၊ ဆရာဦးလေးက ဘာလို့ ဒီထိလာပြီး လူလုနေရတာလဲ”

လင်ဖုန်း က တစ်ချက် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ရှူလျန် က လျင်ဖုန်း ကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာက မင်းတို့ ကရုဏာ တောင်တန်းရဲ့ တပည့်လဲရှူရှန့် က လူထွက်ပြလာလို့လား သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်လို့လား။

ရှူရှန့် တောင် လူထွက်လာဖို့ မဝံ့ရဲဘူးဆိုရင် သူက မင်းတို့ ကရုဏာ တောင်တန်းရဲ့ တပည့် မဟုတ်ဘူး။

ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကလေးကို မင်းတို့ ကရုဏာ တောင်တန်းကို ပေးလိုက်ရင် အလကားပဲ ဖြစ်သွားမှာ။ ကြီးမားတဲ့ တောင်ထိပ်တစ်ခုမှာ ဒီကောင်လေး တစ်ယောက်ပဲ ပြောပလောက်စရာပဲ ရှိတာ။”

သူသည် ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်း တို့ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အထင်သေးမှုနှင့် မုန်းတီးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်တောင် မဝင်ရဲဘူး။ ဒါက အလုပ်မလုပ်ဘဲ တောင်းစားရုံသာ သိတဲ့ လူစားမျိုးတွေပဲ။

တကယ်လို့ ရှန်းကျင်ထော် ကို မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်းရဲ့ တံခါးအောက်မှာ တပည့်ခံခိုင်းရင် စောစောစီးစီးပဲ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့လူ ဖြစ်သွားမှာပဲ။”

နေရာတွင် ရှိနေသည့် ကျောင်းတော်သစ် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဆရာတစ်ဦးက ကရုဏာတောင်တန်း ကို လူမြင်သူမြင်မှာ အထင်အသေးခံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

အချို့သော ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယများ ဝင်လာပြီး ကရုဏာတောင်တန်း ကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာလည်း အရင်ကလောက် မစူးရှတော့ပေ။

လင်ဖုန်း ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားသည်။

ဝမ်ချုံစန်း တို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ရှူလျန် ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ရှူလျန် က သူတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သာမန် အဆင့်လောက်ရှိသည့် မျိုးဆက်သစ်တို့၏ အပြုအမူကို သူ၏ မျက်စိထဲ ထည့်စရာ လိုပါသလား။

သူသည် ရှန်းကိင်ထော် ကို ကြည့်ပြီး စကားထပ်ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ နားထဲသို့ အသံတစ်သံ ရောက်လာသည်။

“ရှူလျန်၊ ကရုဏာတောင်တန်း နယ်မြေကနေ ထွက်သွားလိုက်။”

“……”

ကရုဏာတောင်တန်း ၏ လေထုမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းသွားပြီး လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ အသက်ရှူသံကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။

ထိုအပြင် ဘာကိုမျှ မကြားရတော့သလို ဖြစ်သွားသည်။

ရှူလျန် သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန် ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှု၊ ဒေါသထွက်မှုနှင့် မောက်မာမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

“ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ငါ့နာမည်ကို တည့်တည့်ခေါ်လိုက်တာလား ပြီးတော့ ငါ့ကို…… ထွက်သွားခိုင်းတာလား”

ရှူလျန် က နှေးကွေးစွာ ပြောသည်။

“အရင်က ဆရာသခင်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ခင်ဗျားကို ရိုသေခဲ့တာပါ၊ ဘယ်တုန်းက ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်တန်းကို လာပြီး အကဲဖြတ်ခွင့် ရသွားတာလဲ။

ကျွန်တော်တို့က အသုံးမကျရင် ခင်ဗျား တာဝန်ယူထားတဲ့ ပိုင်ဟုန်းတောင် ကရော ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။

ပိုင်ဟုန်းတောင် ရဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွေထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးတောင် ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင်မှာ ထိပ်ဆုံး တစ်ထောင်ထဲ မပါဘူးလို့ ကြားမိသလိုပဲ"

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ခင်ဗျား လက်အောက်က ကျောင်းသားတွေက ဒီလောက်ပဲ အရည်အချင်းရှိတာ၊ ဘာလို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်တန်းကို အကြိမ်ကြိမ် လာပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာလဲ။

ကျွန်တော်တို့ ဆရာ က ခင်ဗျားရဲ့ အရင်းအနှီး ညီအစ်ကို ဖြစ်နေလို့ ခင်ဗျား ဒီလောက်ထိ ရိုင်းစိုင်းခွင့် ရှိသွားတာလား။

နောက်တစ်ခါ စကားပြောရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်ပြီးမှ ပြောဖို့ မှတ်ထားပါ။

ဒီနေ့ ဆရာ မရှိလို့ ခင်ဗျားနဲ့ အများကြီး မပြောတော့ဘူး၊ ကရုဏာတောင်တန်း နယ်မြေကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားလိုက်၊ ဒီနေရာက ခင်ဗျားကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ရှူလျန် ၏ မျက်နှာမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ဒီလောက်အထိ ဆဲဆိုမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မခံဖူးသည့်အတွက် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိဘဲ ငေးငိုင်သွားသည်။

“ဒီကောင်ကတော့၊ ငါလည်း မင်းကို သည်းခံလာတာ နှစ်ပေါင်းများပြီ၊ ကရုဏာတောင်တန်း နယ်မြေကနေ အမြန်ထွက်သွားစမ်း၊ တပည့်လာလုဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ခွင့်ပြုလို့လဲ ”

လင်ဖုန်း က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သော လေသံတွင် ရှူလျန် အပေါ် ယခင်ကထားရှိသည့် ရိုသေမှု အစအနလေးတောင် မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ချုံစန်း တို့လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အားလုံး အတူတူ အော်ပြောလိုက်ကြသည်။

“ရှူလျန် ဆရာဦးလေး၊ ကရုဏာတောင်တန်း နယ်မြေကနေ ထွက်သွားပေးပါ။”

ဖန့်ချန် နှင့် လင်ဖုန်း တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝမ်ချုံစန်း တို့မှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးနေသေးသည်။

ကျယ်လောင်လှသော အသံတို့သည် ကရုဏာတောင်တန်း ကိုသာမက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးကိုပါ ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။

အဆုံးမဲ့သော တည်ရှိမှုများစွာမှာ ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကရုဏာတောင်တန်း ရှိရာဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်ကြသည်။

လေအေးလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။

ရှူလျန် က ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းလိုက်တာ ရှူရှန့် က မင်းတို့ကို ဒီလိုပဲ သင်ပေးထားတာပေါ့ ဟုတ်လား၊ ကောင်းတယ်၊ ရှူရှန့် ဆိုတဲ့လူကလည်း ကောင်းလိုက်တာ၊ ကရုဏာတောင်တန်း ကလည်း ကောင်းလိုက်တာ ”

“မြန်မြန်ထွက်သွား၊ ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ ကရုဏာတောင်တန်းရဲ့ တပည့်ကို ခင်ဗျား တစ်ယောက်မှ လုသွားလို့ မရဘူး။”

ဖန့်ချန် က လက်ခါပြလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူက မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်းရဲ့ တပည့် ဖြစ်ဖို့ သဘောတူမှပေါ့။”

ရှူလျန် က မဲ့ပြုံး ပြုံးလျက် ရှန်းကျင်ထော် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အခု ရွေးချယ်ခွင့်ကို မင်းဆီ ပေးလိုက်ပြီ၊ ငါ့ဆီမှာ တပည့်ခံပြီး ကိုယ်ပိုင် တပည့် ဖြစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကရုဏာတောင်တန်းမှာပဲ ထိုင်စားပြီး သေမလား”

“တပည့်က ကရုဏာတောင်တန်းမှာပဲ နေဖို့ ရွေးချယ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”

ရှန်းကျင်ထော် က တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြောသည်။

ရှူလျန် က ရှန်းကျင်ထော် သည် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်သည့် သူတော်စင်က ကိုယ်တိုင် လာရောက်၍ တပည့်ခံရန် ပြောနေသည်ကိုတောင်မှ တစ်စက်ကလေးမျှ မတုန်လှုပ်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

“ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခါ ထပ်ပေးမယ်။”

ရှူလျန် ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်သွားသည်။

“ဆရာဦးလေးက တပည့်ကို အခွင့်အရေး တစ်ရာပေးရင်တောင် တပည့်က ကရုဏာတောင်တန်းမှာပဲ နေဖို့ ရွေးချယ်မှာပါ။”

ရှန်းကျင်ထော် က လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်။

“ရှိန်းညီကိုက ဒီလောက်တောင် စိတ်ဓာတ်မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး……”

လီဝူဝမ့် က စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩနေမိသည်။ တကယ်လို့ သူသာဆိုရင် ရှန်းကျင်ထော် လိုမျိုး ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်နိုင်ပါ့မလား မပြောတတ်ပေ။

ဒီတစ်နှစ် ကျောင်းတော်သစ် အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ရှန်းကျင်ထော် က တစ်ခါထပ် ငြင်းလိုက်တဲ့အတွက် ရှူလျန် ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမှာလည်း အပြီးအပိုင် ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

သူသည် ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ စက္ကန့်အနည်းငယ် ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် အကြည့်ကို ဖန့်ချန် ပေါ်သို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

“ဖန့်ချန်၊ မင်းက ရာထူးနဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့သူပဲ၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလောက်ထိ မောက်မာနေရင် စောစောစီးစီးပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။”

“ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”

ရှူလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နေရာတွင် ရှိနေသည့် ကျောင်းတော်သစ် တို့မှာ ယခုအချိန်အထိ သတိပြန်မကပ်နိုင်ကြသေးပေ။

ကျောင်းသား တစ်ယောက်က ဆရာတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ထိ ပြန်ပြောရဲတယ်လား။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဤ ဖန့် အစ်ကိုကြီး အပေါ် နားလည်မှု ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသလို ခံစားရသည်။

ချင်ဖုန်းဆိုင် က ဖန့်ချန် ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးအောက်တွင် သံသယများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ခုနက ဖြစ်သွားတာက ရုပ်ရှင်တစ်ခုလိုပါပဲ၊ အားလုံးလည်း စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာတိုင်းက ရှူလျန် လိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”

ဖန့်ချန် က ကျောင်းတော်သစ် တို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

နေရာတွင် ရှိနေသည့် ကျောင်းတော်သားသစ် တို့မှာ ငေးငိုင်လျက်သာ ရှိပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောရဲကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာသည်။

ဤ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရှူလျန် ထက် များစွာ ပိုမို နက်နဲနေသည်။

သို့သော် ကျောင်းတော်သားသစ် တို့မှာ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိကြဘဲ ရှူလျန် က ရှုံးနိမ့်သွား၍ ပြန်လာသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။

အောဝူဖား အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲကနေ ထွက်လာမှသာ သူတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဖန့် ညီလေး”

အောဝူဖား က ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ငါ့ကို ဒီကို ခေါ်တာ ဘာကိစ္စလဲ”

“အောဝူဖား အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ပါ၊ ဒီတစ်ယောက်က ချင်ဖုန်းဆိုင်၊ ဒီနှစ်ရဲ့ ကျောင်းတော်သားသစ်ပါ။”

ဖန့်ချန် က ချင်ဖုန်းဆိုင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ချင်ဖုန်းဆိုင် ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ စကားမပြောခင်မှာပင် ဖန့်ချန် က ဆက်ပြောသည်။

“သူက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ချင်ဝူဆန့် အပေါ် စီရင်ချက်ကို အတော်လေး မမျှတဘူးလို့ ထင်နေတာ၊ စိတ်ထဲမှာလည်း မကျေနပ်ဘူး၊ ချင်ဝူဆန့် က မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး (၃၀) ကို ခိုးယူတယ်ဆိုတာကို သူက အပြစ်မရှိဘဲ အစွပ်စွဲခံရတာလို့ ထင်နေတာ။

ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို အပေါ်ကို တင်ပြပေးဖို့ အစ်ကိုကြီးဆီ ခေါ်ပြီး ကူညီခိုင်းချင်တာပါ။”

“ဖန့်ချန်၊ မင်း ငါ့ကို စွပ်စွဲနေတာ ”

ချင်ဖုန်းဆိုင် က နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ထိုစကားမျိုးကို နောက်ကွယ်မှာ နှစ်ခါလောက် ပြောရုံနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ပေမယ့်၊ အကြောင်းအရင်းက တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

တကယ်သာ အပေါ်ကို တင်ပြလိုက်ရင် သူ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်မလဲ။