အခန်း (၂၃၀၃-၂၃၀၄)
Vol. 231 Ch. 2303-2304
အခန်း ၂၃၀၃ - ဒါကို နောက်ပြောင်နေတာလို့ ထင်နေတာလား
“ငါ ဘယ်တုန်းက မင်းကို အပြစ်မဲ့ စွပ်စွဲမိလို့လဲ”
ဖန့်ချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် ပြောသည်။
“မင်း ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို ငါတစ်ယောက်တည်း ကြားတာ မဟုတ်ဘူး။”
ချင်ဖုန်းဆိုင် မျက်နှာမှာအနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲ တစ်ယောက်က သတ္တိကို မွေးပြီး ကြားဝင် ဖျန်ဖြေပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ချင်ဖုန်းဆိုင် ညီလေးက အဲဒီသဘောမျိုးနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီထဲမှာ နားလည်မှုလွဲတာလေးတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်……”
“မင်း ဆိုလိုချင်တာက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ က စကားတစ်ခွန်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုတောင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိဘူးလို့ ပြောတာလား ”
ဖန့်ချန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် အောဝူဖား က မျက်နှာပျက်သွားပြီး ထိုချင်မျိုးနွယ်စု ဘေးထွက်မျိုးနွယ်စုခွဲ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် တစ်ယောက် မျက်နှာပျက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုချင်မျိုးနွယ်စု ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲ အုပ်စုမှာ ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ လည်ချောင်းနှင့် ရင်ဘတ်ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့ရော အားလုံး ကြားလိုက်ကြတယ် မဟုတ်လား”
အောဝူဖား က ကျန်ရှိနေသည့် ကျောင်းတော်သားသစ် တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျောင်းတော်သားသစ် အုပ်စုမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
သူတို့မှာ ကျောင်းတော်သို့ တက်ရောက်ခါစတွင် ချင်မျိုးနွယ်စုမှ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် တစ်ယောက်ကို မပစ်မှားချင်ကြပေ။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းကျင်ထော် က စကားစလိုက်သည်။
“ချင်ဖုန်းဆိုင် က ချင်ဝူဆန့် က အပြစ်မဲ့တယ်လို့ အရင်က ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။
သူက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး (၃၀) ကိစ္စမှာ ချင်ဝူဆန့် ကို မဟာမိတ်အဖွဲ့က မတရားစွပ်စွဲထားတာလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဖန့် တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ အနေနဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်မခံသင့်ဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တာပါ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။”
လီဝူဝမ့် ကလည်း အနောက်မှ ချက်ချင်း လိုက်ပြောသည်။
“ချင်ဖုန်းဆိုင် ခုနက ပြောလိုက်တဲ့စကားက အလွန်တရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလွန်းတယ်၊ သူက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စီရင်ချက်ကို လုံးဝ မကျေနပ်ဘူး။”
လီချန်ရှင်း က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ယခုမှ ကရုဏာတောင်တန်း သို့ ဝင်ရောက်လာသည့် တပည့်သုံးယောက်မှာ ချင်မျိုးနွယ်စုမှ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ရပ်တည်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောင်းသား အများအပြားမှာ လေးစားမှုများ တိုးပွားလာကြသည်။
သို့သော် အများစုမှာမူ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေကြသည်။
ကရုဏာတောင်တန်း ကို ဝင်မိတာတော့ ထားပါတော့၊ တခြား အုပ်ထိန်းသူတွေရဲ့ တပည့်ဖြစ်ရင်တောင်မှ ချင်မျိုးနွယ်စုမှ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ကို ပစ်မှားခြင်းက ဘယ်သူ့အတွက်မှ အကျိုးမရှိပေ။
ချင်ဖုန်းဆိုင် ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာပြီး အောဝူဖား ကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်။
“ကြည့်ကြပ်ရေးမှူးကြီး၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဖန့်ချန် က အရင်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စလေးတွေကြောင့် နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့တာပါ၊ အခု သူက လူမှုရေးကို အကြောင်းပြပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ လက်စားချေနေတာပါ။
ဒီသုံးယောက်ရဲ့ သက်သေခံချက်ကတော့ နားထောင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ကရုဏာတောင်တန်း ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။”
အောဝူဖား က ချင်ဖုန်းဆိုင် ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်ရှိနေသည့် ကျောင်းတော်သစ် တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ ကြည့်ကြပ်ရေးမှူးပဲ၊ အခု မင်းတို့ကို မေးမယ်၊ တစ်ချက်မကျန် အမှန်အတိုင်း ဖြေကြပါ။
ဖုံးကွယ်ထားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လိမ်ညာတာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှိရင် မှတ်တမ်းတင်သွားမယ်။
ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အဓိက အဆင့်တက်ခြင်းကို ထိခိုက်မယ်၊ ပြင်းထန်ရင်တော့……”
သူက ဆက်မပြောတော့သော်လည်း နေရာတွင် ရှိနေသည့် ကျောင်းတော်သားသစ် တို့မှာ ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ချင်ဖုန်းဆိုင် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် တင်းမာမှုများ ပေါ်လာသည်။
“မင်း ပြောကြည့်”
အောဝူဖား က ရုတ်တရက် ကျောင်းတော်သားသစ် တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
ထိုကျောင်းတော်သစ်မှာ မြင်လိုက်ကြားလိုက်သမျှကို ရိုးရိုးသားသားပင် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
ချင်ဖုန်းဆိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။
ထို့နောက် အောဝူဖား က ကျောင်းတော်သစ် တစ်ရာကျော်ကို ဆက်တိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင် ကျောင်းတော်၏ ကြည့်ကြပ်ရေးမှူး၊ တစ်ဖက်တွင် ချင်မျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျောင်းတော်သစ် အားလုံးက ပထမတစ်ဦးကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး မြင်သမျှ ကြားသမျှကို ရိုးရိုးသားသားပင် ထွက်ဆိုလိုက်ကြသည်။
ချင်ဖုန်းဆိုင် က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကြည့်ကြပ်ရေးမှူးကြီး၊ ခုနက ပြောလိုက်တာတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသအလျောက် ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေပါ။
ဒီလောက်ထိ တကယ်ကြီး အတည်ပြုပြီး လုပ်ဆောင်ရမှာလား”
အောဝူဖား က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းဆိုင် ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ် အရှိန်အဝါကြောင့် ချင်ဖုန်းဆိုင် မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ကြက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အောဝူဖား ၏ လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။
“ကျောင်းတော်ရဲ့ စကားတိုင်း၊ လုပ်ရပ်တိုင်းက အတည်ပြုပြီး လုပ်ဆောင်ရမယ့်အရာတွေပဲ၊ ဒါကို နောက်ပြောင်နေတာလို့ ထင်နေတာလား ”
ပြောပြီးနောက် သူက ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ဖန့် ညီလေး၊ ငါ ဒီကောင်ကို ခေါ်ပြီး ချင်းမင်သံတမန် နဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်၊ ခုနက ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု က အပြစ်ကို ဝန်ခံပြီးပြီ၊ အခု တစ်ယောက်ယောက်က ကန့်ကွက်နေတော့ အပေါ်လူတွေက ပြန်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ဖြစ်လာမှာပဲ။”
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းဆိုင် မှာ ရေခဲပြင်ထဲ ပြုတ်ကျသကဲ့သို့ အေးစက်သွားကာ နှလုံးသားပါ တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖန့်ချန် ကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖန့် တရားစီရင်ရေး အကြီးကဲ၊ ကျွန်တော် အဲဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က……”
“ဆူညံလိုက်တာ”
အောဝူဖား က လက်ကို အနည်းငယ် အားသုံးလိုက်ရာ ချင်ဖုန်းဆိုင် မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် အောဝူဖား သည် ကျောင်းတော်သစ် များ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ချင်ဖုန်းဆိုင် ကို ဆွဲခေါ်ကာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် နေရာရှိ ကျောင်းတော်သားသစ် တို့မှာ ဖန့်ချန် အပေါ် နားလည်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
မျိုးနွယ်စုများမှ ဆင်းသက်လာသည့် ကျောင်းသား အချို့မှာ ခုနက မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း စဉ်းစားစရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲ များ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ဆိုးရွားလာသော်လည်း ဘာမျှ မပြောရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့နေကြရသည်။
“မင်းတို့ သုံးယောက်၊ ငါ လက်ထဲက ကိစ္စတွေ ပြီးရင် မင်းတို့ကို ပြန်လာပြီး နှုတ်ဆက်ပေးမယ်။”
ဖန့်ချန် က ရှန်းကျင်ထော် တို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ လင်ဖုန်း ကိုလည်း ခေါင်းညိတ် အချက်ပြပြီးနောက် သူ၏ အောက်က ကျောင်းတော်သားသစ် တို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ နောက်ထပ် တောင်ထိပ်တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီ၊ ဟားဟား၊ ညီလေးတို့ သုံးယောက် နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ”
လင်ဖုန်း က ရယ်မောရင်း သုံးယောက်သားကို ကြည့်သည်။
ရှန်းကျင်ထော် က လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က ရှန်းကျင်ထော် ပါ၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီး”
“စီနီယာအစ်ကိုကြီးလ ကျွန်တော်က လီဝူဝမ့် ပါ။”
“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတို့၊ ကျွန်တော်က လီချန်ရှင်း ပါ။”
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး မျိုးရိုးနာမည်က လီ ပဲ၊ ညီအစ်ကိုတွေလား”
လင်ဖုန်း က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
လီချန်ရှင်း က ခေါင်းညိတ်သည်။
“လီဝူဝမ့် က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီပါ။”
“ငါ ပြောသားပဲ။”
လင်ဖုန်း က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး လီမျိုးနွယ်စုကနေ ကျောင်းတော်ကို တက်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ လီမျိုးနွယ်စုက အခု အင်အားကောင်းနေပြီပဲ၊ နန်းတော်မှာလည်း သြဇာရှိနေပြီပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကြီး လည်း လီ နဲ့ပဲ၊ မင်းတို့နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုကြီး ပြန်လာရင် တွေ့ကြည့်ပေါ့။”
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖေးဖေး က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ရှန်းကျင်ထော် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှန်းကျင်ထော် ညီလေး၊ ခုနက ဆရာဦးလေးက မင်းကို တပည့်လုပြီး ခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ထူးချွန်လွန်းလို့ ဖြစ်မယ်၊ ငါတို့ကို ပြောပြလို့ ရမလား ”
“ပြောဖို့ မလိုပါဘူး။”
လင်ဖုန်း က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
“ရှန်းကျင်ထော် ညီလေးမှာ အစွမ်းရှိရင်တောင်မှ လူတွေ ရှေ့မှောက်မှာ အလကား ပြသစရာ မလိုပါဘူး၊ မင်းကလည်း စပ်စုလိုက်တာ။”
ချန်ဖေးဖေး က လျှာထုတ်ကာ ရယ်သည်။
“လင် အစ်ကိုကြီး ဆုံးမတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားဆင်ခြင်မှု နည်းသွားလို့ပါ။”
လင်ဖုန်း က ကြားဝင် ကူညီပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်းကျင်ထော် လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
……
ချင်ဖုန်းဆိုင် ကို အောဝူဖား ခေါ်သွားသည့် သတင်းမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။
ဖန့်ချန် က ကျောင်းတော်သားသစ် တို့ကို တောင်ထိပ် အသီးသီးသို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်နေစဉ်မှာပင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရှိ ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းသားများ သို့မဟုတ် ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသည့် ဆရာများအားလုံး သတင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုင်ရှန်း ကျောက်ဟွာ တောင်
“ကျောက်ကျိ ညီလေး၊ ချင်ဖုန်းဆိုင် က ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ဖြစ်တယ်၊ အခုမှ ကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတာကို အောဝူဖား က လာဖမ်းသွားပြီ၊ ဒီသတင်းသာ ပြန်ရောက်သွားရင် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု က ဘယ်လို ထင်သွားမလဲ”
“ဖန့်ချန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကလည်း အရမ်း အလျင်စလို လုပ်လွန်းတယ်။ ချင်ဖုန်းဆိုင် က သူ မကြိုက်တဲ့ စကားလေး နည်းနည်း ပြောမိရုံလေးနဲ့ အောဝူဖား ကို ခေါ်ပြီး ဖမ်းခိုင်းလိုက်တာ။”
“တကယ်လို့ တကယ်တမ်းသာ အတည်ပြုပြီး လုပ်ဆောင်ရင် ချင်ဖုန်းဆိုင် တစ်ယောက် ဒီတစ်ခါ မသေရင်တောင် အသားအရေ လန်သွားလောက်အောင် နာကျင်ရမှာပဲ။”
“ကျောက်ကျိ ညီလေး၊ ချင်ကာကွယ်ရေးဆရာ ဆီကို အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချခိုင်းလိုက်ပါလား ”
ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲ ဆရာ အချို့မှာ ကျောက်ကျိ အနီးတွင် စိုးရိမ်တကြီး ဝိုင်းအုံနေကြသည်။
ကျောက်ကျိ က စဉ်းစားကာ -
“တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့ လာတုန်းက ဆရာက မှာကြားထားပြီးသားပါ။”
“ချင်ကာကွယ်ရေးဆရာက ဘာများ မှာကြားထားပါသလဲ”
“ဆရာ ပြောတာက ဒီကိစ္စမှာ ချင်ဖုန်းဆိုင် က သူ့အပြစ်နဲ့ သူပဲတဲ့။ တကယ်လို့ သူသာ ဝင်စွက်ဖက်ရင် သူကိုယ်တိုင်ပါ အဲဒီ ရဲတင်းလွန်းတဲ့ စကားတွေကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်သွားမှာ မဟုတ်လား။
မဟာမိတ်အဖွဲ့က ချင်ဝူဆန့် ကို အပြစ်ပေးပြီးပြီ၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု ကလည်း ဝန်ခံပြီးပြီ။
ချင်ဖုန်းဆိုင် ရဲ့ စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
သူက မကျေနပ်တာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့နောက်ကွယ်က ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု က မကျေနပ်တာလား။
ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်စုက မကျေနပ်တာလား။
မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ဘာများ ထင်သွားမလဲ ”
ကျောက်ကျိ ပြောပြီးနောက် လူအုပ်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဆရာ အချို့မှာမူ ငေးငိုင်လျက် ရပ်ကျန်နေခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ကို ချလိုက်ကြသည်။
အခန်း ၂၃၀၄ - သိုင်းသူတော်စင်၏ အသွင် ကိုယ်ထည် သုံးဆင့် ကပ်ဘေးခန္ဓာ
တစ်ရက်မျှ မကြာလိုက်သောအချိန်အတွင်းမှာပင် ဖန့်ချန် သည် မိမိလက်အောက်ရှိ ကျောင်းတော်သားသစ် တို့ကို သူတို့ သွားရောက်သင့်သည့် နေရာများသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ထိုတောင်ထိပ်များမှ ဆရာများမှာလည်း ဤအတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ကြသည်။
အကြောင်းမှာ ယခုတစ်ကြိမ် အသစ်ဝင်ရောက်လာသည့် ကျောင်းတော်သားသစ် အရေအတွက်မှာ ယခင်တစ်ခေါက်ထက် နှစ်ဆနီးပါး ပိုမိုများပြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာလည်း လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် သည် အရင်းအမြစ်အမြောက်အမြားကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် ကျောင်းတော်ဘက်ကလည်း ထိုအခွင့်အရေးများကို ပေးအပ်ရန် ဝန်မလေးခြင်းကြောင့်ပင်။
ဖန့်ချန် သည် ကရုဏာတောင်တန်း သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှန်းကျင်ထော် တို့သုံးယောက်မှာ ကရုဏာတောင်တန်း၏ စည်းကမ်းချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး စာကြည့်တိုက်အတွင်း၌ မိမိတို့ စိတ်ဝင်စားသည့် စာအုပ်များကို ရှာဖွေနေကြသည်။
“ရှန်းညီကို၊ ဒီမှာ စာအုပ်တွေ အများကြီးပဲ၊ အရင်က ငါတစ်ခါမှတောင် မကြားဖူးဘူး၊ ဒီစာအုပ်ကို ကြည့်ဦး၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စုများ စစ်ပွဲခေတ် အကြောင်းသမိုင်းကို ရေးထားတာတဲ့။”
“ဒီစာအုပ်မှာဆိုရင်လည်း ထူးခြားတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ရတနာ ပေါင်း (၉၉) မျိုးအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။”
“ဟ၊ ဒီစာအုပ်ကလည်း အတော်လေး မိုက်တာပဲကွာ……”
လီဝူဝမ့် မှာ စကားပြောရတာ ဝါသနာပါသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခဏခဏ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
သူ အော်လိုက်တိုင်း လီချန်ရှင်း ၏ မျက်မှောင်မှာ ကြုတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
“လီဝူဝမ့်၊ မင်း ဒီလောက်တောင် အံ့ဩနေစရာ လိုသလား နောက်ဆိုရင် ဒီမှာရှိတဲ့ စာအုပ်တွေကို မင်း ကြိုက်သလောက် ကြည့်နိုင်တာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေတာလဲ။”
“ဒါက စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အံ့ဩမှုတွေကို ထုတ်ဖော်လိုက်တာပါ……”
လီဝူဝမ့် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ဖန့်ချန် သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဒီဘဝမှာ လီဝူဝမ့် က လီချန်ရှင်း ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီ ဖြစ်နေပြီး အဆူခံနေရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမိပါ့မလဲ။
အရင်က နယ်မြေကိုးခု မှာဆိုရင် လီချန်ရှင်း က လီဝူဝမ့် ကို မွေးစားဖခင် လို့ ခေါ်ဆိုရမည့်သူ ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး ရောက်လာပြီ”
ရှန်းကျင်ထော် သည် အခြားနှစ်ယောက်ထက် စွမ်းအင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ပိုမို ထက်မြက်သည်။ ဖန့်ချန် ရောက်လာသည်ကို သိသည်နှင့် ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် အား လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး”
ကျန်နှစ်ယောက်လည်း လက်ထဲက စာအုပ်တွေကို အမြန်ချပြီး လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုကြသည်။
“မလိုပါဘူး၊ ကရုဏာတောင်တန်း ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို နားလည်သွားကြပြီလား”
ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် မေးသည်။
“နားလည်ပါပြီ။”
သုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။
ရှန်းကျင်ထော် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေဝေမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
ဖန့်ချန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြောချင်တာ ရှိရင် ပြောပါ၊ ကရုဏာတောင်တန်း မှာ တခြားတောင်ထိပ်တွေလို စည်းကမ်းတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး။
ဒီက အစ်ကိုကြီးတွေ၊ အစ်မကြီးတွေကလည်း အလွန် သဘောကောင်းတဲ့သူတွေပါ။”
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ လင်ဖုန်း အစ်ကိုကြီး ပြောတာ ကြားမိလို့ပါ…… ကရုဏာတောင်တန်း မှာ ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင် ကို သွားဖို့ မတိုက်တွန်းဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မသွားရဘူးလို့ တားမြစ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
ရှန်းကျင်ထော် က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။
လီဝူဝမ့် နှင့် လီချန်ရှင်း တို့လည်း ထိုကိစ္စကို အလွန် သိချင်နေကြသည်။
တကယ်လို့ မသွားစေချင်ရင် ဘာလို့ မတားမြစ်ထားတာလဲ။
ဥပမာ - ဖန့် အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင်တောင် ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင် မှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေတာကို၊ ဘာလို့ တခြား အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေကတော့ တစ်လှမ်းတောင် မဝင်ရဲကြတာလဲ။
“ကရုဏာတောင်တန်း က တပည့်တွေကို ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင် ကို သွားဖို့ မတိုက်တွန်းတာ အမှန်ပါပဲ။
အဓိကကတော့ မင်းတို့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်ပြီး နောင်တစ်ချိန် သူတော်စင် လမ်းကြောင်းကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။”
ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။
“သဘာဝကျစွာပဲ၊ ဒါက မင်းတို့ကို အဆင့်တူ ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရာမှာ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးစေနိုင်တယ်။
ကျင့်ကြံမှုပိုင်းမှာတော့ လိုအပ်ချက် ရှိလာနိုင်တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ လောကကြီးမှာ အရာရာတိုင်း ပြည့်စုံနေတာ မရှိဘူး၊ ရခြင်း၊ ဆုံးရှုံးခြင်း ရှိမှာပဲ၊ ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲဆိုတာ မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။”
သုံးယောက်သား တွေးတောနေကြသည်။
ရှန်းကျင်ထော် က ရုတ်တရက် မေးသည်။
“ဒါဆို လင်ဖုန်း အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့ အပြင်ပန်း မှာ သူတော်စင်၊ အတွင်းမှာ ဧကရာဇ် ဆိုတာက……”
“ငါလည်း သိပ်မသိဘူး၊ ကရုဏာတောင်တန်း က အပြင်ပန်းမှာ သူတော်စင်၊ အတွင်းမှာ ဧကရာဇ် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းတယ်လို့ပဲ ကြားဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို အပြင်ပန်းမှာ သူတော်စင် ဖြစ်အောင်၊ ဘယ်လို အတွင်းမှာ ဧကရာဇ် ဖြစ်အောင် လုပ်မလဲဆိုတာတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ နားလည်အောင် ဉာဏ်ထုတ်ရမှာပေါ့။
လူတိုင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက မတူကြဘူးလေ၊ ဒါဟာ ကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းကို ပြောတာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ အောင်မြင်မှု တစ်ခုခုကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်မှာပါ။”
ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါလည်း လေ့လာဆဲပါပဲ၊ မင်းတို့လည်း ကိုယ်တိုင်ပဲ တဖြည်းဖြည်း နားလည်အောင် လုပ်ကြပါ။
နှစ် (၁၀၀၀) အတွင်းမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် ကို ရောက်အောင် ကြိုးစားဖို့အပြင် ကရုဏာတောင်တန်း ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၃) ခုကို နားလည်ဖို့ကလည်း အရေးကြီးပါတယ်။”
ပြောပြီးနောက် ဖန့်ချန် က ရှန်းကျင်ထော် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့နောက်ကို ခဏ လိုက်ခဲ့ပါ။”
ရှန်းကျင်ထော် ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ဖန့်ချန် နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး က ရှန်းကျင်ထော် ကို အတော်လေး အားကိုးနေပုံပဲ။”
လီဝူဝမ့် က တီးတိုး ပြောသည်။
လီချန်ရှင်း ၏ မျက်လုံးတွင် တည်ကြည်မှုများ ပေါ်လာသည်။
“အရင်က ဆရာတစ်ယောက်က သူ့ကို လာလုတယ်ဆိုတာ သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်း တစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ အတူတူ ကရုဏာတောင်တန်း ကို ရောက်လာကြတာပဲ၊ အစပျိုးချိန်ကတော့ အတူတူပါပဲ။
နောင်ကျရင် ဘယ်သူက ပိုတော်မလဲဆိုတာ သိရမှာပေါ့။”
……
ဖန့်ချန် သည် ရှန်းကျင်ထော် ကို ဂူတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
လေပြေညင်းများ တိုက်ခတ်နေစဉ် ရှန်းကျင်ထော် က လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ ဆေးဝါးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”
“အရင်ကတည်းက ကျေးဇူးတင်ပြီးသား မဟုတ်လား။”
ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ရှန်းကျင်ထော် သည် ယခုမှပင် မိမိရှေ့ကသူမှာ ထိုအချိန်က ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်တော့သည်။
မျက်နှာချင်းမှာ အတူတူ၊ အသံမှာလည်း အတူတူ ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ရိုက် ဝန်ခံချက် မရမချင်း သူ မသေချာခဲ့ပေ။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ အရင်က တွေ့တုန်းကတောင် မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ဆေးဝါးပေးခဲ့သူက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ရဲ့ ကျောင်းသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။”
ရှန်းကျင်ထော် က အားနာစွာ ပြုံးသည်။
“မင်းနဲ့ ငါက ရေစက်ပါလို့ပေါ့။”
ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက်
“ငါ သွားပြီးနောက် မင်းရဲ့ သိုင်းသူတော်စင်ရဲ့ အသွင်ကိုယ်ထည် က ဘယ်လို တိုးတက်မှုတွေ ရှိလာလဲ”
ရှန်းကျင်ထော် ၏ မျက်လုံးတွင် တည်ကြည်မှုများ ပေါ်လာသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်ပဲ တိုးတက်မှုလေးတွေ ရှိပါတယ်၊ ဟင်းလင်းပြင် ထဲကို သွားပြီး ဖန့် အစ်ကိုကြီးကို ပြသခွင့်ပြုပါလား ”
တကယ်ပဲ တိုးတက်မှု ရှိတာလား
ဖန့်ချန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ရှန်းကျင်ထော် ကို သိပ်မစောင့်ကြည့်ခဲ့မိသဖြင့် တိုးတက်မှု အခြေအနေကို မသိရှိခဲ့ပေ။
ခုနက မေးလိုက်သည်မှာလည်း ရှန်းကျင်ထော် သည် အရင်ကတည်းက ကိုယ်ခံပညာ လမ်းကြောင်းတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ပြသကြည့်ပါဦး။”
ဖန့်ချန် သည် ရှန်းကျင်ထော် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ ခရီးနှင်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ အရင်က သိုင်းသူတော်စင်ရဲ့ အသွင်ကိုယ်ထည် ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် ဒီနည်းစနစ်မှာ နောက်ထပ် အလားအလာတွေ ရှိသေးမလားလို့ စဉ်းစားကြည့်ခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက် နေ့တိုင်း လေ့လာခဲ့တာ၊ ကံကောင်းတာလားတော့ မသိဘူး၊ ဒီနည်းစနစ်ရဲ့ နောက်ထပ် ထူးခြားတဲ့ အချက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။”
ရှန်းကျင်ထော် သည် ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် ရပ်လျက် ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ဒီနည်းလမ်းကို သိုင်းသူတော်စင်ရဲ့အသွင််််််််ကိုယ်ထည် သုံးဆင့်ကပ်ဘေးကိုယ်ခန္ဓာ လို့ ခေါ်ပါတယ်။”
“သိုင်းသူတော်စင်ရဲ့ အသွင်ကိုယ်ထည် သုံးဆင့်ကပ်ဘေးကိုယ်ခန္ဓာ ”
ဖန့်ချန် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့်
“ပြသကြည့်ပါဦး။”
ရှန်းကျင်ထော် က ဖန့်ချန် ကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြသည်။
ထို့နောက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေကို တိုးဝင်လျက် ကြီးမားသော နတ်ဘီလူးကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် ရပ်တည်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့၏ အရှိန်အဝါမှာ အရင်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှန်းကျင်ထော် ၏ အသွင်ကိုယ်ထည် သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အစင်းကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး တစ်ခဏချင်းတွင် သူ၏ အသွင်ကိုယ်ထည် သည် အဆမတန် ကြီးမားလာသည်။
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ယခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက ပထမဆုံးအဆင့် ကပ်ဘေးကိုယ်ခန္ဓာ ပါ ဒီအဆင့်နဲ့ဆိုရင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရင်တောင် မရှုံးနိမ့်ပါဘူး”
ပြင်းထန်သော အသံလှိုင်းများမှာ ဖန့်ချန် ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အဝအထိ တုန်ခါသွားသည်။
လီဝူ နှင့် ချီယန် သူတော်စင် တို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ချီယန် သူတော်စင် မှာ အံ့ဩနေပြီး လီဝူ ၏ မျက်လုံးတွင်လည်း အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အကြောင်းမှာ ရှန်းကျင်ထော် ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် အဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ယခု အသွင်ကိုယ်ထည် ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိုအဆင့်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။”
ဖန့်ချန် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။