အခန်း ၆၃၉

အပိုင်း (၆၃၉)

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေလှိုင်းကြီးများက မူလတည်းက ကြီးမားနေသော အက်ကြောင်းကြီးကို ပိုမို ကြီးမားအောင် ထပ်မံ ဖြိုခွဲလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် မီတာရာချီ ကျယ်ဝန်းသော အက်ကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဟွန်းမြစ်ရေ တစ်ဝက်ကျော်ခန့်က ရှုံးကျိုးမြို့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာကြ၏။

မီတာနှစ်ဆယ် မြင့်သော ရှုံးကျိုး မြို့ရိုးပေါ်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် ရေလှိုင်းလုံးကြီးများက အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

ရေလှိုင်းကြီးများက ရှုံးကျိုးမြို့ရိုးကို ဝင်တိုက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှုံးကျိုးမြို့ တစ်မြို့လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။

သဘာဝတရား၏ အန္တရာယ်က ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ပေဆယ်ချီ ကွာဟနေသော အမြင့်ကြောင့် ရေစီးကြောင်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည်။

တာ့ကျိုးအင်ပါယာ၏ စစ်သည် ခြောက်သိန်းထဲမှ အချို့က လက်ချင်းချိတ်ကာ ရေလှိုင်း၏ အရှိန်ကို ခုခံရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့ပေမည့် အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး ရေလှိုင်းကြီးက သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ရေလွှမ်းမိုးသော ငရဲပြည်နှင့် တူလှသည်။

ဤမြင်ကွင်းက လန်ကျိုးပင်လယ် ဆူနာမီရေလှိုင်းကြီးထက်ပင် ပို၍ ကြမ်းတမ်း ပြင်းထန်လှ၏။

လန်ကျိုးပင်လယ် ဆူနာမီရေလှိုင်းကြီး၏ စွမ်းအားက ပိုမို ကြီးမားသော်လည်း လူတိုင်းက ဆုတ်ခွာပြီး ဖြစ်သလို အချိန်အားဖြင့်လည်း ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် ဤဟွန်းမြစ်ရေကမူ အဆုံးအစမရှိ စီးဆင်းလာနေခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် တာ့ကျိုး စစ်သည် ခြောက်သိန်းက စုရုံးနေကြသောကြောင့် ရေလှိုင်းကြီး လာချိန်တွင် အလုံးစုံ ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဟေးလုံထိုင် သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ မိုးပျံပူဖောင်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်၏။ အကြောင်းမှာ ရေလှိုင်းကြီးက အလွန် မြန်ဆန်လှသောကြောင့် အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

“ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး…”

ဟေးလုံထိုင် သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက လေဟုန်စီးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားကြ၏။

ရေလှိုင်းကြီးများကလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး စစ်သည် သိန်းချီက အသက်လု ထွက်ပြေးနေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ငရဲပြည်နှင့် တူလှသည်။ ထွက်ပြေးနေသော တာ့ကျိုး တပ်တော်ကြီးသည်လည်း ရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နင်းမိကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူနင်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

မင်းသမီး ရှန်းရှန်းမှာမူ အမျိုးသမီး အုပ်စုတစ်စုကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်ကာ စင်မြင့်ထက်ရှိ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မော့ကြည့်နေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူအုပ်ကြီးက သူမကို နင်းခြေတော့မှာ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် စက္ကန့် ဆယ်ဂဏန်းအတွင်း သူမက ရေနစ် မသေလျှင်တောင်မှ လူသောင်းချီ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အနင်းခံရပြီး သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

စင်မြင့်ထက်ရှိ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကုန်ဟစ်ကာ ဖုန်းရှင်းမြဲ့ကို အော်ဟစ် အချက်ပြလိုက်သည်။ “ဟိုမှာ… ဟိုမှာ… ဟိုမှာ…”

ထို့နောက် သူက မင်းသမီး ရှန်းရှန်း ရှိရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“သူ့ကို ကယ်။ သူ့ကို ကယ်။ သူ့ကို ကယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တာ့ကျိုးအင်ပါယာမှ သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ချီ၊ ရာချီက သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်သွားကြ၏။

မင်းသား ကျိုးကျီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို ဖမ်း… မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို ဖမ်း”

တာယင်အင်ပါယာ ဟေးပင်းထိုင် သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက မင်းသမီး ရှန်းရှန်းထံသို့ ပြေးဝင် သွားကြ၏။

ဖုန်းရှင်းမြဲ့မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အရင် ကယ်ရမည်လား၊ မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို အရင် ကယ်ရမည်လား ဆိုသည့် အလွန် ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်ရတော့မှာဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ သွားပြီး မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို ကယ်လိုက်...”

ချက်ချင်းပဲ ဟေးလုံထိုင် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဝက်ခန့်က မင်းသမီး ရှန်းရှန်း ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။

“သူ့ကို သတ်… သူ့ကို သတ်...”

မင်းသား ကျိုးကျီက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တာ့ကျိုးအင်ပါယာရဲ့ မင်းသမီးက သေရင်တောင် တာယင်အင်ပါယာလက်ထဲ အရောက် မခံနိုင်ဘူး။”

မင်းသမီး ရှန်းရှန်း ဘေးတွင် ဝန်းရံနေသော အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ချက်ချင်း ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ မင်းသမီး ရှန်းရှန်းက မျက်လုံးမှိတ်ကာ သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်၏။

တာ့ကျိုး ဟေးပင်းထိုင် သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက မင်းသမီး ရှန်းရှန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ မင်းသမီး ရှန်းရှန်း ဘေးရှိ အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်များက ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ တာ့ကျိုးအင်ပါယာ ဟေးပင်းထိုင် သိုင်းပညာရှင်များထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

“မင်းသမီးကို ကာကွယ်။ မင်းသမီးကို ကာကွယ်ကြ...”

“မင်းသမီး… မြန်မြန် ထွက်ပြေးပါ… မြန်မြန် ထွက်ပြေးတော့…”

အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက လူသားတံတိုင်း ပြုလုပ်ကာ မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို နောက်တွင် ကာကွယ်ထားလိုက်ကြသည်။

မကြာမီ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဟေးလုံထိုင် သိုင်းပညာရှင်များက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာပြီး လက်ထဲရှိ ရှည်လျားသော ချိတ်ဖြင့် မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို ဆွဲတင်လိုက်ကြသည်။ လေဟုန်စီးဝတ်စုံက ဤမျှ ကြီးမားသော အလေးချိန်ကို မခံနိုင်ပေ။

ထိုဟေးလုံထိုင် သိုင်းပညာရှင်က မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို ချိတ်မိသွားပြီးနောက် ချိတ်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ မိုးပျံပူဖောင်း ခြင်းတောင်းဆီသို့ လှမ်းပစ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိုးပျံပူဖောင်းပေါ်မှ သိုင်းပညာရှင် လေး၊ ငါးဦး ခုန်ချလာပြီး တစ်ဦးက ထိုချိတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။ ထိုသို့ဖြင့် မင်းသမီး ရှန်းရှန်းက လေထဲတွင် တွဲလွဲဆွဲလျက် ပါသွားလေ၏။

“အပေါ်ကို တက်… အပေါ်ကို တက်… အပေါ်ကို တက်…” အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ မိုးပျံပူဖောင်းများက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်သွားသည်။

“သူ့ကို မြားနဲ့ပစ်… သူ့ကို မြားနဲ့ပစ်…” မြေပြင်ပေါ်မှ ကျိုးကျီနှင့် အခြားသူများက ရူးသွပ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်ကြ၏။

သို့ပေမည့် မည်သူကမှ မလှုပ်ရှားကြချေ။ သူတို့က မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို မသတ်ချင်ကြပေ။

တာ့ကျိုး လူမျိုးများက မသတ်ချင်ကြသော်လည်း ပိုင်ယင်မြို့မှ လူများကတော့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သွေးစွန်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များက လေးများကို တင်ကာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ မင်းသမီး ရှန်းရှန်းထံသို့ မြားများဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ကြ၏။

သို့သော်ငြား သူတို့၏ လေးပစ်စွမ်းရည်က မည်မျှပင် ကောင်းနေပါစေ၊ မင်းသမီး ရှန်းရှန်းက မီတာ နှစ်ရာ၊ သုံးရာ အမြင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မင်းသမီး ရှန်းရှန်းက လေထဲ မီတာ ရာချီ အမြင့်တွင် တွဲလွဲဆွဲလျက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စင်မြင့်ထက်သို့သာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဖမ်းမိသွားပြီဖြစ်၏။ ဟေးပင်းထိုင် သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ချီ၊ ပိုင်ယင်မြို့ သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ချီ တို့က သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အဖမ်းခံရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက မင်းသမီး ရှန်းရှန်းထံသို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမကို ပြုံးပြကာ လက်ပြရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေ၏။

မင်းသမီး ရှန်းရှန်း၏ မျက်ရည်များက အဆက်မပြတ် စီးကျလာလေတော့သည်။

ဖုန်းရှင်းမြဲ့က အခြား တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင် သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ လေဟုန်စီးဝတ်စုံများဖြင့် စင်မြင့် အထက်သို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။

“ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး…”

အဆိပ်မြားများဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။ သို့ပေမည့် လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။

စင်မြင့်ထက်ရှိ လူများ အားလုံးမှာ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင် ထားကာ ဒိုင်းလွှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသောကြောင့် သူတို့၏ မြားများကို အလွယ်တကူ ကာကွယ်နိုင်ကြ၏။

“ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး… ရွှီး…”

ဖုန်းရှင်းမြဲ့က အံကြိတ်လိုက်ပြီး သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စိုက်ဆင်းသွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သူက သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အတင်းအဓမ္မ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်၏။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

မီတာ ငါးဆယ်မြင့်သော စင်မြင့်ကြီးက ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားသည်။

ယန်ဖြန်ရှန်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဖမ်းဆွဲကာ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ကျသွားပြီး ချက်ချင်း သတိမေ့သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဧရာမ ရေလှိုင်းကြီးများက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုသစ်သား စင်မြင့်ကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် ထိုမီတာငါးဆယ် မြင့်သော သစ်သား စင်မြင့်ကြီးက ရေပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။ ကြီးမားသော ရေစီးကြောင်း၏ အရှိန်အဟုန်အောက်တွင် ထိုသစ်သား စင်မြင့်ကြီးက ရေထဲတွင် မှောက်ခုံ ဖြစ်သွားတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တာ့ကျိုး စစ်သည်များက အဆက်မပြတ် ထွက်ပြေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ မိုက်မဲသူများက တောင်ဘက်သို့ ပြေးကြပြီး ဉာဏ်ကောင်းသူများက ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ တောင်ကုန်းများပေါ်သို့ ပြေးကြ၏။

ပိုမိုများပြားသော စစ်သည်များက ရေလှိုင်းအောက်တွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားကြတော့သည်။

ဆယ်နာရီကျော် အကြာတွင်...

ရှုံးကျိုးမြို့ ပတ်လည်ရှိ မြေနိမ့်ပိုင်း တစ်ခုလုံးက ရေပြင်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မိုင်နှစ်ရာ အလျား၊ မိုင်သုံးဆယ် အနံ ရှိသော မြေနိမ့်ပိုင်း တစ်ခုလုံးက ရေလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ဧရာမ ရေလှောင်တမံကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ဟွန်းမြစ် ရေစီးကြောင်း ပြောင်းလဲခြင်းကလည်း တည်ငြိမ်မှု ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ရေအမှတ်က အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာပြီး မီတာ ဆယ့်ငါးခန့် ရောက်ချိန်မှသာ ရပ်တန့်သွား၏။ ရှုံးကျိုး မြို့တစ်ခုလုံး၏ ဆယ့်ငါး မီတာ အောက်ပိုင်း အားလုံးက ရေအောက် ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူလ အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် မြို့ပတ်လည်တွင် မြို့ရိုးများ ကာကွယ်ထားသောကြောင့် မြို့ထဲသို့ ရေဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ပေမည့် ထိုအရာက စိတ်ကူးယဉ် အခြေအနေ တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ မြို့တံခါးများကို သဲအိတ်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် ရေမဝင်ဘဲ ဘေးကင်းနေသည်။

သို့ပေမည့် မြို့ရိုး အက်ကြောင်းများမှနေ၍ ရေများ ဝင်ရောက်လာပြီး ရေတွင်းများစွာမှလည်း ရေများ ပန်းထွက်လာ၏။

တာ့ကျိုး၏ ကာကွယ်ရေးတပ် နှစ်သိန်းက မြို့ရိုးများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရန်နှင့် ရေတွင်းများကို ပိတ်ဆို့ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြရသည်။

ရှုံးကျိုးမြို့ကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကာကွယ်ရမည် ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ရှုံးကျိုးမြို့ထဲရှိ မရေမတွက်နိုင်သော အိမ်များက တည်ဆောက်ရန် မလွယ်ကူသလို ရေမြုပ်သွားပါက နောင်တစ်ချိန် ရေကျသွားချိန်မှာတော့ ရှုံးကျိုးမြို့ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“မြန်မြန်… မြန်မြန်… မြန်မြန်… အပေါက် အားလုံးကို ပိတ်… မြို့ထဲကို ရေ လုံးဝ ဝင်လာလို့ မဖြစ်ဘူး။”

တာယင် ဧကရာဇ်က မြို့ထဲရှိ အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် ရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အဆုံးအစ မရှိသော ရေပြင်ကြီးကို ကြည့်ရှုနေ၏။

ရေအမှတ်က ပေလေးဆယ်ကျော် မြင့်တက်နေပြီး တာ့ကျိုး တပ်တော်ကြီး၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

သူတို့ ပြင်ဆင်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ယမ်းထုပ်များ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ဗုံး ရာချီကလည်း ရေပေါ်တွင် မျောပါနေကြသည်။

တာ့ကျိုး စစ်သည် ခြောက်သိန်းထဲမှ မည်မျှ ရေနစ်သေဆုံးသွားကြသနည်း။ မသိရပေ။ သို့ပေမည့် မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားမည်မှာ သေချာ၏။

စစ်တပ် အနည်းငယ်သာ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ တောင်ကုန်းများပေါ်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေး လွတ်မြောက် သွားကြ၏။ ယခုအချိန်အထိပင် ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

တာယင်အင်ပါယာ၏ သင်္ဘော ဒါဇင်ပေါင်းများစွာလည်း ရောက်ရှိလာပြီး ရှုံးကျိုးမြို့ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြ၏။

ရေပြင်ပေါ်တွင် ဖောင်းကားနေသော အလောင်းများ အများအပြား မျောပါနေသည်။

ထျန်းကျိုး နတ်ဧကရာဇ် လဲကျသွားခြင်း၊ ဟွန်းမြစ် ရေစီးကြောင်း ပြောင်းလဲခြင်း… ဤကပ်ဘေး နှစ်ခုက တာ့ကျိုး တပ်တော်ကြီးကို အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

တာယင် ဧကရာဇ်က မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီမှာ ဒီလို အံ့မခန်း နည်းလမ်းတွေ ရှိမှန်း ကြိုသိခဲ့ရင် ဟွန်းမြစ် ရေစီးကြောင်းပြောင်းအောင် ဆည်ကို ဖောက်ခွဲစရာတောင် မလိုဘူး။”

ကုန်းဆွန်းယန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး… ကျုပ်တို့ တာယင်အင်ပါယာရဲ့ ပြည်သူတွေ အားလုံးက ဆုတ်ခွာပြီး ဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတာ မရှိဘူး။ ရေကြီးတာက ရန်သူတွေကိုသာ သေစေခဲ့ပြီး ကျုပ်တို့ တာယင်အင်ပါယာရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သလို နိုင်ငံတော်ကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ် ဆည်ဖောက်ခွဲမှုက နိုင်ငံတော်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်ပြီး နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေမှာပါ။”

ဘေးတွင်ရှိသော နိုင်ကော် ဒုဝန်ကြီးချုပ်က ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး… ထျန်းကျိုး နတ်ဧကရာဇ်က နုဧကရာဇ်ရဲ့မျိုးဆက်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တာ့ရှန်း နတ်ဆိုးနိုင်ငံကို ပြန်လည် ရှင်သန်လာအောင် ကြိုးစားနေတာက အရှေ့ပိုင်း ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုလုံးရဲ့ ကပ်ဘေးပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က ကျုပ်တို့ တာယင်အင်ပါယာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက အရှေ့ပိုင်း ယဉ်ကျေးမှုကိုပါ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပါ။”

ဆူမီယွမ် ဒုအကြီးအကဲက ထောက်ခံ၏။ “မှန်ပါတယ်။ ရေကြီးတာက ရှုံးကျိုးမြို့ကို လွှမ်းမိုးသွားပေမည့် ဒါက လူမရှိတဲ့ မြို့လွတ်ကြီး တစ်ခုပါပဲ။ လူတွေ ရှိနေသရွေ့ မြို့က ရှိနေမှာပါ။ တာ့ကျိုးရဲ့ ပြည်သူ သောင်းချီကမှ ကျုပ်တို့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ပါ။

မြို့လွတ်ကြီး တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ် အခွံတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ရေမြုပ်သွားရင်လည်း ပြန်တည်ဆောက်လို့ ရတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက တာ့ရှန်း နတ်ဆိုး နိုင်ငံ ပြန်လည် ရှင်သန်လာမှာကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တာက နှစ်ထောင်ချီ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးက အရှေ့ပိုင်း လောက တစ်ခုလုံးရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပါပဲ။”