အခန်း ၆၂၃

အပိုင်း (၆၂၃) ဆက်လက် လှည့်စားခြင်း။

ဖန်ကျန်းရီသည် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ရိုင်းစိုင်းမိပါတယ်။"

ပြောရင်းနှင့်ပင် တူကိုကိုင်ကာ အာလူးကြော်တစ်ဖတ်ကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

ဝါးနေရင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဟင်းက အဆိပ်မရှိပါဘူး။ အရမ်း စပ်နေလို့ပါ။ ဒီအစပ်က သာမန် ဂျူးမြစ်တွေ၊ ငရုတ်ကောင်းတွေရဲ့ အစပ်နဲ့ မတူဘူးဆိုတာလောက်ပါပဲ။"

လီယွမ်ကျောက်သည်လည်း လက်မြန်ခြေမြန်ဖြင့် တစ်ဖတ်ကို ယူစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ခမည်းတော် … ပြဿနာ မရှိဘူး။ သားတော် အရင်က ဖန်ကြီး ဆီမှာ စားဖူးတယ်။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ဖြင့် လက်ကာပြလိုက်ပြီး မိန့်လိုက်သည်။ "သိပါပြီ။ အလန့်တကြား လုပ်မနေပါနဲ့။"

ကော်ထျန်းယန်မှာမူ အနေရခက်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမိ၏။

အဘယ်ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အစပ်နည်း။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အသစ်လား။ တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ နောက်ထပ် အကြံအစည်သစ်များ ထွက်လာပြန်ပြီလား။ ဤသို့ ပြုမူနေကြခြင်းက သူ့အား ဗဟုသုတကင်းမဲ့သော အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး စားကြည့်တာ... ဒီထဲမှာ အမဲသားလည်း ပါနေသလိုပဲ။"

"အရှင်မင်းကြီး … ဒီဟင်းတွေထဲမှာ အမဲသား ပါတာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနွားက မနေ့က တောက်ယွမ်ခရိုင်မှာ အမြောက်စမ်းသပ်ရင်းနဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ သေသွားလို့ပါ။ ဒီနေ့ အားလုံးကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ဟင်းသစ်အတွက် အရန်ဟင်းအဖြစ် သုံးလိုက်တာပါ။" ဖန်ကျန်းရီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် ခေါင်းညိတ်၍ လက်ကိုမြှောက်ကာ မိန့်လိုက်သည်။ "အင်း... အားလုံး စားကြပါ။ အမတ်ကြီးတို့ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ အမတ်ဖန်က ကိုယ်တော့်ကို ဒုက္ခပေးနိုင်လို့လား။ စားကြပါ။"

မိန့်ကြားပြီးသည်နှင့် တူကိုကိုင်ကာ အာလူးတစ်ဖတ်ကို အရင်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ သေချာစွာ ဝါးစားလိုက်၏။ တစ်ခဏမျှ မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်၏။ "ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာပဲ။ ဒီဟင်းက တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ကိုယ်တော် တစ်ခါမှ မစားဖူးတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရသာမျိုးပဲ။"

အရှင်မင်းကြီးကဲ့သို့ ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူကပင် ဤမျှ မြင့်မားသော ချီးကျူးစကားကို ဆိုလိုက်သည်လား။

ဤတွင် အားလုံး၏ သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မတုံ့ဆိုင်းကြတော့ဘဲ တူများကို ကိုင်ကာ အားရပါးရ စားသောက်ကြတော့သည်။

ပွဲတော်သည် တောက်ယွမ်ခရိုင်၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး အသားဟင်းတိုင်းသည် ဆီပြန်ကာ အရောင်အသွေး စုံလင်လှပြီး ပြင်ပမှ နည်းပညာများ မပါဝင်ဘဲ တကယ့် အနှစ်သာရများသာ ဖြစ်၏။

ခရမ်းချဉ်သီး အမဲသားစွပ်ပြုတ်သည် မီးအရှိန်အပြည့်ဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသဖြင့် တူဖြင့် ညှပ်လိုက်သည်နှင့် နူးညံ့နေသော အမဲသားများသည် တူကြားတွင် တုန်ယင်လျက် မွှေးပျံ့သော အသားရည်များကလည်း တစ်စက်စက် ကျဆင်းလာသည်။

ဟင်းရည်နှင့် အသားကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ အသား၏ မွှေးရနံ့အပြင် ခရမ်းချဉ်သီး၏ လတ်ဆတ်သော အနံ့လေးပါ ပေါင်းစပ်သွားသဖြင့် ခံတွင်းမြိန်သွားစေ၏။

လီယွမ်ကျောက်သည် အားရပါးရ စားသောက်နေချေသည်။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ယနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းနေသဖြင့် ဟင်းသစ်အများအပြားကို မြည်းစမ်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် သဘောကျနေတော့၏။

အထူးသဖြင့် အစပ်ဟင်းများကို မြည်းစမ်းကြည့်သောအခါ ပို၍ပင် သဘောကျသွားသည်။ အစပ်အရသာသည် သိပ်မပြင်းထန်လှသော်လည်း ထိုခပ်စပ်စပ် အရသာလေးက စားချင်စိတ်ကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ ထပ်မံ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်ရာ မရှိပေ။

အခြားသူများသည်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်ကာ အားရပါးရ စားသောက်ရင်း အရက်ခွက်များကို ဖလှယ်နေကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဟင်းလျာများ၏ အရသာ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြ၏။

လူတစ်ဦးက ဖန်ကျန်းရီအား မည်သည့်ဟင်းအမယ်ဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းရာ ဖန်ကျန်းရီသည် လက်ကာ၍ ပြုံးပြသည်။ ဘာမှ မဖြေကြားခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် ဖြေကြားရန် အချိန်မရှိဘဲ ယောက္ခထီးလောင်းဖြစ်သူအား ဟင်းခပ်ပေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရက်များ သောက်၊ ဟင်းများ စားပြီးသည့်တိုင် လေထုသည် အရင်လိုပင် တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရောက်ရှိနေသူတိုင်းသည် စားသောက်သည့် အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ကြပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်မှသာ ယူစားကြကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ကျေနပ်ဝဝလင်လင် ဖြစ်နေသည့် ပုံစံများ ပေါ်လွင်နေ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် အချိန်ကိုက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အစားအသောက်တွေကို အားလုံး ကျေနပ်ကြရဲ့လား။"

"ကျေနပ်ပါတယ်။" လူအများအပြားက ထောက်ခံဖြေကြားလိုက်ကြ၏။

ဆန်းသစ်သော သီချင်းငယ်များကို နားထောင်ရသည်၊ ဆန်းသစ်သော ဟင်းလျာများကို စားသုံးရသည်၊ ထို့အပြင် စောစောက ဆန်းသစ်သော လက်နက်ကိုလည်း ကြည့်ရှုခဲ့ရသေးသည်။

တစ်နေကုန် အသစ်အဆန်းများကိုသာ တွေ့ကြုံနေရသည်ဖြစ်ရာ အဘယ်အရာကို မကျေနပ်စရာ ရှိမည်နည်း။ ဤအတွေ့အကြုံများကို အပြင်ရောက်၍ ကြွားလုံးထုတ်လျှင်ပင် မည်သူမျှ ယုံကြည်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"အမတ်ဖန်... စောစောက လူတော်တော်များများက ဒီနေ့ ကျုပ်တို့ စားတာ ဘာတွေလဲလို့ မေးကြတယ်။ အခုတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ပြသင့်ပြီ မဟုတ်လား။"

"ဒါက တောက်ယွမ်ခရိုင်ရဲ့ ထွက်ကုန်များလား။"

ဖန်ကျန်းရီက တဟားဟား ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ အားလုံးလည်း စားလို့ ပြီးပြီဆိုတော့ ကျုပ်လည်း လျှို့ဝှက် မထားတော့ပါဘူး။"

"ဒီနေ့ အားလုံး စားခဲ့တဲ့ ဟင်းအမယ်တွေထဲမှာ ဈေးကွက်မှာ မတွေ့ဖူးတဲ့ သုံးမျိုး ပါပါတယ်။ ပထမတစ်မျိုးက အာလူးလို့ ခေါ်တယ်၊ အမဲသားနဲ့ အတူတူ စွပ်ပြုတ်လုပ်ထားတာပါ။"

"ဒုတိယတစ်မျိုးက ခရမ်းချဉ်သီးလို့ ခေါ်တယ်၊ အရသာက သစ်သီးနဲ့ တူတယ်။"

"တတိယတစ်မျိုးကတော့ ငရုတ်သီးလို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါကိုတော့ ကျုပ် အများကြီး ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။"

"ဒီသုံးမျိုးစလုံးက ဝူမင်းသားဆီကနေ ရခဲ့တာပါ။ အစကတော့ ဒီအပင်တွေရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ပါဘူး။ တောက်ယွမ်ခရိုင်မှာ စိုက်ပျိုးပြီး တစ်သီး ရိတ်သိမ်းပြီးမှပဲ သေချာ သုတေသန လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ။"

"ဒီနေ့ ကျုပ် ပြောချင်တာက ဒီပထမတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ အာလူးအကြောင်းပါ။ ဒီအရာကလည်း ဝူမင်းသား အနောက်နိုင်ငံကနေ ရလာတာပါ။ သေချာ စိုက်ပျိုးပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီအရာက တစ်ဧကကို အထွက်နှုန်း ပေါင်တစ်ထောင်ကျော် ရှိတယ်ဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်။ ကန်စွန်းဥထက် နည်းနည်းမှ မလျော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒါကို အဓိက အစားအစာ အဖြစ် သုံးမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းရဲ့ အဓိက သီးနှံတွေကို လုံးဝ အစားထိုးနိုင်ပါတယ်။"

တစ်ဧကကို ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် တောက်ပသွားပြီး စားပွဲရှေ့ရှိ အာလူးကို ကြည့်ကာ အလျင်အမြန်ပင် နောက်ထပ် တစ်ဖတ် ယူစားလိုက်၏။

အမတ်များသည်လည်း တူများကို ကိုင်ကာ ကျန်နေသော ဟင်းများထဲတွင် အာလူးကို လိုက်လံ ရှာဖွေကြတော့သည်။

"အမတ်ဖန် ပြောတာ အမှန်ပဲလား။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲရှိ အာလူးတုံးကို တူဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ထိုးကြည့်လိုက်၏။

ဤသို့ သာမန် ပုံပန်းသွင်ပြင်လေးက ကန်စွန်းဥပြီးလျှင် နောက်ထပ် အထွက်နှုန်း အလွန်ကောင်းသော သီးနှံတစ်ခု ဖြစ်နေမည်ဆိုသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး တစ်ခွန်းမှ မလိမ်ရဲပါဘူး။ ဒီအာလူးကို တောက်ယွမ်ခရိုင်ရဲ့ ဖန်လုံအိမ်တွေထဲမှာ သေချာ စိုက်ပျိုးထားတာပါ။ အချိန်တိုသေးတော့ အထွက်နှုန်း မများသေးလို့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို လယ်ကွင်းထဲ ခေါ်သွားပြီး မပြနိုင်သေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ထမင်းတစ်နပ် စားဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောရင်း အင်္ကျီလက်ထဲမှ အာလူး အစိမ်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ "ကြည့်ကြပါ... ဒီအာလူးက ရုပ်ထွက်ရော စိုက်ပျိုးပုံမှာပါ ကန်စွန်းဥနဲ့ တူတဲ့ အချက်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရသာကတော့ လုံးဝ မတူပါဘူး။

အာလူးကို အဓိက အစားအစာ အနေနဲ့ သုံးလို့ ရတဲ့အပြင် အရက်ချက်ဖို့လည်း သုံးလို့ ရပါသေးတယ်။"

ကန်စွန်းဥသည်လည်း အရက်ချက်၍ ရပေသည်။ ချက်လုပ်လိုက်သော အရာကိုတော့ ကန်စွန်းဥအရက် ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

သို့သော် ထိုအရာသည် တကယ်ကို သောက်၍ မကောင်းလှပေ။ ထို့ကြောင့် အလွန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ပြည်သူများလောက်သာ စားစရာ ပိုလျှံသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ကန်စွန်းဥအရက် အနည်းငယ်ကို ပြုလုပ် သောက်သုံးတတ်ကြသည်။ ဤအထက်တန်းလွှာ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် လူအများစုသည် မည်သို့သော အရသာမျိုးဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးကြဘဲ သောက်ရသည်မှာ အလွန်ဆိုးရွားကြောင်းကိုသာ ကြားဖူးကြသည်။

လူအများသည် ဖန်ကျန်းရီ လက်ထဲရှိ အာလူးကို ကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ ငေးမောသွားကြပြီး လေထုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လီယန်စုန့်သည် တုန်ယင်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာကလည်း နီမြန်းနေသည်။ မျက်တောင်များ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေလျက် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်အား လက်သီးဆုပ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းက နောက်ထပ် တစ်ဧကကို ပေါင်ထောင်ချီ ထွက်တဲ့ သီးနှံတစ်ခု ထပ်ရပြန်ပြီ။ အကယ်၍ အမတ်ဖန် ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင်... အနာဂတ်မှာ ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းက အငတ်ဘေးနဲ့ ထာဝရ ကင်းဝေးသွားမှာပါ။ ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကြီးပါ။ အကြီးအကဲ အမတ်အနေနဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။

ကန်စွန်းဥက အထွက်နှုန်း ကောင်းပေမဲ့ အချိန်ကြာကြာ စားရင် ဗိုက်အောင့်တတ်တယ်။ အာလူးကတော့ ထူးခြားတဲ့ အရသာ မရှိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် နှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဖြည့်စွက်ပေးနိုင်တယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းက ပြည်သူတွေ အားလုံး တစ်နေ့ကို သုံးနပ်၊ လေးနပ်တောင် စားနိုင်သွားမှာ မဟုတ်ပါလား။ ဒါက သူတော်စင်တွေ အုပ်ချုပ်တဲ့ ခေတ်မှာတောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အဆင့်ပါပဲ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် ရဲတွတ်နေ၏။ ပန်းကန်ထဲမှ အာလူးကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ သေချာစွာ မြည်းစမ်းနေ၏။

ဤထူးခြားလှသော အရသာလေးနှင့် နားထဲမှ ကြားနေရသော ကြည်နူးဖွယ် အသံများ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်အား လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့် အခြေအနေ တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

"ကန်စွန်းဥက တစ်ဧကကို ပေါင်တစ်ထောင်။ အာလူးကလည်း တစ်ဧကကို ပေါင်တစ်ထောင်။ အနောက်နိုင်ငံတွေမှာ ဒီလို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ သီးနှံတွေ အများကြီး ရှိနေတာလား။ ဒီလိုဆိုလျှင် သူတို့မှာ လူဦးရေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိမလဲ။ သူတို့က အစောကြီးတည်းက အငတ်ဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။" ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ပျော်ရွှင်မှုများထဲတွင် နစ်မြောနေသော ဘုရင်နှင့် အမတ်များသည်လည်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကြသည်။

မှန်ပေသည်။ တာ့ကျင်းဘက်တွင် သူများ ချန်ထားခဲ့သော အရာများကို ကောက်ရသည်ကိုပင် အရူးအမူး ဝမ်းသာနေကြသည်။ သို့ဆိုလျှင် မူလ နေရာ၌ အဘယ်မျှလောက်တောင် တိုးတက်နေလောက်ပြီနည်း။

ဖန်ကျန်းရီသည် ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့က ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ ၎င်းတို့ဘာသာပင် ဇာတ်လမ်းများကို ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရာအားလုံးသည် လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ဖန်ကျန်းရီက မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်။ အားလုံးက ဒီပြဿနာကို သတိထားမိတယ်ဆိုတော့ ကျုပ်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်။

ဘာလို့ အားလုံးကို ဒီမှာထမင်း လာကျွေးရလဲဆိုတော့ ကျုပ် လုပ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ အတွင်းမှာ အားလုံးကို နိုင်ငံရပ်ခြား သတင်းတချို့ကို သိစေချင်လို့ပါ။

အာလူး တစ်မျိုးတည်းတင် မကဘူး၊ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ပြောင်းဖူးလို့ ခေါ်တဲ့ သီးနှံ တစ်မျိုးလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါကလည်း တစ်ဧကကို ပေါင်တစ်ထောင်ကျော် ထွက်တယ်။ ကျုပ် ဝူမင်းသားရဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ် တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်..."

အမတ်များ အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

မင်းက ဘာစာအုပ် တွေ့ပြန်တာလဲ။ ဘာတွေ အများကြီး ဖတ်ခဲ့တာလဲ။ တစ်ခါတည်း ပြောလို့ မရဘူးလား။ ဘာလို့ တစ်ပိုင်းစီ ပြောနေရတာလဲ။

"ဒီစာအုပ်က မာကိုပိုလို ခရီးသွားမှတ်တမ်းလို့ ခေါ်တယ်။ မာကိုပိုလိုက ကျွန်းနိုင်ငံလေး တစ်ခုက စွန့်စားသွားလာသူ တစ်ယောက်ပါ။ မတော်တဆ အနောက်နိုင်ငံတွေကို ရောက်သွားခဲ့တာပါ။ အနောက်နိုင်ငံတွေမှာ နို့ရည်နဲ့ ပျားရည်တွေ စီးဆင်းနေတဲ့ မြေကြီးတွေ၊ သတ္တုတွင်းတွေနဲ့ ရတနာတွေ၊ စကျင်ကျောက် နဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တွေ၊ လှပတဲ့ မိန်းမချောလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ သူက စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားပါတယ်။"