အခန်း ၆၂၇

အပိုင်း (၆၂၇) တောက်ယွမ်ခရိုင် ငွေပြတ်သွားပြီလား။

လျိုကျုံးရွှန်း မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားပြီး ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့၏။

ခရိုင်၏ နောက်ဆုံး စံနှုန်းလား။ ခရိုင်ထဲက အိမ်တွေ အကုန်လုံးက ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆောက်ရမယ်ဆိုတဲ့ တောင်းဆိုချက် ရှိတယ်။ ဒါဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ်က ကောင်းကင်အထိ ရောက်သွားမှာပေါ့။ ငါ့ကို အသက်ဆယ်ချောင်း ပေးရင်တောင် လုံလောက်တဲ့ ငွေကို ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ကျုပ်မှာ... အဲလောက် ငွေ မရှိမှာ စိုးရိမ်တယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "ငွေမရှိရင် ခရိုင်က ခင်ဗျားကို ချေးပေးလို့ ရတယ်။ ပထမအဆင့် စီမံကိန်းမှာ ကျုပ် လူလွှတ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံကို စစ်ဆေးမယ်။ တကယ်လို့ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင် နောက်ထပ် မြေလွတ်တွေကိုပါ ခင်ဗျားတို့ကို အရင်ဆုံး ဆက်လုပ်ခွင့် ပေးမယ်။ တကယ်လို့ မကောင်းဘူးဆိုရင်တော့... ကျုပ် လူစားထိုးဖို့ စဉ်းစားမယ်။ အိမ်ရောင်းလို့ ရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို နုတ်ပြီးရင် ကျန်တဲ့ အမြတ်ငွေတွေကိုတော့..."

လျိုကျုံးရွှန်းက အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ "ခရိုင်က ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ယူပါ။ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူပါ့မယ်။ သခင်လေး ကျေနပ်ပါသလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံး၍ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ထိလည်း မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် ငွေရှာတာကို ကျုပ်က အမြတ်ထုတ်နေရအုံးမှာလား။ ခရိုင်ထဲက လူဟောင်းတွေ ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီစည်းကမ်းလေးတောင် နားမလည်ဘူးလား။ အမြတ်ငွေကို ခရိုင်က ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူမယ်။"

ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတဲ့လား။

လျိုကျုံးရွှန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျိုးချန်ကို ဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ချလိုက်၏။ သူက ဆက်တိုက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။"

ဖန်ကျန်းရီသည် လျိုကျုံးရွှန်းကို ဆွဲထူကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ နောက်ပိုင်း အောင်မြင်မလား မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ အပြင်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာကိုး …. တောက်ယွမ်ခရိုင်ကို ပြန်ရောက်မှတော့ ကိုယ့်မိသားစုဝင်တွေပဲ၊ ကျုပ်က မကူညီဘဲ နေပါ့မလား။"

သခင်လေးက သခင်လေးပင်။

လျိုကျုံးရွှန်းနှင့် ကျိုးချန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ဖန်ကျန်းရီကို မျက်ရည်ဝဲကာ ကြည့်နေကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့လုပ်တဲ့ ပွဲကြီးနဲ့ အကြံအစည်က ရေရှည် စီးပွားရေး လုပ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ ငွေတစ်ထုပ်လောက် ရရင် ထွက်ပြေးမလို့ မဟုတ်လား။"

အတွင်းစိတ်ကို ဖောက်ထွင်းသိမြင်ခံလိုက်ရသဖြင့် လျိုကျုံးရွှန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးပေါက်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့၏။ ဖန်ကျန်းရီက ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

တကယ်ပဲ ဒီလို ဖြစ်နေတာပဲ။ ငွေရှာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေပြီး လမ်းမှားကို ရောက်သွားတာပဲ။

ဖန်ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "လျိုကြီးရေ... ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း လှည့်စားခံရပြီးမှ ဒီနေ့အထိ ရောက်လာတာပါ။ ခင်ဗျား စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို တွေးနေလဲဆိုတာ ကျုပ် အကုန်သိတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ အကုန်လုံးက ငွေကို အရူးအမူး လိုက်ရှာကြတာပဲ။ ငွေရလာတဲ့အခါကျမှ ဒါက ဘာမှ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်။ အခု ကျုပ်က ငွေကို လုံးဝ မထိတော့ဘူး။ ကျုပ် ငွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။"

အောက်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ မဲ့ရွဲ့သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပုံမှန် အနေအထားသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လျိုကျုံးရွှန်းက တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး ဆုံးမတာ မှန်ကန်ပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တချို့ကိစ္စတွေကို ကျုပ် အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်း ရှိလာရင် နောင်တစ်ချိန်ကျ သဘာဝကျကျပဲ နားလည်လာလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ချမ်းသာလာရင်၊ အောင်မြင်လာရင် ခရိုင်ထဲက ခင်ဗျားကို ကူညီခဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကို မမေ့နဲ့။ ငွေက လူတွေကို ပျော်ရွှင်မှု ဖန်တီးပေးနိုင်မှသာ တန်ဖိုးရှိတာပါ။ ခင်ဗျားမှာ တခြား ဘာတောင်းဆိုစရာ ရှိသေးလဲ။ ဒီနေ့ ကျုပ်ကို တစ်ခါတည်း ပြောပြလို့ ရတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက အပြစ်မတင်သည်ကို မြင်သောအခါ လျိုကျုံးရွှန်းသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး... ကျုပ် ဒီအနီးအနားမှာ ကျင်းယီဝေတွေအတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ဆောက်ချင်ပါတယ်။ သခင်လေးက..."

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တော်တယ်။ ပြဿနာ မရှိဘူး။ ခင်ဗျား ကြိုက်သလောက် ဆောက်လို့ ရတယ်။ အချိန်ရရင် ကျုပ် လူလွှတ်ပြီး ဒီနေရာမှာ လာလေ့ကျင့်ခိုင်းမယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ကျင်းယီဝေ ရွှေကတ် တချို့ လက်ဆောင်ပေးမယ်။ အိမ်ရောင်းရင် မဲဖောက်ပေးဖို့ သုံးလိုက်။"

သူ့ရင်ထဲတွင် လျိုကျုံးရွှန်းကို ပို၍ပင် သဘောကျလာခဲ့၏။ လူတော်ပဲ … တကယ့်ကို လူတော်ပဲ။ သူပါ ဝင်ကူညီပေးလိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ မအောင်မြင်လာစရာ အကြောင်း မရှိတော့ချေ။

ဖန်ကျန်းရီက မေးလိုက်သည်။ "တခြား ပြဿနာ ရှိသေးလား။"

လျိုကျုံးရွှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။ "မရှိတော့ပါဘူး။ သခင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးကို လျိုကျုံးရွှန်း တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ အသေးစိတ် ကိစ္စတွေကို အောက်ချန်နဲ့ တိုင်ပင်ပါ။ သင့်လျော်တဲ့ ဘောင်အတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့ကိစ္စတွေကိုတော့ ခင်ဗျား သတိထားရမယ်။ ဥပဒေနဲ့ မညီတဲ့ ကိစ္စတွေကို... လျှော့လုပ်ပါ။ အောက်ချန်... သွားရအောင်။"

လျိုကျုံးရွှန်းသည် ထွက်ခွာသွားသော ဖန်ကျန်းရီ၏ ကျောပြင်ကို မျက်ရည်ဝဲကာ ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။

ကျိုးချန်မှာမူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီဖြစ်ပြီး အနားသို့ ကပ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလျှို … အစ်ကိုလျှို။ သခင်လေးက ကျုပ်တို့ကို ကူညီမယ်တဲ့။"

လျိုကျုံးရွှန်းက မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ "ငါတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ အခြေအနေ ကောင်းသွားပြီ... သခင်လေး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့။ သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့။"

စကားသံဆုံးသည်နှင့် ဆူညံသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဇာတ်စင်ပေါ်တွင် အလွန် အနေခက်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"တောက်ကျန်းဟွာရဲ့ တင်ပါးကနေ သွေးတွေ ထွက်နေပြီဟေ့။"

...

အပြန်လမ်းတွင် အောက်ချန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "သခင်လေး... တကယ်ပဲ သူ့ကို ကူညီမှာ သေချာလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... သူတို့ နောက်ပိုင်း ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ဒီလူနှစ်ယောက်က အလားအလာ မဆိုးပါဘူး။ ဉာဏ်ရည်ကို ကြည့်ရတာ ကျုပ်တို့ ခရိုင်ထဲက ကုန်သွယ်ရေး လုပ်နေတဲ့သူတွေထက်တောင် သာလွန်နိုင်တယ်။ အောင်မြင်သွားရင် ကျုပ် တခြားနေရာမှာ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန် ပေးစရာ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားက သူတို့ကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးလိုက်။"

အောက်ချန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး... တကယ်လို့ သခင်လေး ပြောတဲ့အတိုင်းသာ ခရိုင်ရဲ့ စံနှုန်းအတိုင်း မြို့ပြင်မှာ အိမ်တွေ ဆောက်မယ်ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ် ကြီးမားလို့ ငွေကြေးပိုင်းမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိလာမှာ စိုးရိမ်တယ်။ အရှင်မင်းမြတ်ကလည်း ယမ်းမှုန့်နဲ့ သေနတ်တွေကို မြင်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ခရိုင်ထဲက သုတေသနဌာနတွေ အကုန်လုံးက သခင်လေးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း အပြင်ကို ထုတ်ပြရတော့မယ်။ ဒီသုတေသနဌာနတွေက ငွေအများကြီး သုံးရတဲ့ နေရာတွေလေ။ အိမ်ဆောက်တာနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင် တကယ်လို့ ငွေမလောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ "သုတေသနဌာနရဲ့ ရန်ပုံငွေကိုတော့ ပေးရမှာပဲ။ မျက်စိရှေ့က အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ မကြည့်သင့်ဘူး။ လက်နက်ကိစ္စကို ကျုပ် ပြန်ရောက်ရင် စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနနဲ့ ဆွေးနွေးမယ်။ ပင်နီဆီလင် ကလည်း နောက်ပိုင်း မြို့တော်မှာ သုံးလာမှာဆိုတော့ ဒါတွေအကုန်လုံးက ငွေရှာနိုင်တဲ့ အချက်တွေချည်းပဲ။ အချိန်တော့ နည်းနည်း လိုတာပေါ့။"

အောက်ချန်သည် ရုတ်တရက် အကြံရသွား၏။ "တကယ်လို့ ကာလတိုအတွင်းမှာ ဝင်ငွေ မရှိဘူးဆိုရင်ကော။ အိမ်ဆောက်တဲ့ ငွေက အရမ်း မြန်မြန် ကုန်တာနော်။ သခင်လေး... ကျုပ်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီအခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လောက်တယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက မေးလိုက်သည်။ "ဟင်... ပြောကြည့်လေ။"

အောက်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒဏ်ငွေလေ။ ကုန်သည်တွေကို ဒဏ်ငွေတိုးကောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ ခရိုင်ထဲက လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းလို့ ရသွားမှာပေါ့။"

"..."

ဖန်ကျန်းရီက ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချ၍ အောက်ချန်ကို ပြောလိုက်၏။ "ဒီလို မကောင်းတဲ့ အကြံတွေကို ထပ်မပေးနဲ့တော့။ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးက ခွေးတစ်ကောင်တောင် စဉ်းစားလို့ ရတယ်။ ခရိုင်ကို ခင်ဗျားကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းထားတာ အတော်ကြာနေပြီ။ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘူးလား။"

အောက်ချန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ သခင်လေး။ ကျုပ်မှာတော့ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အခွန်တိုးကောက်မယ်။"

အခွန်တိုးကောက်မယ် ဟုတ်လား။ ပြည်သူတွေ ပိုပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။

ဤနည်းလမ်းက ဒဏ်ငွေရိုက်သည်ထက် ပိုကောင်းပုံမပေါ်ဟု အောက်ချန်က စိတ်ထဲတွင် တီးတိုး ဝေဖန်လိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းမော့ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။ "သေချာပေါက် ရိုးရိုးလေး တိုးကောက်လို့ မရဘူးလေ။ နောက်ပိုင်း ခရိုင်ထဲမှာ စာရင်းသွင်းထားတဲ့ ဆိုင်တွေက လူငှားရင် ငွေနှစ်မျိုး ပေးရမယ်။ ပထမတစ်မျိုးကို 'သက်ကြီးရွယ်အို ကူညီရေးရန်ပုံငွေ' လို့ ခေါ်ပြီး ဒုတိယတစ်မျိုးကိုတော့ 'အိမ်ရာရန်ပုံငွေ' လို့ ခေါ်မယ်။ အလုပ်ရှင်က ပေးရုံသာမက အလုပ်သမားကပါ ပေးရမယ်။ အချိုးအစား ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဆိုတာကိုတော့ နောက်မှ သေချာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ဒါကို ခရိုင်က သူတို့အတွက် သက်ကြီးရွယ်အို ကူညီရေးရန်ပုံငွေနဲ့ အိမ်ဝယ်ဖို့ စုပေးထားတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်။ သက်ကြီးရွယ်အို ကူညီရေးရန်ပုံငွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ နှစ်ရောက်ရင် သူတို့ကို ပြန်ပေးပြီး အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်တဲ့အခါ သုံးဖို့။ အိမ်ရာရန်ပုံငွေကတော့ သူတို့ အိမ်ဝယ်တဲ့အခါမှာ နှိမ်ဖို့ သုံးလို့ ရတယ်။"

အောက်ချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ "သခင်လေး... ဒါက အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်ကုန်သည် က အလကားနေရင်း ငွေပိုပေးချင်မှာလဲ။ ကျုပ်တို့ ခရိုင်က အရင်ကဆို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ။"

ဖန်ကျန်းရီက ဆူပူလိုက်သည်။ "ငတုံးရဲ့။ ဘယ်လိုလုပ် ငွေပိုပေးရမှာလဲ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို မေးမယ်။ ခင်ဗျားက စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ပြီး အလုပ်သမား ငှားချင်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ သတ်မှတ်ငွေက ကြေးပြား နှစ်ရာပဲ ရှိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ခရိုင်က ခင်ဗျားကို အလုပ်သမားအတွက် သက်ကြီးရွယ်အို ကူညီရေးရန်ပုံငွေနဲ့ အိမ်ရာရန်ပုံငွေ ပေးခိုင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကြေးပြား နှစ်ရာအပေါ်မှာ ထပ်ပေါင်းပေးမှာလား။"

အောက်ချန်က ဖြေလိုက်၏။ "ကျုပ်က ကြေးပြား နှစ်ရာထဲကနေ နုတ်လိုက်မှာပေါ့..."

ဖန်ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ပြီးပြီပေါ့။ ခင်ဗျားက အလုပ်ရှင် ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ကြည့်။ သတ်မှတ်ငွေဆိုတာ ဈေးကွက်က သတ်မှတ်ထားတာပဲ။ ဒါက ခွဲဝေမှု ပြဿနာသတ်သတ်ပဲ။ သူက ကြေးပြား တစ်ပြားမှ ပိုမထုတ်ရဘူး။ ကုန်ကျစရိတ်က အတူတူပဲ။"