အခန်း ၆၃၃

အပိုင်း (၆၃၃) ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က လက်ထပ်မိန့် ပေးသနားခြင်း။

ဖန်ကျန်းရီက အလျင်အမြန် ဝင်ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။ "ကျုပ် သူ့ကို အဖော်လုပ်ပေးခိုင်းတာပါ။ အစ်ကိုကြီးကော် အရှေ့နန်းဆောင်ကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။"

ကော်ထျန်းယန်က လျိုကျင်းကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မျက်စိမပါတဲ့ ကောင် …. ဒီနေ့ သခင်လေးဖန်က ဝင်ပြောပေးလို့ တော်တော့တယ်။ မြန်မြန် သွားတော့လေ။"

"ဟုတ်.. ဟုတ်.. ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

လျိုကျင်း ကပျာကယာ ပြေးထွက်သွားပြီးနောက် ကော်ထျန်းယန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေးဖန်.. ငါ မင်းကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ။ တကယ်ပဲ အရှေ့နန်းဆောင်မှာ ရှိနေတာကိုး။"

"ကျုပ်ကို ရှာနေတာလား။ ဘာအရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့လဲ။"

ကော်ထျန်းယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေးဖန်.. အရှင်မင်းကြီးဆီက အမိန့်တော် ပါလာတယ်။ အမိန့်တော်ကို ခံယူပါ။"

ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အရာရှိဝတ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ကာ မျက်နှာထားကိုလည်း လေးနက်စေလိုက်သည်။

ကော်ထျန်းယန်သည် လက်ထဲရှိ အမိန့်တော်ကို ဖြန့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်အရ အုပ်စိုးသော အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်..။ ဖန်မိသားစုသည် သစ္စာစောင့်သိပြီး မိဘကို လုပ်ကျွေးသော မိသားစုဖြစ်သည်။ ဖန်ကျန်းရီသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း စွမ်းရည်ရှိကာ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သည်။ မူလတည်းက တော်ဝင်မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိပြီး တိုင်းပြည်အတွက် သစ္စာရှိသော အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်ပြီး နာမည်ကောင်းများစွာ ရှိသည်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများနှင့်အညီ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် သူ့အား ဖူးမားတူးဝေ့ (သက်တော်စောင့်တပ်မှူးနှင့် သမက်တော်) အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။

လင်မယားတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများ၊ လူ့ကျင့်ဝတ်များ၊ အချိန်အခါနှင့်အညီ လက်ထပ်ခြင်းတို့သည် အရေးကြီးသည်။

မင်းသမီးကို လက်ထပ်ပေးရာတွင် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သူကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် ရှေးယခင်ကတည်းက အစဉ်အလာဖြစ်သည်။ ယခု ဖန်ကျန်းရီအား ဖူးမားတူးဝေ့ အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။

မင်းအနေဖြင့် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မာနမကြီးရန်၊ ပေါ့ဆမှုမရှိရန်နှင့် မိသားစုကို သေချာစွာ ဦးဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အမိန့်တော်ကို တိကျစွာ လိုက်နာပြီး မပျက်ကွက်စေနှင့်။"

"ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်..."

ဖန်ကျန်းရီသည် အမိန့်တော်ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ လက်... လက်ထပ်မိန့် ပေးလိုက်တာလား။ ဒီလက်ထပ်မိန့်က တကယ်ကို ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းနေတယ်။ ဒါကြောင့်... ဒါကြောင့်လည်း ဆုမချတာကိုး။ သမီးတော်နဲ့ အစားထိုးလိုက်တာပေါ့။ ဒီယောက္ခထီးက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ။

ယခင်ဘဝက တစ်ခါမှ မလက်ထပ်ခဲ့ဖူးပေ။ ယခုဘဝတွင် မင်းသမီးမြောင်ဟန်သည် သူပထမဆုံး မျက်စိကျခဲ့ပြီး မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားသည့် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု အိမ်မှာ နှစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်လေ...

တွေးရင်းတွေးရင်းဖြင့် ဖန်ကျန်းရီသည် ပြန်လည်စိုးရိမ်ပူပန်လာကာ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

ကော်ထျန်းယန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဂုဏ်ယူပါတယ် သမက်တော်ဖန်။ နောင်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီပဲ။ ကျုပ်ကတော့ ညီလေးလို့ မခေါ်ရဲတော့ဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးကော်ကလည်း ဘာတွေ အားနာနေတာလဲ။ အပြင်မှာတော့ ခေါ်နေကျအတိုင်းပဲ ခေါ်ပါ။ ဒါနဲ့... တင်တောင်းရမယ့် ငွေက ဘယ်လောက် ပေးရမှာလဲ။"

ကော်ထျန်းယန်က မေးလိုက်သည်။ "ဟင်.. တင်တောင်းငွေလား။ စေ့စပ်လက်ဆောင်ကို ပြောချင်တာလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

ကော်ထျန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။ "အာ.. တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဆိုတော့ အဆင့်အတန်းကတော့ မနိမ့်ပါဘူး။ အတိအကျ ဘယ်လောက်လဲ ဆိုတာကတော့... ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနကို မေးကြည့်မှပဲ ရမယ်။ ညီလေးဆီမှာ ငွေမရှိလို့လား။"

"ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ တင်တောင်းငွေကို အများကြီး ပေးမှာပါ။ စံနှုန်းအတိုင်း ပေးမယ်။"

ကော်ထျန်းယန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဘာ စံနှုန်းလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ် ဇာတိက အမြင့်ဆုံး စံနှုန်းကို ပြောတာပါ။ ဒါဆို... ဘယ်တော့ လက်ထပ်ရမှာလဲ။ ကျုပ် ဘာတွေ လုပ်ရမလဲ။ ကျုပ်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ခွင့်လေး ပေးပါ။ ကျုပ်က အတွေ့အကြုံမှ မရှိတာ။"

ကော်ထျန်းယန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ "သမက်တော်တိုင်းက အတွေ့အကြုံ မရှိကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက ဆက်သွယ်လာလိမ့်မယ်။ ရက်ရာဇာ ရွေးပြီးရင် လက်ထပ်လို့ ရပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းဘက်က ဓလေ့ထုံးစံ ခြောက်ရပ်အတိုင်း တင်တောင်းလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးဖန်.. အခု ချက်ချင်းကြီး စိတ်လောနေစရာ မလိုသေးပါဘူး။ မင်္ဂလာမဆောင်ခင် မင်လွမ်နန်းဆောင်ကို မသွားဖို့ အရှင့်သားက ငါ့ကို သေချာ မှာလိုက်တယ်။ နောက်ပြီး အကုန်လုံးကို မင်းနဲ့ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနတို့ ပညာယှဉ်ပြိုင်ပြီးမှပဲ ဆက်ပြောမယ်တဲ့။ မင်းကို ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေချင်လို့ပါ။ တကယ်လို့ မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မျက်နှာပျက်မှာစိုးပြီး အတင်းကြီး မကြိုးစားပါနဲ့။ မယှဉ်နိုင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ နောင်ဆိုရင် အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လုပ်ပါ။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်နဲ့။"

ဖန်ကျန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျွန်တော်မျိုး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

မတောင်းဆိုရသေးခင်ကတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်ချင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဒီနေ့ကို ရောက်လာတော့လည်း ဘာလို့ ဖိအားတွေ အရမ်းများနေသလို ခံစားနေရတာလဲ။

ကော်ထျန်းယန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ "ညီလေး.. လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနနဲ့ ပညာယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဘယ်လောက် ရာခိုင်နှုန်း သေချာလဲ။"

"ဘာလဲ.. အစ်ကိုကြီးကော်လည်း ဒီကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။" ဖန်ကျန်းရီသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို သူ ဤမျှလောက် အာရုံစိုက်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကော်ထျန်းယန်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေးရယ်.. အောက်ခြေက လူတွေက လောင်းကစားဝိုင်း ဖွင့်ထားကြလို့ပါ။ အဟမ်း.. မင်း သိပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "နန်းတော်ထဲမှာတောင် ဒီလိုကိစ္စတွေ ရှိနေတာလား။"

တကယ်ပဲ လူရှိတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ လောကီရေးရာတွေ ရှိနေတာပဲ။

ကော်ထျန်းယန်က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လူတွေပဲလေ။ ဘယ်ရောက်ရောက် ဒီလိုကိစ္စတွေက ရှိစမြဲပါ။ နန်းတော်ထဲမှာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ လက်အောက်က လူတွေက ပုံမှန်ဆို ငွေနည်းနည်းပါးပါး စုပြီး အိုဇာတာ ကောင်းကောင်းနဲ့ နေချင်ကြတာလေ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်၏။ "ဒါကိုတော့ ကျုပ် အာမ မခံရဲဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီးကော်ကို လျှို့ဝှက်ချက်လေးတော့ ပြောပြလို့ရတယ်။ တောက်ယွမ်ခရိုင်က နန်းတော်ထဲက လက်မှုပညာနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး ကွာခြားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တီထွင်ဖန်တီးမှုအပိုင်းကို ယှဉ်မယ်ဆိုရင်တော့ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာန ဆယ်ခုပေါင်းရင်တောင် မမီဘူး။ အစ်ကိုကြီးကော် ဘာသာပဲ စဉ်းစားကြည့်တော့။"

ကော်ထျန်းယန်သည် မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။ လက်မှုပညာက အများကြီး ကွာခြားတယ်။ တီထွင်ဖန်တီးမှုကို ယှဉ်မယ်။ တောက်ယွမ်ခရိုင်ရဲ့ ယမ်းမှုန့်တွေ၊ သေနတ်တွေက အမှတ်မထင် ရလာတာတွေလေ။ တူညီတဲ့ ပစ္စည်းတွေဆိုရင် နန်းတော်ကပဲ အနိုင်ရမှာ သေချာတာပေါ့။

တွေးတောပြီးနောက် ကော်ထျန်းယန်သည် ဝမ်းသာသွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "သဘောပေါက်ပြီ။"

ပြောရင်းဆိုရင်း လီယွမ်ကျောက်၏ အိပ်ဆောင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အာ.. ခုနက အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်တော် ပြန်တမ်းဖတ်ခိုင်းပြီးတော့ အိမ်ရှေ့စံ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ခိုင်းသေးတယ်။ ဒီမနက် နေမကောင်းဘူးဆိုပြီး ညီလာခံ မတက်လို့လေ။ ကျုပ် အရှင့်သားကို အရင်သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ်။"

"မသွားပါနဲ့တော့ အစ်ကိုကြီးကော်ရယ်။ သူ အိပ်နေတယ်။ မနေ့က သိုင်းကျင့်ရင်း ဒဏ်ရာနည်းနည်း ရသွားလို့ပါ။ သိပ်ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးဆီပဲ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားလိုက်ပါ။"

ကော်ထျန်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ။ ကျုပ် အရင် ပြန်ပြီး အမိန့်တော် ပြန်တမ်း သွားတင်လိုက်အုံးမယ်။"

ကော်ထျန်းယန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် အမိန့်တော်ကို ထုတ်၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်ရှုနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးရယ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

ခြံဝင်းထဲမှ လီယွမ်ကျောက်၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်အထိပင်။

"လျိုပန်ပန်.. လျိုပန်ပန်..။ ငါ အဝတ်အစား ဝတ်မလို့.. လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ကပျာကယာပင် အမိန့်တော်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ ကပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် လီယွမ်ကျောက်သည် သမ်းဝေရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

ဖန်ကျန်းရီကို တံခါးဝတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဖန်ကြီး.. ကျုပ်ကို လာရှာတာ ကိစ္စရှိလို့လား။ ထမင်းသွားစားကြမလား။"

နိုးတာနဲ့ စားတော့မလို့လား။ တော်တော်ဟုတ်တဲ့ကောင်။ ငယ်ရွယ်တာက တကယ်ကောင်းတာပဲ။

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "အရှင့်သားက တကယ် ဟုတ်နေတာပဲ။ လက်ကိုင်သေနတ်ကို တစ်ညလုံး ပစ်နေတာ.. တောက်ယွမ်ခရိုင်ကနေ ယူလာတဲ့ ခဲယမ်းတွေရော လောက်သေးရဲ့လား။"

လီယွမ်ကျောက်သည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်က... သေနတ်ပစ်ရတာကို... ပိုသဘောကျလို့ပါ။ ခဲယမ်းတွေက မနေ့ညက ကုန်သွားပြီ။ ကျုပ်ကို ထပ်ပြီး နည်းနည်းလောက် ရှာပေးပါအုံး။ ဒါနဲ့ နေပါဦး။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ဆီ ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

"ခင်ဗျား ဒီနေ့ ဇာတ်ကွက်ကောင်း တစ်ခုကို လွတ်သွားပြီ။ ပင်လယ်ထွက်ဖို့ ကိစ္စက အတည်ဖြစ်သွားပြီ။"

လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဖန်ကျန်းရီ၏ ပခုံးကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "တကယ်လား..။ ခင်ဗျားမှာ နည်းလမ်းရှိသားပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သင်္ဘောတစ်စီးတော့ အပြင်ကို ထွက်နိုင်အောင် လုပ်ပြီး ခမည်းတော်ကို ကမ္ဘာကြီးက လုံးတယ်ဆိုတာကို သိအောင် လုပ်ပြရမယ်။"

"အာ.. ရှိသေးတယ်။ ကျုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို တော်ဝင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီနဲ့ တွဲဖက်ကျောင်းတွေ တည်ထောင်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်။ နောင်ဆိုရင် ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုမဲ့ တီထွင်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။"

လီယွမ်ကျောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ဒါ အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီးပဲ။ ဒီအကြံပြုချက်က ကောင်းတယ်။ ကျုပ် အခု သိပ္ပံပညာက အရမ်းကောင်းတဲ့ အရာလို့ ပိုပိုပြီး ခံစားလာရတယ်။ ပင်နီဆီလင်တို့၊ ယမ်းမှုန့်တို့ကရော သိပ္ပံပညာကနေ ထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအထဲမှာ နက်နဲတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ကျုပ်လည်း လေ့လာကြည့်ချင်နေတာ။ ခမည်းတော် သေချာပေါက် သဘောတူလိုက်ပြီမလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးကတော့ ဘာမှ သဘောထားကွဲလွဲမှု မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနရဲ့ သဘောထားကွဲလွဲမှုကတော့ တော်တော်လေး ကြီးမားတယ်။ သူတို့ရဲ့ အလုပ်ကို ကျုပ်တို့က လုယူသွားမယ်လို့ ထင်နေပုံရတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ညီလာခံမှာ လောင်းကြေးတစ်ခု ချခဲ့ကြတယ်။ တစ်လ အချိန်ယူပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက ရလဒ်တွေ ထုတ်ပြရမယ်။ မှူးမတ်တွေက အကဲဖြတ်ပြီးမှ သိပ္ပံအကယ်ဒမီ တည်ထောင်မလား၊ မတည်ထောင်ဘူးလား ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မယ်။

တောက်ယွမ်ခရိုင်မှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်း တချို့ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို ထုတ်ပြလိုက်ရင် လူတိုင်းကို မျက်စိကျသွားစေမယ်လို့ ကျုပ် ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်ထဲက အလှအပ ခံစားမှုနဲ့ အမြင်တွေကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း သေချာ မသိဘူး။ အရှင့်သား ကျုပ်နဲ့အတူ သွားကြည့်မလား။"