အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း (၁၆၁) ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့- အလုပ်မှတ် မှတ်ခြင်း၊ လုပ်အားခ ပေးချေခြင်း၊ ရိက္ခာနှင့် လက်မှတ်များ ထုတ်ယူခြင်း

ရွှမ်းရွှေရွာ၊ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်တွင် တည်ရှိလေသည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ရှန်းဖူကွေ့ အိမ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

နှစ်သစ်ကူးရန် ခြောက်ရက်သာ လိုတော့၏။ နှစ်ကုန်ပိုင်းဖြစ်သည့်အလျောက် ယနေ့သည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အတွက် အလုပ်မှတ်များ ရှင်းလင်းရန် နေ့ကောင်းရက်မြတ်ပင် ဖြစ်သည်။

အလုပ်မှတ် ရှင်းလင်းခြင်းဆိုသည်မှာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းတို့၏ တစ်နှစ်တာ အလုပ်မှတ်များအပေါ် မူတည်၍ လုပ်အားခများ၊ ရိက္ခာများနှင့် လက်မှတ်များကို ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ စုပေါင်းလုပ်ကိုင်မှုစနစ်နှင့် အိုးမခွဲဘဲ အတူစားသောက်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်တော့သည်။

လစာမည်မျှရရှိမည်နှင့် ရိက္ခာ မည်မျှရရှိမည်ဆိုသည်မှာ သင် ရှာဖွေထားသော အလုပ်မှတ် မည်မျှရှိသည်ဆိုသည့်အချက်အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေ၏။

ထိုအချက်က တရားမျှတလှသည်။

အလုပ်မှတ်များကို တစ်ဦးချင်းအလိုက် သတ်မှတ်ပေးသော်လည်း ပမာဏမှာမူ ကွဲပြားလေသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားများသည် အလုပ်မှတ် ဆယ်မှတ်မှတ် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသမီးများမှာမူ ရှစ်မှတ် ရရှိမည် ဖြစ်၏။

သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များသည် တစ်ဦးလျှင် ခြောက်မှတ်စီ ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။

အလုပ်မှတ် ခွဲဝေမှုမှာလည်း တရားမျှတမှုရှိလှသဖြင့် အဖွဲ့ဝင်များထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိကြချေ။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားများမှာ အိမ်ထောင်စုတစ်စု၏ ထောက်တိုင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အများဆုံးဝေစုကို ရယူသင့်ပေသည်။

လီလန်၏ မိသားစုကို ဥပမာအဖြစ် ကြည့်ရလျှင် သူ၏မိသားစုတွင် လူလေးယောက်ရှိသည်။ သူ့အား အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အပြင်ထွက်၍ အလုပ်မှတ် ရှာဖွေရာတွင် သူသည် တစ်ရက်လျှင် အလုပ်မှတ် ဆယ်မှတ် ရရှိနိုင်၏။ သူ၏အဖေမှာ အနားယူရတော့မည့် အရွယ်ဖြစ်နေသဖြင့် အလုပ်မှတ် ခြောက်မှတ်သာ ရရှိနိုင်လေသည်။

သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်မှာမူ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် အလုပ်များများစားစား မလုပ်နိုင်ကြချေ။ အလွန်ဆုံး တောင်ပေါ်စာ အချို့ကိုသာ ခူးဆွတ်နိုင်ကြသဖြင့် သူတို့အတွက် အလုပ်မှတ် ခြောက်မှတ်သာ ရရှိလေသည်။

အလုပ်မှတ်များကို တစ်ဦးချင်းအလိုက် တွက်ချက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လီလန်၏ မိသားစုတွင် အဖွဲ့ဝင် လေးဦးရှိသဖြင့် အလုပ်သမား လေးဦးရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။

၁၀+ ၆+ ၆+ ၆…။

မိသားစု လေးယောက်စလုံး အပြင်ထွက်၍ အလုပ်လုပ်ကာ အလုပ်မှတ် ရှာဖွေကြမည်ဆိုလျှင် တစ်ရက်လျှင် အလုပ်မှတ် (၂၈)မှတ် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

တွက်ကြည့်လျှင် (၂၈ x ၃၆၅ =) တစ်နှစ်လျှင် အလုပ်မှတ် (၁၀,၀၀၀) ခန့် ရရှိမည် ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နေ့စဉ်ရက်ဆက် အလုပ်ရှိနေမည်မဟုတ်သလို လူဆိုသည်မှာလည်း စက်ရုပ်များ မဟုတ်ကြသဖြင့် အနားယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအလုပ်မှတ် တစ်သောင်းကို တစ်ဝက်ခန့် လျှော့ချလိုက်ရမည်ဖြစ်ရာ လေးထောင် သို့မဟုတ် ငါးထောင်ခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်၏။

လီတာ့ဟိုင်သည် အလုပ်မှတ် မည်မျှရရှိကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ရန်အတွက် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို အမြဲထုတ်လေ့ရှိသည်။

သူသည် စာမတတ်သူဖြစ်သဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်ထဲတွင် စက်ဝိုင်းများသာ ရေးဆွဲနိုင်၏။

စက်ဝိုင်းတစ်ခုမှာ အလုပ်မှတ် ခြောက်မှတ်ကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။

လီလန်နှင့် ကျန်းတယ်ကျွင်းတို့ လျှပ်စစ်မီးသွယ်တန်းရေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးအပြီးတွင် လီလန်သည် သူ၏နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွာ၏အရှေ့ဘက်အစွန်သို့ ချက်ချင်းပင် ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အချိန်အနည်းငယ်မျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရွာ၏အရှေ့ဘက်အစွန်ရှိ ရွှမ်းရွှေရွာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

၎င်းမှာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှန်းဖူကွေ့၏ အိမ်ပင် ဖြစ်တော့၏။

ယခုအချိန်တွင် ရှန်းဖူကွေ့၏ အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌ လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အိမ်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ချထား၏။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စားပွဲပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ အလုပ်မှတ်စာရင်းစာအုပ်ကို အသုံးပြု၍ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အဖွဲ့ဝင်များအတွက် လုပ်အားခများကို ရှင်းလင်းပေးနေလေသည်။

စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပြောင်းဖူးမှုန့် အိတ်အချို့အပြင် အာလူးများနှင့် ကန်စွန်းဥများလည်း ရှိနေသည်။

“လာကြ... အလုပ်မှတ်တွေ စတွက်ကြရအောင်... အားလုံးပဲ မလောကြနဲ့... အရင်ဆုံး တန်းစီကြ... တန်းစီကြ... တန်းစီကြပါ…”

အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌ ရွာသားများ အချင်းချင်း စကားပြောဆိုနေကြပြီး အချို့မှာ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်နေကြသဖြင့် ရှုပ်ပွနေတော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်းဖူကွေ့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် အလျင်အမြန်ပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ရ၏။

“တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... ဒီနှစ်မှာ ဝက်သားနဲ့ ကြက်ဥတွေ မပါဘူးလား…”

လူအုပ်၏ နောက်ဘက်မှ အဘွားကြီးတစ်ဦးက အော်မေးလိုက်လေသည်။

“အသား... မင်းတို့က အသားစားချင်သေးတာလား... အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ…”

“မင်းတို့ ဒီနှစ် အခြေအနေကို မကြည့်ကြဘူးလား…”

“ဒီနှစ်က အစာခေါင်းပါးတဲ့နှစ်ပဲ... ရွာက လူတွေ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရတယ်... အသားစားဖို့နေနေသာသာ စားစရာတစ်ခုခုရှိတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ရမယ်…”

“အသားစားချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်လစာနဲ့ ရိက္ခာလက်မှတ်တွေကို ယူပြီး မြို့ကိုသွားဝယ်စားကြ…”

ရှန်းဖူကွေ့သည် မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဤပျင်းရိသော အဘွားကြီးများသည် ဝက်သားကိုသာ စိတ်ဝင်စားကြလေသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြောင်းဖူးမှုန့်၊ ကန်စွန်းဥနှင့် အာလူးများက သူတို့၏ ဗိုက်ရွှဲရွှဲကြီးများကို မပြည့်စေနိုင်လို့လား။

ရှန်းဖူကွေ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ ယခုနှစ်တွင် သီးနှံအထွက်နှုန်း မကောင်းချေ။ သူသည် အမဲလိုက်ခွဲတမ်းကိုလည်း မပြည့်မီခဲ့သလို အိမ်နီးချင်းရွာ အတော်များများကိုလည်း အကြွေးတင်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အသားများ ကုန်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း လုပ်အားခလက်မှတ်များ၊ ကန်စွန်းဥများနှင့် အာလူးများမှာ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အဖွဲ့ဝင်များအတွက် သူ ပေးနိုင်သော အကောင်းဆုံးအရာများပင် ဖြစ်တော့သည်။

၎င်းတို့အပြင် ယနေ့ အလုပ်မှတ်များ ရှင်းလင်းသည့်အခါ ဆွတ်ခူးနိုင်မည့် ဆုကြီးတစ်ဆုလည်း ရှိနေသေးသည်။

၎င်းမှာ အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်ပင် ဖြစ်၏။

“လာကြ... တန်းစီကြ... သေချာတန်းစီကြ... မတွန်းကြနဲ့... အားလုံး အလှည့်ကျရမယ်…”

ရှန်းဖူကွေ့သည် အိမ်ဝိုင်းအတွင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလျက် အသံကုန်ဟစ်၍ အော်လိုက်လေသည်။

“အဖေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရောက်လာပြီ…”

ယခုအချိန်တွင် ရှန်းဖူကွေ့၏ ဘေး၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှန်းဝူသည် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှ ဝင်လာသော လီလန်ကို မြင်တွေ့သွားလေသည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရောက်လာပြီလား…”

ရှန်းဖူကွေ့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

“ရှောင်လီ ရောက်လာပြီလား…”

ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည်လည်း တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးစလုံးသည် အကြည့်များကို လိုက်၍ အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝရှိ လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားသော အိမ်ဝိုင်းအတွင်းရှိ အဘိုးကြီး အဘွားကြီးများသည်လည်း သူတို့၏ အာရုံများကို တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှည့်သွားကြတော့သည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပါလား…”

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရောက်လာပြီ…”

“လမ်းဖယ်ပေးကြ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီအတွက် နေရာဖယ်ပေးကြပါဦး…”

“ရှောင်လန်လား... သူက လီတာ့ဟိုင်ရဲ့ သားအကြီးဆုံး မဟုတ်လား... သူတောင် တော်တော်ကြီးလာပါလား…”

“ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်…”

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ... သူက ကျင်း ခြောက်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိတဲ့ သင်းကွဲတောဝက်ကြီးကို သေနတ်သုံးချက်တည်းနဲ့ ပစ်ချနိုင်ခဲ့တာ…”

“ဒါတင်မကသေးဘူး... မနေ့က ချောင်တျန်းကျီရွာက မာလောင်တနဲ့အတူ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေသွားပစ်တာ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဝံပုလွေဆယ်ကောင်ကျော်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်…”

“တကယ်လား... ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး…”

“မယုံရင် ချောင်တျန်းကျီရွာက မာလောင်တကို သွားမေးကြည့်... ငါက မင်းတို့ကို လိမ်ပြောစရာလား…”

“မင်းတို့တွေ မသိကြဘူး မဟုတ်လား... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို ဓားမြှောင်တစ်လက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်ခဲ့တာ…”

“ဘာ... တကယ်လား... ဘယ်သူက မင်းကို ပြောတာလဲ…”

“တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းရဲ့သား ရှန်းဝူလေ…”

လီလန်သည် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမင်းကြီးကို ကြယ်ရံသကဲ့သို့ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ နားလည်နိုင်လောက်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကာလအတွင်း လီလန်၏ အလွန်တော်လှသော အမဲလိုက်စွမ်းရည်များက မုဆိုးအဖွဲ့များစွာမှ ခေါင်းဆောင်များကိုပင် အံ့ဩမှင်တက်သွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုးတို့ပင်လျှင် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ နှိမ့်ချကာ အရှုံးပေးခဲ့ရလေသည်။

သေနတ်သုံးချက်ဖြင့် ကျင်း ခြောက်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း၊ လုံမင်မြစ်အတွင်း ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းခြင်းဖြင့် ကျင်း နှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော ငါးများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ဝံပုလွေများ အမဲလိုက်ရန်အတွက် တောင်ပေါ်သို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့ခြင်း၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း။

ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုချင်းစီသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော အောင်မြင်မှုများပင် ဖြစ်တော့သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာဆိုသည်မှာ ခွန်အားကသာ အရာရာကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် ရိုးရာမုဆိုးရွာတစ်ရွာပင် ဖြစ်လေသည်။

ခွန်အားကသာ လေးစားမှုကို ရရှိစေသည်။

လူများက သင့်ကို လေးစားလာစေရန်အတွက် သင်သည် လုံလောက်သော ခွန်အားရှိနေရန် လိုအပ်ပေသည်။

အချို့သော သက်ကြီးရွယ်အိုများကမူ လီရှန်းဟွာအား ယွမ်တစ်ရာ တင်တောင်းစရိတ်ကြောင့် ဤမျှကောင်းမွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို လက်လွတ်ခံခဲ့ရသဖြင့် မျက်ကန်းမလေးဖြစ်ကြောင်း လှောင်ပြောင်ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ဤကာလအတွင်း လီလန် အမဲလိုက်ရရှိခဲ့သော သားကောင်များ၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ်တစ်ရာထက် များစွာ ပိုမိုတန်ကြေးရှိနေပေသည်။

ထို့အပြင် လီလန်သည် အသက်အရွယ် ကွာဟမှုရှိသော်လည်း စန်းဟော့ရွာမှ အဘိုးဟူရွှယ်ယန်နှင့်ပင် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

လူငယ်နှင့် လူအိုကြားရှိ ဤခင်မင်ရင်းနှီးမှုမှာ ယွမ်တစ်ရာထက် များစွာ ပိုမိုတန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရှေ့ကို ကြွပါ…”

“ရှောင်လန်... မင်း အရင်သွားပါ... ငါ့နေရာကို မင်းကို ပေးပါ့မယ်…”

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းက လစာကို အရင်ဆုံး ရှင်းသင့်တယ်... ဒါက နိမိတ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…”

လီလန် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘိုးကြီး အဘွားကြီးများသည် သူတို့၏ နေရာများကို လိုလိုလားလား ဖယ်ပေးကြပြီး လီလန်အား သူ၏လုပ်အားခကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းခွင့် ပြုလိုက်ကြလေသည်။

လီလန်သည်လည်း အားနာနေခြင်း မရှိချေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သော ကျင်း ခြောက်ရာကျော်ရှိသည့် သင်းကွဲတောဝက်ကြီး၏ အသားများကို ဝေငှပေးခဲ့ရာ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်းက ဝေစုတစ်ခုစီ ရရှိခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ယင်းမှာ သူတို့အားလုံး လီလန်၏ ကျေးဇူးကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် တင်ရှိနေကြသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလုံ၊ လီဟူနှင့် လီရှန်းဟွာတို့ မောင်နှမသုံးယောက်သည် ရွာသားများ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိနေသော လီလန်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အလွန်နာကြည်းသွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ လမ်းမပေါ်မှ ကြွက်များကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“ဟူး…”

လီလုံသည် သူ၏ အစ်မကြီးဖြစ်သူ လီရှန်းဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

အစ်မကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေပြီး ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေပုံပေါက်ကာ ဘာတွေတွေးနေမှန်း သိနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

လီရှန်းဟွာသည် အေးစက်စက် ခံစားချက်ဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ သူမ၏ အကြည့်များက ဗလာကျင်းနေ၏။ မနေ့က လီလန်၏ အိမ်တွင် သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာနေတော့သည်။ ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာနှင့် လီလန်တို့သည် ချိန်းတွေ့နေကြသည့်အလား စကားတွေပြောရင်း ရယ်မောကာ သောက်စားနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

*သေစမ်း... သေစမ်း... ငါ တကယ် သေသင့်တဲ့ကောင်မပါလား…*

*မဖြစ်ဘူး... သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတူ နေခွင့်မပေးနိုင်ဘူး…*

လီရှန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းကြုတ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာလည်း ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။

လီလုံနှင့် လီဟူ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာမူ သူတို့၏ အစ်မကြီးအား အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

“အစ်ကို... အစ်မကြီးက လီလန် ကြီးပွားလာတာကိုမြင်ပြီး စိတ်ထိခိုက်သွားတာများလား…”

“ဖြစ်နိုင်တယ်…”

လီလုံသည် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြလိုက်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလန်သည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... ကျွန်တော် အလုပ်မှတ်တွေ လာရှင်းတာပါ…”

“လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ သွယ်တန်းမယ့် ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ခင်ဗျားကို မေးချင်ပါသေးတယ်…”

အခန်း (၁၆၂) သတင်းကြီး၊ လီလန်၏အိမ် လျှပ်စစ်မီးရတော့မည်လော၊ ယဉ်ကျေးမှုသစ်တစ်ခု

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူတန်းရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ထိုလူတန်းကြီး၏ အရှေ့ဆုံးတွင် စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှိနေ၏။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ တာဝန်ခံအချို့သည် အလုပ်မှတ်များကို ရှင်းလင်းပေးနေကြသည်။

ဦးဆောင်နေသည့် တာဝန်ခံမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရွှမ်းရွှေရွာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှန်းဖူကွေ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်းဖူကွေ့သည် သူ အကြားအာရုံ မှားယွင်းသွားသလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ စာရင်းစာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သည့် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ရှန်းဝူသည် အိမ်ထဲမှ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို သယ်လာပြီး လီလန်၏ အနောက်တွင် ချထားပေးကာ အနေခက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ထိုင်ပြီးမှ ပြောပါ..."

ထိုအနေခက်သော အပြုံးတွင် မျက်နှာချိုသွေးမှုနှင့် ဖော်ရွေမှုတို့ ပါဝင်နေလေသည်။

လီလန်သည် ရှန်းဝူကို အံ့သြစွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မြင့်မြတ်လှတဲ့ သခင်လေးရှန်းက ငါ့အတွက် ကုလားထိုင်တောင် သယ်ပေးနေပါလား..."

ထိုစကားများတွင် ရွဲ့စောင်းမှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်မျိုး မပါဝင်ပေ။ ရှန်းဝူတစ်ယောက် မည်သို့မည်ပုံ စရိုက်လက္ခဏာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ထူးဆန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းဝူသည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏အဖေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကုလားထိုင်ကို ကြည့်၍ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မနေ့က ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ကို ဝံပုလွေသွားပစ်တဲ့အချိန် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသာ မပါရင် ကျွန်တော်တို့ ဝံပုလွေအုပ်ကို ခုလောက်လွယ်လွယ် နှိမ်နင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင် အပါအဝင် ဝံပုလွေတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာအားလုံးကို ရှန်းဝူက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။

လီလန်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်နှင့် အံ့မခန်း ဓားခုတ်ချက်များ။

ဤအရာက ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည့် သူ့ကို အလွန်အံ့သြမှင်သက်သွားစေခဲ့လေသည်။

လီလန် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန် အမောပြေစေရန်နှင့် အထင်အမြင်ကောင်း ရရှိစေရန်အတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာပေးမည်ဟု သူ တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းဖူကွေ့သည် မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏သားကို အားရကျေနပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ ရှန်းဝူက လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဤသစ်တုံးခေါင်းလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အသိတရားရလာပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးကို အနည်းငယ် နားလည်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အနာဂတ်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပေမည်။

လီလန်သည် ရှန်းဖူကွေ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

ဤသားအဖနှစ်ယောက် ဘာတွေကြံစည်နေကြသည်မသိပေ။

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မည်သူမှ ဘုရားကျောင်းသို့ မသွားကြပေ။ ရှန်းဝူသည် ဤမျှလောက် အာရုံစိုက် ဂရုစိုက်နေသည်ဖြစ်ရာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခုခု ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

လီလန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အိုး မင်းက အဲဒီနေ့က ဟိုမှာရှိနေတာလား..."

သူက တမင်တကာ လုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှန်းဝူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပိုကောင်းလာအောင် ပြောင်းလဲသွားခြင်းလား သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်နေခြင်းလားဆိုသည်ကို စမ်းသပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းဝူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီလန်သည် ထိုနေ့က မြက်ခင်းပြင်တောင်ပေါ်တွင် သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အံ့သြနေရသနည်း။

ထို့နောက် သူသည် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မှတ်ဉာဏ် သိပ်မကောင်းတာနေမယ် ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက တကယ်ရှိနေခဲ့တာပါ လူအုပ်ရဲ့ အနောက်ဆုံးမှာမို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော့်ကို မမြင်တာဖြစ်မယ်..."

ရှန်းဝူသည် ရိုးသားစွာနှင့် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး တကယ်လား..."

လီလန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့၍ မာနထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းဝူသည် တောင်ပေါ်တွင် သူ့ကို သေနတ်ဖြင့်ပစ်သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။

လူဆိုးသည် လူဆိုးပင်ဖြစ်ပြီး သူတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလျှင်တောင်မှ မည်သည့်အခါမျှ အပြစ်မှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များနှင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော မကောင်းမှုများသည် လက်မောင်းပေါ်ရှိ အမာရွတ်များနှင့် တူပြီး ၎င်းတို့သည် အမြဲတမ်း ရှိနေကာ မည်သည့်အခါမျှ ဖျက်ပစ်၍ မရနိုင်ပေ။

လီလန်သည် ရှန်းဝူအပေါ် အလွန်ဆိုးရွားသော အထင်အမြင်ရှိထားပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာပေးကာ မျက်နှာချိုသွေးရုံမျှဖြင့် ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ချေ။

"ကုလားထိုင်ပေါ် မထိုင်တော့ဘူး ငါမမောဘူး..."

လီလန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူကာ ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်သည်။

လီလန်က သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းဝူသည် ရင်ထဲ၌ စိမ့်တက်သွားပြီး မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားလေသည်။

သူက မတုံးအပေ၊ ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်က ပဋိပက္ခကို လီလန် မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်ကို သူ သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်က လီရှန်းဟွာကြောင့် လီလန်အပေါ်တွင် ဆိုးရွားသော အထင်အမြင်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့မိလေပြီ။

ရှန်းဝူသည် စိတ်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုစဉ်က သူ မည်သို့မည်ပုံများ တုံးအခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို တွေးမိနေ၏။ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နှင့် လီလန်ကို သူ အပြစ်လုပ်မိခဲ့လေသည်။

*ငါအရမ်းတုံးတာပဲ၊ ငါအရမ်းတုံးတာပဲ*

ဤသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရှန်းဝူ၏ ရင်တွင်းဖြစ် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းဝူက အိမ်ထဲမှ ကုလားထိုင်ကို လီလန်အတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သယ်လာပေးပြီး မျက်နှာချိုသွေးနေသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးများမှာ အံ့သြချီးကျူးစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"အိုး လီလန်မို့လို့ပဲ သူက ရှန်းဝူကိုတောင် ဒီလောက် နှိမ့်ချသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းရဲ့သားက ပုံမှန်ဆို အရမ်းမာနကြီးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်တာ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လီလန်အတွက် ကုလားထိုင် သွားသယ်ပေးရတာလဲ..."

"ရှန်းဝူက လီလန်ဆီမှာ အရှုံးပေးလိုက်တာများလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနဲ့ တန်ပါတယ်၊ သူက ရှန်းဝူကိုတောင် ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်..."

"..."

စောင့်ကြည့်နေကြသော သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် အချင်းချင်း တီးတိုးစကားပြောကာ နောက်ကွယ်မှ အတင်းအဖျင်းများကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

လီလန်က သူ၏သားပေးသော အကူအညီကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်ကို ရှန်းဖူကွေ့ မြင်သောအခါ သိပ်ပြီးဒေါသမထွက်ဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်၏။

သူသည် လီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

အလုပ်ကိစ္စ ရှိနေသဖြင့် လီလန်သည် ရှန်းဝူကို ဆက်၍ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

"တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေထိုင်မှုအခြေအနေကို တိုးတက်စေဖို့ အိမ်မှာ လျှပ်စစ်မီးကြိုး တပ်ဆင်ချင်လို့ပါ..."

"ဘာ မင်းက အိမ်ကို လျှပ်စစ်မီး သွယ်မလို့လား..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် အလွန်အံ့သြသွားကာ ခုန်ထလိုက်မိသည်။

လျှပ်စစ်မီးဆိုသည်မှာ ရှန်းဖူကွေ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသောအရာဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုနှင့် တစ်ရွာလုံးကိုပါ လျှပ်စစ်မီး ရရှိစေချင်ပြီး ရွာသားများ လျှပ်စစ်မီးနှင့် အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်စေရန် သူ အလိုရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာက အရမ်းခက်ခဲလွန်းလှသည်။

ရှန်းဖူကွေ့သည် သေးငယ်သော ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ရွာထဲတွင်သာ ဩဇာညောင်းသော်လည်း မြို့ပေါ် သို့မဟုတ် ခရိုင်မြို့တွင်တော့ သူက ဘာမှမဟုတ်ပေ။

လျှပ်စစ်မီးရလျှင် ဘဝက ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိလာမည်ဖြစ်သော်လည်း လျှပ်စစ်မီးရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ဝိုင်ယာကြိုးတပ်ဆင်စရိတ်ကိုပင် သူ မတတ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် လီလန်က ထိုအကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ သူ အလွန်အံ့သြသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းဖူကွေ့၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှပြီး သူ၏ အော်သံကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရလေသည်။

လီလန်၏ လျှပ်စစ်မီးကြိုး သွယ်ကြရအောင်နှင့် အိမ်ကို လျှပ်စစ်မီး ရအောင်လုပ်ကြမယ်ဆိုသော စကားများမှာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေသည်။

"ဘာလဲ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"တကယ်လား လီလန်ရဲ့အိမ်က လျှပ်စစ်မီး တပ်ဆင်တော့မှာလား..."

"လျှပ်စစ်မီး.. လျှပ်စစ်မီးဆိုတာ ဘာလဲ..."

စာမတတ်သူ အဘိုးကြီးအချို့မှာ ထိုစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ကြပေ။

"လျှပ်စစ်မီးဆိုတာ အလင်းရောင်ပေါ့ကွာ၊ မင်းတို့ ရေနံဆီမီးခွက်ကို သိတယ်မလား၊ ညဘက် ထွန်းလိုက်ရင် မြင်ရတယ်လေ၊ လျှပ်စစ်မီးက ရေနံဆီမီးခွက်ထက် ပိုကောင်းတယ်၊ မီးသီးတပ်ပြီး ကြိုးသွယ်လိုက်ရုံနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းလုံး လင်းထိန်သွားမှာ လင်းလင်းချင်း နေ့လယ်ခင်းလိုပဲ..."

"မင်းတို့ကို ငါက လိမ်ပြောမယ်ထင်နေလား၊ ငါ မြို့က ငါ့သမီးဆီ သွားလည်တုန်းက ငါ့သမက်အိမ်မှာ လျှပ်စစ်မီး သုံးတယ်ကွ၊ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ မီးသီးဆွဲထားပြီး ခလုတ်လေး ဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့ကို အရမ်းလင်းသွားတာ၊ ပြီးတော့ အဲဒါက လျှပ်စစ်မီးရဲ့ ကောင်းကျိုး အကုန်မဟုတ်သေးဘူးနော်၊ အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုးထဲက ရေဒီယိုကို သိတယ်မလား၊ အဲဒါကို သုံးဖို့ဆိုရင် ပလပ်ထိုးရတယ်ကွ..."

"မြို့မှာ ပန်ကာဆိုတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်၊ ပလပ်ထိုးလိုက်ရင် ပန်ကာလည်ပြီး လေတွေ အများကြီး ထွက်လာတာတဲ့၊ နွေရာသီ ပူလာတဲ့အခါ ပန်ကာကို ပလပ်ထိုးလိုက်ရင် တကယ့်ကို အေးစိမ့်သွားတာပဲတဲ့..."

"..."

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အဘိုးကြီး အဘွားကြီးများသည် နှစ်ယောက်တစ်စု သုံးယောက်တစ်စု စုရုံးကာ လျှပ်စစ်မီး၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ တောင်ခြေတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသော ဤသက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် လျှပ်စစ်မီးဆိုသည်မှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး မှော်ဆန်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်းများစွာက လူသားဘိုးဘေးများသည် အသားစိမ်းစားကာ သွေးသောက်ခဲ့ကြပြီး တိရစ္ဆာန်သားရေများ ဝတ်ဆင်ကာ အသားစိမ်းများကို စားသုံးခဲ့ကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ဘာမှမကွာခြားလှပေ။

ရုတ်တရက် နေ့တစ်နေ့တွင်

ဝုန်း…

မိုးကြိုးတစ်စင်းသည် သေနေသော သစ်ပင်ကို ပစ်ချလိုက်ရာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားလေသည်။

သစ်ပင်များ မီးစွဲလောင်သွားပြီး ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် လူသားတို့သည် မီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ပိုမိုအဆင့်မြင့်သော ယဉ်ကျေးမှုခေတ်သို့ စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြလေသည်။