အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း (၁၆၅) လုံမင်မြစ်တွင် ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းခြင်း၊ တောရိုင်းငါးကြင်း၊ လောင်ဟူထံ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်း

နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ထုတ်အပြင် အဆင့် ၄ လျှို့ဝှက်သေတ္တာက သတင်းအချက်အလက်အချို့ကိုလည်း ဖော်ပြပေးခဲ့လေသည်။

[သတင်းအချက်အလက် - ရွှမ်းရွှေရွာရှေ့ ကီလိုမီတာ နှစ်ဆယ်အကွာရှိ အများပိုင်လယ်ကွင်းဘေးရှိ ကျောက်တုံးကြီးအောက်သို့ သုံးမီတာခန့် တူးလိုက်ပါက ကောက်နှံ ကျင်းသုံးဆယ်ပါဝင်သော လယ်ကြွက်တွင်းတစ်ခုကို တွေ့ရလိမ့်မည်။]

"လယ်ကြွက်တွင်း..."

"ကောက်နှံ ကျင်းသုံးဆယ်..."

ထိုအများပိုင်လယ်ကွင်းသည် မြို့နှင့် ဆယ်ကီလိုမီတာခန့်သာ ကွာဝေးပြီး သိပ်မကြီးမားဘဲ ဧကအနည်းငယ်ခန့်သာရှိကာ စပါးများ စိုက်ပျိုးထားကြောင်းကို လီလန် သိထားလေသည်။

ရွာရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အဆိုအရ ဆောင်းဦးပေါက်တိုင်း ထိုအခွန်ဆက်လယ်ကွင်း ဧကအနည်းငယ်မှ ရိတ်သိမ်းရရှိသော ဆန်များကို ချင်းမင်းဆက်ကာလအတွင်း ဧကရာဇ်မင်းထံသို့ အခွန်ဆက်သရန် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်ဟု ဆို၏။

ထိုနေရာတွင် စိုက်ပျိုးသော ဆန်များသည် ဧကရာဇ်မင်း သီးသန့်စားသုံးရန်ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော လယ်ကွင်းများကို အခွန်ဆက်လယ်ကွင်းများဟု ခေါ်ဝေါ်ကြလေသည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုတွင် မြေသြဇာကောင်းမွန်ပြီး စိုက်ပျိုးရန် သင့်လျော်သော သဘာဝ မြေနက်များ ရှိကြလေသည်။

နှံစားပြောင်း၊ ဂျုံ၊ စပါး၊ ပြောင်းဖူး စသည်တို့ကို နွေဦးပေါက်တွင် မျိုးစေ့ကြဲပါက ဆောင်းဦးတွင် အထွက်နှုန်းကောင်းစွာ ရိတ်သိမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်းက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် လယ်ကွင်းအများစုတွင် အထွက်နှုန်းနည်းပါးပြီး ရိတ်သိမ်းမှု ညံ့ဖျင်းခဲ့ရလေသည်။

"ဒီအခွန်ဆက်လယ်ကွင်းထဲမှာ ဒီလောက်ချမ်းသာပြီး လောဘကြီးတဲ့ သူဌေးကြီးရှိနေမယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

လီလန်က အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

သူသည် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် မြို့သို့သွားမည့် ခရီးစဉ်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကြွက်မြေရှင်၏ အိမ်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းရန် စီစဉ်လိုက်လေသည်။

ကောက်နှံ ကျင်းသုံးဆယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစု လေးယောက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကျွေးမွေးရန် လုံလောက်လေသည်။

"အခု ငါတို့မှာ မီးသီးလက်မှတ်တွေ ရှိနေပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် မြို့ထဲက ဈေးကိုသွားပြီး နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ကြမယ်..."

မီးသီးများဝယ်ရန် မြို့၏ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းသို့ မသွားမီ လီလန်သည် လောင်ဟူကို ရှာဖွေကာ သူ၏ထံမှ လျှပ်စစ်မီး အနည်းငယ် ငှားရမ်းရန် စန်းဟော့ရွာသို့ သွားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အိတ်ကပ်ထဲတွင် ယွမ် တစ်ရာ့ငါးဆယ် ပါရှိပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ကန်စွန်းဥနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် အာလူးတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လီလန်သည် ရွာလမ်းအတိုင်း သူ၏အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

သူ အိမ်ထဲသို့ပင် မဝင်ရသေးခင်မှာပင် အမည်းရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ သူ့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုရန် ပြေးထွက်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏နောက်တွင် ကျားသစ်မျက်နှာပေါက်ရှိသော တောကြောင်ရိုင်းလေးတစ်ကောင်လည်း ပါလာလေသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် အသိဉာဏ်ရှိကြပြီး လူတို့၏ သဘာဝကို နားလည်ကြသည်။ လီလန်သည် သူတို့ကို အိမ်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပြုထားလေ့ရှိပြီး သံကြိုးများဖြင့် သိပ်မချည်နှောင်ထားပေ။

ဤအမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်သည် မကြာသေးမီက လီလန်နှင့်အတူ တောဝက်သားနှင့် ဝံပုလွေသားများကို စားသောက်ခဲ့ရလေသည်။ သူတို့သည် ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ယုံကြည်နိုင်လောက်စရာမရှိအောင် သန်မာလာကြပြီး အမွေးအမှင်များမှာလည်း အလွန်ချောမွေ့နေတော့သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံဟူသော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်လျှင် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ကာ ခေါင်းကို အမြဲမော့ထားပြီး အတော်လေး မောက်မာပုံပေါ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်းက ၎င်း၏အဖေသည် ပထမဦးစွာ အလေးချိန် သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ကျင်းခန့်ရှိသော ဆီကာသမင်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီးနောက် အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာကျော်ရှိသော မီးခိုးပြာရောင်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်ကိုလည်း ထပ်မံဖမ်းဆီးခဲ့လေသည်။

၎င်း၏အဖေ အဆင့်အတန်းကြောင့် အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ လီလန်မှာလည်း အကျိုးကျေးဇူးရရှိကာ သမင်သားနှင့် ဆိတ်သားများကို စားသုံးခွင့်ရခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ အနည်းငယ် မောက်မာလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ မောက်မာသောအမူအရာကြောင့် လီလန်မှာ သဘောကျသွားပြီး ၎င်းကို ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအဖေက သားကောင်ကို ဖမ်းခဲ့တာလေ၊ မင်းမှ မဟုတ်တာ... မင်းက ဘာတွေများ ဂုဏ်ယူနေရတာလဲ..."

"အဲ့လိုအပြုအမူမျိုးကို ငါတို့က ဘယ်လိုခေါ်လဲ မင်းသိလား... အဲဒါကို မိဘကျေးဇူးကို အမြတ်ထုတ်တယ်လို့ ခေါ်တယ်..."

လီလန်သည် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို တမင်တကာ ဆွဲငင်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုကောင်လေးမှာ သူ့စကားကို နားလည်ပုံရပြီး ကျားပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြောင်ဟု နှစ်ကြိမ်အော်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ဆန္ဒပြလေသည်။

"မင်းက တကယ်စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင် တောယုန်တစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင်ဖမ်းပြီး ငါ့ကို ပြစမ်းပါ... မိဘတွေကို အမှီအခိုပြုနေတာက ဘယ်လိုအရည်အချင်းမျိုးလဲ..."

လီလန်က ၎င်းကို တမင်တကာ ရန်စလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် တောကြောင်ရိုင်းလေးကို လှည့်ပင်မကြည့်တော့ဘဲ လက်ထဲတွင် အာလူးများနှင့် ကန်စွန်းဥများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

လီလန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏အဖေမှာ ထိုနေရာတွင်မရှိဘဲ အိမ်ထဲတွင်လည်း မည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီလန်သည် သူ၏အဖေမှာ ဒုတိယညီမနှင့် အငယ်ဆုံးညီမတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆရာမတုံနှင့် ဆရာမလုတို့ထံတွင် စာသင်ကြားရန်နှင့် စာဖတ်တတ်ရန် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

လုအန်းနာဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီလန်သည် ရေနံဆီမီးခွက်အလင်းရောင်အောက်တွင် ရမ္မက်ဆန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် ထိုညကို ချက်ချင်း သတိရသွားတော့သည်။

သူမတွင် ပြည့်စုံသော ရင်သား၊ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား၊ သွယ်လျသော ခါးနှင့် ရှည်လျားသော ခြေတံများ ရှိလေသည်။

အနုပညာကို လေ့လာခဲ့သည်မှာလည်း အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

"မီးသီးသာ လဲလိုက်ရင် ပိုရှင်းသွားမှာပဲ မဟုတ်လား..."

ရေနံဆီမီးခွက်၏ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့ပြီး မပီပြင်သောကြောင့် လိုအပ်ချက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကန်းပေါ်တွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်မှာ ငါး၏ဝမ်းဗိုက်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

အိမ်တွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လီလန်သည် ကန်စွန်းဥများနှင့် အာလူးများကို မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်လည်သော့ခတ်လိုက်လေသည်။

"ပိုင်လုံနဲ့ ဟေးလုံ... မင်းတို့နှစ်ကောင် အိမ်ကို စောင့်နေကြ... ငါ ခဏလောက် အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်သည် ခွေးနှစ်ကောင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို မသိမသာ ပွတ်သပ်ပေးကာ နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးတစ်ကောင်တို့က အတူတကွ ကစားနေကြပြီး ခွေးနှင့် ကြောင်မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အတော်လေး ရင်းနှီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သိုလှောင်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏အဖေ၏ ငါးမျှားတံကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ပစ္စည်းများကို လှန်လှောရှာဖွေနေစဉ် လုံမင်မြစ်တွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းစဉ်က ငါးမျှားတံ ကျိုးသွားခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ငါ ငါးမျှားတံကို ချိုးမိသွားခဲ့တာပဲ..."

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သတိရသွားသဖြင့် လီလန်သည် သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ငါးမျှားတံ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ကွန်မရှိဘဲနဲ့တော့ တကယ့် ပြဿနာပဲ..."

လီလန်သည် အဘိုးဟူအတွက် ဟော့ပေါ့လုပ်စားရန် လတ်ဆတ်သော မြစ်ငါးအချို့ကို ဖမ်းဆီးရန် လုံမင်မြစ်တွင် ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းထွက်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါးမျှားတံမရှိဘဲ ခေါင်းနှင့် မည်သို့ ငါးဖမ်းနိုင်မည်နည်း။

"ဟူး... ငါ ဝေ့ကော်ဆီကနေ သွားငှားရတော့မှာပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်၏ အဘိုးဖြစ်သူ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းထံတွင် ငါးမျှားတံတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်ကို လီလန် သတိရသွားလေသည်။

လီလန်သည် သိုလှောင်ရုံတံခါးကို သော့ခတ်၍ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဘေးအိမ်ရှိ အဘိုးဝမ်၏ အိမ်တံခါးမှာ ဂျိုင်းကနဲ ပွင့်လာလေသည်။

"အစ်ကိုလန်... မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

တံခါးဖွင့်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အဘိုးဝမ်၏ သားမက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကျန်းတယ်ကျွင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းမှာ အဘိုးဝမ် မကြာခဏ ခေါ်လေ့ရှိသော မြေမြှုပ်မိုင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွင်းဇီ... မင်းအိမ်မှာ ငါးမျှားတံ ရှိလား..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းအနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါးမျှားတံလား..."

"ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတော့ မသိဘူး... ခဏစောင့်၊ ငါ့အဖေကို သွားမေးလိုက်ဦးမယ်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါတွင် ရိုးရှင်းသော ငါးမျှားတံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

၎င်းကို သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နိုင်လွန်ကြိုးတစ်ချောင်း တွဲလောင်းကျနေသည်။ ငါးမျှားချိတ်ကိုမူ ပလာယာဖြင့် ကွေးထားသော အပ်တစ်ချောင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အသွားတစ်ခုပင် ပါရှိလေသည်။

ဤသစ်သားငါးမျှားတံမှာ ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ အတော်လေး ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းမှာ ငါးမျှားတံတစ်ခုဖြစ်ပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

"အစ်ကိုလန်... ဒါလေးဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက ငါးမျှားတံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်၍ ငါးမျှားတံကို ယူလိုက်လေသည်။

"ကျွင်းဇီ... မင်း အခုအားလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါဘူး၊ ဘာမှမရှိပါဘူး... ငါ အခုလေးတင် ထမင်းစားပြီးလို့ လမ်းထွက်လျှောက်မလို့ပါ..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် ရိုးရှင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် စက်ရုံ၏ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံမှ လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခု နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ၏လုပ်ငန်းခွင်မှ နှစ်စဉ်ခွင့်ရက် ပေးထားသဖြင့် သူနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် ယောက္ခမအိမ်သို့ ရက်အနည်းငယ် ပြန်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"လာ... လာ... ငါနဲ့အတူ ငါးလိုက်မျှား... ငါးမျှားပြီးရင် လောင်ဟူကိုသွားတွေ့ဖို့ မင်းကို စန်းဟော့ရွာကို ခေါ်သွားမယ်..."

လီလန်က တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"ဟင်... အဘိုးဟူကို သွားတွေ့မလို့လား..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် စန်းဟော့ရွာရှိ အချမ်းသာဆုံးလူဖြစ်သော ဟူရွှယ်ယန်အကြောင်းကို သိထားပြီး သူ၏ယောက္ခမဖြစ်သူက ထိုသူအကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးသည်ကို ကြားဖူးလေသည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ယောက်ဖများသည် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်ကြပြီး သူတို့ရရှိလာသော သားရေများကို ဤသူဌေးကြီး စေလွှတ်လိုက်သော လူများက လာရောက်ဝယ်ယူကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့ပေါ်မှ သားမက်ဖြစ်သူ သူပင်လျှင် အဘိုးဟူရွှယ်ယန်၏ ကြီးမြတ်သော နာမည်ကို ကြားဖူးထားလေသည်။

"လောင်ဟူဆီကို လျှပ်စစ်မီးသွားတောင်းမလို့လား... မင်းကိုယ်တိုင် လူကိုယ်တိုင် လာမကြည့်ရင် လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သွယ်တန်းနိုင်မှာလဲ..."

လီလန်သည် ကျန်းတယ်ကျွင်းကို မျက်စောင်းထိုး၍ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အိုး... ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့မိန်းမကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်..."

ထို့နောက် ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ မိသားစုကို ပြောပြပြီးနောက် ပြန်လည်ပြေးထွက်လာခဲ့လေသည်။

"အစ်ကိုလန်... သွားကြစို့..."

အပြင်မထွက်မီ သူ၏ဇနီးထံတွင် ခွင့်တောင်းနေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ ခေါင်းမခါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

*အင်း... သူ့မိန်းမကို ကြောက်ရတဲ့ နောက်ထပ် မိန်းမကြောက်တစ်ယောက်ပဲလား*

တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ အဖေဖြစ်သော အထီးတောကြောင်ရိုင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုမှ အဘွားကြီးများကိုပင် မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက သူသည် မိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

လီလန်သည် ကျန်းတယ်ကျွင်းကို ဦးဆောင်ကာ လုံမင်မြစ်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် မြစ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူသည် ငါးဖမ်းရန် နေရာတစ်ခုကို ကျပန်းရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် စနစ်၏ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိထားသော အထူးငါးစာကို ငါးမျှားချိတ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ငါးမျှားချိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ကြိုးမှာ တင်းမာသွားကာ အလေးချိန် ခုနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်ကျင်းခန့်ရှိသော တောရိုင်းငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်က ငါးစာကို ဟပ်သွားလေသည်။

လီလန်သည် ထိုငါးကို ရေထဲမှ ဆွဲတင်လိုက်ပြီးနောက် ကြိမ်နွယ်တစ်ချောင်းတွင် သီကုံးလိုက်လေသည်။

"စန်းဟော့ရွာမှာရှိတဲ့ လောင်ဟူဆီ သွားလည်ကြစို့..."

အခန်း (၁၆၆) ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူး လောင်ဟူဆိုတဲ့ ငါက စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ မင်းကို အမြတ်ထုတ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး

ဟူရွှယ်ယန်၏ အိမ်သည် စန်းဟော့ရွာတွင် တည်ရှိပြီး ရွာအဝင်ဝနှင့် စန်းဟော့ရွာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရုံး၏ ဘေးတွင် ရှိနေလေသည်။

အိမ်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အိမ်ဝိုင်း အနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းသည်မှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးချင်းများ၏ သစ်သားအိမ်များနှင့် ကွာခြားမှု မရှိပေ။

တကယ်လို့ ကွာခြားချက်ကို သေချာထောက်ပြရမည်ဆိုလျှင် သူ၏အိမ်နောက်ဘက်တွင် ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံတစ်ခု တည်ဆောက်ထားပြီး ၎င်းဘေးတွင် ဓာတ်တိုင်တစ်တိုင် မတ်မတ်ရပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဓာတ်တိုင်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာမှ လျှပ်စစ်မီးကြိုး သုံးချောင်းသည် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ သွယ်တန်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အဘိုးဟူ၏ အိမ်သည် စန်းဟော့ရွာတွင် လျှပ်စစ်မီး ပထမဆုံးရရှိသော အိမ်ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟူမိသားစု၏ အိမ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

အဘိုးဟူသည် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ ခြေချိတ်ထားလျက် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ပေါင်ကို စည်းချက်ကျကျ ပုတ်ကာ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ကျေနပ်နေသော အသွင်ရှိလေသည်။

သူ၏ ညာဘက်ရှိ ဗီရိုပေါ်တွင် ရေဒီယိုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အတွင်းမှနေ၍ ကောင်းကင်ဘုံဂီတကဲ့သို့ တရုတ်ရိုးရာ အော်ပရာသီချင်းဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"နွေဦးရဲ့ တက်ကြွတဲ့ အရောင်အသွေးများက မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ပျက်စီးနေသော ရေတွင်းများနဲ့ ပြိုကျနေသော နံရံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ..."

"ဒီလောက်သာယာလှပျဲ့ နေ့လေးနဲ့ ရှုခင်းလေးပါတကား သို့တိုင်အောင် နှမြောစရာကောင်းလှပေစွ မည်သူ့အိမ်ဝိုင်းက ဤမျှကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော ပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားနေတာလဲ..."

"နံနက်ခင်းတွင် ပျံသန်းကာ ညနေခင်းတွင် လူးလှိမ့်လျက် ပန်းရောင်တိမ်တိုက်များနဲ့ စိမ်းလန်းသော မဏ္ဍပ်များကြားတွင်..."

"မိုးစက်ကြိုးတန်းများနဲ့ လေပြေလေညင်းများကြား မြူခိုးဝေနေသော လှိုင်းလုံးများပေါ်ရှိ ဆေးခြယ်ထားသော လှေကလေးတစ်စင်း..."

"ကျင်းဖျင်မှ လူများသည် ဤအဖိုးတန်အချိန်များကို အလကားရသည်ဟု သဘောထားကြလေတယ်..."

အဘိုးအိုသည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းနွဲ့နေပြီး စာပိုဒ်တိုလေးတစ်ပိုဒ်ကိုပင် တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေလေသည်။

"ဤမျှသာယာလှပသော နေ့လေး ဤမျှ ကြည်နူးဖွယ် ရှုခင်းလေးပါတကား နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်..."

"ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းပြီး သာယာသော အရာပါတကား မည်သူ့အိမ်ဝိုင်း ဖြစ်နေပါသနည်း..."

"အဘိုးကြီး အတော်လေး အဆင့်အတန်းမြင့်တာပဲ အိမ်မှာ အော်ပရာ နားထောင်နေတာလား..."

အိမ်တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တံခါးပွင့်သွားသော အသံနှင့်အတူ အရပ်ရှည်ရှည် ရုပ်ရည်သန့်သန့် လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာပေါက် ထူထဲသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးပြူးပြူး လူငယ်တစ်ယောက်သည် ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဟူရွှယ်ယန်သည် အော်ပရာအား ခံစားနားဆင်နေမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးခံရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သူ မော်ကြည့်လိုက်သောအခါ လီလန်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အိုး ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်ပါလား လူငယ်လေး မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ..."

အဘိုးအိုက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အဘိုးအို၏ ဤပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သော ဟူလောင်ပါး၏ ဇနီးဖြစ်သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် ထူးဆန်းသော ဒေါသရှိပြီး လာရောက်လည်ပတ်သူ မည်သူ့ကိုမဆို တွေ့ဆုံရန် ငြင်းဆန်လေ့ရှိလေသည်။

ယနေ့တွင် ဤလူငယ်သည် မြေမြှုပ်မိုင်းကြီးတစ်ခုနှင့် ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို ယူဆောင်၍ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် အဘိုးအိုက အတွင်းတွင် သီချင်းနားထောင်နေသဖြင့် မည်သည့်ဧည့်သည်ကိုမျှ လက်ခံတွေ့ဆုံမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကာ မူလက ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လူငယ်လေးက သူ၏အမည်မှာ လီလန်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူနှင့် အဘိုးအိုသည် ငါးဖမ်းဖော်များဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ မိတ်ဆက်ခဲ့လေသည်။

လီလန်ဟုတ်လားဟု တွေးကာ အဘွားဟူသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ပြောပြဖူးသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေသဖြင့် သူ့ကို အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပေးဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူမသည် အဘိုးအိုက ရေဒီယိုနားထောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလန်ကို အတင်းမဝင်ရန် ပြောကာ တားဆီးရန် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တက်သွားခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ အဘိုးအို၏ ဂီတခံစားမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိပြီး သူ ဒေါသထွက်သွားပါက အလွန်ဆိုးရွားသွားမည်ဖြစ်ကာ သူမလည်း အဆူခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာမူ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့လေသည်။

အဘိုးအိုသည် လီလန်ကို မြင်သောအခါ လုံးဝ ဒေါသမထွက်ဘဲ အံ့သြဝမ်းသာနေသည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

ဤလီလန်ဆိုသည်မှာ တကယ်တော့ မည်သူနည်း။ သူက မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှ အရည်အချင်း ရှိနေရသနည်း ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

ဟူလောင်ပါး၏ ဇနီးသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

"လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး သွားဖျော်ချေ..."

အဘိုးဟူသည် အဘွားဟူကို လက်ဟန်ပြလိုက်လေသည်။

"ဤမျှသာယာလှပသော နေ့လေးနဒ့ ရှုခင်းလေးပါတကား သို့တိုင်အောင် နှမြောစရာကောင်းလှပေသည် မည်သူ့အိမ်ဝိုင်းက ဤမျှ ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော ပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားနေရပါသနည်း..."

ရေဒီယိုမှနေ၍ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော အော်ပရာသီချင်းဆိုသံများ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

အဘိုးဟူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဗီရိုဆီသို့ သွားကာ ရေဒီယိုကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

"ကွန်းချွီအော်ပရာထဲက ဥယျာဉ်တွင်းလမ်းလျှောက်ခြင်း အမည်းရောင်ပိုးသားဝတ်စုံဆိုတဲ့ အခန်းလား..."

လီလန်သည် ဂီတသံကို နားထောင်ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အိုး မင်းက ဥယျာဉ်တွင်းလမ်းလျှောက်ခြင်း အမည်းရောင်ပိုးသားဝတ်စုံကိုတောင် သိတာလား..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြမှုဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

လီလန်က ပြုံးလိုက်သည် သူသည် ဤပြဇာတ်ကို ယခင်က အမှန်တကယ် ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက ဖြစ်လေသည်။

အော်ပရာ၏ သံစဉ်မှာ ငိုကြွေးသံနှင့် အဆုံးအစမဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပါဝင်နေပြီး ထိုအချိန်က သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော စိတ်အခြေအနေကို ကောင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

"ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ အတွေးများထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ မင်းပုံစံက ပညာတတ်တစ်ယောက်နဲ့ မတူပါဘူး..."

ဟူရွှယ်ယန်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဪ ကျွန်တော် မြို့မှာရှိတဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆီ တစ်ခါ အလည်သွားဖူးတယ် သူတို့ဆီမှာ ရေဒီယိုတစ်ခုရှိလို့ အဲဒီကနေ အပိုင်းတိုလေးတစ်ပိုင်း ကြားဖူးတာပါ..."

လီလန်က ဗီရိုပေါ်ရှိ ရေဒီယိုကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားခဲ့သည် ဤအဘိုးအိုသည် အမှန်တကယ်ပင် သူဌေးသစ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရေဒီယိုတစ်လုံးကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

လီလန် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟူရွှယ်ယန်၏ အိမ်တွင် ရပ်ထားသော ခေတ်ဟောင်းစက်ဘီး သုံးစီးကို သတိပြုမိခဲ့ပြီး ဘေးခန်းတွင်လည်း အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးရှိနေကာ ယခု သူတို့တွင် ရေဒီယိုတစ်လုံးပါ ရှိနေသဖြင့် လိုအပ်နေသည်မှာ လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးသာ ဖြစ်တော့ကြောင်း တွေးလိုက်မိလေသည်။

လီလန်သည် ဟူရွှယ်ယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရပြီး မည်သည့်တံဆိပ်ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသော်လည်း တန်ဖိုးကြီးမည့်ပုံပေါ်လေသည်။

"အဆင်ပြေသလိုထိုင်ပါ..."

ဟူရွှယ်ယန်က လက်ဟန်ပြလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် အားနာမနေဘဲ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ဟမ့် မင်းက တော်တော်လည်တဲ့ကောင်ပဲ ဒီနေရာကို ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထားနေတာလား..”

အဘိုးအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး ဒီအတိုင်း လက်ချည်းသက်သက် လာတာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါကဘာလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

လီလန်သည် ငါးကြင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟူရွှယ်ယန်၏ ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"စုန့်ဟွာမြစ်က ဖမ်းလာတဲ့ တောရိုင်းငါးကြင်းလေ အခုလေးတင် ဖမ်းလာတာ အရမ်းလတ်ဆတ်တယ်..."

အဘိုးဟူသည် ခုနစ်ကျင်း သို့မဟုတ် ရှစ်ကျင်းခန့်ရှိသော ငါးကြင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ပေးလိုက်လို့ မင်းက ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဒီအတိုင်း ယူလာတာလား..."

"အဘိုး ကျွန်တော့်ကို အထင်လွဲနေပြီ ကျွန်တော် လီလန်က ဖြောင့်မတ်ပြီး ရိုးသားတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်ရမှာလဲ..."

ဤသို့ပြောလိုက်စဉ် လီလန်သည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဤအဘိုးကြီးက တကယ် အံ့သြစရာပင်။ ငါးကိုသုံးပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေတာကို သူ ဘယ်လိုများ ခန့်မှန်းမိသွားတာလဲ ဟု သူ တွေးလိုက်မိလေသည်။

တကယ်တော့ စန်းဟော့ရွာရှိ လောင်ဟူထံသို့ မသွားရောက်မီ လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူ ပေးလိုက်သော ငါးကြင်းကြီးကို ယူဆောင်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ အကူအညီတောင်းခံရာတွင် လက်ဆောင်ငယ်တစ်ခု ယူဆောင်သွားသင့်သည်မှာ အခြေခံ လူမှုရေးကျင့်ဝတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လီလန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တွေးမိသည်မှာ လောင်ဟူသည် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ခရီးသွားလာခဲ့ပြီး ဆိုဗီယက်ယူနီယံသို့ပင် မကြာခဏ သွားခဲ့ဖူးရာ မည်သည့် အရသာရှိသော အစားအစာမျိုးကို သူ မစားဖူးဘဲ နေမည်နည်း ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ဈေးမှ ဝယ်လာသော ငါးကိုသာ ပေးပို့မည်ဆိုပါက အကူအညီတောင်းခံမှု အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်ချေ များလေသည်။

ရိုးသားခြင်းက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းလေသည် လောင်ဟူသည် စုန့်ဟွာမြစ်မှ ရေချိုငါးများကို စားရသည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို သွားရောက်ဖမ်းဆီးခြင်းက ပိုကောင်းပြီး သူ၏ အကြိုက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းသည် ကိစ္စရပ်များ အောင်မြင်စေရန်အတွက် သော့ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက အမြဲတမ်း မှန်ချင်မှ မှန်မှာ မင်းက ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်ပဲ မင်းရဲ့ သားရေတွေကို ဝယ်တဲ့အခါ စျေးနှုန်းကို နှစ်ဆလောက် အတင်းတောင်းဆိုတာပဲလေ..."

လီလန်သည် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ ငွေမလိုဘူးလို့ ဘယ်သူက ညည်းညူမှာလဲ..."

"ဒါ့အပြင် အဘိုးက စီးပွားရေးပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ ကျွန်တော်က အဲဒီသားရေကို အဘိုးဆီ နှစ်ဆဈေးနဲ့ ရောင်းရင် အဘိုးက လေးဆဈေးနဲ့ ပြန်ရနိုင်မှာ သေချာပါတယ်..."

လီလန်၏ မြှောက်ပင့်စကားကြောင့် အဘိုးအိုက အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"မင်းက အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

"အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မင်း ဒီနေရာကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ ဒီလောက် ရက်ရောတဲ့ လက်ဆောင်ကိုပါ ယူလာသေးတယ်ဆိုတော့ မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ..."

အဘိုးအိုသည် လီလန်၏ လက်ထဲရှိ တောရိုင်းငါးကြင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် အဘိုးဆီက တစ်ခုလောက် ငှားချင်လို့ပါ..."

လီလန်က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာကိုလဲ..."

အဘိုးအိုက မေးလိုက်လေသည်။

"လျှပ်စစ်မီး..."

"လျှပ်စစ်မီး ဟုတ်လား..."

"ကျွန်တော့်အိမ်ကို လျှပ်စစ်မီး ရရှိဖို့အတွက် လျှပ်စစ်မီးကြိုး သွယ်တန်းနိုင်အောင် အဘိုးအိမ်နောက်က ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံကို ငှားချင်လို့ပါ..."

လီလန်သည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဪ ဒီလိုကိုး..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူက မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ့အိမ်မှာ လျှပ်စစ်မီးရှိမှန်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ အရင်တစ်ခေါက် မင်း လာတုန်းက အိမ်ထဲကို မဝင်ခဲ့ဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ..."

"အဲဒါက ဟူလောင်ပါးပြောပြတာပါ သူက အဘိုးအိမ်မှာ တယ်လီဖုန်းရှိတယ်လို့ ပြောတယ် ဒဒါဆို ဒီနေရာမှာ လျှပ်စစ်မီးမရှိဘဲ တယ်လီဖုန်းကို ဘယ်လိုလုပ် သုံးလို့ရမှာလဲ..."

"အဲ့လိုကိုး..."

ဟူရွှယ်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လောင်ပါးက စားနပ်ရိက္ခာရုံ မန်နေဂျာရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးကို ရှာတွေ့ပြီလို့ဆိုပြီး ဖုန်းဆက်ဖို့အတွက် မြို့တော်ပထမဗျူရိုက ရဲအရာရှိ ဟန်ကျန်းတန်ကို ငါတို့အိမ်ဆီ ခေါ်လာခဲ့ဖူးတယ်..."

"လောင်ဟူ လျှပ်စစ်မီးငှားတဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"လုံးဝမရဘူး..."