အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း (၁၆၇) မုန်လာဥဖြူ ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်၊ ပူပူနွေးနွေးနှင့် စားလို့ကောင်းပြီး ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း အထောက်အကူပြုသည်

"မငှားနိုင်ဘူးကွ..."

ဟူရွှယ်ယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ငါးကိုယူပြီး ထွက်သွားစမ်း... ငါးတစ်ကောင်တည်းနဲ့ ငါ့လို အဘိုးကြီးကို လာပြီးလိမ်စားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား... မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလား..."

"ငါ မြင့်မားတဲ့ ဗို့အားပေးစက်ရုံကို တည်ဆောက်ပြီး မြို့ကနေ ရွာကို လျှပ်စစ်မီးရအောင် မီးကြိုးတွေ သွယ်တန်းခဲ့တုန်းက ငွေတွေ အများကြီး ကုန်ခဲ့တာကွ..."

"ဒီနေ့ မင်းရောက်လာတာနဲ့ လျှပ်စစ်မီးငှားဖို့ အရင်ဆုံးပြောတယ်... ဘာလဲ... ရှေးလူတွေက သစ်ပင်စိုက်ပြီး နောက်လူတွေက အရိပ်ခိုမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ကောင်းတာတွေချည်း အမြဲလိုချင်နေတာပဲ..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် လီလန်အား စကားလုံးများ ဆက်တိုက်သုံး၍ အပြစ်တင် ဆူပူလိုက်လေသည်။

လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့၏။ ဟူရွှယ်ယန်ထံမှ လျှပ်စစ်မီးငှားရမ်းခြင်းမှာ သူထင်ထားသလောက် မလွယ်ကူကြောင်း သေချာသွားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဘိုးဟူသည် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးသမားများမှာ အကျိုးအမြတ်ကို တန်ဖိုးထားတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်နေလျှင်တောင်မှ အကျိုးအမြတ်နှင့် ပတ်သက်လာပါက သူသည် အလျှော့ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဗို့အားမြင့် ဓာတ်အားပေးစက်ရုံကို အဘိုးဟူ ကိုယ်တိုင် ငွေကြေးစိုက်ထုတ်၍ မြို့မှတစ်ဆင့် သွယ်တန်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ငွေများစွာ ကုန်ကျခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း အဘိုးဟူက ငြင်းဆန်မည်ကို လီလန်က ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

"လောင်ဟူ... ခင်ဗျားရဲ့ ဈေးကိုသာ ပြောလိုက်ပါ..."

ငွေဆိုသည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ကုန်သွားပါက အမဲလိုက်၍ ထပ်ရှာနိုင်သည်။ မိသားစု၏ ဘဝနေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းကို တိုးတက်စေရေးမှာ အဓိက ဦးစားပေးပင် ဖြစ်သည်။

"ဟမ့်... မင်းက တော်တော်လေး သိတတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် လီလန်အား အံ့သြသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒီအဘိုးကြီးက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စံနမူနာကို ယူပြီး... မတန်တဆ ဈေးတောင်းရတော့မှာပေါ့..."

လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

ပြုသူအသစ် ဖြစ်သူအဟောင်းဆိုသကဲ့သို့ ကံကြမ္မာဘီးလှည်းကြီးသည်လည်း လည်ပတ်နေစမြဲပင် ဖြစ်သည်။

ယမန်နေ့က သူသည် အဘိုးဟူအား လှည့်စားကာ သားရေကို ဈေးကြီးကြီးဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်မူ အဘိုးဟူက သူ့အား အချိုးကျ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဂျင်းဟောင်းက ပိုစပ်သည်မှာ မှန်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ အဘိုးဟူရယ်... ခင်ဗျား ဘယ်လောက်လိုချင်သလဲဆိုတာသာ ပြောပါတော့..."

လီလန်သည် မလိုလားသော်လည်း အားယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... မင်းတော့ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တာကို တွေ့ပြီပေါ့..."

"ကျေနပ်တယ်ကွ..."

ထိုအချိန်တွင် ဟူလောင်ပါးသည် အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ရယ်မောရင်း ရောက်ရှိလာလေသည်။

"အဘိုးဟူ..."

ဟူလောင်ပါးသည် ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး လီလန်အား ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"အိုး...ဒါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ဦးလေးဆီက တစ်ခုခုများ အကူအညီလိုလို့လား..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... သာသာပြောပါ... ငါက တာဝန်ယူပြီး အကုန်ပြီးစီးသွားအောင် လုပ်ပေးမှာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ကြားပွဲစားခတော့..."

ဟူလောင်ပါးသည် ညစ်ကျယ်ကျယ် အပြုံးဖြင့် သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ပွတ်သပ်ကာ ပိုက်ဆံလိုချင်သည့် ဟန်အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်လေသည်။

အဘိုးဟူသည် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်၏။

ယမန်နေ့က လောင်ပါးအား လီလန်ထံမှ သားရေသွားဝယ်ရန် သူက စေခိုင်းခဲ့သော်လည်း ထိုကောင်လေးက ချက်ချင်းပင် ဈေးတင်ကာ သူတို့ကို ခေါင်းပုံဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူသာ နှစ်ဆဈေးဟု မသတ်မှတ်ခဲ့ပါက လီလန်မှာ မတန်တဆ ဈေးတောင်းရဲမည်မှာ သေချာလှသည်။

လီလန်၏ သားရေဆယ်ချပ်ကျော်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှပြီး အထူးသဖြင့် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေမှာ အကောင်းဆုံးထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။

ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် အဘိုးကြီးမှာ ရှာလကာရည်ပန်းကန်အတွက်နှင့် ဖက်ထုပ်များကို လုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သာမန်ဝံပုလွေသားရေများမှာ အပိုဆုမျှသာဖြစ်ပြီး သူတကယ် လိုချင်သည်မှာ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေပင်ဖြစ်၏။

သားရဲဘုရင်ကြီး၏ သားရေမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ကြီးစိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုသို့သော သားရေမျိုးကို ဆိုဗီယက်ယူနီယံရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများထံ ရောင်းချပါက ဈေးကောင်းရနိုင်ပေသည်။

အဘိုးအိုနှင့် ဟူလောင်ပါးတို့မှာ မိသားစုဝင်များဖြစ်ကြပြီး ထိုကောင်လေး မာနမကြီးစေရန်နှင့် လောကဓံ၏ ရက်စက်မှုကို ခံစားသိရှိစေရန် အဘိုးအိုက လီလန်အား သင်ခန်းစာပေးချင်နေသည်ကို သူတို့အချင်းချင်း နားလည်ထားကြလေသည်။

သူ့ကို အမြင်ကျယ်စေပြီး စီးပွားရေးလုပ်နည်းနှင့် လူများနှင့် မည်သို့ ညှိနှိုင်းရမည်ကို သင်ယူစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသည်။ သူသာ သင်ခန်းစာမရပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဆရာဟူ၏ စေတနာကောင်းကို ထင်ဟပ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် လီလန်အား ဟူလောင်ပါး၏ လှောင်ပြောင်မှုများအပေါ် များစွာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဟူလောင်ပါးအနေဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် သားရေဝယ်ယူမှုအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လီလန်မှာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟူလောင်ပါးမှာ အရှုံးပေါ်ခဲ့သဖြင့် ယခုတိုင် စိတ်ဆိုးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် သူ့ကို ပြန်လည်မဖြေကြားဘဲ ဟူရွှယ်ယန်အားသာ ကြည့်လိုက်၏။

"လောင်ဟူ... ခင်ဗျားရဲ့ ဈေးကိုသာ ပြောလိုက်ပါ..."

ဟူလောင်ပါးမှာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ ဤကောင်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ဟူလောင်ပါး၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများအကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ပြီး အရေးကြီးသည့် ကိစ္စကိုသာ ရှေ့တန်းတင်နိုင်လေသည်။

အချိန်ပေးမည်ဆိုပါက သူသည် ပိုမိုကြီးထွားရင့်ကျက်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

"လောင်ပါး... ငါတို့ ဘယ်လောက်ဈေးတောင်းသင့်တယ်လို့ မင်းထင်သလဲ..."

အဘိုးဟူသည် သူ၏ တူဖြစ်သူကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ဒီလျှပ်စစ်စက်ရုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြို့က လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံနဲ့ သဘောတူညီမှုရဖို့ ကျွန်တော်တို့ အများကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာပါ..."

"ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားခွဲရုံတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ ဓာတ်တိုင်တွေနဲ့ လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ ဝယ်ယူတာအပြင် လုပ်အားခတွေအပါအဝင် ကုန်ကျစရိတ် တော်တော်များပါတယ်..."

"လီလန်က လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေ သွယ်တန်းချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကုန်ကျစရိတ် တစ်ဝက်လောက် ကျခံခိုင်းလိုက်ပေါ့…"

အဘိုးဟူသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကုန်ကျစရိတ် တစ်ဝက်တဲ့လားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ ဘုရားရေ... ထိုမျှဆိုလျှင် မည်မျှပင် ကုန်ကျသွားမည်ကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

သူက လျှပ်စစ်မီးကို အသုံးပြုချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်များစွာ ပေးချေရမည်နည်း။

“အဘိုး... ကျွန်တော်တို့က အသက်အရွယ် ကွာခြားပေမယ့် ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား... မိတ်ဆွေဈေးနဲ့ လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား” ဟု သူ ငြီးတွားမိလေသည်။

"ဒါကောင်းတယ်... ဒါဆို ကုန်ကျစရိတ် တစ်ဝက်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့..."

အဘိုးဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဦးလေးနှင့် တူဖြစ်သူတို့မှာ အလွန်ပါးနပ်လှသော သည်လူငယ်လေး လီလန်အား လှည့်စားကာ လောကဓံ၏ ရက်စက်မှုများကို ခံစားသိရှိစေရန် တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီထားကြလေသည်။

ဟူလောင်ပါးသည် လီလန်၏ လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေတော့၏။

"ဟား... မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက နောက်ဆုံးတော့ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တာကို တွေ့ပြီပေါ့... မင်းရဲ့ ရှစ်ယောက်မြောက်ဆရာရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားပြီပဲ..."

အရင်တုန်းက လီလန်၏ အိမ်တွင် ရှိနေစဉ်က ဟူလောင်ပါးသည် ထိုအမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေအတွက် လီလန်အား ဖားယားခဲ့ရသည်။

ယခု အခွင့်အရေးရပြီဖြစ်ရာ လီလန်အား သေချာပေါက် ပညာပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤကောက်ကျစ်လှသော ကောင်စုတ်လေးကို သူ၏ စွမ်းအားကို မြည်းစမ်းခိုင်းရမည် ဖြစ်၏။

"ကုန်ကျစရိတ် တစ်ဝက်... ကျွန်တော့်ကို စဉ်းစားခွင့်ပေးပါဦး..."

လီလန်သည် ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ပူပူကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အကျိုးအကြောင်းများကို ချိန်ဆနေလေသည်။

လီလန် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်တွင် ဟူလောင်ပါးသည် လောင်ဟူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး... အလုပ်က အဆင်မပြေဘူး... အဲဒီခွေးအိုကြီးက မီးခိုးပြာရောင်ဆိတ်ကို ဖမ်းမိတာမဟုတ်ဘူး... ဆားဖောင်ဇီကို ဖမ်းမိတာ..."

"အရူးသမင်လေးလား... အိုး... ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့လေ..."

အဘိုးဟူက စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ချောင်တျန်းကျီရွာမှ နျူးလောင်ကျိုသည် မကြာသေးမီက မီးခိုးပြာရောင်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ဖမ်းမိခဲ့ကြောင်း အဘိုးအိုက ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် လောင်ပါးအား ငွေယူ၍ သွားဝယ်ခိုင်းရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမဲသားနှင့် ဆိတ်သားတို့မှာ ဝက်သားထက်ပင် ပို၍ ရှားပါးလှပြီး မြို့များတွင်ပင် ရရှိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ဝက်သားပင် ပြတ်လပ်နေပြီဖြစ်ရာ အမဲသားနှင့်ဆိတ်သားတို့မှာ ပို၍ ရှားပါးပြီး ဈေးလည်း ကြီးလေသည်။

အဘိုးအိုသည် ပူပူနွေးနွေးတစ်ခုခုကို စားချင်နေခဲ့ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် မုန်လာဥဖြူနှင့် ချက်ထားသော ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်အိုးကို လိုချင်နေခဲ့ကာ ၎င်းမှာ ပူပူနွေးနွေးနှင့် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာပင် ဖြစ်၏။

သတင်းအချက်အလက်မှာ မှားယွင်းနေခဲ့ပြီး ချောင်တျန်းကျီရွာမှ နျူးလောင်ကျို အမဲလိုက်ရရှိခဲ့သည်မှာ တောရိုင်းဆိတ် မဟုတ်ဘဲ ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသည် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

လီလန်သည် သူ၏ ထက်မြက်လှသော နားများဖြင့် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူက အလွန် ဝမ်းသာသွားတော့၏။

မီးခိုးပြာရောင်ဆိတ်တဲ့လား။ တိုက်ဆိုင်လိုက်သည်မှာ။ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ အဖေဖြစ်သူသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သူ့ထံသို့ တစ်ကောင် လာပို့ပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သွေးများပင် ပူနွေးနေကာ အလေးချိန်အားဖြင့် ကျင်းတစ်ရာကျော်ပင် ရှိလေသည်။

လမ်းကြောင်းမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လမ်းသစ်တစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ပွင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"အဘိုး... ခင်ဗျားက မီးခိုးပြာရောင်ဆိတ်သားစားချင်နေတာလား..."

"ဒါဆိုလည်း စောစောကတည်းက ပြောသင့်တာပေါ့... ကျွန်တော့်အိမ်မှာ တစ်ကောင် ရှိတယ်ဗျ..."

အခန်း (၁၆၈) လီလန် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခြင်း၊ အဆင့်မြင့် အနောက်ကန် လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက် တစ်ကျင်း

"အဘိုး ဆိတ်သား စားချင်သလား..."

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ တစ်ကောင်ရှိတယ်..."

လီလန်၏ စကားနှစ်ခွန်းက ဦးလေးနှင့် တူဖြစ်သူကို မျက်လုံးပြူးကာ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ဟေ့ လီ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

လောင်ဟူက ထူးဆန်းစွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

ဤကောင်လေးသည် နားအလွန်ပါးလေသည်။ သူသည် အသံကို ခြင်တစ်ကောင်မြည်သကဲ့သို့ အတိုးဆုံးအထိ နှိမ့်ထားသော်လည်း အဝေးကြီးမှနေ၍ပင် ကြားနိုင်သေး၏။

"ဟူး..."

လီလန်ကမူ လောလောဆယ် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုံးနေပြီး အလောတကြီး မရှိပေ။

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ ခြေချိတ်ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း သူသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ တီးတိုးညည်းညူလိုက်လေ၏။

"လက်ဖက်ရည်က အေးစက်သွားပြီပဲ..."

ထိုသို့ပြောလိုက်ရင်း လီလန်သည် ဟူလောင်ပါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဟူလောင်ပါးသည် လီလန်၏ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့၏။

"ဒုက္ခပါပဲ ဒီကောင်လေးက မီးခိုးပြာရောင်တောင်ဆိတ်ကို တကယ်ပဲ အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တာလား..."

ဟူလောင်ပါးသည် လီလန်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်ဆံဖူးပြီး လီလန်၏ စရိုက်ကို အလွန်ကောင်းစွာ သိထားသူ ဖြစ်သည်။

ဤကောင်လေးမှာ ရာနှုန်းပြည့် သေချာမှု မရှိလျှင် ဤမျှယုံကြည်မှုရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

"လောင်ပါး၊ သူ့အတွက် ရေနွေးသွားယူပေးလိုက်..."

အဘိုးဟူက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး..."

လောင်ဟူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်၏။

ရေနွေးထည့်ပေးရမည်ဆိုသည်မှာ သူတို့က လီလန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန် သွားလေ..."

အဘိုးဟူက သူ၏ တူဖြစ်သူကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူလောင်ပါးသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဝါးရေနွေးကရားကို ယူ၍ လီလန်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ ရေနွေး လောင်းထည့်ပေးလိုက်ရ၏။

"ကျေးဇူးပဲ..."

လီလန်က ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လောင်ဟူ၏ ရှေ့မှာပင် သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တသပ်သပ်စုပ်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်လိုက်လေသည်။

"အင်း..."

"လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ၊ တကယ့်ကို လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ..."

သူ၏ ဟန်လုပ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ဟူမှာ ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

"လီလေး မင်းအိမ်မှာ ဆိတ်သား တကယ်ရှိတာလား..."

လောင်ဟူက အံကြိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ ဒီနေ့မှ တောင်ပေါ်က ဖမ်းလာတာ၊ အရမ်းလတ်ဆတ်နေတာပဲ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး ရေနွေးကြမ်းကို နောက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြန်၏။

"တကယ်လား..."

လောင်ဟူက အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

လီလန်က ဟူလောင်ပါးကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် လက်ချောင်းဖြင့် စားပွဲကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်၏။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ဟူလောင်ပါးသည် အမြန်အဆန်ပင် ကြွေခွက်ထဲသို့ ရေနွေး ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်တော့သည်။

လီလန်က ခက်ခဲအောင် လုပ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မလုပ်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှုမှာ အဘိုးကြီးအတွက် ဆိတ်သားရရှိရေးပင် ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးအိုမှာ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းသောက်ရသူဖြစ်ပြီး ဟူမိသားစုတွင် သူသည် နံပါတ်တစ်ပင် ဖြစ်၏။

"မီးခိုးပြာရောင်တောင်ဆိတ်ကြီးလား..."

လောင်ဟူက ထပ်မံ၍ အလေးပေး မေးလိုက်ပြန်သည်။

"ဟုတ်တယ် မှန်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ထပ်ယူလိုက်၏။

"ဘယ်နှကျင်းလောက်ရှိလဲ..."

လောင်ဟူက တစ်ဝက်ယုံ၊ တစ်ဝက်မယုံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျင်းတစ်ရာကျော်လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဟူလောင်ပါးသည် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟူရွှယ်ယန်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ အကုန်ယူမယ် လီလေး မင်းရဲ့ ဈေးကိုသာ ပြောလိုက်..."

လောင်ဟူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လီလန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မလောပါနဲ့…အဘိုးဟူ လျှပ်စစ်မီး ငှားသုံးဖို့ ကိစ္စကို အရင်ပြောရအောင်..."

ဟူလောင်ပါး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အလိုအလျောက် တွန့်လိမ်သွားတော့၏။

"တကယ်တော်တဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

"သိပ်ပြီး ဘဝင်မမြင့်နေနဲ့၊ ငါ့ဦးလေးက မင်းရဲ့ ဆိတ်သားကို မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

သူသည် အဘိုးဟူကို လေးစားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

"အဘိုး ဒီနေ့ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်..."

"ဒီတောရိုင်းငါးကြင်းက အဘိုးအတွက် လက်ဆောင်ပါ၊ နှစ်သစ်ကူးက နီးလာပြီဆိုတော့ အဘိုးအတွက် ကြိုတင်ပြီး နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းပေးခဲ့ပါတယ်..."

လီလန်သည် အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် အဘိုးအိုကို အလံန်ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီလန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်တော့၏။

"လီလေး မင်း..."

လောင်ဟူမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားပြီး အမြန်အဆန်ပင် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ့်ကို အရှုံးမခံတဲ့ကောင်ပဲ၊ သူ့မှာ စရိုက်ရှိတယ်၊ ကွေးတတ်သလို ဆန့်လည်း ဆန့်တတ်တယ်..."

ဟူရွှယ်ယန်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူတို့ မီးခိုးပြာရောင်တောင်ဆိတ်ကြီးကို လိုချင်နေမှန်းသိ၍ လီလန်က တမင်သက်သက် ဤသို့လုပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆုတ်ဟန်ပြကာ ရှေ့တိုးလာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ သဘာဝကျကျပင် မြင်နိုင်လေ၏။

"သူက သတ္တိလည်းရှိတယ်၊ အကြံဉာဏ်လည်းရှိတယ် ဒီခေတ်က လူငယ်အများစုက သူ့လောက် မတော်ကြဘူး..."

အဘိုးဟူက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဦးလေး သူ့ကို ဆက်ပြီး ချီးကျူးမနေပါနဲ့၊ သူ ထွက်ပြေးတော့မယ်..."

လောင်ဟူက ဒယ်အိုးပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပမာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းက နည်းနည်းလေး စိတ်မြန်လက်မြန်ဖြစ်ပြီး စိတ်မရှည်လွန်းတယ်၊ အဲ့ကောင်လေးက ငါတို့ကို မြှားခေါ်ဖို့ ငါးစာချနေတာ သိသာကြီးပဲဟာကို..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

မူလက လီလန်သည် လျှပ်စစ်မီးငှားရန် သူ့ထံမှ အကူအညီတောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဘိုးအိုက ထိုကောင်လေးကို သေချာဆူပူကြိမ်းမောင်းသင့်သည်ဟု ထင်ခဲ့ပြီး မနေ့က သားရေဝယ်စဉ်က သူခံခဲ့ရသည့် အရှုံးအတွက် အတိုးပြန်ယူသင့်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

အကြောင်းကမူ ထိုကောင်လေးတွင် သူလိုချင်သောအရာရှိနေပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ကာ သူ့ကို အခက်တွေ့စေခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် အဘိုးအိုက လီလန်ကို သတ္တိရော အကြံဉာဏ်ပါရှိသည်ဟု ချီးကျူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဦးလေးက ဆိတ်သား မစားချင်တော့ဘူးလား..."

လောင်ဟူက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"စားမှာပေါ့ သေချာပေါက် စားမှာပေါ့ အဲ့ကောင်လေးကို ကိုယ်တိုင် လာပို့ခိုင်းလိုက်..."

လီလန်က အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သဖြင့် အဘိုးအိုသည် သူ့ကို အကြည့်ကောင်းကောင်းဖြင့် မကြည့်တော့ပေ။

သူ၏ တူဖြစ်သူမှာ အလွန်အသုံးမကျလှဘဲ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လီလန်လောက်ပင် မတော်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

"လီလေး ပြန်လာခဲ့တော့ ငါ ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ..."

ဟူရွှယ်ယန်က အသံကို မြှင့်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး ဒါမှပေါ့ အဘိုးက တကယ့်ကို ဉာဏ်ပညာရှိတာပဲ..."

လူမရောက်လာသေးသော်လည်း အသံက သူတို့ထံသို့ အရင်ရောက်လာလေပြီ။

လီလန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် အပြင်ဘက်မှ လျှောက်ဝင်လာပြီး ပြန်ရောက်လာတော့၏။

"ဟွန့် မင်းလို ငတိလေးက အမြတ်ထွက်နေတာကိုတောင် အပြစ်ကင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်..."

အဘိုးအိုက တင်းမာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး အဘိုးဟူဆီကနေ ကျွန်တော် အမြတ်မထုတ်ရဲပါဘူး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ လျှပ်စစ်မီးဖိုးကို ကျွန်တော်ဘာသာကျွန်တော် ပေးပါ့မယ် အဘိုးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် လျှပ်စစ်မီး ငှားသုံးရမှာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လေးစားမှုအနေနဲ့ ဆိတ်သား ကျင်းနှစ်ဆယ် ပို့ပေးပါ့မယ်..."

လီလန်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်တန့်ရမည်ကို သိသောကြောင့် သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို ဖျောက်လိုက်သည်။

"ဒါမှပေါ့..."

အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လာခဲ့၏။

"လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံက စာရွက်ကရော ဘယ်မှာလဲ..."

အဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။

"စစ်ဆေးနေတုန်းပါ၊ မကြာခင် အတည်ပြုချက် ကျလာပါလိမ့်မယ်..."

"လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူကရော ဘယ်မှာလဲ..."

"တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရှိပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟူရွှယ်ယန်မှာ အံ့အားသင့်သွားတော့၏။

သိပ်တော်သည်ပင် လီလန်။ သူက အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီးမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းလို ကောင်ဆိုးလေးက ဒီနေ့ ငါ့ဆီကနေ လျှပ်စစ်မီး ငှားသုံးဖို့ကို ငါက သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

ဟူရွှယ်ယန်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဲ့လိုတော့ မထင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ အဘိုးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ငြင်းမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ အမြဲတမ်း ဆွေးနွေးလို့ရတာပဲလေ၊ အဘိုး အနှစ်သက်ဆုံးအရာက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်..."

လီလန်သည် ငါးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ငါးမျှားသည့် ဟန်အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်လေ၏။

ဟူရွှယ်ယန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ..."

လီလန်တွင် အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု

ရှိနေကြောင်း အဘိုးအိုက နားလည်သွားတော့၏။

"လောင်ပါး သော့တွေယူပြီး လီလေးကို အိမ်အနောက်ဘက် သွားစစ်ခိုင်းလိုက်..."

ဗို့အားမြင့် ဓာတ်အားပေးရုံဝန်းကျင်တွင် နံရံတစ်ခု တည်ဆောက်ထားပြီး တံခါးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ကာ သော့ခတ်ထားသည်။ သော့မရှိဘဲ ၎င်းကို ဖွင့်၍မရနိုင်ပေ။

အဘိုးအိုက အကြောင်းပြချက်နှစ်ခုကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် လျှပ်စစ်မီး ခိုးသုံးမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ဗို့အားမြင့် ဓာတ်အားပေးရုံသည် အန္တရာယ်များသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ခိုးတက်သွားကာ ဓာတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

မထွက်ခွာမီ လီလန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စကားပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားပြီး လီလန်၏ အကြံအစည်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ သိမြင်သွားတော့၏။

"လောင်ပါး ငါ့အခန်းထဲသွားပြီး ဒီကောင်လေးအတွက် အကောင်းဆုံး အနောက်ကန် လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက် တစ်ကျင်း သွားယူပေးလိုက်..."

ဟူလောင်ပါးမှာ ဆွံ့အသွားတော့၏။

*လီလန် မင်းလို ငတိလေးက အမြတ်တွေ ထွက်နေပြီးတော့ ရိုးသားတဲ့ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်နေသေးတာလား… မင်းက ငါ့ဦးလေးရဲ့ အဆင့်မြင့် လက်ဖက်ခြောက်ကိုတောင် မျက်စိကျနေသေးတယ်ပေါ့*

"ဒီနေ့ လက်ဖက်ရည်တိုက်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးဟူ..."

"ထွက်သွားစမ်း ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားစမ်း..."