အခန်း ၁၆၃၁

အပိုင်း ( 1631 ) မြေအောက် ရေစီးကြောင်းများ မြင့်တက်လာခြင်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုမင်မှ သွေးမင်းသားကို သတ်ခဲ့ပြီးနောက် ခုနစ်ရက်ကြာသွားသည်။

ဤခုနစ်ရက်အတွင်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ကို ရယူပြီး ရေနက်မြို့‌သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ တစ်စုံသာ ကျန်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရေနက်မြို့တော်၏ လေထုက ပို၍ လေးလံလာသည်။

အကြောင်းမူ၊ အခြား မြို့သုံးမြို့မှ ပါရမီရှင်များကလည်း ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း အကြောင်းကို ကြားသိပြီး ရေနက်မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသောကြောင့်ပင်။

"ဝုန်း"

သတ္တမမြောက်နေ့၏ ညတွင်၊ ရေနက်မြို့တော်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်နေပြီ။

လူရိပ်များစွာက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လုမင်လည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဝှစ်"

ထို့နောက် လုမင်သည် လေထဲမှ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ သူပဲ"

ထိုလူငယ်ကို မှတ်မိသောအခါ လုမင် အံ့ဩသွား၏။

ထိုလူငယ်သည် ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။ သူက နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်ချေသည်။

"ဝုန်း"

အဝါရောင် လက်ကြီးတစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုလူငယ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

လူငယ်က လက်ကြီးကိုချိုးဖျက်ရန် အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် အဝါရောင်လက်ကြီး ပျက်စီးသွားသော်လည်း လူငယ်မှာ သွေးအန်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားတော့သည်။

"ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်ရဲ့သင်္ချိုင်း မြေပုံနဲ့ သော့ကို ပေးပါ၊ မင်းအသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်"

အဝါရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်တစ်ယောက် ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ့ထံမှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"နိယာမပညာရှင်..."

ထိုလူငယ်သည် နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်သော သူတော်စင်တစ်ပိုင်းဖြစ်ကြောင်း လုမင် သိလိုက်သည်။ သူက ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ရှင် ရွှေကျီးကန်း ဒသမမင်းသား၊ ယဲ့တုန်ဖန့်တို့နှင့် အဆင့်တူသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

"မစဉ်းစားနဲ့"

လူငယ်က ဟိန်းဟောက်ပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားသည်။ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော ကျောက်ဓားရှည်များက ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာပြီး ထိုလူငယ်အား ခုတ်လိုက်ကြ၏။

သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့်ကြား ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားသည်။ ထိုလူငယ်က လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပေ။ တိုက်ကွက် အနည်းငယ်အတွင်း ကျောက်ဓားတစ်ချောင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးလုနီး ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့... ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်ရဲ့ မြေပုံနဲ့ သော့ကို ငါပေးမယ်"

နောက်ဆုံးတွင်၊ လူငယ်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ကို လွှဲပေးလိုက်ရသည်။

အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ကို ယူကာ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေထဲသို့ ခြေတစ်ချက်လှမ်းပြီး ရေနက်မြို့တော်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုလူငယ်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ဒေသခံ သူတော်စင်နယ်ပယ် အကျော်အမော်များက လှုပ်ရှားခြင်းမပြုသေးပါ။

"ရေနက်မြို့တော်ကတော့ ပရမ်းပတာဖြစ်တော့မယ်"

လူတော်တော်များများ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

အခြားမြို့သုံးမြို့၏ ပါရမီရှင်များ ရေနက်မြို့တော်သို့ ရောက်လာကြပြီး ဒေသခံ သူတော်စင်နယ်ပယ် အကျော်အမော်များကလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရေနက်မြို့တော်က ပရမ်းပတာဖြစ်တော့မည်မှန်း လူတိုင်းသိသည်။

ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်းကို လူတိုင်း ဝင်ရောက်လိုကြသည်။ သို့ဖြစ်ပေရာ၊ ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့် သော့ကို လူတိုင်းလိုချင်ကြ၏။‌

အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအတွင်း၊ ရေနက်မြို့တော်တွင် မြေအောက် ရေစီးကြောင်းများဖြင့် ပြည့်လာတော့သည်။

လုမင်နှင့် ဟွမ်လင်လည်း သတိထားနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နီးကပ်စွာ နေထိုင်ကြ၏။ ထို့ပြင်၊ သူတို့နှစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်နေပြီး ဘယ်မှ မသွားကြတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး လူခွဲလိုက်သည်နှင့် ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ကို တိုက်ခိုက်လုယက်ခံရမည်အား ကြောက်ရသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ ဒုတိယညတွင် နောက်ထပ် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်ယောက်က ညအမှောင်ကို အားပြုပြီး ရေနက်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလိုခဲ့သည်။ သူက အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းနေပြီး သော့အားလုံး စုပြီးမှသာ ထွက်လာရန် စဉ်းစားထားပေသည်။

သို့သော်လည်း ရေနက်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးသည်နှင့် အခြားသော ပါရမီရှင် သုံးဦး၏ ဝန်းရံခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီး မြေပုံနှင့် သော့ကို လွှဲပြောင်းပေးရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရေနက်မြို့တော်၏ လေထုက ပို၍ပင် လေးနက်လာခဲ့သည်။

ရွှေကျီးကန်း ဒသမမင်းသားနှင့် ယဲ့တုန်ဖန့်မှလွဲ၍ ကျန်သော ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း မြေပုံနှင့်သော့ ပိုင်ရှင်များကို အခြား ပါရမီရှင်များက မကြောက်ပါ။

ကျန်မြေပုံနှင့် သော့ပိုင်ရှင်များအတွက် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး သူတို့၏အင်အားကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ရန်သာ တတ်နိုင်သည်။ မဟုတ်၍၊ တိုက်ခိုက်လုယက်ခံရပါက သူတို့ ဘာမျှတတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ဖြင့်၊ ရက်အနည်းငယ်ကြာသွားသော်လည်း နောက်ဆုံး‌ မြေပုံနှင့်သော့ ပိုင်ရှင်က မရောက်လာသေးပါ။

ထိုနေ့တွင် ဖီးနစ်နန်းတော်သို့ လူနှစ်ဦး ရောက်လာသည်။

လုမင်နှင့် ဟွမ်လင်လည်း အတူတူ ထွက်လာကြ၏။

"ကျောက်ခွမ်းနဲ့ စစ်မာလျန်... နင်တို့ပဲလား။ နင်တို့ ဖီးနစ်နန်းတော်ကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ"

ဟွမ်လင်က မေးလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးက ကျောက်ခွမ်းနှင့် စစ်မာလျန်တို့ ဖြစ်ချေသည်။

"ဟွမ်လင်၊ လုမင်... ငါတို့နှစ်ယောက်က မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ရောက်လာတာ"

ကျောက်ခွမ်းက ပြောလိုက်သည်။

"ရေနက်မြို့တော်က လက်ရှိမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ၊ ပါရမီရှင်တွေကလည်း တိမ်လိုပဲ။ ငါတို့တွေ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားရင် ပိုအားကောင်းလိမ့်မယ်။ တစ်ဦးချင်းဆိုရင်တော့ အားနည်းနေမှာပဲလေ။ ဒါကြောင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်ရဲ့သင်္ချိုင်းကို အတူတူ သွားကြရအောင်"

စစ်မာလျန်ကလည်း ပြောလိုက်၏။

"အိုး၊ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့လား။ မင်းမှာ ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်ရဲ့သင်္ချိုင်း မြေပုံနဲ့သော့ ရှိလား"

လုမင်က မေးသည်။

ကျောက်ခွမ်းနှင့် စစ်မာလျန်တို့ အံ့ဩသွားပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"မရှိဘူး"

"မင်းမှာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ။ ထွက်သွား"

လုမင်က သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤနှစ်ယောက်က အတော်လည်ကြသည်။ သူတို့က ဘာတစ်ခုမျှ မစွန့်စားဘဲ အမြတ်လိုချင်ကြ၏။ မည်ကဲ့သို့ လွယ်ကူနိုင်မည်နည်း။

ကျောက်ခွမ်းနှင့် စစ်မာလျန်တို့၏ မျက်နှာများက မည်းမှောင်သွားသည်။

"ဆမ်ဆာရာဧကရာဇ်ရဲ့သင်္ချိုင်း မြေပုံနဲ့သော့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ရေနက်မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အခြား ပါရမီရှင်တွေတောင် သူတို့ရဲ့အင်အားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် မဟာမိတ်ဖွဲ့နေကြပြီနော်... မင်းက မောက်မာနေသေးတုန်းလား"

"လုမင်၊ မင်း ဝမ်ထျန်းချန်နဲ့ သွေးမင်းသားကို သတ်နိုင်တာနဲ့ မောက်မာနိုင်ပြီး အခြားသူတွေကို နှိမ့်ချနိုင်မယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။ သွေးမင်းသားအဆင့် လူ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်က ပူးပေါင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းက သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလား"

စစ်မာလျန်က အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လုမင်က နင်တို့ကို ထွက်သွားလို့ ပြောနေတယ်လေ၊ ဘာဖြစ်လို့ ရပ်နေသေးတာလဲ"

ဟွမ်လင်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်းတို့ရဲ့ မြေပုံနဲ့သော့ကို ဘယ်သူတွေ လုယူသွားမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်စမ်းမယ်"

ကျောက်ခွမ်းက ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူက အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်သလို ပြောဆိုပြီးနောက် စစ်မာလျန်နှင့်အတူ ထွက်သွားတော့သည်။

လုမင်နှင့် ဟွမ်လင်တို့လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံး အကြည့်များက လေးနက်နေ၏။ ထို့နောက်တော့ သူတို့၏အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း လုမင်၏ မူလခန္ဓာအတွက် အချိန်တိုအတွင်း စွမ်းအား တိုးတက်လာစေရန်မှာ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

ကစဉ့်ကလျား ကောင်းကင်မှောက်လှန် တံဆိပ်တော်က ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံမှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လုမင်က သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကျောက်များကို ဆက်လက် သန့်စင်နေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ်သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ရုတ်တရက်၊ လုမင်၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တို့ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

ဒုတိယခန္ဓာ လုမင်က တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။ ထိုက်ကျိ အစီရင်ဓာတ်ပြားကလည်း သူ့ဦးခေါင်းထက်မှာ မျောလွင့်နေပြီး အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသေးသည်။

ရွှေရောင်ဝိညာဉ်မီးတောက်က ဒုတိယခန္ဓာ လုမင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် တဖျပ်ဖျပ် တောက်နေသည်။ ရုတ်တရက်၊ ဝိညာဉ်မီးတောက်များ လျှံထွက်လာပြီး ဒုတိယခန္ဓာတစ်ဝိုက်တွင် ဝိညာဉ်လက်စွပ်များစွာ ပေါ်လာ၏။

ကိုးခုမြောက် ရွှေဝိညာဉ်လက်စွပ်တွင် အလင်းစက် ဆယ်ခု ရှိနေပြီ။

ဒုတိယခန္ဓာ လုမင်က ဆယ်ခုမြောက် ဝိညာဉ်မီးခွက်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဤနယ်ပယ်က သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ပထမအဆင့်နှင့် ညီမျှပေသည်။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ နိယာမများကို နားလည်ရန် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်"

လုမင် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ဒုတိယခန္ဓာ လုမင်၏ တိုးတက်မှုက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပို၍ တိုးတက်စေသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။ ၎င်းက အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် သူ့အတွက် ကြီးမားသောအကူအညီ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့နောက်တွင်၊ ဝိညာဉ်လက်စွပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒုတိယခန္ဓာလုမင်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို တည်ငြိမ်မှုရှိစေရန် စတင် လေ့ကျင့်လိုက်တော့သည်။

မူလခန္ဓာ လုမင်လည်း တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကျောက်များကို ဆက်လက် သန့်စင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း၊ မကြာမီ လုမင်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ သူက ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွား၏။

အကြောင်းမူကား၊ ဖီးနစ်နန်းတော်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များစွာကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။