အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း (၁၆၁)

ဟုန်မင်ပွဲတော်သို့ ဖိတ်ကြားခြင်းနှင့် စစ်ရေးပြကွင်းမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ

နဂါးဟိန်းသံအမြောက်ကို အောင်မြင်စွာ စမ်းသပ်ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည့် နောက်တစ်နေ့တွင် ဖန်းဟန်သည် အကျယ် ချုပ် အမိန့်ဖြင့် တစ်လနီးပါး ချုပ်နှောင်ခံထားရသော သံတမန်ဝမ်အား နန်ယန်၏ စစ်မှန်သော ဧည့်ဝတ်ကျေပွန် မှုကို ခံစားစေရန် အချိန်ကျရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ထိုသတင်းသည် အစောင့်အကြပ်ဖြင့် နေထိုင်ရသော တည်းခိုဆောင်တွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် သံတမန်ဝမ်ထံ သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ အချိန်များမှာ ဝေဝါးနေခဲ့ပြီး နေ့ရက်တိုင်းသည် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ကြာမြင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် သူသည် တည်းခိုဆောင်မှ အပြင်သို့ ဖိတ်ကြား ခံခဲ့ရပြီး နန်ယန်ခရိုင်အတွင်းရှိ စည်ကားသိုက် မြိုက်လှသော တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းခွင်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ ကျောက်သား လမ်း များမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေကာ ရေရဟတ်များမှာ နေ့ညမပြတ် လည်ပတ်နေလျက်ရှိပြီး ရေတွက် ၍ မရနိုင်သော လူမြောက်မြားစွာ၏ မျက်နှာများထက်တွင် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အပြုံးများနှင့် စိတ်အား ထက်သန်မှုများက ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ နှလုံးသားအောက်ခြေမှ ယိုဖိတ်လာသော စစ်မှန် သည့် အပြုံးများနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ပြည်သူလူထု၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း သံတမန်ဝမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သွားခဲ့ရ လေ၏။ ဤနေရာသည် ကသောင်းကနင်းဖြစ်နေသော ခရိုင်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားများ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းခံရသော မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံ နိုင်ငံတော်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေ သည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့သည် နတ်ဘုရားများကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ညဘက်တွင်မူ လျိုရှီးရွာ တစ်ရွာလုံးနှင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်တို့သည် ညလင်းပုလဲများထက် အဆ တစ်ရာမက ပိုမိုတောက်ပသော မငြိမ်းနိုင်သော မီးအိမ်များ ဟုခေါ်သည့် လျှပ်စစ်မီးလုံးများဖြင့် လင်းထိန်နေကာ ညဥ့်အချိန်ကို နေ့လယ်ဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်စေလျက်ရှိပြီး ညဘက် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေ တော့သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် သူ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးစားသင်ယူ တည်ဆောက်ခဲ့သော လောကအမြင်ကို ထပ်တလဲ လဲ ရိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီး သူ့အား မသက်မသာဖြစ်စေကာ ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလာရစေလေတော့သည်။

ထိုသူသည် သူ၏ အင်အားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားလေ၏။

ယခုအခါတွင်မူ ဤပြသမှုသည် နောက်ဆုံးအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပုံရပေသည်။

“ဘာ... ပွဲတော်ကို စစ်ရေးပြကွင်းမှာ ကျင်းပမယ် ဟုတ်လား...”

အစေခံထံမှ ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သံတမန်ဝမ်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲတွင် ‘ဝီ’ ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံများ ဗလာကျင်းသွားကာ ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းအထက်အထိ အေးစိမ့်သွားခဲ့လေတော့သည်။

*စစ်တပ်စခန်း... စစ်ရေးပြကွင်း...*

သမိုင်းစာအုပ်များထဲမှ ကျော်ကြားလှသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည့် ဟုန်မင်ပွဲတော်ကို သူ သတိရသွားခဲ့လေ ၏။ ပြင်းထန်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းသော နိမိတ်ဆိုးခံစားမှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် ရစ်ပတ်လွှမ်း ခြုံသွားခဲ့ပေသည်။

“ပြီးသွားပြီ... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ...”

သူသည် ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အသက်မဲ့ နေခဲ့လေ၏။

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သံတမန်ဝမ်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်များသည် ခံစား ချက်မဲ့နေသော နဂါးအစွယ်တပ်သားများ၏ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံလိုက်ကြရလေသည်။

မြင်းလှည်းသည် တပ်စခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသော လမ်းပေါ်တွင် ခရီးဆက်နေပြီး လေထုမှာလည်း ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖိစီးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်များသည် မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ရာ မြို့တံခါးမှ စစ်တပ်စခန်း အထိ မိုင်အနည်းငယ်ရှည်လျားသော တရားဝင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်တွင် ခြေသုံးလှမ်းလျှင် အစောင့်တစ် ယောက်၊ ခြေငါးလှမ်းလျှင် ကင်းသမားတစ်ယောက်ချထားပြီး နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ တပ်သားများက လှံရှည် များကို ကိုင်ဆောင်ကာ မတ်မတ်ရပ်နေကြသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တွေ့ရှိလိုက်ကြရလေသည်။

ဤတပ်သားအားလုံးမှာ တင်းမာသော မျက်နှာထားများနှင့် ထက်မြက်စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိနေကြပြီး စစ်ပွဲ များစွာကို ဖြတ်သန်းဖူးသည့် ဝါရင့်စစ်သည်များသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အသက်ရှူကျပ်မတတ် သတ်ဖြတ်လို သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြလေ၏။

သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ တည်ရှိနေမှုက မည်သည့် အော်ဟစ်ဆူညံသံများထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

မြင်းလှည်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်ရေးပြကွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လိုက်ကာကို မတင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ပင် သံတမန်ဝမ်မှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးများ အခဲဖြစ်သွား တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရကာ အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ရလေသည်။

မီးတိုင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသော ဧရာမ စစ်ရေးပြကွင်းကြီးပေါ်တွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော နဂါးအစွယ် တပ်မတော်မှ တပ်သားများသည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြီးမားလှသော စတုရန်းပုံစံ တပ်မကြီးများအဖြစ် နေရာ ယူထားလျက်ရှိကြလေသည်။

တောက်ပနေသော လှံရှည်များနှင့် ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ပေါင်းစပ်လေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော မီးရောင်အောက်တွင် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်နေသော သံမဏိတောအုပ် ကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေကြပေသည်။

မီးတိုင်များ၏ တဖျပ်ဖျပ်မြည်သံနှင့် လေတိုက်ခတ်သံမှလွဲ၍ တစ်ခုလုံးသော စစ်ရေးပြကွင်းကြီးအတွင်း၌ အခြား မည်သည့်ဆူညံသံမျှ မရှိနေခဲ့ချေ။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများသည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့ အသက်များမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေပေ၏။

ထို ထင်ရှားလှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များသည် မမြင်ရသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်း လဲသွားသကဲ့သို့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ နှလုံးသားများပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ဖိချထားသဖြင့် သူတို့အား အသက်ရှူရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

ပြီးနောက် ထို နှုတ်ဆက်ပွဲတော် ဟုခေါ်သော အရာမှာ ဤသံမဏိတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အထီးကျန်စွာ ခင်းကျင်းထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဝန်းရံထားသည့် စားပွဲအနည်းငယ်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်၊ အထီးကျန် ပြီး ရယ်စရာကောင်းနေပုံပေါ်ပေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဖန်းဟန်မှာ ပင်မခုံတွင် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ထိုင်နေပြီးဖြစ်လေ၏။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ ကျက်သရေရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့်အတူ နျူအာ နှင့် မာပေါ်ကော့တို့ အပါအဝင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ ဗိုလ်ချုပ်အချို့လည်း ထိုင်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူသည် သံတမန်ဝမ်၏ သေလုမတတ် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပေါ် တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုက ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အဝေးမှနေ၍ သူ့ထံသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေ၏။

“သံတမန်ဝမ်... လာရတဲ့ခရီးကဝေးတော့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး...”

“ဒါက နန်ယန်က ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံတဲ့ နောက်ဆုံးနည်းလမ်းပဲ...”

*ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုရဲ့ နောက်ဆုံးလုပ်ရပ် ဟုတ်လား...*

သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားပြီး ဒူးများ ခွေကျသွားကာ နေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်ကျ သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးက သူ့အား မနည်းတွဲပေးထားရပြီး နောက်မှ စားပွဲရှေ့သို့ ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် လျှောက်သွားနိုင်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် ပွဲတော်တစ်ခုအတွက် ထိုနေရာသို့ ရောက်နေခြင်းမဟုတ်ဟု ခံစားနေရလေ၏။

သူသည် ဤနေရာသို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်ခံရမည့် သိုးငယ် လေးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

အခန်း (၁၆၂)

အရက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် မီးရှူးမီးပန်းများက ပွဲတော်ကို ပိုမိုမြိုင်ဆိုင်စေခြင်း

စားသောက်ပွဲတော်ကြီး စတင်လာခဲ့လေ၏။

အရောင်အသွေး၊ အနံ့အသက်နှင့် အရသာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေသော အကောင်းစား ဟင်းလျာများနှင့် မွှေးပျံ့ချိုမြိန် သော အရက်အိုးများကို တစ်အိုးပြီးတစ်အိုး ရေစီးကြောင်းသဖွယ် ဆက်တိုက်ချပေးနေခဲ့လေသည်။

စားသောက်ခန်းတွင် ရွှေရောင်ဝင်းလက်ကာ ဆီပြန်နေသော ဝက်ကောင်လုံးကင်များ၊ အသားပြည့်ဖြိုးပြီး နူးညံ့လှသော မြစ်ရေချိုငါးပေါင်းများနှင့် နန်ယန်စီရင်စုတွင်ပင် ရှာဖွေရခက်ခဲလှသည့် ရှားပါးလှသော ဟင်းလျာ မျိုးစုံကို တည်ခင်းထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျင်းပေကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့မှ လူတိုင်းအတွက်မူ ထိုအစားအစာများမှာ အရသာမရှိဘဲ မျိုချရ ခက်ခဲနေခဲ့ပေသည်။

သူတို့၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေကြပြီး နှလုံးသားများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေခဲ့လေ၏။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝန်းရံထားခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် အစာစားရန်မဆို ထားနှင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့ ရှူသွင်းလိုက်သော လေတိုင်းတွင်ပင် အေးစက်စိမ့်ဝင် သွားစေသော သွေးနံ့များ ရောနှောပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။

သူတို့ဘက်မှ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေမှုတို့နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်အနေ ဖြင့် ဖန်းဟန်၏ စားပွဲမှာမူ စည်ကားသိုက်မြိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှပေသည်။

“နျူအာ...၊ တာ့ဝမ်ကျွမ်းတိုက်ပွဲမှာ မင်းရဲ့ ကွပ်ကဲမှုက အရမ်းကိုကောင်းမွန်ပြီး မင်းရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း ထူးချွန်တယ်...၊ လာ... မင်းကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ငါ သောက်မယ်...”

ဖန်းဟန်မှာ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရလေ၏။ သူသည် သူ၏အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နျူအာ၏ အရက်ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်လေသည်။

နျူအာမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး လည်ပင်းကြောများပင် ထောင် လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ပြင်းထန်သော အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ သောက်လိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“အရှင်... ချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...၊ အရှင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ ကျွန်တော့်အသက်က အရှင့် အတွက်ပါပဲ...၊ အရှင် အရှေ့ကိုသွားဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အနောက်ကို မသွားပါဘူး...”

“ဟားဟားဟား... သိပ်ကောင်းတယ်...”

ဖန်းဟန်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်များကို မာပေါ်ကော့ထံသို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

“ပေါ်ကော့... မင်းက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဗျူဟာများစွာကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါကလည်း ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတစ်ခုပါပဲ...၊ မင်းက ဒုတိယတပ်ရင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တာဝန်ယူထားနိုင်တယ်...၊ အနာဂတ်မှာ မင်းအတွက် ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ စောင့်ကြိုနေမှာပါ...”

မာပေါ်ကော့မှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေ၏။ သူသည် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါတွေအားလုံးက အရှင့်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေကြောင့်ပါပဲ...၊ ကျွန်တော် အရှင့်အတွက် အသက်ပေးပြီး အမှုထမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”

ဤပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်နေသည့် အခြေအနေမှာ သံတမန်ဝမ်နှင့် အခြားသူများ၏ နှလုံး သားများအတွင်းသို့ မီးရဲရဲတောက်နေသော သံပူပြားများဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးကပ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့အတွက် ရည်ရွယ်ကာ သရုပ်ဆောင်ပြနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သေချာပေါက် မြင်တွေ့ နေရလေသည်။

သူ့အား နာခံသူများ ကြီးပွားတိုးတက်မည်ဖြစ်ပြီး သူ့အား ဆန့်ကျင်သူများ ပျက်စီးရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အား တိုက်ရိုက်အကျဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါက သောက်စရာအရက်၊ စားစရာအသားနှင့် အရာရှိရာထူးများကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ပါက သေခြင်းတရားနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

အရက်အကြိမ်အနည်းငယ် သောက်သုံးပြီး ဟင်းလျာငါးမျိုးခန့် စားသုံးပြီးသွားသောအခါ...။

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အရက်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းကာ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက် ပနေသော အကြည့်များသည် ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ ချွေးသံတရွှဲရွှဲ ကျနေသော သံတမန် ဝမ်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက သံတမန်ဝမ်ထံသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ် ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားခဲ့ပြီး အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

“သံတမန်ဝမ်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ညင်သာနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြုံးရိပ်လေးပင် စွက်ဖက်နေကာ ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

“ခင်ဗျားတို့ နန်ယန်စီရင်စုကို လာရတဲ့ ခရီးက ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းခဲ့မှာ သေချာတယ်...၊ ကျွန်တော်က ပွင့်လင်း တဲ့သူ ဆိုတော့ အရာရှိလောကရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို နားမလည်ပါဘူး...၊ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု အားနည်း သွားရင် လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

“မ... မဝံ့ရဲပါဘူး... အင်မော်တယ်... အင်မော်တယ်ဆရာသခင်... သခင်ကြီးဖန်း... အရှင်က မြှောက်ပြောနေ ပြန်ပါပြီ...”

သံတမန်ဝမ်သည် နေရာမှ လန့်ဖြန့်ကာ ခုန်ထရပ်လိုက်လေ၏။ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေ သဖြင့် သူ၏အသံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်ရမည်ကိုပင် ရှုပ်ထွေး နေခဲ့လေသည်။

'ဒုတ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ ဒူးများမှာ ခွေကျသွားခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်ထံသို့ ဒူးထောက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ် ခစားလိုက်လေ၏။

“အရှင့်ရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးက ကြီးမားလှပါတယ်... ကျွန်တော်က မျက်ကန်းဖြစ်နေပြီး အရှင့်ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မသိခဲ့ ပါဘူး... ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားရဲ့ အာဏာကို စော်ကားမိသွားပါပြီ... အရှင်က ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်...”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏နောက်ရှိ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွားကြပြီး ဒူးထောက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ခစားလိုက်ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့ကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် နက်နဲလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ် လာကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဆရာ... ခင်ဗျားတို့က အဝေးကနေ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာခဲ့ကြပြီး အခု ခရီးရှည်ကြီး ထွက်ရတော့မယ်...၊ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ပြန်မလွှတ်ချင်သေးဘူး...”

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ခင်ဗျားတို့ကို ခရီးစဉ်မှာ နှုတ်ဆက်ဖို့ ထူးခြားတဲ့ မီးရှူးမီးပန်း ပြပွဲတစ်ခုကို အထူးစီစဉ်ထား တယ်...၊ ဘယ်လိုလဲ...”

*မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဟုတ်လား...*

သံတမန်ဝမ်မှာ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားခဲ့ပြီး ဒူးထောက်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားကာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

*ဒီလို တင်းမာပြီး ရန်လိုနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် မီးရှူးမီးပန်းတွေ လွှတ်မယ် ဟုတ်လား...*

*ဒါက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ...*

သို့သော်လည်း သူ စဉ်းစား၍ မရမီမှာပင် ဖန်းဟန်က လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး လက်ခုပ်တီးလိုက်လေ၏။

“ကျွီ... ကျွီ...”

အဝေးမှနေ၍ ဘီးများက မြေပြင်ကို ပွတ်တိုက်ကြိတ်နယ်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ အသန်မာဆုံးသော စစ်သည်များစွာက အနက်ရောင်အဝတ်စကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဧရာမအရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုကို စစ်ရေး ပြကွင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းယူလာခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအရာဝတ္ထုကြီးမှာ အလွန်ပင် လေးလံသည့်ပုံရပေသည်။ ဧရာမဘီးကြီးနှစ်ခုက မာကျောသော စစ်ရေးပြကွင်း ကြီးပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဘီးရာကြီးများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေ၏။

အနက်ရောင်အဝတ်စအောက်ရှိ အရာဝတ္ထုကြီးမှာ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။ အနား သို့ ကပ်သွားရုံဖြင့်ပင် အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သွေးနံ့များက သံတမန်ဝမ်၏ အသားအရေကို စူးရှနာကျင်သွားစေကာ သူ၏ သွေးများပင် အေးခဲသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စစ်ရေးပြကွင်းကြီး တစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ အနည်းငယ်မျှ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သံတမန်ဝမ်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ပုံရိပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိရာ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ပြင်းထန်လှသည့် ကြိုတင်နိမိတ်ဆိုးတစ်ခုက အနက်ရောင်ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ အသိစိတ်တစ်ခု လုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။