အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

အခန်း (၁၆၃)

နဂါးဟိန်းသံက ကောင်းကင်ဘုံကို တုန်လှုပ်စေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ကျရောက်လာခြင်း

“ဖျပ်...”

ပရိသတ်တစ်အားလုံး နက်ရှိုင်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေစဉ် ဖန်းဟန်သည် ကိုယ်မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧရာမ အရာဝတ္ထုကြီးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

သူသည် အနက်ရောင်အဝတ်စ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းကို အားပြင်းစွာ ခါရမ်း လိုက်လေ၏။

ဧရာမအနက်ရောင်အဝတ်စကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အနက်ရောင်တိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ မီးရောင်အောက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ္တုအရောင်များ တောက်ပနေသည့် အနက်ရောင်စစ်သားရဲကြီးတစ်ကောင်က လူတိုင်း၏ရှေ့မှောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

“ဟုပ်...”

ထိုအရာဝတ္ထုကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းပေကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တစ်ခု လုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ကြရလေတော့သည်။

၎င်းမှာ အခြားမည်သည့်အရာနှင့်မျှ မတူညီသော ပုံစံရှိသည့် ဧရာမအမြောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

(၁၂) ကျန်းခန့် ရှည်လျားသော ၎င်း၏ အမြောက်ပြောင်းဝကြီးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေ၏။ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် တုတ်ခိုင်လှသော အမြောက်ပြောင်းကြီးမှာ အေး စက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပေသည်။ မှောင်မည်းနေသော အမြောက် ပြောင်းဝကြီးမှာ အရာအားလုံးကို မျိုချကာ အဆုံးမဲ့ငရဲဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်စွမ်းရှိသည့် ရှေးဟောင်းသားရဲ ကြီးတစ်ကောင်၏ ဟထားသော ပါးစပ်ပေါက်ကြီးနှင့်ပင် တူညီနေခဲ့လေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ...”

ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့အတွင်းမှ လူငယ်အရာရှိတစ်ဦးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဖိအားကို ဆက်လက် ၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်လေရာ သူ၏အသံမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော တုန်ယင်မှု များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သံတမန်ဝမ်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အပ်ပေါက်အရွယ်အစားခန့်အထိ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင် သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ဧရာမအမြောက်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိရာ သူ၏ လောကအမြင်တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်မရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အဓိကအကြံ ပေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တာချန်းလက်နက်တိုက်အတွင်းရှိ အကောင်းဆုံးသော အနီရောင်အမြောက်ကြီး များကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ထို 'အမြောက်' ဆိုသည့် အရာများမှာ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သံမဏိသားရဲကြီး၏ရှေ့တွင် ကလေးကစားစရာများကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သူသည် ဤလက်နက်ထံမှ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော၊ စစ်မှန်သော၊ ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့ကာ ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ သာမန်အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

*ဒါက... ဒါက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ လက်နက်တစ်ခုပဲ…*

ဖန်းဟန်၏ အချက်ပြမှုအရ မာပေါ်ကော့သည် အမြောက်ပစ်ခတ်သူနေရာတွင် ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်ယူလိုက်ပြီး အမြောက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင်ကိုင်တွယ်လိုက်လေသည်။ သူသည် အမြောက်၏နောက်ဘက်သို့ ပြေးသွား ကာ ထူးဆန်းသော လက်ကိုင်တစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အားကုန်ဆွဲကာ လှည့်လိုက် လေ၏။

“ကလစ်...”

ယန္တရားများ သော့ခတ်သွားသည့် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အမြောက် ပြောင်း၏ နောက်ဘက်တွင် ကွက်လပ်တစ်ခု ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

စစ်သားနှစ်ဦးက သတ္တုအရောင်များ တောက်ပနေသည့် ဗိုင်းငင်တံပုံစံ ဧရာမအမြောက်ဆံကြီးကို အတူတကွ မ တင်လိုက်ကြပြီး အမြောက်ပြောင်းအတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်ကြလေသည်။

မာပေါ်ကော့သည် လက်ကိုင်ကို ထပ်မံတွန်းလိုက်ရာ “ကလစ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ အမြောက်၏ နောက်ဘက် မှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ သော့ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့နေပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းဖန်တီးမှုများတွင်သာ ရှိတတ်သော တိကျမှုနှင့် စွမ်းဆောင် ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်များ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင် အေးစိမ့်သွားသည့် ခံစားချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံခံစားလိုက်ရပြန်လေသည်။

လည်ပတ်နေသော ယန္တရားများ၏ မောင်းနှင်မှုကြောင့် အမြောက်ပြောင်းဝကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာခဲ့ ပြီး ညအမှောင်ထုအောက်ရှိ မိုင်အနည်းငယ်အကွာမှ လူသူကင်းမဲ့နေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီသို့ ချိန်ရွယ် လိုက်လေ၏။

“ဒီမီးရှူးမီးပန်းကို 'နဂါးဟိန်းသံ' လို့ ခေါ်တယ်...”

တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်ရေးပြကွင်းကြီးထဲတွင် ဖန်းဟန်၏ အေးစက်စက်အသံမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေပြီး ဖြူဖျော့နေသော သံတမန်ဝမ်ကို ကြည့် လိုက်လေရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုက ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ဆရာ... သေချာကြည့်ထားပါ...”

သူသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အောက်သို့ ခါချလိုက်လေသည်။

“ပစ်...”

“ဝုန်း...”

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဟိန်း ဟောက်သံကြီးက လောကရှိ အခြားသောအသံအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် မျိုချပစ်လိုက်လေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။

သံတမန်ဝမ်၏ လက်ထဲရှိ အရက်ခွက်မှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်း မရှိဘဲ အသံလှိုင်းများကြောင့် အမှုန့် အဖြစ်သို့ ကွဲကြေသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် မြီးညောင့်ရိုးမှနေ၍ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခြေထောက် များမှာလည်း အားပျော့သွားခဲ့လေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက သူ့ကို ဖမ်းမထိန်း ပေးထားပါက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားမည်မှာ သေချာပေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ပွင့်ဟနေပြီး လည်ချောင်း ထဲမှ အက်ကွဲကာ လေထွက်နေသည့် အသံတစ်ခုကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။

လျှပ်စီးထက်ပင် ပို၍ စူးရှတောက်ပသော ဧရာမမီးတောက်လျှာကြီးတစ်ခုက မှောင်မည်းနေသော အမြောက် ပြောင်းဝကြီးထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ စစ်ရေးပြကွင်းကြီးပေါ်ရှိ ရာနှင့်ချီသော မီးတုတ်များမှ မီးတောက်များမှာ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများကြောင့် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားကာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ် သွားခဲ့လေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အမြင်အာရုံတွင် အမြောက်ဆံ၏ ပျံသန်းရာ လမ်းကြောင်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

အသက်ရှူရပ်မတတ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...၊

ညကောင်းကင်ယံရှိ မိုင်အနည်းငယ်အကွာမှ ပစ်မှတ်အဖြစ် အသုံးပြုထားသော လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်ကုန်း မှာ ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီးထက်ပင် ပို၍ တောက်ပပြီး ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

စူးရှလှစသည့် အလင်းရောင်က ညကောင်းကင်ယံ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားစေခဲ့လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးက လိမ့်ဆင်းလာသည့် မိုးကြိုးသံကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နောက်ကျစွာ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ တောင်တန်းတစ်လျှောက် ဟိန်းဟောက်မြည်ဟည်းသွားခဲ့လေ၏။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်လည်း တူညီနေပေသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသော အကြည့်များကြားတွင် ခိုင်ခံ့လှသော တောင်ထိပ်ကြီးမှာ မီးတောက်များနှင့် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများကြား၌ မျက်မြင်မရသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည့် သဲ ရဲတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြိုကျကာ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ လေတော့သည်။

ရေတွက်မရနိုင်သော မီးခိုးငွေ့များနှင့် အပျက်အစီးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော တုန်ခါမှုလှိုင်း များကြောင့် လေထဲသို့ မီတာရာနှင့်ချီ၍ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ခြိမ်းခြောက်နေသည့်အသွင်ရှိသော ဖြည်း ညင်းစွာ မြင့်တက်လာသည့် မှိုပွင့်ပုံသဏ္ဍာန် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း (၁၆၄)

အမြောက်တစ်ချက်၏ စွမ်းအားကြောင့် တာအိုနှလုံးသား ပြိုကျပျက်စီးသွားခြင်း

မှိုပွင့်သဏ္ဍာန် မီးခိုးတိမ်တိုက်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး နားကွဲမတတ် ဆူညံလှသော မြေပြို ကျသံကြီးက တိတ်ဆိတ်နေသော ညကောင်းကင်ယံနှင့် တောင်ကြားများကြားတွင် အရိုင်းဆန်စွာ ပဲ့တင်ထပ် နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် နားစည်များကိုပင် ကွဲအက်သွားစေနိုင်သည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ပဲ့တင်သံကြီးကြားတွင် စစ်ရေးပြ ကွင်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာမူ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျင်းပေ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်တိုင်းသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မျက် လုံးအိမ်ထဲမှ ပြူးထွက်လာတော့မတတ် ပြူးကျယ်နေကြလေ၏။ သူတို့သည် ဂါထာမန်းမှုတ်ခံထားရသော ရွှံ့ရုပ် သို့မဟုတ် သစ်သားရုပ်တုများကဲ့သို့ နေရာတွင်ပင် အေးခဲရပ်တန့်နေကြကာ သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာ ကျင်းသွားပြီး လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ မြင်လွှာများထက်တွင် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်မှာ ထိုဖျက်ဆီးချေမှုန်းရေး မြင်ကွင်းကြီးသာ ဖြစ်ပေသည်။ မိုးထိအောင် မြင့်တက်နေသော မီးတောက်များ၊ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေသည့် ခြိမ်းခြောက်မှု အပြည့် ရှိသော တိမ်တိုက်ကြီးများနှင့် ညီညာပြန့်ပြူးသွားခဲ့သော တောင်ထွတ်ကြီးတို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

မှန်ပေသည်၊ ၎င်းမှာ ညီညာပြန့်ပြူးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ အနည်းငယ် လွင့်စင်သွားသောအခါ သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သော ဖြူဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင် တစ်ချိန်က အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး ခိုင်ခံ့လှသော တောင်ထွတ်ကြီး၏ အပေါ်ပိုင်း တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မီးလောင်နေသည့် သစ်ပင်များ၊ တန်ပေါင်းများစွာသော ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် မြေကြီး များသည် ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးထဲမှ ပြိုကျနေခဲ့ပြီး တောင်တန်းကြီးများက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည့်အလား၊ သူတို့ ယခုလေးတင် ခံစားလိုက်ရသည့် ဤကမ္ဘာလောကနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုကြီးအတွက် ညည်းတွားနေသည့်အလား ရှိနေလေတော့သည်။

“ဂလု...”

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကြီးကြားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြု၍ တံတွေးတစ်ချက်ကို မျိုချလိုက်လေ၏။

အလွန် ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး ရှင်းလင်းလှသော ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ကောင်းနေကာ တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်ရေးပြကွင်းကြီးထဲတွင် အလွန်ပင် နားကလော်စရာ ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

“အား...”

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့မှ လူငယ်အရာရှိတစ်ဦးသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၏အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွန်းရောက် ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများမှာ လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး သူသည် လူတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်သည့်အလား စူးရှသော အော်ဟစ် သံကြီးက ထွက်လာလေတော့သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း...၊ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပဲ...”

သူသည် လေးဖက်ထောက်၍ တွားသွားရင်း ငိုယိုအော်ဟစ်နေခဲ့ပြီးနောက် ဒူးထောက်လျက်သား လဲကျသွားခဲ့ လေတော့သည်။ သူသည် 'နဂါးဟိန်းသံ' ဟုခေါ်သော သံမဏိသတ္တဝါကြီးနှင့် ငရဲပြည်၏ ဝင်ပေါက်နှင့်တူသော မည်းမှောင်နေသည့် အမြောက်ပြောင်းဝကြီးဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ဦးညွှတ်ခစားရင်း သူ၏စကားများမှာ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်နေခဲ့လေတော့၏။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော သူ၏ ယုံကြည်မှုများနှင့် လောကအမြင်တို့သည် ထိုအမြောက် တစ်ချက်အောက်တွင် လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ သူ ရူးသွပ်သွား ခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သံတမန်ဝမ်၏ အခြေအနေမှာလည်း ထိုအချိန်တွင် များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်နေခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အလောင်းကောင်တစ်ခုထက်ပင် ပို၍ ဖြူရော်နေပြီး သွေးရောင်ဟူ၍ အလျဉ်းမရှိတော့ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ သွားများမှာလည်း ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် ရိုက်ခတ်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုက ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် အဖန်ဖန်အထပ်ထပ် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်နေ ခဲ့လေ၏။ ၎င်းမှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရသော သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးသောင်း ပါဝင်သည့် အနိုင်ယူမရနိုင်သော စစ်ချီတပ်ဖွဲ့ကြီးက အနက်ရောင်ဒီရေလုံးကြီးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်း သွားသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် ဤ 'မီးရှူးမီးပန်း' သည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး စစ်တပ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ကျရောက် သွားခဲ့လေသည်။

“ဒိုင်း...”

သံတမန်ဝမ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ပင် မတွေးဝံ့တော့ချေ။

၎င်းမှာ စစ်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဘဲ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လာမည်ကို သူ သိရှိ နေခဲ့လေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးထားသည့် တစ်ဖက်သတ် ရှင်းလင်းမှုကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

ဤအသက်ရှူရပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးကြားတွင် ဖန်းဟန်က လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်နေပြီဖြစ်သော အရည်ကို အနည်း ငယ် ငုံသောက်လိုက်လေရာ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကမ္ဘာပျက်မတတ် မြင်ကွင်းကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ကို ပိုမိုတိုးပွားစေရန်အတွက် ပြသလိုက်သော မီးရှူးမီးပန်း အစီအစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည့်အလားပင် ရှိနေလေ သည်။

သူ၏ အကြည့်များက ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာနှင့် သံတမန်ဝမ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေရာ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် ညနေခင်း၏ ရာသီဥတု အကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည့်အလား ရှိနေလေသည်။ သူက ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေ၏။

“ဒီမီးရှူးမီးပန်းကို 'နဂါးဟိန်းသံ' လို့ ခေါ်တယ်...”

“ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးသောင်းထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ ဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်...”

ဤစကားများကို မည်သည့် ဆိုးဝါးသည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သံတမန်ဝမ်အတွက်မူ ၎င်းမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများထက် အဆပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ ကုလားအုတ်၏ ကျောကို ကျိုးသွားစေသည့် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးမျှင်လေး ဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။

“ခွပ်...”

သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက်၍ မထောက်ပံ့နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အား ပျော့သွားခဲ့ပြီး အေးစက်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ လုံးဝ ပြိုကျသွားခဲ့လေသည်။ ကျင်းပေ၏ ထိပ်တန်းအကြံပေး တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီနည်း။

သူ ခေါင်းမော့လာသောအခါ သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် စူးစမ်းမှု၊ ကြံစည်မှု သို့မဟုတ် မာနထောင်လွှားမှုများမျှ မရှိတော့ဘဲ အဆုံးအစမရှိသော နှိမ့်ချမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တောင်းပန်မှု များသာ ရှိနေလေတော့သည်။

သူသည် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသော မီးရောင်အောက်တွင် ပြုံး၍ရပ်နေသော လူငယ်လေးကို မော့ကြည့် လိုက်လေ၏။ ထိုသူမှာ လူတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ လူ့အရေခြုံထားသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအားကို ကိုင်စွဲထားသည့် ကောင်းကင်ဘုံမှ သက်ရှိ တစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

“ရပ်...၊ ရပ်ပါတော့...”

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူသည် သူ၏ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြု၍ လည်ချောင်းထဲမှ ထိုစကား လုံးအနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

“ဝမ်ဟယ်...၊ ဝမ်ဟယ်က မြို့စားကြီးကို အင်မော်တယ်ဆရာသခင်ဆီ လက်နက်ချဖို့...၊ ဖျောင်းဖျပေးပါ့မယ်...”

သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အသည်းနှင့် သည်းခြေများလည်း ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။