အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း (၁၆၅)

ဧည့်သည်များကို နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ရွှေငွေပင်လယ်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း အလင်းရောင် ကောင်းစွာမပွင့်လင်းမီ အချိန်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ဖရိုဖရဲနှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ယဉ်ကျေးစွာ လမ်းပြ နှင်ထုတ်မှုဖြင့် နန်ယန်စီရင်စုမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရလေ၏။

ဦးဆောင်လာသော သံတမန်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး ညတွင်းချင်းပင် အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အိုမင်းသွား သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ သူ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် နောက်ကွယ်၌ သူ့အား ကိုက်စားမည့် ရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည့်အလား လှည့်ပင်မကြည့်ရဲခဲ့ချေ။

ဖန်းဟန်သည် မြင့်မားသော မြို့ရိုးမျှော်စင်ထက်တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ဘေးတွင် နန်ကုန်းယွင်ရှုက မှီတွယ်နေ လျက်ရှိလေသည်။ သူသည် ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားသော ထိုအဖွဲ့ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထား ဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် ဉာဏ်ပညာရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

သံတမန်ဝမ်က ပြီးခဲ့သည့်ညက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း အကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤလက်နက်ချစာလွှာကို တင်ပြလိုက် သည့်အခါ သူသည် အသင့်တော်ဆုံးနှင့် တစ်ခုတည်းသော မှန်ကန်သည့် ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိမ့်မည် ဖြစ်ချေ သည်။

နန်ယန်စီရင်စုသည် တန်ဖိုးရှိလှသော ငြိမ်းချမ်းရေးကာလတစ်ခုကို ယာယီအားဖြင့် ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို ပြည်တွင်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများဆီသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။

အမှန်တကယ်ပင် အမြောက်များ၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း အကွာအဝေးအတွင်းတွင် အမှန်တရားဆိုသည်မှာ နေရာ တိုင်း၌ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဆယ်ရက်မျှကြာပြီးနောက် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှသော ထောက်ပံ့ရေးယာဉ်တန်းကြီး တစ်ခုသည် ရာနှင့်ချီသော ကျင်းပေစစ်တပ်မှ အထက်တန်းစားစစ်သည်များ၏ လေးစားစွာ အစောင့်အရှောက် ဖြင့် နန်ယန်စီရင်စု၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ရေတွက်ပြီး လွှဲပြောင်းရယူရန် တာဝန်ရှိသူမှာ လက်ရှိတွင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော် ပထမတပ်ရင်း၏ တပ်မှူးဖြစ်နေပြီဖြစ်သော နျူအာပင် ဖြစ်လေသည်။

ရန်သူ့စစ်သူကြီးထံမှ ရှည်လျားလှသော လက်ဆောင်စာရင်းကို လက်ခံရရှိလိုက်သောအခါ စစ်မြေပြင်တွင် မျက် တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဤလူသန်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော သူ၏လက်ကြီးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ရလေ၏။

“ကျစ်...”

နျူအာသည် စာရင်းထဲမှ ပထမဆုံးအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မဆဲဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ မြောက်ပိုင်းမှ သန်စွမ်းကျန်းမာပြီး အလွန်ထူးချွန်လှသော စစ်မြင်းကောင်းများ ဖြစ်ကြပေ သည်။ ဤသည်မှာ ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော မဟာဗျူဟာမြောက် သယံဇာတများပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေလျက် ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုက်လေ၏။

[ စံသတ်မှတ်ချက်ပြည့်မီသော သံချပ်ကာဝတ်စုံ သုံးထောင်...။ ]

[ သန့်စင်ပြီး သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဓားရှည် သုံးထောင်...။ ]

[ အစွမ်းထက်သော လေးနှင့် ဒူးလေး တစ်မျိုးလျှင် သုံးထောင်စီ...။ ]

အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် ဤလက်နက်များမှာ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ တိုက်ခိုက် ရေးစွမ်းအားကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးရန် လုံလောက်လှပေသည်။

နျူအာသည် နောက်ဆုံးပစ္စည်းစာရင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက် လာတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

[ ငွေတုံး ငါးသိန်း...။ ]

[ ရွှေတုံး ငါးသောင်း...။ ]

သူတို့၏ ရိုးသားမှုကို ပြသရန်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းများကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါလာသော စစ်သူကြီး က သေတ္တာအချို့ကို နေရာတွင်ပင် ဖွင့်ပြရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“ဝုန်း...”

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင်အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

နေရောင်အောက်တွင် စူးရှစွာ တောက်ပနေသည့် ရွှေတောင် ငွေတောင်ကြီးများကြောင့် ထိုနေရာရှိ နဂါးအစွယ် တပ်မတော် စစ်သည်များအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားခဲ့ကြရလေ၏။ သူတို့သည် တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချ လိုက်ကြရင်း အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာခဲ့ကြပေသည်။

ရွှေတောင်ကြီးများနှင့် ငွေပင်လယ်ကြီးများပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် ရွှေသတ္တုတွင်းနှင့် ငွေပင်လယ်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသတင်းသည် လျိုရှီးရွာသို့ အမြင့်ဆုံးအမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးသို့ပါ ရောက်ရှိ သွားကာ စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

“မင်းတို့ ကြားပြီးကြပြီလား...။ ငါတို့အရှင်က လူတစ်ယောက်ကို မီးရှူးမီးပန်းလေးတွေ ဖောက်ပြလိုက်ရုံနဲ့ ကျင်းပေမြို့စားကြီးက စစ်မြင်းသုံးထောင်တောင် ပို့ပေးလိုက်တယ်တဲ့...”

“ဒါတင် ဘယ်ကမလဲ...။ ငွေငါးသိန်းနဲ့ ရွှေငါးသောင်းလည်း ပါသေးတယ်တဲ့...။ ဘုရားရေ... တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ စည်းစိမ်ကြီးပဲ...”

“စစ်သားတစ်ယောက်၊ ဆံပင်တစ်ပင်တောင် အရှုံးမခံရဘဲ ရွှေတောင် ငွေပင်လယ်ကြီးကို ရလိုက်တာပဲ...။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ဝင်ပါတာမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ...။ ငါတို့အရှင်က မြေကမ္ဘာကို ဆင်းသက်လာတဲ့ သက်ရှိအင်မော်တယ်ကြီးပဲ...”

ခေတ္တမျှကြာသောအခါ နန်ယန်စီရင်စုရှိ ဒေသခံများဖြစ်စေ၊ ထိုနေရာသို့ ထွက်ပြေးခိုလှုံလာကြသော ဒုက္ခသည် များဖြစ်စေ၊ လူအများ၏ ဖန်းဟန်အပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် အံ့သြမှင်တက်မှုများမှာ မကြုံစဖူးသော အမြင့် ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လုပ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ကောင်းကင် ဘုံ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းပြသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေသည်။

...

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်း...။

စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးရာ တာဝန်များကို ခွဲဝေချထားပေးပြီးချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သိမ်းဆည်းရမိသော ရန်ပုံငွေများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော် တိုးချဲ့ရေးနှင့် လက်နက်တပ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်များတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုမူ နည်းပညာသုတေ သနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အဓိကထားသော 'ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ' နှင့် ဆေးဝါးသုတေသနအတွက် တာဝန်ရှိ သော 'ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း' တို့သို့ ခွဲဝေပေးလိုက်လေသည်။

စာရင်းထဲမှ အံ့မခန်းဖွယ် ကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ရှုနေရင်း ဖန်းဟန်မှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေခဲ့ လေ၏။

လောကရှိ နယ်စားပယ်စားများကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်သော ဤစည်းစိမ်ဥစ္စာများနှင့် စစ်လက်နက် ပစ္စည်းများမှာ သူ၏ မိသားစု နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲတွင် ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ခံစားနိုင်စေမည့် ခြံစည်းရိုး တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပေ။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လူအများ၏ ရိုသေလေးစားမှုတို့မှာ ပိုင်ကျီရိုနှင့် အခြားသူများ၏ အပြုံး လောက် အရေးမကြီးပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားကာ နောက်ဖေး ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသော ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျော်ရွှင်ဖွယ် ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

မဏ္ဍပ်ထဲရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် အလွန်လှပသော မိန်းမချောလေးဦးဖြစ်သည့် ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၊ လျူရူမေ နှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုတို့ အတူတကွ ထိုင်နေကြပြီး ထိုနေ့က သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော 'အရသာရှိသော စားဖွယ်' ဖြစ် သည့် စတော်ဘယ်ရီအရသာ ကွတ်ကီးညှပ်များကို မျှဝေစားသောက်ရင်း တတွတ်တွတ် စကားပြောဆိုနေကြ လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အပြည့်အသိပ် ငုံထားလျက် ပျော်ရွှင်နေသော ရှဉ့်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ သော်လည်း သူမ၏ လက်ထဲမှ ဘီစကွတ်များကို အခြားသူများထံသို့ ကမ်းပေးနေသေးလေသည်။ ပိုင်ကျီရိုမှာမူ ရေခဲများကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်သည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်း ထောင့်မှ ဘီစကွတ်အကြွင်းအကျန်များကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်နေလေ၏။

လျူရူမေသည် ကျောက်ခုံတန်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီနေပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဘီစကွတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ သဘာဝဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းအောင် စားနေခဲ့လေသည်။ နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာမူ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်နေပြီး ဘီစကွတ်ကို တစ်ကိုက် ချင်း စားသုံးနေကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ကျက်သရေရှိပြီး မွန်မြတ်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေခဲ့ ပေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးများက တောက်ပနေခဲ့ကြပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မဝေးလှသော နေရာတွင် ရပ်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးရဲသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ပေါ်မှ မိုးကြိုးကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံများက ဤမဏ္ဍပ်အောက်ရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်း မှုအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအမြောက်တစ်ချက် ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်းက ကျင်းပေ မြို့စားကြီး၏ ရည်မှန်းချက်များကိုသာမက ဤငြိမ်းချမ်းမှုကို တပ်မက်ရန် ရဲတင်းနေသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုအားလုံး ကိုပါ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ထိုခဏတွင်ပင် သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရလေ တော့သည်။

အခန်း (၁၆၆)

ရှုံးနိမ့်သွားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးနှင့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ နှလုံးသား

နန်ယန်စီရင်စု နယ်စပ်ရှိ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ပင်မတပ်စခန်းဖြစ်လေ၏။

ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် လေးလံသိပ်သည်းလှပြီး အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲနေစေခဲ့လေ သည်။

“ဘုန်း...”

သံတမန်ဝမ်၏ ဒူးများမှာ ခွေကျသွားခဲ့ပြီး အရိုးများ ထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား အေးစက်နေသော ကော်ဇော ပေါ်သို့ အားပျော့စွာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ပြာနေကာ ရေခဲဂူထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက် အောင် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် နန်ယန်စီရင်စုတွင် မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသည်များဖြစ်သည့် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော အင်မော်တယ် လယ်ယာသုံးကိရိယာများမှစ၍ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ညမြင်ကွင်းနှင့်တူသော မငြိမ်းသတ်နိုင်သည့် နတ်ဘုရားမီး အိမ်အပြင် နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားများနှင့် အခြားဘာသာဝင်များကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေပြီး တောင်တစ်လုံး ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြားချပ်သွားစေနိုင်သော နဂါးဟိန်းသံအမြောက် အကြောင်းတို့ကို ပြန်လည်ပြောပြနေခဲ့ လေသည်။

သူသည် သံချပ်ကာအပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဩဇာတိက္ကမကြီးမားလှသော ကျင်းပေမြို့စားကြီးထံသို့ ကြားရုံတမယ် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို တင်ပြနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အသံမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသည့် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ပြောဆိုနေရသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

ကွပ်ကဲရေးတဲ၏ အောက်ဘက်တွင်မူ ကျင်းပေမြို့စားကြီးနှင့်အတူ စစ်ပွဲများစွာကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဆင်နွှဲခဲ့ကြသော ရဲရင့်သည့် စစ်သူကြီးတစ်စုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြလေ သည်။

အခိုက်အတန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အထင်အမြင်သေးသော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ဟား... သံတမန်ဝမ်... ခင်ဗျားက နန်ယန်ကို သွားတာမဟုတ်ဘဲ ငရဲတံခါးဝကို ရောက်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဖန်းဟန်ရဲ့ မိစ္ဆာမှော်ပညာတွေကြောင့် ခင်ဗျား သွေးပျက်သွားတာ သေချာတယ်...”

မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်နှင့် မျက်လုံးတစ်လုံးသာရှိသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ် လိုက်လေသည်။

“မှန်တယ်... အဲဒီ နဂါးဟိန်းသံအမြောက်ဆိုတာက ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အရာလဲ... အစွမ်းထက်တဲ့ မီးရှူး မီးပန်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါလောင်းရဲတယ်... တောင်တစ်လုံးကို ပြိုကျသွားစေတယ် ဟုတ်လား... တစ် ချက်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်ကိုတောင် ပွင့်ထွက်သွားစေတယ်လို့ ဘာလို့ မပြောလိုက်တာလဲ... အရှင်... ကျွန်တော့် ကို ခွင့်ပြုပေးပါ... သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးထောင်လောက် ပေးပါ... သုံးရက်အတွင်း လျိုရှီးရွာကို မြေပြင်နဲ့ အညီ ဖြိုချပစ်ပြီး အဲဒီကောင်လေး ဖန်းဟန်ရဲ့ ခေါင်းကို အရှင့်အတွက် ညအိပ်ယာဝင်အိုးလုပ်ဖို့ ဖြုတ်ယူလာခဲ့ပါ့ မယ်...”

အခြားစစ်သူကြီးတစ်ဦးက မောက်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

ဓားကို အားကိုး၍ အသက်ရှင်သန်ခဲ့ကြသော ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် စစ်သည်များအတွက်မူ သံတမန်ဝမ် ၏ ဖော်ပြချက်မှာ သက်သက် စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူရဲဘောကြောင်သူတစ်ဦး၏ ရေရွတ်သံများ သာ ဖြစ်လေသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ လက်ထဲမှ ဓားနှင့် သူတို့အောက်ရှိ မြင်းကိုသာ ယုံကြည်ကြလေ၏။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း...”

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အမိန့်ပေးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ကွပ်ကဲရေးစားပွဲကို လက်ဖြင့် အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ဒုန်းခနဲ အသံ နှင့်အတူ စားပွဲပေါ်ရှိ အမိန့်ပေးမြားများပင် ခုန်တက်သွားခဲ့လေ၏။

တဲအတွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ စစ်သူကြီးအားလုံး၏ ရယ်မောသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည့်အလား အားလုံးမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြပေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ စူးရှသော သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ အကြည့်များက တဲအတွင်းရှိ လူများအပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ဝဲသွားလေသည်။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများကြောင့် သူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံမိသည့် စစ်သူကြီးတိုင်း မှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ဖြင့် လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်ခံထားရသည့်အလား တုန်ယင်သွားခဲ့ကြလေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသော သံတမန်ဝမ်ထံသို့ နောက်ဆုံး တွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး အက်ကွဲနေကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သွား ကြားထဲမှ ညှစ်ထုတ်နေရသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

“အဲဒီအမြောက်က သုံးမိုင်အကွာကနေ တောင်တစ်လုံးကို ပြားချပ်သွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်း သေချာရဲ့လား...”

သူသည် ၎င်း၏ အစွမ်းသတ္တိ သို့မဟုတ် နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံသဘောတရားများကို မမေးမြန်းခဲ့ဘဲ အရေးအ ကြီးဆုံး ကိန်းဂဏန်းနှစ်ခုဖြစ်သည့် ပစ်ခတ်နိုင်သည့်အကွာအဝေးနှင့် သက်ရောက်မှုကိုသာ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ် ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဤပြဿနာများကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သော စစ်မှန်သည့် စစ်သေနာပတိတစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေ တော့သည်။

ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား သံတမန်ဝမ်သည် သူ၏ ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ဆောင့်ချလိုက်ရာ သူ၏ နဖူးနှင့် မြေပြင်တို့ ထိခိုက်မိပြီး ဒိုင်းခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ အသံတွင် ငိုသံအနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“အရှင်... အဲဒါ လုံးဝအမှန်ပါပဲ... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရတာပါ... အဲဒီတောင်က... ရုတ် တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပါ... ပျောက်ကွယ်သွားတာပါ... အဲဒါက မြေကြီးပေါ်က စွမ်းအားတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပါ... တကယ့် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ပါပဲ...”

သူ၏ အသံမှာ စူးရှနေပြီး ဝိညာဉ်များထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ယခုလေးတင် မောက်မာနေခဲ့ကြသော စစ်သူကြီးများ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေခဲ့လေသည်။

“အရှင်...”

အချို့သော စစ်သူကြီးများက ပြန်လည်ချေပရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြရလေသည်။

“အားလုံးပဲ... ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း...”

ကျင်းပေမြို့စားကြီးက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

စစ်သူကြီးများမှာ တစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရဲတော့ဘဲ ခွင့်လွှတ်မှုရရှိသွားသည့်အလား ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြ သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေသော သံတမန်ဝမ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်း၌ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက မာကျောသော သစ်တော်သားစားပွဲပေါ်တွင် စည်းချက်ကျကျ ခေါက်နေခဲ့လေသည်။

“တောက်... တောက်... တောက်...”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားများ သို့မဟုတ် တစ္ဆေများအကြောင်းကို တွေးတောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သံတမန်ဝမ် ဖော်ပြခဲ့သော မြင်ကွင်းကို အရူးအမူး ပြန်လည်ပုံဖော်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

*တစ်ချက်တည်း... သုံးမိုင်... တောင်တွေ ပြိုကျပြီး ကျောက်ဆောင်တွေ ကွဲအက်သွားတယ်...*

*တကယ်လို့ အဲဒီတောင်ကုန်းနေရာမှာ ငါ အရမ်းဂုဏ်ယူရတဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်စစ် ကြောင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင်ကော...*

*မြင်းတပ်က သုံးလီအကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် ယူရမလဲ... ရန်သူက အမြောက်ဘယ်နှစ်ကြိမ် ပစ်ခတ်နိုင်မလဲ... အမြောက်တစ်ချက်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကျယ်ဝန်းတဲ့ ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံနိုင်မလဲ...*

အလွန် ရှည်လျားလှသော အချိန်တစ်ခု ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာလိုမှုများ မရှိဘဲ ပို၍ နက်နဲပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုသာ တောက်ပနေခဲ့လေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက် ချောင်းများက မြေပုံပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ခြေရာခံနေလျက်ရှိလေ၏။

ခဏအကြာတွင် သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကြက်သီးထဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်... ကောင်းကင်ဘုံပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းအမြောက်ဆိုပါလား... တိုက်ရိုက်ဝင် တိုက်တာက သေလမ်းဖြစ်နေမှတော့ ဒီအရှင်က မင်းနဲ့ ပိုပြီး ယုတ်မာတဲ့ ကစားပွဲအချို့ကို ကစားပေးရသေးတာ ပေါ့...”

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်က ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် နိုးထလာသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

သူသည် ကြီးမားလှသော စစ်ရေးမြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်ရှိ နန်ယန်စီရင်စု ဟူသော စာလုံး သုံးလုံးအပေါ်သို့ အကြည့်များကို စူးစိုက်ထားလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေ၏။

“ကောင်းလိုက်တာ... ကောင်းလိုက်တာ ဖန်းဟန်... ကောင်းကင်ဘုံပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းအမြောက် ဆိုတာလည်း တကယ်ကောင်းလိုက်တာ...”

“ငါ့ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးသောင်းက မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ တကယ်ကို မလုံလောက်ဘူးပဲ...”

“တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်တာက အချည်းနှီးဖြစ်နေမှတော့... ဒီအရှင်က မင်းနဲ့ သေချာလေး ကစားပေးရသေး တာပေါ့...”

သူသည် လျိုရှီးရွာ၏ တည်နေရာကို လက်ညှိုးဖြင့် အားပြင်းစွာ ထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခဲကဲ့ သို့ အေးစက်နေကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ မြောက်ပိုင်းဒေသများကို စိုးမိုးခဲ့ပြီး အလောင်းကောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များထဲမှ တိုက်ခိုက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် စစ်ဘုရင်ကြီးသည် အခိုက်အတန့်မျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် နည်းဗျူဟာများ ပြောင်းလဲရန် တွန့်ဆုတ် မနေခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် ပို၍ပင် အန္တရာယ်များပြီး သေစေနိုင်လောက်သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်လေတော့ သည်။