အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း (၁၆၇)

မြေခွေးအိုကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြံအစည်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ စစ်စခန်း၌ စစ်စည်တီးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အကြီးတန်း စစ်ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံး ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်ခံရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူ အရာများမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေကြလေသည်။

တစ်ညတာ စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက် မြို့စားကြီးသည် အလုံးစုံ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြန် တော့မည်ဟု သူတို့က ယုံကြည်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူတိုင်းမှာ ယမန်နေ့က သံတမန်ဝမ်၏ သွေးထိုးလှုံ့ ဆော်သော စကားများကြောင့် အထင်မှားခံခဲ့ရသည့် အရှက်ကွဲမှုကို လက်စားချေရန် စိတ်အားထက်သန်နေ ခဲ့ကြလေ၏။

သို့သော် ကျင်းပေမြို့စားကြီးက သူ၏အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သောအခါ အားလုံးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲ သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြရလေသည်။

"ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ဆိုလိုက်... စစ်တပ်တစ်တပ်လုံး စခန်းကို ရုပ်သိမ်းပြီး (၁၀) လီ ဆုတ်ခွာရမယ်... ပြီးရင် အဲ့နေ ရာမှာ စခန်းချပြီး ကတုတ်ကျင်းအနက်ကြီးတွေ တူးရမယ်... ခိုင်ခံ့တဲ့ ခံတပ်တွေ တည်ဆောက်ပြီး တိုက်စစ်ဆင် ခြင်းကနေ ကာကွယ်ခြင်းကို ပြောင်းလဲရမယ်..."

*ဘယ်လို…. (၁၀) လီ ဆုတ်ခွာရမည် ဟုတ်လား… တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းမှ ကာကွယ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲရမယ် ဟုတ်လား…*

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ကွပ်ကဲရေးတဲတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"သခင်ကြီး... ဒီလို မလုပ်သင့်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အင်အားတောင့်တင်းပြီး လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားတဲ့ စစ်တပ်ရှိနေတာပဲ... ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ... မတိုက်ခင်ကတည်းက ဆုတ်ခွာလိုက်ရင် တစ်လောက လုံးက ကျွန်တော်တို့ ကျင်းပေစစ်တပ်ကို အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုပြီး လှောင်ပြောင်ကြတော့မှာပေါ့..."

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်ကြီး... ဒါက ရန်သူ့စိတ်ဓာတ်ကို တက်ကြွစေပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေ တာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော်တို့ ကျင်းပေစစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

စစ်ဗိုလ်ချုပ်များမှာ ဒေါသထွက်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ နီရဲကာ လည်ပင်းကြောများမှာလည်း ထောင် ထနေကြပြီး သူရဲဘောကြောင်သည် ဟု ဆိုနိုင်သော ဤအမိန့်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်သလို လက်လည်း မခံနိုင် ကြပေ။

"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် ငရဲပြည်ကို ဖြတ်တိုက်သွားသော အေးစိမ့်သည့် လေပြင်းတစ်ရပ်ကဲ့သို့ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ တဲအတွင်း၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များ က လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ခေါင်းထဲမှာ ကြွက်သားတွေကလွဲပြီး ဘာရှိသေးလဲ... မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံပြစ် ဒဏ်ခတ်ခြင်းအမြောက် ပြွန်ဝမှာ သွားဖြည့်ချင်နေကြတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ထိပ်တန်း တပ်သား (၃၀,၀၀၀) ကို ရန်သူကိုတောင် မမြင်ရသေးခင် အသားစင်းထားတွေလို ဖြစ်သွားတာကို မြင်ချင်နေကြတာလား..."

ထိုစကားများကြောင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ နဖူးများတွင် ချွေးသီး ချွေးပေါက်များ ကျလာခဲ့လေသည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် မြေပုံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ အထီးကျန်နေသော နန်ယန်စီရင်စုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်၏ ကောက်ကျစ်သော အလင်းရောင် များ တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။

"ဖန်းဟန်ရဲ့ 'နဂါးဟိန်းသံအမြောက်' က အစွမ်းထက်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလို နတ်ဘုရားလက်နက်မျိုးက ရှားပါးပြီး တစ်ချက်ပစ်ခတ်တိုင်း ကုန်ကျစရိတ်က မိုးထိအောင် မြင့်မားမှာ အသေအချာပဲ... တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းက အဆိုးရွားဆုံး ဗျူဟာပဲ..."

"အဲ့ဒီတော့ ငါတို့ တိုက်ရိုက် ဆုတ်ခွာလိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်လောကလုံးက ငါတို့ စစ်တပ်ကို လှောင်ပြောင်ကြရုံ တင်မဟုတ်ဘူး…. ဖန်းဟန်ကလည်း ပြင်ပဖိအားတွေကနေ လွတ်ကင်းသွားပြီးတော့ အတားအဆီးမရှိ ပိုမို အင်အားကြီးမားလာလိမ့်မယ်... တစ်နှစ်အတွင်း သူက ငါတို့အတွက် အဓိက ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး ဖြစ်လာလိမ့် မယ်..."

သူသည် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ကွေးညွတ်သွားခဲ့ လေသည်။

"ဒါကြောင့် ငါတို့က တိုက်ခိုက်မှာလည်း မဟုတ်သလို ဆုတ်ခွာမှာလည်း မဟုတ်ဘူး... ငါတို့က သူ့ကို ဒီနေရာမှာပဲ ဝိုင်းထားပြီး စိတ်ရှည်ပြီး ဆာလောင်နေတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို မာကျောပုံပေါက်ပေမယ့် တကယ်တော့ သိပ် ကို အရသာရှိတဲ့ ဒီအသားတုံးကို စောင့်ကြည့်နေရတာပဲ..."

သူသည် လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ သေချာစွာ စီစဉ်ထားသော အကြံအစည်ကို ချပြလိုက်လေ၏။

"ပထမ... စစ်တပ်ထဲက ထိပ်တန်း သူလျှိုတွေအားလုံးကို ဒုက္ခသည်တွေ၊ ကုန်သည်တွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေ အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ခိုင်းပြီး နန်ယန်စီရင်စုထဲကို ဘယ်လိုပုံစံ နဲ့ မဆို ချက်ချင်း စိမ့်ဝင်ခိုင်းရမယ်... 'နဂါးဟိန်းသံ အမြောက်' နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်အားလုံးကို ငါ သိဖို့လိုတယ်...သူ့ရဲ့ အရေအတွက်၊ ထုတ်လုပ်တဲ့ နည်းလမ်း၊ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကအစ သံမှိုတစ်ချောင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတောင် လျစ်လျူရှုထားလို့ မရ ဘူး..."

"ဒုတိယ... ဖန်းဟန်ကို မကျေနပ်ကြတဲ့ နန်ယန်စီရင်စုထဲက အရင် သူဌေးတွေနဲ့ လူစုကွဲနေတဲ့ လက်နက်ချ စစ်သားတွေအားလုံးဆီကို သတင်းပို့လိုက်... သူတို့သာ နန်ယန်အတွင်းမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် လုပ်ရဲမယ်ဆို ရင် ငါ နန်ယန်ကို သိမ်းပိုက်တဲ့အခါ သူတို့အတွက် ရာထူးကြီးကြီးတွေ၊ ကြီးမားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ၊ ရွှေ၊ ငွေနဲ့ လှပတဲ့ မိန်းမတွေ... သူတို့ လိုချင်တာ မှန်သမျှ ရစေရမယ်လို့ ပြောလိုက်..."

"တတိယ..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အသံမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာခဲ့လေသည်။

"နန်ယန်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် စီရင်စုတွေနဲ့ မြို့တော်အထိပါ လူလွှတ်ပြီး ငါ့အတွက် ဒီကောလာဟလတွေကို ရူးသွပ် နေသလို ဖြန့်ခိုင်းလိုက်... ဖန်းဟန်က ပြင်ပကမ္ဘာက ဆင်းသက်လာတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူလုပ်ပြနေတဲ့ အံ့ဖွယ်တွေ အားလုံးက သူ့လက်အောက်က ပြည်သူတွေရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ ကျန်းမာရေးကို စတေးပြီး နန်ယန်စီရင်စု ရဲ့ နဂါးရေလမ်းကြောင်း ကံကြမ္မာကို အလွန်အကျွံ ထုတ်ယူသုံးစွဲထားတာလို့ ပြောလိုက်... သူ တည်ဆောက် ထားတာက သုခဘုံ မဟုတ်ဘဲ လူတွေကို ဝါးမျိုမယ့် ငရဲခန်းတစ်ခုပဲ..."

တဲအတွင်း၌ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံးမှာ ချွေးများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အကြံအစည်သုံးခုစလုံးမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပို၍ ရက်စက်လှပေသည်။ စိမ့်ဝင်ထိုးဖောက်ခြင်း၊ ပုန်ကန်မှုဖန်တီးခြင်းနှင့် ဝါဒဖြန့်စစ်ဆင်ရေး... ဤသည်မှာ ဖန်းဟန်ကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

"သူက လျိုရှီးရွာမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း လယ်လုပ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ရင်း သက်ရှိအင်မော်တယ် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလင်းရောင်များ တောက်ပ သွားပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ အသံထွက်၍ ပြောလိုက်လေ၏။

"သူ့ကို ငါ အဲ့ဒီလို လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြည်တွင်းပြည်ပ ပြဿနာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီး အမြဲတမ်း စိုးရိမ် ပူပန်မှုတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေရအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်... သူ့လက်အောက်က ပြည်သူတွေကိုလည်း သူ့အပေါ် သံသယဝင်ပြီး ကြောက်ရွံ့လာအောင် ငါ လုပ်မယ်... ဒီ ပျော့ပျောင်းတဲ့ဓား ကို အသုံးပြုပြီး တစ်ချက်ချင်းစီ ခုတ်ထစ်ပြီးတော့ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်..."

"ရှုး..."

စစ်ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိကြလေသည်။

သူရဲဘောကြောင်သည် ဟု ထင်ရသော မြို့စားကြီး၏ လုပ်ရပ်သည် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် အဆတစ်ရာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အဆတစ်သောင်း ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြလေပြီ။

ဤသည်မှာ ရက်စက်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ စစ်မှန်သော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သွေးမထွက်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်တည်း။

ထိုစဉ်မှာပင် ကွပ်ကဲရေးတဲ ထောင့်ရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး အရိပ်ထဲမှ သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခုက လေထဲမှ ဖန်ဆင်း လိုက်သည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူမမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို ပုဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ကြယ်များကဲ့သို့ ကြည်လင် ပြီး အေးစက်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကိုသာ ဖော်ပြထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ကျင်းပေမြို့စားကြီး ရှိရာဘက်သို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ အိမ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားတစ်လက်နှင့်ပင် တူနေချေသည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရေခဲ ဓားသွား..."

"ကျွန်တော်မျိုးမ ရောက်ရှိနေပါပြီ..."

ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ရေခဲပုတီးစေ့များ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေ သော်လည်း မည်သည့် စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်မျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိနေခဲ့ချေ။

"မင်းရဲ့ တာဝန်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အသံမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေလေ၏။

"လျိုရှီးရွာထဲကို စိမ့်ဝင်ပြီး အဲဒီ ဖန်းဟန်နဲ့ နီးစပ်အောင် လုပ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို လုပ်ရမယ်... ညဘက် ဘယ် မိန်းမနဲ့ အိပ်သလဲ ဆိုတာ အပါအဝင်... သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို ငါ သိဖို့လိုတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တလက် လက် တောက်ပသွားကာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိပ်များထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း (၁၆၈)

မုန်တိုင်းမလာမီ တိတ်ဆိတ်ခြင်း

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ တပ်မတော်သည် ဆယ်မိုင်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ရေရှည်ရင်ဆိုင်မည့် ထူးဆန်းသော အနေအထားဖြင့် တပ်စွဲလိုက်ကြလေသည်။ ဤသတင်းမှာ မာပေါ်ကော့ ဦးဆောင်သော ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ မှတစ်ဆင့် လျိုရှီးရွာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးလံ နေခဲ့ပေသည်။

“သခင်ကြီး... ကျင်းပေစစ်တပ်က ခွေးကောင်တွေက ထွက်ပြေးမသွားတဲ့အပြင် ဆယ်မိုင်အကွာမှာ တပ်စွဲထား ကြပါတယ်... သူတို့က ကျုံးတွေတူးပြီး နံရံတွေ ဆောက်နေကြတယ်... သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တို့ ကို အချိန်ဆွဲပြီး အင်အားချည့်နဲ့သွားအောင် လုပ်မယ့်ပုံပဲ...”

မာပေါ်ကော့သည် အောက်ဘက်တွင် ရပ်နေကာ သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်များကို အသေးစိတ် သတင်းပို့နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယနှင့် သတိထားမှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးတွင်ရပ်နေသော နျူအာမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်သွားကာ ခေါင်းကိုကုတ်ကာ ပါး ကိုပွတ်နေမိလေ၏။ သူ၏ ဒေါသကြီးသော စိတ်သဘာဝက ဤအခြေအနေကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

“သခင်ကြီး...”

သူသည် ခုန်ထကာ ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဒီအဘိုးကြီးက ဘာလိုချင်နေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုကို စမ်းသပ်ချင်နေတာလား... ကျွန်တော် နဂါး ဟိန်းသံအမြောက် တစ်လက်ယူပြီး သူတို့တပ်စခန်းရှေ့ကို ခိုးဝင်သွားရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... အဲဒီမှာ မီးရှူးမီးပန်း အကြီးကြီး ဖောက်ပြလိုက်မယ်လေ... အဲဒီခါကျမှ သူတို့ ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲရဲသေးလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

သူ၏ အမြင်တွင် နဂါးဟိန်းသံအမြောက် တစ်လက်ဖြင့် ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော ပြဿနာဟူ၍ မရှိပေ။ အကယ်၍ မရသေးပါက နှစ်လက်ဖြင့် ဖြေရှင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပေ၏။

“မလောပါနဲ့...”

ဖန်းဟန်သည် နျူအာကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ချောင်းများက စားပွဲကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်နေကာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည့်အလား ရှိနေလေ၏။

သူသည် အမိန့်ကို တိုက်ရိုက်မပေးဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသော နန်ကုန်းယွင်ရှုထံသို့ အကြည့် ကို လွှဲကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

“ယွင်ရှု... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ...”

ယနေ့ခေတ်၏ နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ ခင်ပွန်းသေဆုံးသွားသဖြင့် အားကိုးရာမဲ့နေသော အမျိုးသမီးငယ်လေး မဟုတ် တော့ပေ။ ဖန်းဟန်၏ စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ပြုစုပျိုးထောင်မှုအောက်တွင် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော မိသားစုနောက်ခံမှ ရရှိလာခဲ့သည့် ဉာဏ်ပညာနှင့် အမြော်အမြင်တို့မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တောက်ပလာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“အရှင်... ဒီကျင်းပေမြို့စားကြီးက ထွက်မသွားဘူးဆိုတော့ သူမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေနိုင် တယ်... သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် မခိုင်မာသေးတာကို တွက်ဆထားပြီး ကျွန်မတို့ကို နန်ယန်မှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အင်အားကုန်ခမ်းသွားအောင် လုပ်ချင်နေတာဖြစ်ရမယ်...”

“ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“သူက အချိန်ဆွဲချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ဆွဲပါစေပေါ့... သူက ငါတို့ကို ပိတ်လှောင်ထားတယ်လို့ ထင်နေပေမယ့် သူ မသိတာက ငါတို့အတွက် အခုအချိန်မှာ အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အချိန်ကို ပေးနေတယ်ဆိုတာပဲ...”

ဖန်းဟန်၏ အမြင်တွင် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အလွန်တော်လှသည်ဟု ထင်ရသော မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဝိုင်းရံထား ခြင်း ဆိုသည့် နည်းဗျူဟာမှာ လောကတွင် အမိုက်မဲဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အချိန်သာရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ ခေတ်သစ်နည်းပညာများနှင့် အသိပညာများက နန်ယန်စီရင်စုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်၍မရနိုင်သော စစ်ရေးခံတပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အမိန့်များစွာကို သူ၏နှုတ်မှ ချက်ချင်းပင် စနစ်တကျ ထုတ်ပြန်လိုက်လေ၏။

“ပထမအချက်... ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံကို စီမံကိန်းအားလုံး ရပ်ဆိုင်းထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး နဂါး ဟိန်းသံအမြောက်တွေကို အမြောက်အမြား အရှိန်အဟုန်နဲ့ ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့ လူအင်အားနဲ့ သယံဇာတအားလုံးကို စုစည်းလိုက်... တစ်လအတွင်း လက်နက်တိုက်ထဲမှာ အသစ်စက်စက် အမြောက်ဆယ်လက် ရှိနေတာကို ငါ မြင် ချင်တယ်...”

“ဒုတိယအချက်... နျူအာနဲ့ မာပေါ်ကော့ကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်ကို လူသုံးထောင်အထိ ချက်ချင်း တိုးချဲ့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... ကျင်းပေမြို့စားကြီး ပို့ပေးလိုက်တဲ့ တောင်းပန်လက်ဆောင်တွေထဲက အကောင်းဆုံး စစ်မြင်း တွေနဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို ရွေးချယ်ပြီး သူတို့ကို ဦးစားပေး အစားထိုး တပ်ဆင်ပေးလိုက်... တပ်မတော်တစ် ရပ်လုံးရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအရှိန်ကို မြှင့်တင်ရမယ်... နောက်ထပ် လဝက်နေရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေး မယ်...”

“တတိယအချက်...”

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များမှာ ဓားအိမ်ထဲမှဆွဲထုတ်ထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားခဲ့လေသည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး နန်ယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို အမြင့်ဆုံးသတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ထားရမယ်... ဂိတ်တွေနဲ့ ကူးတို့ဆိပ် တွေ အားလုံးမှာ အပြင်လူတွေကို တင်းကြပ်စွာ စစ်ဆေးရမယ်... အထူးသဖြင့် လေယူလေသိမ်း မမှန်ဘဲ သံသယဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ လေလွင့်သူတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေကို ပိုသတိထားရမယ်... အဲဒီ မြေခွေးအိုကြီး ကျင်းပေမြို့စားက ပြဿနာရှာဖို့ သူလျှိုတွေ သေချာပေါက် စေလွှတ်လာလိမ့်မယ်...”

အမိန့်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသော နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့၏ အားကိုးရာ တိုင်တံကြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုတို့ကို ရှင်းလင်းပြီးကတည်းက အတွင်းရေး ထောက်လှမ်းရေးနှင့် စောင့်ကြည့်ရေးတာဝန်များကို ယူထားရကာ ပို၍ တည်ငြိမ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားလာသော ဇီယင်းကို ဖန်းဟန်က ခေါ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမသည် အစည်းအဝေးခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အစကတည်းက ရှိနေခဲ့သည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ဇီယင်း...”

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင် သွက်လက်မှုအရိပ်အယောင်များ ရှိနေ သည့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ မင်းကို တာဝန်သစ်တစ်ခု ပေးမယ်... မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲက အထက်မြက်ဆုံးနဲ့ သစ္စာအရှိ ဆုံးလူတွေကို ရွေးချယ်ပြီး ပြည်တွင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးနဲ့ ပြည်ပသူလျှိုနှိမ်နင်းရေးအတွက် သီးသန့် တာဝန် ယူရမယ့် ဌာနတစ်ခုကို တည်ထောင်ရမယ်...”

သူ၏ အသံမှာ တိုးသွားသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော သြဇာအာဏာများ ပါဝင်နေလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ဇီယင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ နက်ရှိုင်းကာ လေးနက်နေလေသည်။

“ဇီယင်း... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက အမှောင်ထုထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်လာ ရမယ်... ဒီဌာနကို အရိပ်ကိုယ်ရံတော်လို့ ခေါ်မယ်... နန်ယန်ထဲကို ဝင်လာမယ့် ခြေတံလက်တံ မှန်သမျှကို မင်း ဖြတ်တောက်ပြစ်ရမယ်...”