အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အခန်း (၁၆၉)

ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ်၏ မွေးဖွားခြင်း

ညအမှောင်မှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှာ လင်းလက်နေပြီး သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ နံရံပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ထင်ဟပ်စေလျက်ရှိကာ သူ့အား တိတ်ဆိတ်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

လေထုထဲတွင် သင်းပျံ့သော ရနံ့ချိုချိုလေးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေပြီး ဤသည်မှာ ဇီယင်း၏ ထူးခြားသော ကိုယ်သင်း ရနံ့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖန်းဟန်၏ အထက်မြက်ဆုံးသော လျှို့ဝှက်ဓားသွားဖြစ်လာသည့် ယခင်က ထိပ်တန်းလုပ်ကြံ သတ်ဖြတ်သူဖြစ်ခဲ့သော ဤအမျိုးသမီးမှာ အေးစက်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထားပြီး သူမ၏ တင်းကျပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံက အလွန်ပင် ပြီးပြည့်စုံလှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းကို ပေါ်လွင်စေလျက်ရှိလေသည်။

သူမ၏ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကာ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်နေသော်လည်း သူမ၏ ကြည်လင် ပြီး အေးစက်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေချေသည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်လေးကမှ ဖန်းဟန်သည် အစည်းအဝေးခန်းမတွင် သူပြောခဲ့သော အရိပ်ကိုယ်ရံတော်များ အကြောင်းကို အသေးစိတ်ရှင်းပြခဲ့ပြီး ၎င်းကို ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမည်သစ်တစ်ခု ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အရှင်..."

ဇီယင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားပြောလိုက်မိပြီး သူမ၏အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ရောနှောနေလျက်ရှိလေ၏။

"ဇီယင်း နားမလည်ပါဘူး... ကျွန်မတို့ဆီမှာ သစ္စာရှိပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် ရှိနေပြီပဲကို ဘာလို့... ဘာလို့ ကိုယ့်လူတွေကို ပြန်စောင့်ကြည့်ဖို့ ဒီလိုမျိုး အဖွဲ့အစည်းကို ဖွဲ့စည်းဖို့ လိုအပ်သေးတာလဲ..."

သူမ၏ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နှစ်နှစ်ဆယ်သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကမ္ဘာလောကကြီး၌ အဖြူနှင့် အမည်း အရောင်နှစ်မျိုးသာ ရှိခဲ့လေသည်။ ကာကွယ်ရမည့်သူ သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ရမည့်ရန်သူ ဟူ၍သာ ရှိပေသည်။

သူလျှိုနှိမ်နင်းရေးနှင့် အတွင်းပိုင်းထိန်းချုပ်ရေး ကဲ့သို့သော မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် မီးခိုး ရောင်နယ်ပယ်များနှင့်ပတ်သက်၍ သူမသည် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မခံစားဖူးသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက် ရလေသည်။

"ဟားဟား..."

ဖန်းဟန်သည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။ သူသည် စားပွဲအနောက်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဇီယင်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို ကိုယ်တိုင် ထူမပေးလိုက်လေသည်။

အဝတ်အထည်၏ အထိအတွေ့မှာ နွေးထွေးပြီး ချောမွေ့နေကာ အဝတ်အစားများကြားမှပင် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းသော ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်စွမ်းကို ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

"ဇီယင်း... မင်း မှတ်ထားရမယ်..."

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များမှာ လူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့်အလား နက်ရှိုင်းနေခဲ့လေ၏။

"အနာဂတ်ရဲ့ ရန်သူတွေက စစ်မြေပြင်မှာ ဓားတွေ လှံတွေနဲ့ ငါတို့ဆီကို ပြေးဝင်လာမယ့်ပုံစံမျိုးနဲ့ချည်း ပေါ်လာ မှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းသလို ပိုပြီးတော့လည်း ကောက်ကျစ်လာကြလိမ့်မယ်..."

သူသည် သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိသော ဤလှပသည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူလေးအတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုဆီသို့ သွားရာတံခါးတစ်ချပ်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖွင့်ဟပြသပေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့က ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်သူ့လိုမျိုးမဆို အယောင်ဆောင်လာနိုင်တယ်... ဥပမာပြောရရင် အခုမှ အသစ်စုဆောင်းထားတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းဘေးက သတိမထားမိနိုင်တဲ့ ဈေးသည် တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်... ငါတို့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေ နိုင်တယ်..."

"သူတို့က ကောလာဟလတွေကို သုံးပြီး ငါတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီး ပစ်လိမ့်မယ်... သူတို့က ငွေကြေးတွေကို အသုံးပြုပြီး ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ကို ဝယ်ယူလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ငါတို့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ သံသယတွေနဲ့ သွေးကွဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာအောင် သွေးခွဲတဲ့ နည်းဗျူဟာတွေကို သုံးကြလိမ့်မယ်..."

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီက လေးလံသော တူရိုက်ချက်တစ်ခု အလား ဇီယင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒီအဖွဲ့အစည်းအသစ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အယောင်ဆောင်ပြီး အမှောင်ထုထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အဆိပ်ပြင်း မြွေတွေ အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ဖို့နဲ့ ငါတို့ အကိုက်မခံရခင်မှာ သူတို့ရဲ့ အစွယ်တွေကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ချိုးဖျက် ပစ်ဖို့ပဲ..."

သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် လူအများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြောက်တရားများ ရိုက်သွင်းပေးမည့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ထောက်လှမ်းရေးအေဂျင်စီများဖြစ်သည့် ပန်းထိုးဝတ်စုံအစောင့်တပ်၊ ကေဂျီဘီ နှင့် စီအိုင်အေ တို့၏ အဓိကလုပ်ဆောင်ချက်များကို ဇီယင်း နားလည်နိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

*သံသယဖြစ်ဖွယ်လူများ အားလုံးကို စောင့်ကြည့်ရမယ်… ပြင်ပလူတိုင်းရဲ့ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်ဆေးအတည်ပြုရမယ်… ရန်သူ့သူလျှိုများကို မိမိတို့ဘက် ပါလာအောင် သိမ်းသွင်းရမယ်… အတွင်းစည်းရှိ လူတိုင်းအတွက် လုံးဝလျှို့ဝှက်ထားတဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှု မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးရမယ်…*

ဇီယင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။

စစ်ပွဲတစ်ခုသည် ယမ်းငွေ့မရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို သူမ ယခင်က တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဓားတစ်လက် ရှိနေရန် မလိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ တစ်ခါမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထောက်လှမ်းရေး၊ နည်းဗျူဟာ နှင့် လူတို့၏ နှလုံးသားများကို ခြယ်လှယ်ခြင်း သည်လည်း သေစေနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။

ဤအရာက သူမအတွက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများနှင့် စိန်ခေါ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ခမ်းနားကြီးကျယ် လှသော တံခါးအသစ်တစ်ချပ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ အရိပ်နှင့် ကိုယ်ရံတော်အဖြစ်သာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ လေသည်။ သစ္စာရှိသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ကိရိယာတစ်ခုလိုသာ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရလေ၏။ သို့သော် ယခု အခါတွင်မူ သူမသည် မိမိ၏ အစွမ်းအစများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်မည့် နယ်ပယ်အသစ်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော တန်ဖိုးထားမှုနှင့် လုပ်ငန်းတာဝန်ဟူသည့် ခံစားချက်တို့က သူမ၏ နှလုံးသား ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

"အရှင်..."

ဒုတ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဇီယင်းသည် ဒူးတစ်ဖက်ကို ထပ်မံထောက်လိုက်လေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်မနေတော့ဘဲ ပြင်းထန်သော စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် တောက် လောင်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

"ဇီယင်း နားလည်ပါပြီ... အရှင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအဖွဲ့အစည်းအတွက် အမည်တစ်ခုလောက် ပေးသနားတော်မူ ပါ..."

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲမှ တောက်လောင်နေသော အလင်းရောင်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်အားရ စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ဒါက မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်ဘဲ အမှောင်ထုထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတယ်... ဒါပေမယ့် အရေးအကြီးဆုံးအချိန်မှာ ရန်သူရဲ့ လည်ချောင်းကို ဆွဲဖြဲပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်..."

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အေးစက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့လေသည်။

"ဒါကို ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ် လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့..."

*ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ်...*

ဇီယင်းသည် ထိုအမည်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ နေ၍ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသော အေးစိမ့်ကာ ထက်ရှသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သေခြင်းတရားနှင့် အကြောက်တရား အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ထိုအမည်မှာ ၎င်းလုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းတာဝန်များကို အပြည့်အဝ ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

"လက်အောက်ငယ်သား ဇီယင်းက အရှင့်ကို သေသည်အထိ အလုပ်အကျွေးပြုပါမယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်... ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ် ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူပြီး အရှင့်အတွက် မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ အားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပေးမယ်လို့ ကတိပြုပါတယ်..."

သူမသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာရှိမှု တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

ဖန်းဟန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ကူးတစ်ခုနှင့်အတူ စနစ်သိုလှောင်ရုံထဲမှ လက်ဆောင် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ဒါက ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ် အဖွဲ့အတွက် ပထမဆုံး လက်နက်ကိရိယာ အသုတ်ပဲ..."

သူသည် သေးငယ်ပြီး သေသပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားသော အနက်ရောင် ဆလင်ဒါတုံးလေး နှစ်ခုကို ဇီယင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ဒါတွေကို မှန်ပြောင်း လို့ ခေါ်တယ်... ဒါက ပေတစ်ရာအကွာမှာရှိတဲ့ ရန်သူရဲ့ အသွင်အပြင်တွေကို ရှင်းရှင်း လင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်..."

၎င်းတို့မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ စစ်ဘက်သုံး အားပြင်းမှန်ပြောင်း နှစ်လက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်မအရွယ်အစားခန့်သာရှိသော အနက်ရောင် ကုဗတုံးလေး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက် လေ၏။

"ဒါတွေကို အသံဖမ်းစက်တွေ လို့ ခေါ်တယ်... ဒီအစက်လေးကို နှိပ်လိုက်တာနဲ့ မင်း ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေ ကို တိတ်တဆိတ် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပြီ..."

၎င်းမှာ သေးငယ်သော အသံဖမ်းစက်လေး အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ဇီယင်းသည် ထို ကောင်းကင်ဘုံလက်ရာပစ္စည်း နှစ်ခုကို လက်ခံယူလိုက်ရာ သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ ပေ၏။ ဤအရာများသည် သူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းအတွက် လက်တွေ့ကျကျ အထူးပြုလုပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန်သည် သူမထံသို့ ပါးလွှာသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ ဤခေတ်ကာလ၏ ဘာသာစကားဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော လျှို့ဝှက်သင်္ကေတများ၊ စကားဝှက် များနှင့် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းကို တန်ပြန်သည့် အခြေခံလက်စွဲစာအုပ်တစ်အုပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

" ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ် ရဲ့ ပထမဆုံးတာဝန်က..."

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားခဲ့လေ၏။

"... လက်နက်ချခဲ့ကြတဲ့ ယခင်မင်းဆက်က အရာရှိတွေနဲ့ စစ်သားတွေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ... အိမ်တွေ သိမ်းဆည်းခံရပြီးနောက် လူစုကွဲသွားကြတဲ့ လီမိသားစုနဲ့ ဝမ်မိသားစုက ဆွေမျိုးတွေကိုလည်း ပါတယ်... အထူး သဖြင့် ရုတ်တရက် အမူအကျင့်ကောင်း သွားကြတဲ့ သူတွေကိုပေါ့..."

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီး ဆိုတဲ့ မြေခွေးအိုကြီး ချထားတဲ့ ငါးစာတွေက ငါတို့ရဲ့ ငါးကန်ထဲကို ရောက်နေပြီလို့ ငါ သံသယရှိနေတယ်..."

အခန်း (၁၇၀)

မိုင်တစ်ထောင် အသံလွှင့်မည့် အကြံအစည်

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နန်ယန်စီရင်စု ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

နွေရာသီ မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်တွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲအော်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး နေရောင်ခြည်က စပျစ်နွယ်ပင်များ၏ ကြားမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်ဖြာကျနေကာ အလင်းအမှောင် ကွက်ကျားပုံရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေ လျက် ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ့အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသော လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အလွန်ပင် ဇိမ်ကျကျဖြင့် လှဲလျောင်း နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင်မူ တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ပိုင်ရွှီကျန်းက ကြည်လင်နေသော စပျစ် သီးတစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် အခွံနွှာကာ သူ့အား ခွံ့ကျွေးနေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ညာဘက်တွင်မူ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လျူရူမေက ရေခဲပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားကာ ပန်းကန်ထဲရှိ ပယင်းရောင်အရည်ကို ဇွန်းငယ်လေးဖြင့် ညင်သာစွာ မွှေပေးနေခဲ့လေ၏။

"ယောကျ်ား... ညီမမေနျန်နဲ့ ကျွန်မ အခုလေးတင် လုပ်ထားတဲ့ အအေးခံထားတဲ့ ဆီးဖျော်ရည်လေးကို သောက် ကြည့်ပါဦး... အရမ်းကိုလန်းဆန်းသွားစေမှာပါ..."

လျူရူမေက ညင်သာစွာ ပြောဆိုရင်း ဇွန်းတစ်ဇွန်းကို ခပ်ကာ ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ဂရုတစိုက် တေ့ပေး လိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပါးစပ်ကို ဟ၍ စုပ်ယူလိုက်ရာ အေးမြပြီး ချိုချဉ်ချဉ် အရသာက သူ၏ လျှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး နွေရာသီ၏ အပူရှိန်အားလုံးကို ကင်းစင်သွားစေခဲ့လေ၏။

"အင်း... အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေ၏။

"ငါ့မိန်းမတွေက အရမ်းတော်တာပဲ..."

အနီးရှိ စားပွဲငယ်တစ်ခုတွင် စာရေးကာ ပုံဆွဲနေသော စုမေနျန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့ကြည့် လာပြီး သူ့အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်က စကားပြော အရမ်းချိုတာပဲ... ဒီဆီးဖျော်ရည်ရဲ့ လုပ်နည်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေတဲ့ ရှင်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟားဟား... အဲဒါက မင်းတို့တွေ သေချာလုပ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ..."

ဖန်းဟန်သည် လှပသော အမျိုးသမီးများ ဝန်းရံလျက် ရှားပါးလှသော အပန်းဖြေချိန်လေးကို ခံစားကာ ပျော်ရွှင် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေစဉ်မှာပင် ဖြစ်လေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်..."

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ သတင်းပို့သူတစ်ဦးသည် နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာခဲ့ လေရာ ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး သူ၏ ဝတ်စုံတစ်ခုလုံးမှာလည်း စိုရွှဲနေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် အရေးတကြီး အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်... မနေ့က အရှေ့ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာမှာရှိတဲ့ အမှတ် (၃) ကင်းစခန်းမှာ မသင်္ကာစရာ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်... သူတို့က လူနည်းပေမယ့် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက နားထင်တွေ ဖောင်းကြွနေပြီး မျက်လုံးတွေက စူးရှနေတဲ့အတွက် သာမန်ကုန်သည်တွေ မဟုတ်တာ သေချာပါ တယ်... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လူတွေ ပင်မစခန်းကနေ စုံစမ်းဖို့ သွားရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူတို့က အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ..."

"မနေ့က ဟုတ်လား..."

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ လေ၏။

*သွားပါပြီ...*

သူသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိလေသည်။

မိုင်သုံးဆယ်အကွာရှိ ကင်းစခန်းမှ အခြေအနေကို သိရှိပြီး မြင်းဖြင့် အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ရန် လူလွှတ်ကာ ပင်မ စခန်းမှ လူများကို စုစည်း၍ အပြေးအလွှား သွားရောက်ရခြင်း... ဤအသွားအပြန် ခရီးစဉ်မှာ အနည်းဆုံး နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် အလွန်နောက်ကျသွားမည် ဖြစ်ချေသည်။

ဤကဲ့သို့ ရှေးကျပြီး ဆိုးရွားလှသော ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှာ သာမန်အခြေအနေများတွင် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသော် လည်း ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ သူလျှိုများ စတင်စိမ့်ဝင်နေပြီဖြစ်သော လက်ရှိ သူလျှိုလုပ်ငန်းစဉ်ကာလတွင်မူ အသက်အန္တရာယ်ကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်လောက်ပေသည်။

"အရှင်... နန်ယန်စီရင်စုကြီးက အရမ်းကျယ်ဝန်းပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှာ မိုင်ရာချီပြီး ကျယ်ပြန့်ပါတယ်... စခန်းတစ်ခုကနေ တစ်ခုကို သတင်းပို့ဖို့ လူအင်အားကို အားကိုးနေရတာက အရမ်းနှေးကွေးလွန်းပါတယ်... တစ်နေရာရာမှာ အရေးပေါ် စစ်ရေးအခြေအနေ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် သတင်းပြန်ပို့တဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျသွား နိုင်ပါတယ်..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လျူရူမေကလည်း ပြဿနာကို သတိပြုမိသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

*နှေးကွေးတယ် ဟုတ်လား...*

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ ကမ္ဘာတွင် ထိုစကားလုံးမျိုး မရှိပေ။

*မီးရှူးတိုင်စခန်းတွေလား... ဒီအရာတွေက အလွယ်ကူဆုံး အချက်ပြမှုများကိုတော့ ပေးပို့နိုင်ပေမဲ့ နေ့ဘက်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု အားနည်းနိုင်တယ်… ရာသီဥတုရဲ့ သက်ရောက်မှုကိုလည်း အလွယ်တကူ ခံရနိုင်တယ်…*

*စာပို့ခိုတွေလား... ဒါတွေက လေ့ကျင့်ရေးကာလ ရှည်လျားပြီး ကြားဖြတ်ဖမ်းဆီးခံရဖို့ လွယ်ကူတယ်… တစ်ကြိမ်ကို သတင်းတစ်ခုပဲ ပေးပို့နိုင်တယ်…*

*ကျစ်... တစ်ခုမှ ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိပါလား...*

ညဥ့်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော အကြံဉာဏ်တစ်ခုက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။

*ဘုရားရေ... ငါ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့နေရတာလဲ...*

*ကြေးနန်း...*

*ကြိုးတပ်ကြေးနန်း...*

ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်ရှိ နည်းပညာ သဘောတရားမှာ ခေတ်သစ်ကာလရှိ မူလတန်းအဆင့် သိပ္ပံစမ်းသပ်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ သံလိုက်တစ်ခု၊ ကြေးနန်းကြိုးခွေတစ်ခု၊ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်တစ်ခုနှင့် ခလုတ် တစ်ခု... ဤမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤခေတ်ကာလရှိ လူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော မိုင်တစ်ထောင် အသံလွှင့်ခြင်း ဆိုသည့် အင်မော်တယ်များသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော မှော်ပညာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှု၏ အသိပညာအခြေခံ တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး စနစ်စတိုးဆိုင်ကို ကျော ထောက်နောက်ခံပြုထားသော ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

နည်းပညာရူးသွပ်သူများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက ငြိမ်းချမ်းသော အနားယူမှုတွင် သာယာနေသည့် ထိုင်းမှိုင်း သော သာယာမှုအား ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေခဲ့ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေကြသော ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေ၏။

"ခင်ပွန်း... အရှင်..."

"ငါတို့ရဲ့ အသံတွေကို နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးဆီ ချက်ချင်းရောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါ စဉ်းစားလို့ရသွားပြီ..."

ဖန်းဟန်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးရှိ စုမေနျန်ကို ဆွဲဖက်လိုက်ကာ သူမ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို အကြမ်းပတမ်း နမ်းရှိုက်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။