အခန်း ၂၀၄

အခန်း ၂၀၄- ထန်စန်း ရှုံးနိမ့်ခြင်း။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထန်စန်းမှာ အချက်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ထိုးနှက်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထန်စန်းမှာ ရှောင်ချန်ယွီ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်လက် မခံနိုင်တော့ဘဲ သွေးအန်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုမိုဖြူဖျော့သွားသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ထန်စန်းသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် ရှောင်ချန်ယွီကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ရှောင်ချန်ယွီ၏ ခွန်အားမှာ ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူ၏ဓားနည်းစနစ်ကပင်လျှင် ကိုယ့်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထန်စန်း လုံးဝ မတွေးထားခဲ့ပေ။

"ထန်စန်း ဒီနေ့က မင်းရဲ့ သေဆုံးရမယ့်နေ့ပဲ။ ငရဲကိုသွားတော့။"

ရှောင်ချန်ယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဓားမှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထန်စန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်သွားသည်။

"ဘုန်း"

ထန်စန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ရှောင်ချန်ယွီ မင်းရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။"

ထန်စန်းက ရှောင်ချန်ယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ အလွန်ကြိုးစားခဲ့ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ရှောင်ချန်ယွီကို မနိုင်ရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါက ဂိမ်းကို ဂုတ်ခွစီး နေတာလေ။ မင်း ထန်စန်းက လူပုံဖမ်းဖို့တော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမသေခင်မှာ ငါက မင်းကို ရက်စက်စွာ နင်းခြေပစ်မှာ။"

ရှောင်ချန်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်အေးစက်နေသည်။

ရှောင်ချန်ယွီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထန်စန်း၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဒေါသကြောင့် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချန်ယွီ မင်း ဒီနေ့လုပ်တဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ပေးဆပ်မှုမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။"

ထန်စန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည့် သူ့ကို ရှောင်ချန်ယွီက ဤမျှအထိ စော်ကားမည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ထန်စန်း မင်းက တကယ်ကို ပြုပြင်လို့မရတဲ့ ကောင်ပဲ။"

ရှောင်ချန်ယွီက ခေါင်းခါ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းနဲ့ စကားပြောရင်း အချိန်ကုန်မခံတော့ဘူး။"

စကားပြောပြီးနောက် ရှောင်ချန်ယွီ၏ ပုံရိပ်မှာ မိုးကြိုးတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

"ရှောင်ချန်ယွီ မင်း သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ။"

မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထန်စန်းမှာလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငွေပြာမြက်ဓားမှာ ဓားအလင်းတန်း ထောင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်ချန်ယွီထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ရှူး ရှူး ရှူး"

နှစ်ဦးစလုံး၏ ဓားအလင်းတန်းများ တိုက်မိကာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနီးနားရှိသူများမှာ လွင့်စင်သွားကြသည်။ ပင်လယ်နတ်ဘုရားပင်လျှင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားသည်။

ပင်လယ်နတ်ဘုရားက ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး သွေးစက်များ ထွက်လာသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါလဲ။"

သူတို့အားလုံးမှာ ရှောင်ချန်ယွီနှင့် ထန်စန်းတို့ဘက်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

"ရှောင်ချန်ယွီက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူ့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ပင်လယ်နတ်ဘုရားက ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ထန်စန်း မင်းရဲ့ ခွန်အားက မဆိုးပေမဲ့ မင်းက ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ အရှုံးပေးလိုက် ငါ မင်းကို အမြန်သေအောင် လုပ်ပေးမယ်။"

ရှောင်ချန်ယွီက ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်တည်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား ရှောင်ချန်ယွီ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အကုန်ကုန်သွားရင်တောင် မင်းကို ငါ အနိုင်ယူပြမယ်။"

ထန်စန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ငွေပြာမြက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းလိုက်သည်။ ရှောင်ချန်ယွီကို ဓားအလင်းတန်းများဖြင့် ဝိုင်းပတ်ထားလိုက်သည်။

ရှောင်ချန်ယွီမှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

"ရှူး ရှူး ရှူး"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရှောင်ချန်ယွီသည် ထန်စန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကျူရှန်းဓားမှာ တောက်ပသော အရောင်အသွေးဖြင့် ထန်စန်း၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ထန်စန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ရှောင်ချန်ယွီ၏ အရှိန်မှာ ဤမျှ လျင်မြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ထန်စန်း မင်း ဘယ်ကို ပြေးမလဲ ကြည့်ရအောင်။"

ရှောင်ချန်ယွီက အေးစက်စွာ ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ထန်စန်း၏ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့် အားပါးတရ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထန်စန်း၏ နောက်ကျောတွင် အရိုးထိအောင် နက်သော ဒဏ်ရာကြီး ပေါ်လာပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်လာသည်။

ထန်စန်းမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးများ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာမှာ အနက် လေးငါးလက်မခန့် ရှိပြီး သွေးများ မရပ်မနား စီးကျနေသည်။

ထန်စန်းသည် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်သွားကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

"ဟမ်"

ထန်စန်း သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချန်ယွီမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထန်စန်းက ဒီလောက်အထိ အားနည်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

သို့သော် ရှောင်ချန်ယွီတွင် သနားခြင်းကရုဏာ မရှိပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး ညာဘက်ခြေဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

ရှောင်ချန်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားလဲ။ ရှောင်ချန်ယွီရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရှေ့မှာ ပုရွက်ဆိတ်လောက်တောင် မရှိဘူး။"

လူအများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ထန်စန်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ထန်စန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်ချန်ယွီ၏ လက်ချက်ဖြင့် ထပ်မံ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းမှာ ဝိဉာဥ်ကုန်းမြေတွင် တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

[တိန် အိမ်ရှင်သည် ထန်စန်းကို အနိုင်ယူခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ ကံကောင်းခြင်းအမှတ်များရရှိပါပြီ။]

[တိန် အိမ်ရှင်သည်ထန်စန်းကို အနိုင်ယူခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်ခြင်းခြေလှမ်းကို ရရှိပါပြီ။]