အခန်း ၂၈၆

အခန်း (၂၈၆) ဆရာဖြစ်သူနှင့် အခြားသူများ၏ သတင်း

"ကျိုးယွမ်က ခေါင်းဆောင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အဆောင်ဆရာကြီး ထန် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျိုးယွမ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဟွမ်တ၊ ဟွမ်ဆန်း နှင့် ဟွမ်ကျို တို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"တကယ်ပဲ မင်းလား"

စွန်းစု မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ထန်စုန်းယန် နှင့် အခြားသူများလည်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ရှိနေကြလေသည်။

ဟွမ်တ၊ ဟွမ်ဆန်း နှင့် ဟွမ်ကျို တို့ အားလုံးသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများကို ပြသနေကြသည်။ သူတို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မပြောဖြစ်ခဲ့ကြချေ။

လူတိုင်း တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ကျိုးယွမ်က မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ခေါင်းဆောင် စွန်း... မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းက အတိအကျ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ကျိုးယွမ်၏ မေးခွန်းကို ကြားချိန်၌ စွန်းစု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။

"ကျိုးယွမ်... မင်းက ငါ့ဆရာရဲ့ တပည့်အဖြစ် တရားဝင် မခံယူရသေးပေမဲ့ ငါတို့က ဂိုဏ်းတူမောင်နှမ ဆက်ဆံရေးမှာ ရှိနေဆဲပဲ"

"ငါ့ကို စီနီယာအစ်မ လို့ပဲ ခေါ်ပါ... အဲ့ဒါက ပိုလွယ်လိမ့်မယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။

"စီနီယာအစ်မ"

စွန်းစု ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ အခြေအနေကို စတင် ရှင်းပြလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားသူများ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆရာကြီး လည်း မကြာမီမှာပင် ထွက်ခွာသွားပြီး ရှေ့တန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။

တန်ယန်မြို့ရှိ ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုသည် စတင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုသည် အခြေအနေများကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခြောက်လခန့် အကြာတွင် အခြေအနေများမှာ ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားခဲ့လေသည်။

အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေသည် စုန်းဟူနယ်မြေနှင့် တိုက်ပွဲတွင် ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းက စစ်ကူများကို နောက်တစ်ကြိမ် စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုကမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဧည့်သည်တစ်ဦးကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။

ဤသူသည် သူ၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ ယဲ့ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း နာမည်ကိုမူ မပြောပြခဲ့ချေ။ သူသည် အလွန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီး သည် တန်ယန်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုက ပူးပေါင်းပြီး ဆရာကြီး ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ သူ့ကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြလေသည်။

စွန်းစု နှင့် ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုတို့ကြား ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် အဆောင်ဆရာအသင်းမှာ ဆိုးရွားစွာ အထိနာခဲ့ပြီး သူ၏ လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြလေသည်။

စွန်းစု နှင့် အခြားသူများကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဆရာကြီး သည် ဤအစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးကို မြှူဆွယ်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ စွန်းစု နှင့် အခြားသူများကို အသက်ရှူချောင်စေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့လေသည်။

သို့သော် တန်ယန်မြို့ ကိုယ်တိုင်က ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေရာ စွန်းစု နှင့် အခြားသူများကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေပြီး သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် မသေမချာ ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်တ၊ ဟွမ်ဆန်း နှင့် ဟွမ်ကျို တို့ ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိနေသည့် သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် ပုန်းအောင်းနေသော နေရာများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြပြီး ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုမှ လူများကလည်း သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်ကာ မြို့တွင်း ရှာဖွေမှုများကို ဖြေလျှော့ပေးခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် မကြာမီကပင် ဆရာကြီး က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေသော ချင်ချန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ချင်ချန်နှင့်အတူ မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေ တွင် ရှိနေကြောင်း သတင်းစကားပါးရန် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့လေသည်။

ဆရာကြီး က သူတို့ကို ဒဏ်ရာများမှ သက်သာလာအောင် ကုသပြီးနောက် တန်ယန်မြို့ နှင့် အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းရှာကာ မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေ သို့ သွားရောက်၍ သူတို့ကို ရှာဖွေရန် ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

ဆရာကြီး က ကျိုးယွမ်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားဖို့လည်း ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ ထွက်ခွာနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို တိုးစေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

စွန်းစု၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ်က ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဖြစ်သူနှင့် အခြားသူများ၏ သတင်းကို သိရှိသွားလေပြီ။

ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်ကုပ် ဖြစ်နေလေ၏။ တကယ်လို့ သူ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုဆီကို ရောက်လာတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဧည့်သည်က သူ့ကို ရှာဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာ သေချာတယ်။

သူသည် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများ ဖြစ်စေရန် မှော်အဆောင်များကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူ၏ အဆောင်ဆရာအဖြစ် အမှတ်အသားကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

‘ယဲ့မိသားစုဝင်က တန်ယန်မြို့ကို လာပြီး ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုကို အသုံးချကာ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာက ငါ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။’

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ သံသယများကို နှုတ်မှ ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။ ဤကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

"စီနီယာအစ်မတို့... အနာဂတ်အတွက် ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ"

လူတိုင်း၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးသည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ရာ ကျိုးယွမ်သည် ကလဲ့စားချေခြင်းကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်လေသည်။

ကြီးမြတ်သော မိသားစု ၆ ခုမှ လူများက ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ‘အကယ်၍ ငါ သူတို့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး လုပ်လို့ရတယ်။’

စွန်းစု ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။

"ငါတို့ ဒါကို စဉ်းစားနေတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ... ပြီးတော့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ"

"အခု ငါက မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့် ၈ အဆောင်ဆရာတွေကို တွေ့ဖို့ မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေ ကို သဘာဝကျကျ သွားဖို့ လိုအပ်တယ်"

"ဒါ့အပြင် ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ ခြေရာတွေ ချန်ထားခဲ့ပြီး မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေ ကို သွားခဲ့ကြပြီဆိုတော့ ငါလည်း သဘာဝကျကျ သွားပြီး သူတို့နဲ့ ပြန်ဆုံချင်တယ်"

"မင်းရော... မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေက ဘာတွေလဲ"

စွန်းစု စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးယွမ်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာတော့ မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေ ကို သွားမှာပါ"

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးနောက် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောဆိုလေ၏။

"စီနီယာအစ်မ... ဒါက အဆင့် ၅ မူလချီဆေးလုံး ပါ... စီနီယာအစ်မတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက လုံးဝ မပျောက်သေးဘူး... တစ်ယောက် တစ်လုံးစီ သောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကုသမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို အများကြီး ပိုမြန်သွားစေလိမ့်မယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ စွန်းစု၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူမသည် လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထန်စုန်းယန် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို ထန်... လူတိုင်း သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို အချိန်ယူ ကုသနိုင်အောင် အားလုံးကို နည်းနည်းစီ ဝေပေးလိုက်ပါ"

ထန်စုန်းယန် နှင့် အခြားသူများ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။ အဆင့် ၅ မူလချီဆေးလုံး သည် တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကုသမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို အလွန် မြန်ဆန်စေနိုင်ရုံသာမက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုပင် တိုးစေနိုင်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဟွမ်တ နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေ၏။

"မင်းတို့လည်း တစ်လုံးစီ ယူလို့ရတယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ဟွမ်တ၊ ဟွမ်ဆန်း နှင့် ဟွမ်ကျို တို့သည် ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်ကြလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

အစပိုင်းက သူသည် ဟွမ်တနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ နှစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ လူအင်အား လိုအပ်နေပြီး သူတို့က သူ၏အတွက် သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းပေးနိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဤလူသုံးဦးသည် နောက်ပိုင်းတွင် အရာများစွာ လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု ကျိုးယွမ် ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟွမ်တထံသို့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းချီ၊ ဆေးလုံးအချို့နှင့် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက် အချို့ ပါဝင်သော သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ပေးလိုက်လေ၏။

"ဒီအရာတွေကို သိမ်းထားပြီး မင်းတို့ဘာသာ သေချာ ကျင့်ကြံကြ... ဒါနဲ့ မင်းတို့ သုံးယောက်အတွက် ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ"

ဟွမ်တသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်ကာ ပြောဆိုလေ၏။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ စီနီယာ စွန်း တို့နဲ့အတူ ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ တန်ယန်မြို့ မှာ ဆက်နေဖို့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစု ၆ ခုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အစောကြီး မဟုတ်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ သေချာပေါက် သိသွားမှာပဲ... ဒါကြောင့် ထွက်သွားတာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပါ"

ဟွမ်တ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ဟွမ်တ... မင်းတို့ သုံးယောက် ငါ့ကို နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု စုံစမ်းပေးပါ... အခု ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစု ၆ ခုထဲမှာ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ... အသေးစိတ် ပိုသိရလေ ပိုကောင်းလေပဲ"

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ဟွမ်တနှင့် အခြားနှစ်ဦး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။ ထို့နောက် ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

"ကျိုးယွမ်... ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစု ၆ ခုက တန်ယန်မြို့ မှာ အမြစ်တွယ်နေတာ... လောလောဆယ် သူတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ပါနဲ့"

"ဒါ့အပြင် ယဲ့ ဆိုတဲ့လူက ထွက်သွားပြီလား ဆိုတာ ငါတို့ မသိသေးဘူး... တကယ်လို့ သူက ဒီနေရာမှာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် ပိုပြီးတောင် အန္တရာယ်များသေးတယ်"

ထန်စုန်းယန် သည် လူတိုင်းကို ဆေးလုံးများ ဝေငှပြီးချိန်တွင် ဟွမ်တနှင့် အခြားနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

စွန်းစု အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလေ၏။

"ဂျူနီယာညီလေး ကျိုး... မင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ အမြဲတမ်း ပြန်ရပ်တည်နိုင်မှာပါ... မင်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတဲ့အခါမှ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစု ၆ ခုကို လာပြီး ပြဿနာရှာလို့ ရပါတယ်"

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်မ စွန်း... အကြီးအကဲ ထန်... စိုးရိမ်ဖို့ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားဖို့ မရည်ရွယ်ထားပါဘူး"

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ထွက်သွားပြီးမှပဲ ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားမှာပါ"

"ဟွမ်တတို့ကို အခု သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခိုင်းတာက ကြိုတင်ကာကွယ်မှု တစ်ခုအနေနဲ့ပါ"