အခန်း ၂၅၇

အခန်း (၂၅၇) - မူလ ဖြစ်တည်မှု က မရှိဘူးလား

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ် လူ က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ထပ်မံ ဆန့်တန်းကာ ဧကရာဇ် လက်နက် တစ်ခုနှင့် အခြား ဧကရာဇ် ရတနာ ငါးခုကို လက်နက်မြစ် ထဲမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်နက်ခြောက်ခုက ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ၏ ရှေ့တွင် ကျရောက်သွား၏။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် လူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းသာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပေသည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ...ယူလိုက်ပါ"

သို့သော် သူ ထွက်သွားသည်နှင့် လူတိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားစေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့၏။

လက်နက်မြစ် က တုန်ခါသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြန်ပေါ်မလာတော့ချေ။

ဤအရာကို မြင်ချိန်၌ လူတိုင်း၏ အမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"လက်နက်မြစ် က သုံးရက်ကြာမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားတာလဲ"

"ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ... အဲ့ဒါက…"

တစ်ယောက်ယောက်က ညည်းတွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အမြန် စကားရပ်လိုက်ပေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ အမူအရာများ မှုန်ကုပ်သွားကြသည်။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး လက်နက်ခြောက်ခုကို အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် သူမက သူမ၏ ဂျူနီယာညီမတွေ ကို ဆွဲကာ လူအုပ်ကြီးနှင့် အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းသွားပေသည်။

အဖွဲ့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် အေးစက်ပြီး ဆိုးယုတ်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

"နတ်သမီး ကျင်းဟုန်... အဲ့ဒီလူကို မင်း သိလား"

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ လူတိုင်းက သူတို့၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းကာ လောဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို ကိုက်လိုက်၏။

"သူ လက်နက်ကို ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ တွေ့လို့ ငါ သတိပေးလိုက်တာပါ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဲ့ဒီလောက် ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘူး"

သို့သော် ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လူအုပ်ကြီးက မယုံကြည်ပုံရပြီး သူတို့၏ အံ့အားသင့်ကာ သံသယဖြစ်နေသော အကြည့်များက သူမထံတွင်သာ စူးစိုက်နေပေသည်။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် အေးစက်သွား၏။

"ဘာလို့ အားလုံး ငါ့ကို ဒီလို ကြည့်နေကြတာလဲ... ငါတို့ မရင်းနှီးဘူးလို့ ငါ ပြောပြီးပြီပဲ... အဲ့ဒါပါပဲ... မင်းတို့ထဲက အစောင့်အရှောက် က သက်သေပြနိုင်ပါတယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လူတိုင်းက ထိုလူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သို့သော် တချို့လူတွေက တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကြ၏။

"ဒါပေမဲ့... ငါ အရင်က နတ်သမီး ကျင်းဟုန် အဲ့ဒီလူအတွက် နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတာကို မြင်လိုက်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ လူတိုင်းက ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အေးစက်သော အမူအရာရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးက စကားပြောလာ၏။

"နတ်သမီး ကျင်းဟုန်... မင်း အဲ့ဒီလူကို သိနေပုံရတယ်... အဲ့ဒီလူက ငါတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးသွားတာ... ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း ငါတို့ကို ပြောပြသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျန်တာတွေ အားလုံးကို မပြောတော့ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီ လက်နက်ခြောက်ခုထဲက ဝေစုတချို့ကို ငါတို့ ရသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"ကျေးဇူးပြုပြီး နတ်သမီး ကျင်းဟုန်... ငါတို့ရဲ့ ဝေစုကို ပေးပါ"

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ၏ အမူအရာ အေးစက်သွား၏။

"သခင်လေး က ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ... ငါ့ဆီကို ဘာလို့ အကူအညီ လာတောင်းနေတာလဲ... ငါက အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ပြီးတော့ ဒီအရာက အဲ့ဒီ သခင်လေး ရဲ့ လက်ဆောင်လေ... အဲ့ဒါကို အတင်းအကျပ် လုယူရင် သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လူတိုင်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

သူတို့အားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် သူတော်စင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တွေတင်မကဘဲ တာအို ဝင်ရောက်ခြင်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တွေပါ ရှိနေတဲ့ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိသည်။

သို့သော် အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဤ ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ တကယ်လို့ သူတို့က အရင်က အဲ့ဒီလူကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နတ်သမီး ကျင်းဟုန်... ငါတို့က အတင်းအကျပ် လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ လက်နက်မြစ်က လူတိုင်းရဲ့ အခွင့်အရေးလေ... အခု ဘယ်သူမှ မရလိုက်ဘူးဆိုတော့ မင်းက အများဆုံး ဝေစုကို ယူတာ သိပ်မသင့်တော်ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သဘောတူလိုက်ကြ၏။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"မသင့်တော်ဘူးဆိုရင် တိုက်ကြတာပေါ့... ဒီအမျိုးသမီးက မင်းတို့နဲ့အတူ အဆုံးထိ ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ပဲ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ လှုပ်ရှားတော့မည့်အလား ဝိညာဉ်အလင်းရောင် တစ်ချက် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

ဤအရာကို မြင်ချိန်၌ လူတိုင်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဆန္ဒ အချို့က ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး ခုနကလေးတင် အော်ဟစ်နေသူများကို သတ်ဖြတ်ကာ သွေးမြူများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေ၏။

လူတိုင်း၏ အမူအရာက အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

" ဒီကိစ္စက ငါ့ကြောင့် ဖြစ်လာတာ... မင်းတို့ ငါ့ဆီ လာလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ပေးထားတဲ့အရာကို မင်းတို့ ဘယ်လိုများ လိုချင်တပ်မက်ရဲတာလဲ... ငါ မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့…"

သို့သော် သူတို့ မရှင်းပြနိုင်မီ သူ၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ပါဝင်ပေသည်။