အခန်း ၂၅၈

အခန်း (၂၅၈) - ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ ထွက်ခွာခြင်း

"ထွက်သွားစမ်း!"

အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းသွားကာ ကြောက်စိတ်တစ်ခုက သူတို့ကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

သူတို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ ဆန္ဒမပါသော်လည်း မလွန်ဆန်ရဲသဖြင့် ဒေါသတကြီး လူစုခွဲသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ပြီးနောက် သူမ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိသေးသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယိုကျူ အဖွဲ့ဝင် ငါးဦးနှင့်အတူ အမွေအနှစ် မှ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

လိုဏ်ဂူထဲတွင်။

နန်ကုန်းယွီ ပြန်ရောက်လာချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ နိုးနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။

နန်ကုန်းယွီ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ က နန်ကုန်းယွီ ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားသည်။

"ရှောင်ယွီ... နင် ဘယ်သွားနေတာလဲ"

နန်ကုန်းယွီ က သူမ၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"ဒုတိယ ဝမ်းကွဲအစ်မတော်... မကြောက်ပါနဲ့... ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သွားကြည့်ရုံလေးပါ"

နန်ကုန်းရိုရွှေ က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပေသည်။

"နောက်တစ်ခါ အပြင်ထွက်ရင် ငါ့ကို ပြောဖို့ မမေ့နဲ့နော်... ကြားလား"

"ကောင်းပါပြီ"

နန်ကုန်းယွီ က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မပိတ်ခင် နှစ်ရက်ကျော်ကျော်လောက် အချိန်ရသေးတယ်... ဒုတိယ ဝမ်းကွဲအစ်မတော် ဘယ်သွားချင်လဲ"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်သွားတဲ့အထိ ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ နေကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းပါပြီ"

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

...

ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ။

တောင်ကြားတစ်ခုတွင် ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် နှင့် အခြားသူများ လိုဏ်ဂူတစ်ခုထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေကြပေသည်။

"စီနီယာ အစ်မ... ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ယိုကျူ က မေးလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အခြားလူလေးယောက်စလုံးက ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပေ၏။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပြီးဆုံးမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်ကြတာပေါ့... တကယ်လို့ ငါတို့ အခု အပြင်ထွက်ရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ ဝိညာဉ် သားရဲ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမယ့်အပြင် တခြားသူတွေရဲ့ အန္တရာယ်ကိုပါ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အဖွဲ့၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားကြပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ် ရတနာ ငါးခုကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ချထားလိုက်၏။

ဤအရာကို မြင်ချိန်၌ ယိုကျူ အဖွဲ့ဝင် ငါးဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာကြသည်။

သို့သော် ထို့နောက် ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် က ပြောလိုက်ပေ၏။

"သခင်လေး က ဒါတွေကို ငါ့အတွက် လက်ဆောင်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ဒီ ဧကရာဇ် ရတနာ ငါးခုရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက မင်းတို့နဲ့ တော်တော်လေး ကိုက်ညီနေတာကို ငါ တွေ့ရတယ်"

"အဲ့ဒါက ငါ့အတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ ငါတို့အားလုံးအတွက် လက်ဆောင်ဖြစ်ရမယ်... ဒါကြောင့် အကုန်လုံးကို လက်ခံလိုက်ပါ"

လူငါးယောက်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပေသည်။

"စီနီယာ အစ်မ... အဲ့ဒါ နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေက အဲ့ဒီ သခင်လေး ကနေ အစ်မ ကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေ"

ယိုကျူ က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

အခြားလေးယောက်က သူတို့ရှေ့ရှိ ဧကရာဇ် ရတနာ ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တံတွေးကို အတင်းမျိုချလိုက်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဧကရာဇ် ရတနာ။

သူတို့က ယောင်ချီ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ရဲ့ ပါရမီရှင် တပည့် တွေ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေမှာ ဧကရာဇ် ရတနာ တွေ ရှိကြပေမဲ့ ဘယ်သူက ဧကရာဇ် ရတနာ နည်းလွန်းတယ်လို့ ညည်းညူမည်နည်း။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် က သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပေ၏။

"အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး... တကယ်လို့ အဲ့ဒီ သခင်လေး က ငါ့ကို လက်နက်တစ်ခု တကယ်ပေးချင်ရင် မသင့်တော်တဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေ ပါတဲ့ လက်နက်ကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ ငါးယောက်နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေတာမျိုးကိုဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤနေရာတွင် သူမက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အဲ့ဒီ သခင်လေး ဆီက လက်ဆောင် ဖြစ်ဖို့ များတယ်... ယူသာ ယူလိုက်ပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီကျေးဇူးကိုတော့ မှတ်ထားနော်"

ယိုကျူ အဖွဲ့ဝင် ငါးဦးက အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ အစ်မ... ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဖွဲ့က သူတို့နှင့် အသင့်တော်ဆုံး ဧကရာဇ် ရတနာ များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်စီတိုင်းက ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာကာ ထိုင်ချပြီး ကျင့်ကြံမှု များမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ အသက်ရှူမှုကို စတင် ချိန်ညှိကြတော့သည်။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အတွေးများက အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်နေပေ၏။

...

လင်းဟောက်ယန် နှင့် အခြားသူများ နန်ကုန်းယွီ ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရပြီး ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် နှင့် အခြားသူများကို ပြဿနာရှာရန် မလုပ်ရဲတော့ခြင်းကိုတော့ မပြောတော့ပါ။

နန်ကုန်းယွီ နှင့် နန်ကုန်းရိုရွှေ တို့လည်း လိုဏ်ဂူထဲတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

နံနက်စောစော။

နန်ကုန်းယွီတို့သည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်တွင် ထူးဆန်းသော လှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လေထုထဲမှ ဝဲဂယက် တံခါးပေါက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ဤအရာကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ က နန်ကုန်းရိုရွှေ ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယ ဝမ်းကွဲအစ်မတော်... အခု ထွက်သွားဖို့ လုံခြုံလောက်ပြီ... အရင် အပြင်ထွက်ကြရအောင်"

"ကောင်းပါပြီ"

နန်ကုန်းရိုရွှေ က အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို ဝဲဂယက် တံခါးပေါက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။