အခန်း ၂၅၉

အခန်း (၂၅၉) - မင်းသားစံအိမ် သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ်။

နန်ကုန်းယွီ တို့ နှစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာကြပြီး သူတို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် တောင်ကြားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်ထွက်လာသည်နှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်က စတင် ကျုံ့ဝင်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအရာကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ...ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှာ ဝိညာဉ် တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်"

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ"

နန်ကုန်းယွီ က မေးလိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှေ က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... နင် မေ့သွားပြီလား... ငါတို့ ဝင်သွားတုန်းက ကွဲသွားပြီး မတူညီတဲ့ နေရာတွေကို ရောက်သွားတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အပြင်ထွက်လာတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်က ငါတို့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ပွင့်လာပြီး ဒီတောင်ကြားဆီ ပြန်ပို့ပေးတယ်လေ... အဲ့ဒါက တစ်ခုခုကို ပြောပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲ့ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်... ဝိညာဉ် တွေတောင် ပါဝင်ပတ်သက်နေနိုင်တယ်"

နန်ကုန်းယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ အပြင်ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား"

နန်ကုန်းရိုရွှေ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... လမ်းပြက ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲ... ငါတို့ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲ"

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူ ရောက်နေပါပြီ"

နန်ကုန်းယွီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အဝေးရှိ မြူခိုးများထဲတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား တစ်ဦး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်နှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း တစ္ဆေ ပါပဲ။

သူတို့နှစ်ဦး စကားမပြောနိုင်မီ တိတ်ဆိတ်ခြင်း တစ္ဆေ က မေးလိုက်သည်။

"ငါ လိုအပ်တဲ့ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် လင်းလွန်း မြက်ပင် ကို ရှာတွေ့ပြီလား"

"တောင်းပန်ပါတယ်... မတွေ့ခဲ့ပါဘူး"

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

နန်ကုန်းရိုရွှေ လည်း အမြန် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ထိုလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှားပါး ဆေးဖက်ဝင်အပင် များစွာ တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ကြယ်ခုနစ်ပွင့် လင်းလွန်း မြက်ပင် ကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း တစ္ဆေ က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်ပေ၏။

"ကောင်းပြီလေ... မတွေ့ရင်လည်း မတွေ့ဘူးပေါ့... မင်းတို့ကို အပြင်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ခြင်း တစ္ဆေ က လမ်းပြကာ သူတို့နှစ်ဦးကို တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် အပြင်ဘက်သို့ မကြာမီ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

လမ်းခွဲပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီတို့နှစ်ဦးသည် ယာဉ်ပျံ စီးကာ ထျန်းယွဲ့ မြို့တော် သို့ သွားခဲ့ကြ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးက ယာဉ်ပျံ ခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားကာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လှပသော ရှုခင်းများကို ခံစားခဲ့ကြပေသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထျန်းယွဲ့ မြို့တော် မှတစ်ဆင့် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ သို့ ခရီးသွားခဲ့ပြီးနောက် ချင်းယိုအင်ပါယာ သို့ ပြန်လာကာ ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ် သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

...

ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်။

လူတိုင်း စုဝေးနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"မယ်တော်... ဦးရီးတော် က ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ"

ကလေးအသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ နန်ကုန်းယွီရှင်း ရဲ့ အသံဖြစ်သည်။

ကျူးကဲချင်းဟွေ့ က သူမကို ဖက်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ရှင်းအာ... လိမ္မာတယ်နော်... သမီးရဲ့ ဦးရီးတော် က နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားတာဆိုတော့... သူ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာပါ"

"မင်းသမီးကြီး... ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ အပြင်မှာ သွားမစောင့်တော့ဘူးလား"

ချင်းလင် က မေးလိုက်ပေသည်။

စူးရှင်းမုန်း နှင့် အခြားသူများအားလုံး နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့အားလုံး နန်ကုန်းယွီ ပြန်လာမည့် သတင်းကို ရရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ မြို့အပြင်ဘက်တွင် သွားစောင့်ရန် ပြင်ဆင်ချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ် က သူတို့ကို တားဆီးခဲ့ပြီး နန်ကုန်းယွီ သည် အပြင်ဘက်မှ ပြန်လာဖွယ်မရှိကြောင်းနှင့် သူတို့က ဤနေရာတွင်သာ စောင့်နေသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့ပေ၏။

ဤသည်မှာ သူတို့အားလုံး ဤအနောက်ဘက် ဥယျာဉ်တွင် စုဝေးနေရခြင်း အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ သတင်းပို့တုန်းက သူ ကျန်းနန် တောင်ကြားစခန်း မှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါကြောင့် သူ မြို့အပြင်ဘက်က နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ကို သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး...အိမ်တော်မှာပဲ စောင့်နေလိုက်"

"မြို့အပြင်ဘက်က နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ကို မသုံးဘူးလား"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်ပြီး သံသယဖြစ်သွားကြသော်လည်း တချို့ကတော့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေပုံရပေ၏။

ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို လူတိုင်း စဉ်းစားနေကြစဉ် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်တောင်တုနောက်မှ လူနှစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

"ဦးရီးတော်!"

နန်ကုန်းယွီရှင်း မျက်စိလျင်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်၏။ သူမ ကျူးကဲချင်းဟွေ့ ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ ပြေးသွားတော့သည်။

နန်ကုန်းယွီ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ချီရန် လက်လှမ်းလိုက်ပေသည်။

"ယွီရှင်း လေး... မင်းရဲ့ ဦးရီးတော် ကို လွမ်းနေတာလား"

"သမီး လွမ်းနေတာ"

နန်ကုန်းယွီရှင်း က ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဦးရီးတော်... ဦးရီးတော် ဘယ်သွားနေတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ... သမီးက ဦးရီးတော် ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ"

နန်ကုန်းယွီ က လက်လှမ်းကာ သူမ၏ နူးညံ့သော နှာခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ ဒုတိယ ဝမ်းကွဲအဒေါ် နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ တချို့ သွားလုပ်နေတာလေ... မင်းရဲ့ ဦးရီးတော် လည်း ယွီရှင်း ကို လွမ်းပါတယ်"

"သခင်လေး!"

စူးရှင်းမုန်း နှင့် အခြားသူများ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် လည်း အနားသို့ ရောက်လာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... နင်တို့ ဒီတစ်ခေါက်က တကယ်ကို အချိန်အကြာကြီး ယူလိုက်တာပဲ"

နန်ကုန်းယွီ က သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းရိုရွှေ က ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အစ်မတော်... အစ်မ က ရှောင်ယွီ ကို ခြောက်နှစ်ကြာ ခေါ်သွားတုန်းကတောင် ငါတို့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးနော်"

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က သူမကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းယွီ က လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခု အားလုံး ရောက်နေပြီဆိုတော့... ချွန်းကျီ... သွားပြီး ငါတို့ ကောင်းကောင်း စားလို့ရအောင် ဟင်းပွဲတချို့ ပြင်ခိုင်းလိုက်"

"ကောင်းပါပြီ"

ချွန်းကျီ က အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ ထွက်သွားတော့၏။

နန်ကုန်းယွီ က အနည်းငယ် ပြုံးကာ အခြားသူများနှင့်အတူ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နန်ကုန်းရိုရွှေ က သူ၏ အတွေ့အကြုံကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း စတင် ပြောပြတော့၏။

လူတိုင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေပေသည်။

ကျဲ့ထျန်း နန်းတော် ၏ စွမ်းအားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဖော်ပြလိုက်ချိန်၌ လူတိုင်း၏ အမူအရာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး သူတို့၏ လက်များက သူတို့၏ အဝတ်အစား စွန်းများကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိကြ၏။

နန်ကုန်းယွီ က လူခြောက်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားလိုက်ကြောင်း ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုများက တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နန်ကုန်းယွီ ကို လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပေသည်။

"ဦးရီးတော် က အရမ်းတော်တာပဲ"

နန်ကုန်းယွီရှင်း က အားကျစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

"ကျွန်မလည်း အနာဂတ်ကျရင် ဦးရီးတော် လိုမျိုး အရမ်းတော်ချင်တယ်"

"ဟားဟား"

လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ နန်ကုန်းယွီ က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပေ၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ရဲ့ ယွီရှင်း လေးကလည်း အနာဂတ်မှာ အဲ့ဒီလောက် တော်လာမှာပါ"

"အဲ့ဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ"

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က နန်ကုန်းရိုရွှေ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ရှောင်ယွီ ကို ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားရအောင် နင် တကယ်တော့ ဘာသွားရှာတာလဲ"

လူတိုင်းက နန်ကုန်းရိုရွှေ ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

နန်ကုန်းယွီ က အမြန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ ဝမ်းကွဲအစ်မတော် က အသက်ကယ် ဆေးလုံး တစ်လုံး လိုအပ်နေတာ... ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ပင် လိုနေတယ်လေ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှာ အဲ့ဒါ ရှိတယ်လို့ ကြားလို့ သွားကြည့်ကြတာပါ"

"အသက်ကယ် ဆေးလုံး လား"

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဘယ်လို အသက်ကယ် ဆေးလုံး မျိုးလဲ... နန်းတော်မှာ အဲ့ဒါ မရှိဘူးလား... ပြီးတော့ အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့"

သူမက သူမ၏ စကားကို တစ်ဝက်သာ ပြောရသေးသော်လည်း နန်ကုန်းယွီ က သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူက ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်၏။

" ဒီဆေးလုံး က အဆင့် ၉ ဆေးဖြစ်ပြီး တော်တော်လေး ရှားပါးတယ်... နန်းတော်ထဲမှာ တကယ် မရှိပါဘူး"

“ကျွန်တော်တို့ ဆေးဖော်စပ်နည်း အကုန်လုံး ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ပင် လိုနေလို့ ကျွန်တော်က သူမနဲ့အတူ အဲ့ဒါကို သွားရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ... အဲ့ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်က အဆင့် ၉ ဆေးဆရာ အဖြစ် အဆင့်တက်သွားတာပေါ့...

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားကြပေသည်။

"ရှောင်ယွီ... နင် အဆင့် ၉ ဆေးဆရာ ဖြစ်သွားပြီလား"

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

ယခင်က နန်ကုန်းယွီ သည် အဆင့် ၇ ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးလိုအပ်သည့် အဆင့် ၈ သို့မဟုတ် အဆင့် ၉ ဆေးလုံး များကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ ဆီကနေ ဝယ်ခဲ့ရသည်။

"အင်း"

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပေ၏။ ထို့နောက် သူမက မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... နင် ပထမဆုံး ဖော်စပ်နိုင်တဲ့ အဆင့် ၉ ဆေးလုံး ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ... အဲ့ဒါက အသက်ကယ်နိုင်ပေမဲ့ တော်တော်လေး လူသိနည်းတယ်လေ... တစ်ခုခု အထူးဖြစ်နေလို့လား"

နန်ကုန်းရိုရွှေ ၏ အမူအရာ တင်းမာသွားပြီး သူမ၏ အကြည့်က နန်ကုန်းယွီ ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်မ ရွှယ်... ဒီကိစ္စက ဒုတိယ ဝမ်းကွဲအစ်မတော် ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စပါ... ကျွန်တော့်ဆီက အဖြေကို အစ်မရွှယ် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

နန်ကုန်းရိုရွှေ က သက်ပြင်း ဖွဖွ ချလိုက်သော်လည်း အခြားသူများအားလုံးက သူမကို ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် တင်းမာသွားပြန်၏။

သူမက အမြန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကျန်းမာရေး ပြဿနာ သေးသေးလေး ရှိလို့ အသက်ကို ကယ်ဖို့ အထူး ဆေးလုံး တစ်လုံး လိုအပ်တာပါ... အများကြီး ပြောစရာ မရှိပါဘူး... ဒီအတွေ့အကြုံအကြောင်း ငါ ဆက်ပြောပြပါ့မယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လူတိုင်းက သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

နန်ကုန်းရိုရွှေ က သက်ပြင်း ဖွဖွ ချလိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှစ၍ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရခြင်း၊ ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီ ကယ်တင်ရန် ရောက်လာခြင်း စသည်တို့ကို ဆက်လက် ပြောပြလေတော့၏။

ပရိသတ်များက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နားထောင်နေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော်လည်း သူတို့သည် မသိမသာ ဆွဲဆောင်ခံနေရပေသည်။