အခန်း ၂၆၄

အခန်း (၂၆၄) - လက်ခံရေးစင်မြင့်ဆီသို့

နန်ကုန်းယွီရှင်းက သူ၏ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် ဖက်ထားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီမှာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယနေ့ သူတို့ တိတိကျကျ ဘာမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း ဤကောင်မလေးက မည်သို့ သိရှိသွားသနည်း။

နန်ကုန်းယွီက ကလေးငယ်လေးကို ချီမလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ဦးရီးတော်ရဲ့ မယ်တော်ကို သွားရှာမလို့လေ... မတွေ့ရတာ အရမ်းကြာနေပြီမို့လို့လေ... ယွီရှင်းလေးက ဉီးရီးတော်က ဦးရီးတော်ရဲ့မယ်တော်ကို သွားတွေ့တာကို ဝမ်းသာလား"

"ဝမ်းသာတယ်"

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှင်းလင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမလည်း မိခင်ရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာကြာ မတွေ့ရရင် အလွန်လွမ်းနေတတ်သည်။

"မှန်တာပေါ့"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် ဦးရီးတော်က မယ်တော်ကို သွားရှာမလို့လေ... ရှောင်ယွီရှင်းလေးက ဦးရီးတော်အတွက် ဝမ်းသာပေးရမယ်နော်"

"အင်း"

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ နန်ကုန်းယွီက သူ၏မယ်တော်ကို သွားရှာပါက သူမကို ထားရစ်ခဲ့မည်ဆိုသည်ကို ဤကလေးငယ်က သတိမထားမိသေးသည်မှာ ထင်ရှားပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီရှင်းကို ကျူးကဲချင်းဟွေ့ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီရှင်းလေး လိမ္မာတယ်နော်... မယ်တော်နဲ့အတူ အိမ်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူတော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

နန်ကုန်းယွီရှင်းက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်ကာ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီစံအိမ်က မယ်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အမှတ်တရတွေ အများကြီး ရှိနေတာမို့ ယူသွားပါရစေ"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ရာ စံအိမ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် အမြစ်မှစ၍ နုတ်ယူခံလိုက်ရပေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သုံးပေခန့်နက်သော ဧရာမ တွင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် က တကယ်ပဲ ဤမျှစွမ်းအားကြီးသလား။

ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် အလယ်အလတ်အဆင့် များဖြစ်ကြသော နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် ချင်အန်းလန်တို့မှာလည်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် များကြားတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ကွာဟချက် ရှိနေပါသလား။

သူတို့၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်ကို ဖျက်ဆီးရန် လွယ်ကူသော်လည်း ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို အပျက်အစီးမရှိဘဲ အမြစ်မှနေ၍ အပြည့်အဝ နုတ်ယူရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူသည် မြေကြီးထဲသို့ သုံးပေအထိ တူးဆွပြီး ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်နှင့် သုံးပေအကျယ်ရှိသော မြေကွက်ကို ချောမွေ့သပ်ရပ်စွာ ဖြတ်ထုတ်ယူသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းယွီသည်လည်း အောက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က အားလုံးကို စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ထဲကို အရင်ပို့ပေးမယ်... မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို ရောက်တဲ့အခါမှ ပြန်လွှတ်ပေးမယ်"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့ကို စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မတော်... ဂရုစိုက်ပါ... မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏စိတ်အာရုံ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့် ၏ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူ၏ရှေ့တွင် ထင်ယောင်ထင်မှား တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို မျိုချသွားလေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် တုန်လှုပ်မှုမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူမ၏အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နေပါဦး!"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော ထင်ယောင်ထင်မှား တံခါးပေါက်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် မှောင်မိုက်သွား၏။

"ဘာလို့လဲ"

ဘာလို့ ငါ့ကို မခေါ်သွားတာလဲ။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ဘာလို့ ငါတို့ကြားမှာ အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေရတာလဲ"

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် တစ်ခဏမျှ အာရုံလွင့်ပျောက်စွာ ရေရွတ်နေပြီးနောက် သူမ၏အကြည့်များ ခိုင်မာသွားကာ လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

...

အရောင်ခုနစ်မျိုးရှိသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတွင်းတွင် နန်ကုန်းယွီသည် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် လွင့်ပါသွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူဒါဇင်ခန့် ဝန်းရံနေကာ အချို့က မတ်တတ်ရပ်လျက် အချို့က ထိုင်နေကြသည်။

ဤလူများအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့် တွင်ရှိကြပြီး အသက်အရွယ်မရွေး၊ ကျားမမရွေး ပါဝင်ကာ အားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက စင်မြင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ချောက်ကမ်းပါးများနှင့် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းများ ဝန်းရံနေပြီး စင်မြင့်ကို တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

တောင်ထွတ်များမှာ တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ထိုးထွက်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးများမှာ အဆုံးမရှိလောက်အောင် နက်ရှိုင်းကာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဤနေရာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေရန် သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင်။

သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကံက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ"

တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံး မှတစ်ဆင့် ဤတာအိုစင်မြင့်၏ အခြေအနေကို သူ သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

လက်ခံရေးစင်မြင့်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေ သည် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော်လည်း လက်ခံရေးစင်မြင့် ငါးခုသာရှိပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေ ၏ အလယ်ဗဟို၊ အရှေ့စွန်း၊ အနောက်စွန်း၊ တောင်စွန်းနှင့် မြောက်စွန်းတို့တွင် တည်ရှိသည်။

သေမျိုးနယ်ပယ် မှ ရောက်ရှိလာသော ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် ဤလက်ခံရေးစင်မြင့် ငါးခုအနက်မှ တစ်ခုဆီသို့ ကျပန်း ရွှေ့ပြောင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ အကယ်၍ သေမျိုးနယ်ပယ် တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ တစ်ချိန်တည်း၊ တစ်နေရာတည်းတွင် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ပါက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့် သည် ထင်ယောင်ထင်မှား တံခါးပေါက်တစ်ခုကိုသာ ဖွင့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် သူမ၏အဖွဲ့ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် သဘာဝကျစွာ အတူတကွ ရွှေ့ပြောင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ရှိတည်နေရာမှာ အနောက်စွန်းရှိ လက်ခံရေးစင်မြင့် ဖြစ်ပေ၏။

ကံဆိုးသည်ဟု သူပြောရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် မဟာရှမြင့်မြတ်မင်းဆက် ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အရှေ့စွန်းနှင့် ပိုမိုနီးကပ်မည်ဖြစ်သည်။

အနောက်စွန်းမှဆိုလျှင် အတော်လေး ဝေးကွာပေသည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ၏ အကူအညီမပါဘဲ သူတော်စင်အဆင့် ယာဉ်ပျံတစ်စင်းဖြင့် ပျံသန်းမည်ဆိုလျှင်ပင် နှစ်အတော်ကြာ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

နေရာဟင်းလင်းပြင် နိယာမ ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားကြီးမားသော အဓိပတိသူတော်စင်အဆင့် ပင်လျှင် ရောက်ရှိရန် ပါရမီရှင်များစွာ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ ၏ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အလွန်တည်ငြိမ်သောကြောင့် သေမျိုးနယ်ပယ် ထက် ဖြတ်သန်းရန် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုခက်ခဲပေ၏။

အဓိပတိသူတော်စင်အဆင့် ကဲ့သို့သော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပင်လျှင် ဖြစ်နိုင်ပါက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်လိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အလွန်အကျွံ ကုန်ဆုံးစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပျံသန်းခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တူညီသော အကွာအဝေးအတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ခြောက်ဆ သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆခန့် ပိုမိုလိုအပ်သဖြင့် စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး အလျင်မလိုချေ။ သူသည် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် လက်ခံရေးစင်မြင့်ပေါ်၌ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘာလို့ ဒီနေရာက ဝိညာဉ်ချီတွေက ဒီလောက် ပါးလွှာနေရတာလဲ... ဒါက တကယ်ပဲ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဟုတ်ရဲ့လား"

မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်က လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီထံ ချဉ်းကပ်လာကာ မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဘယ်ကလာတာလဲ"

နန်ကုန်းယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"သေမျိုးနယ်ပယ်... ချင်းယိုအင်ပါယာ က"

"ချင်းယိုအင်ပါယာ ဟုတ်လား" လူငယ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ... ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

နန်ကုန်းယွီမှာ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

"သေမျိုးနယ်ပယ် က အများကြီး ကျယ်ပြန့်ပြီး နေရာတော်တော်များများက ပင်လယ်ကိုတောင် ဖြတ်ကျော်နေရတာလေ... မင်း မကြားဖူးတာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

လူငယ်က ခေါင်းကုတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်နာမည်က အိုးရန်ကျင်းပါ... အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား"

"ရှန်ကွမ်စစ်ချန်" နန်ကုန်းယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေလိုက်သည်။

အိုးရန်ကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို စစ်ချန်... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သိလား... ငါတို့ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲ"

နန်ကုန်းယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးဘက်မှ အေးစက်သောအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းလို ပိုးကောင်လေးက တော်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းတာပဲ... ဝင်လာတာနဲ့ တောက်လျှောက် စကားပြောနေတော့တာပဲ"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အိုးရန်ကျင်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက အသံလာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရက်စက်ကောက်ကျစ်သော မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့နှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အိုးရန်ကျင်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

" ဒီသခင်လေးကို မေးခွန်းနည်းနည်းပဲ မေးရသေးတာကို... ခင်ဗျားကို ဘာများ စော်ကားမိလို့လဲ... အရမ်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့... မဟုတ်ရင် အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်"

"ဟက်!"

ရက်စက်ကောက်ကျစ်သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မတ်တတ်ထရပ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့် တွေချည်းပဲလေ... မင်းက ငါ့ကို ကြောက်နေတာလား"

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် တစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုတ်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ အကြည့်များ စူးစိုက်ထားကြသည်။

အချို့က မျှော်လင့်တကြီးကြည့်နေကြပြီး အချို့က လှောင်ပြောင်နေကြကာ အချို့ကမူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်နေကြသည်။

တစ်ခဏမျှ လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ ကွဲပြားနေကြ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခုက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။